Απ' την Καρέκλα του Σκηνοθέτη*

Μικρός Έγιολφ, Σέρλοκ Χολμς και άλλες ιστορίες

2012-02-01T21:11:00.000+02:00

Έχω καιρό να γράψω εδώ. Μεσολάβησαν οι Επικίνδυνες Αποστολές με τον Τομ Κρουζ σε καλή φόρμα (άψογη ταινία για το είδος της) και τον Σέρλοκ Χολμς παραδόξως να προσπαθεί να συναγωνιστεί σε δράση τις Επικίνδυνες Αποστολές, αφήνοντας κατά μέρους τη βικτωριανή ατμόσφαιρα μυστηρίου. Αρκετά καλό, αλλά απέχει απ' το να ενθουσιάσει. Αν σας έλειψε κι εσάς ο παλιός, καλός ντετέκτιβ που προσπαθεί να λύσει μυστήρια και όχι να αποφύγει δέκα κανονιοβολισμούς ανά λεπτό, τότε αξίζει να διαβάσετε την ανάρτηση του Κυρίου Καρπούζη για το Sherlock, τη μίνι-σειρά του BBC που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Αύριο νομίζω κάνει πρεμιέρα το Tinker Tailor Soldier Spy, το κατασκοπευτικό έργο με τον Γκάρυ Όλντμαν, που έχει τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ και βασίζεται σε βιβλίο του πράκτορα Τζον Λε Καρέ. Έχω ακούσει τα καλύτερα και νομίζω ότι αξίζει για κινηματογράφο.

Η σημερινή πρόταση πάντως, είναι για μια θεατρική παράσταση που παίζεται στα Γιάννενα από το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης. Είδα την Κυριακή που μας πέρασε τον Μικρό Έγιολφ του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Νίκου Καμόντου, και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Συνοπτικά, ένα δυνατό οικογενειακό δράμα, που ξεχωρίζει για την αμεσότητά του και τις σκηνοθετικές / σκηνογραφικές εμπνεύσεις του. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Anonymous

2011-11-07T14:40:00.007+02:00

Ποιος έγραψε τα έργα του Σαίξπηρ, αν όχι ο ίδιος ο Σαίξπηρ;

Εντάξει, δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία. Σύμφωνα με το πολιτικό θρίλερ εποχής “Anonymous”, πίσω από το σπουδαιότερο δημιουργό της τελευταίας χιλιετίας βρισκόταν ο Δούκας της Οξφόρδης, κάποιος Edward de Vere. Θα αναρωτιέστε τότε γιατί να έχει ενδιαφέρον η ταινία, αν γνωρίζετε το πιο σημαντικό μυστικό της. Λοιπόν, κατ' αρχάς η υπόθεση περιλαμβάνει πολύ περισσότερα. Ίντριγκες, μονομαχίες, απαγγελίες, τη διαδοχή της πρώτης βασίλισσας Ελισσάβετ και την εξέγερση του Έσεξ εναντίον της. (Το τελευταίο αυτόματα σημαίνει ότι θα δούμε και κανονιοβολισμούς.)

Κατά δεύτερον, κεντρίζει έντονα την περιέργεια το όνομα του σκηνοθέτη. Ο Γερμανός Ρόλαντ Έμεριχ δεν έχει διεκδικήσει δάφνες ποιότητας στη μέχρι τώρα καριέρα του: Ημέρα Ανεξαρτησίας, The day after tomorrow, ένας Γκοτζίλα, το 10.000 π.Χ. και πέρσι το υπερκαταστροφικό 2012. Ό,τι κινείται σκοτώνεται, ό,τι δεν κινείται ανατινάζεται και ό,τι δεν ανατινάζεται κονιορτοποιείται από σεισμό δεκαπέντε ρίχτερ. Πάνω κάτω σε αυτά συνοψιζόταν η σκηνοθετική άποψη του Έμεριχ, όμως έχω την παράλογη πίστη ότι στο Anonymous θα δούμε κάτι εντυπωσιακό μεν, άξιο λόγου δε.

Η μεταστροφή του Έμεριχ, θυμίζει την πορεία του Γκάι Ρίτσι, που εντυπωσίασε όταν εγκατέλειψε τη φόρμα της “Αρπαχτής” και ασχολήθηκε με το βικτωριανό Λονδίνο και τον Σέρλοκ Χολμς. Θυμίζω ότι η επιτυχία του εγχειρήματος έχει αφήσει πολλές υποσχέσεις, που περιμένουμε να εκπληρωθούν με το “A Game of Shadows”, το πολυαναμενόμενο σίκουελ που θα βγει στους κινηματογράφους φέτος το Δεκέμβριο, με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ να αναλαμβάνει και πάλι το ρόλο του διάσημου ντετέκτιβ. Ως τότε, ας προσπαθήσουμε να ξεσκεπάσουμε την απάτη πίσω από το όνομα.

Στις αίθουσες: 28 Οκτωβρίου (στις ΗΠΑ), 17 Νοεμβρίου (στην Ελλάδα)
Βαθμολογίες: 6,5 στο IMDB, 45% στο Rotten Tomatoes
Γνωστή γιατί; Είναι μεγάλη παραγωγή.
Τι δεν θα δούμε στο Anonymous; Τους γνωστούς χάκερς που θα καταστρέψουν το facebook.
Τι δεν θα μας αποκαλύψουν: Ότι ο Σαίξπηρ ήταν Έλληνας. (αν και θα έπρεπε)
Πρόβλεψη καρέκλας του σκηνοθέτη: καλή, μία φορά την εβδομάδα*
Με μία φράση: Was Shakespeare a Fraud?
Εναλλακτικά: Όχι, δεν θα προτείνω το Ερωτευμένος Σαίξπηρ (που είναι καλό). Θα συνιστούσα υπομονή για τον Νοέμβριο, όταν και κυκλοφορεί το “Dangerous Method” του Κρόνεμπεργκ.

