Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής


Τηλεόραση δεν βλέπω, εκτός από πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις όπως τα ντοκιμαντέρ του Εξάντα. Την Τετάρτη που μας πέρασε προβλήθηκε στη ΝΕΤ το πρώτο μέρος του Πειράματος της Αργεντινής, της έρευνας του Γιώργου Αυγερόπουλου για την προ δεκαετίας οικονομική κατάρρευση στη χώρα της λατινικής Αμερικής. Οι ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα ήταν σοκαριστικές.
Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, για μένα το πείραμα της Αργεντινής είναι από τα έργα που έχουν τη δυναμική να σημαδέψουν τον θεατή. Προτείνω να συντονιστείτε την επόμενη Τετάρτη στις δέκα το βράδυ για το δεύτερο μέρος και αν είχατε την τύχη να δείτε το πρώτο, να το μοιραστείτε με γνωστούς και φίλους, είτε σε συζητήσεις, είτε στο facebook, είτε σε blog, παντού. Αξίζει, μπας και γίνει κάτι θετικό σε αυτή τη χώρα.
Περισσότερα για το ντοκιμαντέρ και την περίληψη του πρώτου μερους, διαβάστε στη σελίδα του Εξάντα.
Κατέληξα ότι έχει νόημα να κρατήσω τη συσκευή της τηλεόρασης, μόνο και μόνο για αυτές τις στιγμές που προσφέρει.

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Το σκυλί του Ωρίωνα

Πολύ σπάνια αναφέρομαι σε θεατρικές παραστάσεις, όχι τόσο γιατί δεν έχω συχνά την τύχη να παρακολουθώ, όσο γιατί δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να κάνω κάποια πρόταση. Όμως το "Σκυλί του Ωρίωνα" είναι a must see.

Την Πέμπτη που πέρασε βρέθηκα Πάτρα και είχα την ευκαιρία επιτέλους να παρακολουθήσω τη φανταστική παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας. Και γράφω "επιτέλους" γιατί η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται τον Ιανουάριο στο θέατρο Act και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη δεύτερη παράταση της.

Όλα ξεκινούν από έναν ξεχασμένο έρωτα και μία παράξενη υπόθεση εξαφάνισης. Το Σκυλί του Ωρίωνα είναι ένα θεατρικό έργο για την αγάπη, τις αναμνήσεις, τις προσδοκίες που έχει ο καθένας από τη ζωή, τους μύθους και τις αυταπάτες, αλλά και τους αστερισμούς, τη βοτανολογία και τα μπουζούκια. Μα πάνω απ' όλα για τη μοναξιά που αισθανόμαστε μέσα στο πλήθος. Ουσιαστικά ένα ευφυές κράμα στιβαρού μυθιστορήματος και κινηματογραφικής ταινίας, συγκινητική πολύ και αστεία όταν χρειάζεται, καθηλώνει τον θεατή μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε. Για μένα τέτοιου είδους έργα αποτελούν τον ορισμό της ψυχαγωγίας.

Ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει, προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια, ξεκινώντας από σκηνικά, μουσική επένδυση, φωτισμούς και καταλήγοντας στις έξοχες ερμηνείες. Όλα τα παραπάνω μαεστρικά ενορχηστρωμένα από τον Τηλέμαχο Τσαρδάκι, έναν δημιουργό που είχε δώσει από πέρσι τα διαπιστευτήριά του, πάλι με μία δική του πρωτότυπη παράσταση, τα Πούπουλα. Τους είκοσι και πλέον χαρακτήρες που εμφανίζονται στο σκυλί του Ωρίωνα υποδύονται άψογα οι: Κατερίνα Πρωτονοταρίου, Δημήτρης Τζαβάρας, Μάρια Φλωράτου, Παλαιολόγος Χαλίδας και Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς.

Θα είναι δύσκολο να βρείτε θέσεις για τις μέρες που απομένουν (31 Μαρτίου πέφτει η αυλαία), αλλά αξίζει να δοκιμάσετε. Τηλέφωνα για κρατήσεις και όλες τις λεπτομέρειες θα βρείτε στη σελίδα του event στο facebook.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Εκδίκηση



Πάει, πέρασαν και τα όσκαρ, που ανέδειξαν ως νικητή το Λόγο του Βασιλιά. Μια καλή επιλογή, αλλά κατά τη γνώμη μου αδικήθηκαν για ακόμα μία φορά και ο Νόλαν και ο Αρανόφσκι, τους οποίους οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι εκτιμώ απεριόριστα. Μερικά από τα χαρακτηριστικά παράδοξα ήταν ότι ο Λογός του Βασιλιά έκλεψε το όσκαρ σεναρίου από το Inception, ο Νόλαν δεν ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, ενώ για λογαριασμό του Μαύρου Κύκνου βραβεύτηκε μόνο η τέλεια Πόρτμαν. Το όσκαρ μουσικής πήγε στο Social Network (!), αν και ήταν υποψήφιος και ο Desplat (για το εξαιρετικό score για το Λόγο του Βασιλιά, αν και θα έπρεπε να είναι υποψήφιος και για το γενικότερα σνομπαρισμένο Ghost Writer) και ο Ζίμερ με την επιβλητική μουσική του για το Inception.