*αξίζει να τη δείτε στον κινηματογράφο αν πηγαίνετε μία φορά την εβδομάδα

Το φιλί ανάποδα

2011-10-12T11:14:00.004+03:00

Αν βρίσκεστε στην Πάτρα μέχρι τις 24 Οκτωβρίου, πρέπει να παρακολουθήσετε στο θέατρο act τη μουσική μαύρη κωμωδία του Τηλέμαχου Τσαρδάκα, Το φιλί ανάποδα. Πρόκειται για μια παράσταση με ζωντανή μουσική και τραγούδια, όπου το μαύρο χιούμορ εναλλάσσεται με τη συγκίνηση και ο παραλογισμός με την αισιοδοξία. Παίζουν και τραγουδούν οι: Κατερίνα Τασσύ, Δημήτρης Τζαβάρας, Τηλέμαχος Τσαρδάκας, Μάρια Φλωράτου και Παλαιολόγος Χαλίδας.

Γίνεται να μην αργήσεις στο σημαντικότερο ραντεβού της ζωής σου; Υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούνε στο φεγγάρι; Ποιο είναι το καλύτερο δώρο για τον πατέρα; Μιλάς ποτέ στους νυν για τους πρώην; Μπορεί ένα πόδι να ξεγελάσει το θάνατο; Κολλάει ξανά ένας σπασμένος γάμος;

Colombiana

2011-10-01T15:33:00.002+03:00

Ταινία δράσης που αν και διαφημίστηκε αρκετά, δεν άφησε ιδιαίτερα καλές εντυπώσεις στην Αμερική, κάτι που αντικατοπτρίστηκε και στην πορεία της στα ταμεία. Η πρωταγωνίστρια του Avatar επιστρέφει για να πρωταγωνιστήσει σε μια κοινότοπη ιστορία με πιστολίδι, αδίστακτα εγκληματικά καρτέλ και γλυκιά εκδίκηση.

Ένα κοριτσάκι που βλέπει τους γονείς της να δολοφονούνται στην πιο βίαιη πρωτεύουσα του κόσμου (Μπογκοτά), μεγαλώνει και γίνεται ψυχρή δολοφόνος που αναλαμβάνει συμβόλαια εκτελέσεων. Παράλληλα, στον ελεύθερο χρόνο της σκοτώνει κι άλλους ανθρώπους, προκειμένου να εκδικηθεί τον μαφιόζο που είναι υπεύθυνος για τα παιδικά της τραύματα. Το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει είναι ότι είναι ωραίο να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα.

Στις αίθουσες: 29 Σεπτεμβρίου

Βαθμολογίες: imdb 5,9 / rottentomatoes 28%

Γνωστή γιατί; Παίζει η Zoe Saldana.

Πρόβλεψη καρέκλας του σκηνοθέτη: μέτρια, τρεις φορές την εβδομάδα*

Τι (θα) μας θυμίσει το πόστερ: την Kate Beckinsale στο καινούργιο Underworld (Ιανουάριο έρχεται στη χώρα μας)

Εναλλακτικά: σε dvd το Transporter με τον Τζέισον Στάθαμ ή το Batman Begins

*αξίζει να τη δείτε στον κινηματογράφο μόνο αν πηγαίνετε τρεις φορές την εβδομάδα

Να δω τον καινούργιο Κόναν;

2011-09-10T13:23:00.003+03:00

Όχι.

Τέρατα και λογοτεχνικά free press

2011-09-09T21:58:00.002+03:00

Το περιοδικό αντί x λόγου είναι ένα τριμηνιαίο λογοτεχνικό free press που εκδίδεται στα Γιάννενα και έχει διευθυντή τον Βαγγέλη Ευθυμίου. Χθες κυκλοφόρησε το ενδέκατο τεύχος σε όλα τα βιβλιοπωλεία- όσοι βρίσκεστε στην πόλη μας και το συναντήσετε πάρτε το μαζί σας για παρέα, διαβάστε το και φυλάξτε το στη βιβλιοθήκη σας (από το δέκατο τεύχος το αντί x λόγου διανέμεται και στην Αθήνα). Επίσης επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του περιοδικού για να διαβάσετε και να κατεβάσετε δωρεάν όλα τα τεύχη ή γίνετε μέλη στην αντίστοιχη σελίδα στο facebook.

Όπως και σε κάθε editorial, υπάρχει κάλεσμα για νέους συνεργάτες που μπορούν να στείλουν άρθρα και έργα τους. Σε αυτό το τεύχος δημοσιεύεται και μια παρουσίαση που ετοίμασα για την ταινία επιστημονικής φαντασίας Monsters (αν θυμάστε την είχα προτείνει και παλιότερα από την καρέκλα του σκηνοθέτη). Σημειώστε ότι από το επόμενο τεύχος του περιοδικού αναμένουμε σημαντικές αλλαγές.

Open publication - Free publishing - More antiepilogou

Immortals

2011-08-10T12:04:00.003+03:00

Ο Tarsem Singh είναι ένας οραματιστής Ινδός σκηνοθέτης. Μερικές φορές στις διαφημίσεις του Χόλυγουντ κάνουν κατάχρηση του όρου "οραματιστής", αλλά θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ταιριάζει απόλυτα. Κάνει σπάνια ταινίες και μεσολάβησαν έξι χρόνια ανάμεσα στο παράδοξο The Cell (του 2000, με την Τζένιφερ Λόπεζ) και στο φανταστικό The Fall.

Φέτος επιστρέφει με το Immortals που φαίνεται να είναι μίξη αρχαιοελληνικού μυθολογικού έπους και ταινίας καταστροφής. Εγγυημένα, όμως, θα έχει μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική πινελιά που θα το κάνει να ξεχωρίσει από ταινίες στιλ Τιτανομαχίας. Κάνει πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου στη χώρα μας και ως τότε μπορείτε να απολαύσετε το άκρως εντυπωσιακό trailer.

«Det sjunde inseglet» και άλλες ιστορίες

2011-07-24T01:25:00.002+03:00

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο τίτλος δεν θα σας θυμίζει κάτι. Πρόκειται για μια σουηδική ταινία του 1957, την οποία σκηνοθέτησε ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και είναι γνωστή στη χώρα μας ως η «Έβδομη Σφραγίδα». Λογικά ο ελληνικός τίτλος είναι αρκετά οικείος, ενώ ακόμα κι αν δεν την έχετε δει, κάπου θα έχει πάρει το μάτι σας την εμβληματική σκηνή στην οποία ο Θάνατος παίζει σκάκι με τον Ιππότη. Καλή ταινία σίγουρα, αλλά δεν είναι για όλες τις ώρες και μέρες, μάλλον θα σας φανεί βαριά αν επιχειρήσετε να τη δείτε με ipad στην παραλία.

Βλέποντας πριν λίγους μήνες την Έβδομη Σφραγίδα σε μια προβολή της κινηματογραφικής ομάδας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, συνειδητοποίησα ότι ορισμένες προσωπικότητες μπορούν να αψηφήσουν το χρόνο. Το ρόλο του Ιππότη υποδυόταν μία γνώριμη φιγούρα, ο Μαξ Φον Σίντοφ, ένας ηθοποιός που έχει αφήσει -και παραδόξως εξακολουθεί να αφήνει- το στίγμα του στην ιστορία της έβδομης τέχνης. Την ίδια χρονιά τον είχα δει να παίζει ρόλους σε δύο πρόσφατες, μεγάλες ταινίες, το «Robin Hood» και το «Solomon Kane», δηλαδή τουλάχιστον μισό αιώνα μετά την Έβδομη Σφραγίδα.

Το Robin Hood του Ridley Scott είναι μάλλον πολυδιαφημισμένο για να το περιγράψω, αλλά το Solomon Kane, παρότι αξιοπρεπής επιλογή, πέρασε αρκετά απαρατήρητο ακόμα και από τους οπαδούς του φάνταζυ. Καλή περιπέτεια, εντυπωσιακές μάχες, ευρωπαϊκή μεσαιωνική ατμόσφαιρα, εύστοχο καστ και εξαιρετική μουσική. Ο Solomon Kane είναι ένας θρησκευόμενος, πουριτανός ήρωας του 16^ου αιώνα που αποφασίζει να αναμετρηθεί ολοκληρωτικά με το κακό. Αποτελεί κλασικό δημιούργημα του Robert E. Howard, του συγγραφέα που εμπνεύστηκε και τον Κόναν, ο οποίος αυτόν τον καιρό επέστρεψε πάλι στις σκοτεινές αίθουσες για να κάνει επίδειξη των μυών του σε 3d.

Περνώντας την ίδια περίοδο μια κρίση αναζήτησης καλών έργων του φανταστικού (το Χόμπιτ κάνει πρεμιέρα στις 14 Δεκεμβρίου 2012), είδα το «Season of the Witch» με τον άνευρο Nicolas Cage. Αποδείχθηκε σχετικά καλό, αλλά αρκετά κλισέ για να ξεχωρίσει. Με λίγες ώρες διαφορά έπιασα στα χέρια μου το στιβαρό «Black Death», ταινία του 2010 που κινείται ακριβώς στην ίδια θεματολογία (πανούκλα, εκκλησία, δαίμονες κλπ κλπ), αλλά είναι ανώτερη. Στο Black Death πρωταγωνιστεί ένας κλασικός ιππότης της γενιάς μας, ο Sean Bean, που αγαπήθηκε πολύ φέτος στη σειρά Game of Thrones (προφανώς και το έχετε δει). Όμως το Black Death έχει υποπέσει σε ένα σφάλμα. Έχει “δανειστεί” ένα κομμάτι της πλοκής του από μία άλλη, άγνωστη ταινία. Στον κινηματογράφο αυτή η πρακτική δεν είναι εξ ορισμού καταδικαστέα, αλλά είναι πάντα καλό να αναγνωρίζεται όποιος καταφέρνει να κάνει ένα βήμα πέρα από το τετριμμένο. Και έτσι ο κύκλος μας ολοκληρώνεται με μια επιστροφή στη Σκανδιναβία.

Το «Sauna» είναι μια φινλανδική ταινία εποχής του 2008, γυρισμένη με φυσιολογικό budget, ακόμα και για τα δεδομένα της χώρας μας. Καθώς ολοκληρώνεται ένας μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ Σουηδίας και Ρωσίας, δύο αδέρφια, που είναι μέλη μιας ομάδας που χαράζει τα νέα σύνορα προς το βορρά, έρχονται αντιμέτωποι με τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει στο παρελθόν. Άκρως σκοτεινή ατμόσφαιρα, δόσεις μεταφυσικού και κατάληξη ανοιχτή σε ερμηνείες, συνθέτουν μια ταινία μακριά από την τυπική αμερικάνικη αισθητική. Με ατέλειες μεν, άξια προσοχής δε. Το μόνο δυσάρεστο συναίσθημα που αφήνει είναι ότι στη δημιουργία ταινιών είμαστε πολύ (μα πολύ) πίσω, καθώς σε μεγάλο βαθμό περιοριζόμαστε σε τηλεοπτικής λογικής προϊόντα του στιλ «Αγαπημένα Τρίκαλα», «Σεξ θα πει αγάπη» και «Σούλα σ’ αγαπάω».