Τουλάχιστον με τον Κυνόδοντα ακουστήκαμε κι εμείς λίγο, ελπίζω η υποψηφιότητά του να είναι προάγγελος μίας νέας περιόδου για τον εγχώριο κινηματογράφο. Επίσης, όπως θα ακούσατε, μία μέρα πριν τη μεγάλη βραδιά δώθηκαν και τα καθιερωμένα χρυσά βατόμουρα, στα οποία "θριάμβευσε" το Last Airbender του Σιάμαλαν, γεγονός που δεν νομίζω να προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν.

22 Bullets (L'immortel) *

Αλλά μάλλον αξίζει για μισό αστέρι.

Είκοσι δύο σφαίρες τρώει στην αρχή της ταινίας ο βετεράνος της δράσης Ζαν Ρενό και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να ζήσει, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας «LImmortel» (Αθάνατος).

Ο Ζαν Ρενό όμως είναι και ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους της Μασσαλίας και όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν δυνατόν να αφήσει να περάσουν έτσι οι είκοσι δύο σφαίρες. Οπλίζει τα πιστόλια του και ρίχνεται στο κυνήγι των παρ’ ολίγο δολοφόνων του. Γιατί αυτοί που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν κατ' εντολή ενός παιδικού φίλου του ήταν εφτά και όπως αποδείχθηκε παντεντελώς άχρηστοί.

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που αξίζει να αναφερθούν. Στο σύνολο ως ταινία δράσης με απογοήτευσε, βαρέθηκα, δεν έβρισκα από κάπου να πιαστώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σταμάτησα δύο φορές, πριν τη συνεχίσω άλλη μέρα και αν θυμάμαι καλά το τέλος δεν το είδα ποτέ. Η σκηνοθεσία πολύ φτηνή, οι χαρακτήρες εντελώς χάρτινοι, ο Ζαν Ρενό παίζει αμήχανα και καθόλου πειστικά, σχεδόν φτάνει την ερμηνεία του στα Πορφυρά Ποτάμια 2 (μην το δείτε ούτε για αστείο).

Συνολικά θα τη χαρακτήριζα ως τυπικό δείγμα γαλλικής αμερικανιάς και ίσως να είμαι αρκετά γενναιόδωρος με το μισό αστεράκι στα πέντε. Αλήθεια, δεν αξίζει να τη δείτε. Ακόμα και αν η υπόθεση σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, καλύτερα να δοκιμάσετε το κακό Ταξί 2, μια ταινία που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πρότεινα, κι όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τις 22 σφαίρες.

Και όσα μόλις διαβάσατε έρχονται σε άμεση αντιπαραβολή με την κριτική που ακολουθεί για μία αγγλική ταινία με ίδιο κεντρικό άξονα.

Harry Brown ***

Με την εκδίκηση ασχολείται και αυτή η ταινία, αλλά ευτυχώς τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Εδώ εκδίκηση είναι βραδύκαυστη, είναι αναμενόμενη για τον θεατή και τη ζητάει σαν να περιμένει ένα γλυκό happy end.

Τα τελευταία χρόνια τον Μάικλ Κέιν τον έχουμε συνηθίσει σε δεύτερους ανδρικούς ρόλους, οι οποίοι όχι απλώς υποστηρίζουν, αλλά και πολλές φορές κλέβουν τις εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές. Είναι ένας ηθοποιός που οι ερμηνείες του προκαλούν δέος και είναι κρίμα που η γενιά μου δεν τον πρόλαβε όταν ήταν νέος, όταν έπαιζε με όλη τη σημασία της λέξης στο Sleuth. Θυμηθείτε τα πρόσφατα Prestige, Children of Men, Batman.

Στο Harry Brown γίνεται πρωταγωνιστής (δεν τον θυμάμαι σε άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια) σε μία χαμηλών τόνων σύγχρονη, αστική, βρετανική ιστορία. Είναι ένας φιλήσυχος απόστρατος στρατιωτικός που ζει απομονωμένος σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, το γεροντάκι της διπλανής πόρτας.

Ο Harry Brown είναι κοινωνική ταινία χαμηλών τόνων που δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ την έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Daniel Barber. Η βαθμολογία της ταινίας στο imdb είναι 7,4 στα 10 (55% στο metacritic) και χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2012 για να απολαύσουμε ξανά τον Μάικλ Κέιν ως Άλφρεντ στο Dark Knight Rises.