Transformers 3: dark of the moon

2011-07-03T21:34:00.005+03:00

Μετά τη σχετική απογοήτευση των Πειρατών (δεν ήταν άσχημο, απλά ξανασερβιρισμένο), ακολούθησε το πολύ ευχάριστο Super 8, μία ταινία που σε έκανε να αισθανθείς όμορφα και είχε παντού το στίγμα του Άμπραμς.

Απόψε το πρόγραμμα έχει μία ακόμα ταινία ε.φ., αλλά αυτή στηρίζεται περισσότερο στα ειδικά εφέ και λιγότερο στο συναίσθημα. Άλλωστε είναι καλοκαίρι και με την εποχή ταιριάζει η δράση, οι τιτανομαχίες ρομπότ και οι ανατινάξεις ουρανοξυστών, Τι καλύτερο λοιπόν από μια ταινία του μετρ των εκρήξεων, Michael Bay. Έχει έρθει και πάλι η ώρα να απολαύσουμε τους τόνους τσαλακωμένης λαμαρίνας που μας έχουν λείψει.

Game of Thrones

2011-06-07T20:00:00.003+03:00

Game of Thrones *****

(η παρουσίαση δημοσιεύθηκε στο δέκατο τεύχος του λογοτεχνικού free press, αντί x λόγου)

Τα τελευταία χρόνια, μετά το φαινόμενο του Lost και του Southpark, καθώς και την έκρηξη του ίντερνετ, αποκτήσαμε άμεση πρόσβαση σε μερικούς πολύ θελκτικούς «απαγορευμένους» καρπούς. Ένας από αυτούς ήταν οι σύγχρονες αμερικάνικες σειρές· όταν μεγάλωνε η γενιά μου, στην ελληνική τηλεόραση παιζόταν ακόμα η Δυναστεία, ο Ιππότης της Ασφάλτου, η Λάσυ, οι Ντιουκς (!) και διάφορες άλλες που έφταναν στη χώρα μας ταξιδεύοντας στο χρόνο. Και η αλήθεια είναι ότι ήμασταν και ευχαριστημένοι από τις ληγμένες κονσέρβες, γιατί έλειπε το μέτρο σύγκρισης και οι εγχώριοι παραγωγοί αντέγραφαν τους Αμερικάνους με αρκετά χρόνια καθυστέρηση.

Πλέον όμως, έχουμε την ευχέρεια να παρακολουθούμε ακριβώς ό,τι προβάλλεται στον υπόλοιπο κόσμο, ακριβώς στο χρόνο που προβάλλεται και ενώ αυτό διαμορφώνεται. Σήμερα παίζεται ένα επεισόδιο; Αύριο έχει κυκλοφορήσει σε torrents. Και για να προλάβω όσους ερυθριούν στο άκουσμα της λέξης, σημειώνω ότι αυτή η διαδικασία δεν χρειάζεται να είναι «παράνομη», άλλωστε τα περισσότερα μεγάλα δίκτυα της Αμερικής προσφέρουν τα επεισόδια των σειρών τους ελεύθερα, λίγες ώρες μετά την πρώτη προβολή. Βέβαια, δεν υποστηρίζω ότι οι σειρές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (ή και στην Αγγλία) είναι στην πλειονότητά τους αξιόλογες, σαβούρα υπάρχει κι εκεί μπόλικη. Αλλά είναι αναμφισβήτητο πώς υπάρχουν αρκετές οι οποίες θα σας προσφέρουν πολλές ώρες ευχάριστης ψυχαγωγίας*.

Το Game of Thrones του George R. R. Martin είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς επικής φαντασίας A song of ice and fire, που πρωτοεκδόθηκε το 1996, αμέσως απόκτησε φανατικό κοινό και έκτοτε απόσπασε πολλές λογοτεχνικές βραβεύσεις. Όχι άδικα γιατί πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο, στιβαρό βιβλίο, που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και στις δολοπλοκίες που υφαίνονται πίσω από την κατάκτηση ενός θρόνου. Ήταν θέμα χρόνου και συγκυριών να μεταφερθεί το βιβλίο στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη, και αυτό έγινε φέτος υπό τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις.

Πριν λίγες εβδομάδες -και μετά από τέσσερα χρόνια προετοιμασίας- έκανε πρεμιέρα η ομώνυμη σειρά στο κανάλι HBO, που έχει επανειλημμένα διακριθεί για τις προσεγμένες παραγωγές του. Η πρώτη σεζόν του Game of Thrones αποτελείται από δέκα επεισόδια και έχει αποσπάσει πολύ θερμά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Αν και βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή, για μένα είναι με διαφορά η καλύτερη φάνταζυ σειρά που έχει προβληθεί και υποψιάζομαι ότι θα θέσει τόσο ψηλά τον πήχη, ώστε θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί στο μέλλον.

Ξεκινώντας από την αρτιότητα στον τεχνικό τομέα (φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια) και προχωρώντας σε σκηνοθεσία, σενάριο και ερμηνείες, το Game of Thrones διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά για να αφήσει το στίγμα του. Παρακολουθώντας έστω και μερικά λεπτά, αμέσως ο θεατής αντιλαμβάνεται το μέγεθος της παραγωγής (5 με 10 εκατομμύρια δολάρια (!) κόστισε το αρχικό επεισόδιο) και τη φροντίδα που έδειξαν οι δημιουργοί για να αναπαραστήσουν τη μεσαιωνική εποχή και ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος. Ξεχωριστή μνεία αξίζει το καστ που περιλαμβάνει σπουδαίους Βρετανούς ηθοποιούς, ανάμεσά τους κι ο «πολύς» Sean Bean.

Στο μυθικό Seven Kingdoms ένας βασιλιάς, που αντιμετωπίζει εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους, ζητάει από έναν ευγενή να γίνει το δεξί του χέρι. Στην Ανατολή ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου ζει εξόριστος με την αδερφή του και απεργάζεται την επιστροφή στην πατρίδα μαζί με ένα στρατό εισβολέων. Στα παγωμένα βόρεια σύνορα υπάρχει το Τείχος για να προστατεύει τους ανθρώπους από ακατανόμαστους, αρχαίους κινδύνους.

Για την υπόθεση είναι κρίμα να μην ανακαλύψετε τα υπόλοιπα μόνοι σας. Έτσι ή αλλιώς, ακόμα και αν δεν είστε οπαδοί των σπαθιών, της μαγείας και ακόμα κι αν πάντα μπερδεύατε τον Μπόρομιρ με τον Άραγκορν, το Game of Thrones είναι σχεδόν υποχρεωτικό να διεκδικήσει ένα μερίδιο από το χρόνο σας. Είτε ως βιβλίο (8,99 $ από το Amazon**), είτε ως σειρά, είτε σε συνδυασμό αυτών των δύο.

* Τα πολύ πρόσφατα Spartacus: Blood and Sand (Starz), Pillars of the Earth (Starz) και το συναρπαστικό Sherlock (BBC), είναι μερικές πολύ καλές επιλογές.

** Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία στη σειρά: A Game of Thrones, A Clash of Kings, A Storm of Swords, A Feast for Crows (στην Ελλάδα μπορείτε να τα βρείτε σε μετάφραση από τις εκδόσεις Anubis). Στις 12 Ιουλίου κυκλοφορεί η πολυαναμενόμενη συνέχεια A Dance with Dragons.

Sherlock στο Θυμωμένο Πορτραίτο

2011-06-05T12:04:00.004+03:00

Η θυμωμένη λέσχη του θυμωμένου βιβλίου, την Κυριακή 5 Ιούνη και ώρα 21:00, θα παρουσιάσει ένα αφιέρωμα στη λογοτεχνία του μυστηρίου. Αν βρίσκεστε στα Γιάννενα και αν έχετε όρεξη να δείτε το πρώτο επεισόδιο μίας απ' τις καλύτερες σειρές του 2010 (mini series για την ακρίβεια), τότε πρέπει να έρθετε απόψε στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20).

Κατά τη διάρκεια του αφιερώματος θα γίνει ανταλλαγή βιβλίων και θα προβληθεί το πρώτο επεισόδιο του Sherlock, δηλαδή της σύγχρονης και εξαιρετικά επιτυχημένης εκδοχής του BBC.

Πειρατές της Καραϊβικής 4

2011-05-21T19:22:00.003+03:00

Απόψε έχει φτάσει η μεγάλη στιγμή. Θα πάω να δω τους Πειρατές. Δεν έχω διαβάσει κριτικές και να πω την αλήθεια τίποτα δεν θα με απέτρεπε. Όπως και να έχει, θα πρόκειται για 140 λεπτά απόλυτης ψυχαγωγίας. Αν δεν με πιστεύετε, δίνω μία γεύση από τη μουσική του σπουδαίου Χανς Ζίμερ. Το soundtrack είναι στο ίδιο μοτίβο με τα τρία προηγούμενα (στην πρώτη ταινία οι συνθέσεις ήταν του Κλάους Μπατέλτ) και είναι χορταστικό.

*έχουμε πολλά και σπουδαία να συζητήσουμε, με πρώτο και καλύτερο το σαρωτικό Game of Thrones, αλλά θα γράψω αναλυτικά αργότερα

The Town

2011-04-22T22:22:00.005+03:00

Καθώς διανύουμε τις διακοπές του Πάσχα, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες και χρόνος για ψυχαγωγία. Η σημερινή πρόταση για κινηματογραφική βραδιά στο σπίτι σας είναι το The Town, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική ίσως η πλέον πολυαναμενόμενη σειρά του 2011: τo φάνταζυ έπος Game of Thrones.

The Town ***1/2

Μου κάνει εντύπωση που προτείνω το The Town σε φίλους και γνωστούς, αλλά οι περισσότεροι δεν το έχουν ακούσει καν. Δεν είναι η ταινία της δεκαετίας, αλλά είναι μία τίμια περιπέτεια, χωρίς φτηνούς εντυπωσιασμούς, χτυπητές αμερικανιές και τόνους εκρήξεων αλά Michael Bay.

Ο πρωταγωνιστής και σηνοθέτης Μπεν Άφλεκ μας προσκαλεί στην πόλη όπου γίνονται οι περισσότερες ληστείες τραπεζών. Στο άκουσμα του Άφλεκ ορισμένοι φαντάζομαι θα στραβομουτσουνιάσουν γιατί δίκαια τον έχουν συνδέσει μόνο με την Τζένιφερ Λόπεζ και άστοχες επιλογές τύπου Gigli (2,4 στα 10 βαθμολογία στο imdb και 88η χειρότερη ταινία όλων των εποχών). Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο Άφλεκ είναι καλός σκηνοθέτης και έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και πριν τέσσερα χρόνια με το αξιόλογο Gone Baby Gone.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το The Town να κερδίσει μερικές υποψηφιότητες για τα φετινά όσκαρ, αλλά μάλλον το αγνόησαν και αρκέστηκε στην υποψηφιότητα του Jeremy Renner για β' ανδρικό ρόλο. Πάντως για την ιστορία σημειώνω ότι στο imdb έχει βαθμολογία 7,7, στο metacritic 74 και στο rottentomatoes 94%. Έτσι και αλλιώς, παραμερίζοντας βραβεία και νούμερα, και ζυγίζοντάς την, η τελική ετυμηγορία είναι κάτι παραπάνω από θετική.

Μία συμμορία ληστών που έχει μπει στο στόχαστρο του FBI, είναι αναγκασμένη να σχεδιάσει το επόμενο, μεγάλο κόλπο της, την επίθεση σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Παράλληλα, ο εγκέφαλος τον κακοποιών παραβιάζει τους κανόνες της μυστικότητας και έχει αρχίσει να συνδέεται με ένα από τα προηγούμενα θύματά του, το στέλεχος μίας τράπεζας.

Καλές ερμηνείες, ωραία ιστορία, στοχευμένες δόσεις δράσης, ορισμένα προβλήματα στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά συνολικά μία ταινία που δεν θα σας απογοητεύσει.

Αυτά. Για μένα έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει το πρώτο επεισόδιο του Game of Thrones. Ελπίζω ο Sean Bean (aka Boromir) να μην πεθάνει στην αρχή της σειράς. Καλή Ανάσταση και καλές διακοπές!

Centurion

2011-04-02T09:41:00.004+03:00

Centurion *

Δεν είναι πολύ πρόσφατη ταινία (2010), αλλά χθες το βράδυ έτυχε να τη δω και το μετάνιωσα. Αν και βρετανική παραγωγή, αποδείχθηκε ότι είναι κλασική αμερικανιά. Νομίζω είναι περιττό να αναλύσω τα επιμέρους στοιχεία της. Ο Centurion (εκατόνταρχος) είναι μια επίπεδη ταινία δράσης, η οποία προσπάθησε να συγκεντρώσει κάθε κλισέ που μπορούσε να φέρει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης της. Αποτυχημένη προσπάθεια για δημιουργία κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας και στη μισή διάρκεια το μόνο που βλέπουμε είναι κάποιον να τρέχει σε βουνά και λαγκάδια, ενώ τραβάνε το πλάνο από ελικόπτερο. Ωραίο πλάνο, δεν αντιλέγω, αλλά όχι για χόρταση.

Τον Neil Marshall τον θυμάμαι από το απαράδεκτο Doomsday, η οποία κατά βάση είναι μία πολύ όμοια ταινία με το Centurion. Και σε εκείνη την ταινία ο Marshall μάλλον έφτιαξε μία λίστα με ταινίες και σκηνές που του αρέσουν και αποφάσισε να τις κάνει κολάζ χρησιμοποιώντας εφέ. Το ίδιο και τώρα, όπου πέρα απ' το υπερ-απλοϊκό σενάριο, το μόνο που βλέπουμε είναι κάθε είδους αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, σπασίματα, κοψίματα, ανασκολοπισμοί, και πολλές εικόνες που φέρνουν στο μυαλό μας τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τον Μονομάχο, τους 300, το King Arthur και πολλά άλλα.

Γενικά τη θεωρώ πολύ πρόχειρη ταινία που φτιάχτηκε για να αρπάξει όσα προλάβει. Αρχίζω να πιστεύω ότι πρώτα φτιάχουν ένα uber το trailer και μετά αυτοσχεδιάζουν για να βγάλουν 80 λεπτά ταινίας. Μόνο θετικό σε όλο αυτόν τον αχταρμά η μουσική του Ilan Eshkeri, ακούστε αν θέλετε ένα δείγμα και ένα ακόμα.

Αν υπάρχει περίπτωση να σας αρέσει; Μόνο αν είστε 16 χρονών ή αν πραγματικά θέλετε να δείτε κάτι που θα σας προκαλέσει μηδέν σκέψεις και δεν σας ενοχλούν τα χαρακτηριστικά μιας κακής ταινίας. Επίσης αν σας αρέσουν τα ανελέητα, ανεγκέφαλα κυνηγητά.

Υγ: Στα ελληνικά multiplex, μάλλον επειδή ακούγεται πιο εντυπωσιακό, την έφεραν με το μυστηριώδες όνομα Σιωπηλός Εχθρός.

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής

2011-03-25T22:26:00.007+02:00

Τηλεόραση δεν βλέπω, εκτός από πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις όπως τα ντοκιμαντέρ του Εξάντα. Την Τετάρτη που μας πέρασε προβλήθηκε στη ΝΕΤ το πρώτο μέρος του Πειράματος της Αργεντινής, της έρευνας του Γιώργου Αυγερόπουλου για την προ δεκαετίας οικονομική κατάρρευση στη χώρα της λατινικής Αμερικής. Οι ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα ήταν σοκαριστικές.
Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, για μένα το πείραμα της Αργεντινής είναι από τα έργα που έχουν τη δυναμική να σημαδέψουν τον θεατή. Προτείνω να συντονιστείτε την επόμενη Τετάρτη στις δέκα το βράδυ για το δεύτερο μέρος και αν είχατε την τύχη να δείτε το πρώτο, να το μοιραστείτε με γνωστούς και φίλους, είτε σε συζητήσεις, είτε στο facebook, είτε σε blog, παντού. Αξίζει, μπας και γίνει κάτι θετικό σε αυτή τη χώρα.
Περισσότερα για το ντοκιμαντέρ και την περίληψη του πρώτου μερους, διαβάστε στη σελίδα του Εξάντα.
Κατέληξα ότι έχει νόημα να κρατήσω τη συσκευή της τηλεόρασης, μόνο και μόνο για αυτές τις στιγμές που προσφέρει.

Το σκυλί του Ωρίωνα

2011-03-20T12:15:00.007+02:00

Πολύ σπάνια αναφέρομαι σε θεατρικές παραστάσεις, όχι τόσο γιατί δεν έχω συχνά την τύχη να παρακολουθώ, όσο γιατί δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να κάνω κάποια πρόταση. Όμως το "Σκυλί του Ωρίωνα" είναι a must see.

Την Πέμπτη που πέρασε βρέθηκα Πάτρα και είχα την ευκαιρία επιτέλους να παρακολουθήσω τη φανταστική παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας. Και γράφω "επιτέλους" γιατί η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται τον Ιανουάριο στο θέατρο Act και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη δεύτερη παράταση της.

Όλα ξεκινούν από έναν ξεχασμένο έρωτα και μία παράξενη υπόθεση εξαφάνισης. Το Σκυλί του Ωρίωνα είναι ένα θεατρικό έργο για την αγάπη, τις αναμνήσεις, τις προσδοκίες που έχει ο καθένας από τη ζωή, τους μύθους και τις αυταπάτες, αλλά και τους αστερισμούς, τη βοτανολογία και τα μπουζούκια. Μα πάνω απ' όλα για τη μοναξιά που αισθανόμαστε μέσα στο πλήθος. Ουσιαστικά ένα ευφυές κράμα στιβαρού μυθιστορήματος και κινηματογραφικής ταινίας, συγκινητική πολύ και αστεία όταν χρειάζεται, καθηλώνει τον θεατή μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε. Για μένα τέτοιου είδους έργα αποτελούν τον ορισμό της ψυχαγωγίας.

Ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει, προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια, ξεκινώντας από σκηνικά, μουσική επένδυση, φωτισμούς και καταλήγοντας στις έξοχες ερμηνείες. Όλα τα παραπάνω μαεστρικά ενορχηστρωμένα από τον Τηλέμαχο Τσαρδάκι, έναν δημιουργό που είχε δώσει από πέρσι τα διαπιστευτήριά του, πάλι με μία δική του πρωτότυπη παράσταση, τα Πούπουλα. Τους είκοσι και πλέον χαρακτήρες που εμφανίζονται στο σκυλί του Ωρίωνα υποδύονται άψογα οι: Κατερίνα Πρωτονοταρίου, Δημήτρης Τζαβάρας, Μάρια Φλωράτου, Παλαιολόγος Χαλίδας και Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς.

Θα είναι δύσκολο να βρείτε θέσεις για τις μέρες που απομένουν (31 Μαρτίου πέφτει η αυλαία), αλλά αξίζει να δοκιμάσετε. Τηλέφωνα για κρατήσεις και όλες τις λεπτομέρειες θα βρείτε στη σελίδα του event στο facebook.

Εκδίκηση

2011-03-01T20:30:00.007+02:00

Πάει, πέρασαν και τα όσκαρ, που ανέδειξαν ως νικητή το Λόγο του Βασιλιά. Μια καλή επιλογή, αλλά κατά τη γνώμη μου αδικήθηκαν για ακόμα μία φορά και ο Νόλαν και ο Αρανόφσκι, τους οποίους οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι εκτιμώ απεριόριστα. Μερικά από τα χαρακτηριστικά παράδοξα ήταν ότι ο Λογός του Βασιλιά έκλεψε το όσκαρ σεναρίου από το Inception, ο Νόλαν δεν ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, ενώ για λογαριασμό του Μαύρου Κύκνου βραβεύτηκε μόνο η τέλεια Πόρτμαν. Το όσκαρ μουσικής πήγε στο Social Network (!), αν και ήταν υποψήφιος και ο Desplat (για το εξαιρετικό score για το Λόγο του Βασιλιά, αν και θα έπρεπε να είναι υποψήφιος και για το γενικότερα σνομπαρισμένο Ghost Writer) και ο Ζίμερ με την επιβλητική μουσική του για το Inception.

Τουλάχιστον με τον Κυνόδοντα ακουστήκαμε κι εμείς λίγο, ελπίζω η υποψηφιότητά του να είναι προάγγελος μίας νέας περιόδου για τον εγχώριο κινηματογράφο. Επίσης, όπως θα ακούσατε, μία μέρα πριν τη μεγάλη βραδιά δώθηκαν και τα καθιερωμένα χρυσά βατόμουρα, στα οποία "θριάμβευσε" το Last Airbender του Σιάμαλαν, γεγονός που δεν νομίζω να προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν.

22 Bullets (L'immortel) *

Αλλά μάλλον αξίζει για μισό αστέρι.

Είκοσι δύο σφαίρες τρώει στην αρχή της ταινίας ο βετεράνος της δράσης Ζαν Ρενό και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να ζήσει, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας «L’ Immortel» (Αθάνατος).

Ο Ζαν Ρενό όμως είναι και ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους της Μασσαλίας και όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν δυνατόν να αφήσει να περάσουν έτσι οι είκοσι δύο σφαίρες. Οπλίζει τα πιστόλια του και ρίχνεται στο κυνήγι των παρ’ ολίγο δολοφόνων του. Γιατί αυτοί που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν κατ' εντολή ενός παιδικού φίλου του ήταν εφτά και όπως αποδείχθηκε παντεντελώς άχρηστοί.

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που αξίζει να αναφερθούν. Στο σύνολο ως ταινία δράσης με απογοήτευσε, βαρέθηκα, δεν έβρισκα από κάπου να πιαστώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σταμάτησα δύο φορές, πριν τη συνεχίσω άλλη μέρα και αν θυμάμαι καλά το τέλος δεν το είδα ποτέ. Η σκηνοθεσία πολύ φτηνή, οι χαρακτήρες εντελώς χάρτινοι, ο Ζαν Ρενό παίζει αμήχανα και καθόλου πειστικά, σχεδόν φτάνει την ερμηνεία του στα Πορφυρά Ποτάμια 2 (μην το δείτε ούτε για αστείο).

Συνολικά θα τη χαρακτήριζα ως τυπικό δείγμα γαλλικής αμερικανιάς και ίσως να είμαι αρκετά γενναιόδωρος με το μισό αστεράκι στα πέντε. Αλήθεια, δεν αξίζει να τη δείτε. Ακόμα και αν η υπόθεση σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, καλύτερα να δοκιμάσετε το κακό Ταξί 2, μια ταινία που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πρότεινα, κι όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τις 22 σφαίρες.

Και όσα μόλις διαβάσατε έρχονται σε άμεση αντιπαραβολή με την κριτική που ακολουθεί για μία αγγλική ταινία με ίδιο κεντρικό άξονα.

Harry Brown ***

Με την εκδίκηση ασχολείται και αυτή η ταινία, αλλά ευτυχώς τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Εδώ εκδίκηση είναι βραδύκαυστη, είναι αναμενόμενη για τον θεατή και τη ζητάει σαν να περιμένει ένα γλυκό happy end.

Τα τελευταία χρόνια τον Μάικλ Κέιν τον έχουμε συνηθίσει σε δεύτερους ανδρικούς ρόλους, οι οποίοι όχι απλώς υποστηρίζουν, αλλά και πολλές φορές κλέβουν τις εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές. Είναι ένας ηθοποιός που οι ερμηνείες του προκαλούν δέος και είναι κρίμα που η γενιά μου δεν τον πρόλαβε όταν ήταν νέος, όταν έπαιζε με όλη τη σημασία της λέξης στο Sleuth. Θυμηθείτε τα πρόσφατα Prestige, Children of Men, Batman.

Στο Harry Brown γίνεται πρωταγωνιστής (δεν τον θυμάμαι σε άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια) σε μία χαμηλών τόνων σύγχρονη, αστική, βρετανική ιστορία. Είναι ένας φιλήσυχος απόστρατος στρατιωτικός που ζει απομονωμένος σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, το γεροντάκι της διπλανής πόρτας.

Ο Harry Brown είναι κοινωνική ταινία χαμηλών τόνων που δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ την έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Daniel Barber. Η βαθμολογία της ταινίας στο imdb είναι 7,4 στα 10 (55% στο metacritic) και χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2012 για να απολαύσουμε ξανά τον Μάικλ Κέιν ως Άλφρεντ στο Dark Knight Rises.

Όσκαρ!

2011-02-08T13:47:00.010+02:00

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες έχουν μείνει μέχρι τα όσκαρ και σκέφτηκα να επικεντρωθώ σε ορισμένες ταινίες που είναι υποψήφιες και για τις οποίες έχω προσωπική γνώμη. Προβλέψεις θα έχετε ακούσει και διαβάσει ένα σωρό, και απ' ό,τι φαίνεται θα είναι μια χρονιά που όλοι παίρνουν από κάτι και μένουν ευχαριστημένοι, αν και για μένα η επιλογή στα κύρια βραβεία θα έπρεπε να είναι μία και να 'χει φτερά κύκνου.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας και σηνοθεσίας θα ήθελα πολύ να πάρει ο Μαύρος Κύκνος του αγαπημένου Ντάρεν Αρανόφκσι, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιθανό. Έχοντας να αντιμετωπίσει το Social Network (πολύ καλές κριτικές, αλλά διαβάστε και την άποψη του MoviesForTheMasses), το Λόγο του Βασιλιά και τις 127 Ώρες, πιστεύω δεν θα τα καταφέρει. Όχι επειδή αυτές οι τρεις είναι καλύτερες ταινίες, αλλά επειδή και τα προηγούμενα χρόνια παρατήρησα μία "προκατάληψη" για τις ταινίες του Αρανόφσκι, είτε στον Παλαιστή, είτε στο Fountain. Και είδα και φέτος ότι ο Μάνσελ για ακόμα μία φορά δεν είναι υποψήφιος για όσκαρ μουσικής. Μιας και ο Μαύρος Κύκνος είναι ένα πολυσύνθετο έργο και καθόλου εύπεπτο, λογικά θα περιοριστεί στο όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την συγκλονιστική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Στην ίδια κατηγορία με την Πόρτμαν (που είναι λες και την ανακάλυψε μόλις το Χόλυγουντ και τα αφιερώματα δίνουν και παίρνουν), είναι υποψήφια και η άγνωστη Τζένιφερ Λόρενς για την επίσης άγνωστη ταινία Winter's Bone. Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή, λίγοι είχαν ακούσει για αυτή, αλλά έκανε την υπέρβαση φτάνοντας ακόμα και στην υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει με αξιώσεις το όσκαρ, αλλά είναι πολύ θετικό που περιορισμένου βεληνεκούς φιλμ (στον οικονομικό τομέα και την προώθηση αναφέρομαι) καταφέρνουν να φτάσουν τόσο ψηλά. Τη γνώμη μου για το πεσιμιστικό Winter's Bone την έχω γράψει αναλυτικά εδώ. Σας το προτείνω για να δείτε κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ γυαλιστερά, μα σας προειδοποιώ ότι έχει σκοπό να διαλύσει την ψυχολογία και την όποια καλή σας διάθεση.

Αδικημένο θεωρώ για ακόμα μία φορά τον Νόλαν, που αν και η δαιδαλώδης περιπέτεια Inception είναι υποψήφια για την ύψιστη διάκριση (από πέρσι μην ξεχνάτε ότι δέκα είναι οι προτεινόμενες ταινίες από την Ακαδημία για το βραβείο καλύτερης ταινίας- δηλαδή όχι και λίγες), δεν κατάφερε να μπει στις λίστες ούτε ο ίδιος, ούτε ο πολύ καλός πρωταγωνιστής του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία σίγουρα θα καταφέρει να πάρει μερικά βραβεία, αλλά θα είναι για τεχνικές κατηγορίες, ελπίζω για το σενάριο και περιμένω για την άψογη μουσική του Χανς Ζίμερ. Απλώς μερικές φορές αυτό που είναι το απολύτως ξεκάθαρο δεν συμβαίνει και είναι ικανοί για τους χ ή ψ λόγους να δώσουν το όσκαρ σεναρίου στο Another Year για παράδειγμα. Πάντως ο Νόλαν άξιζε πολλές υποψηφιότητες και για τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά και για το Prestige, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν πήρε τα πάντα τη χρονιά που βγήκε.

Ο περισσότερος θόρυβος απολύτως δικαιολογημένα έγινε στη χώρα μας για τον Κυνόδοντα, την ελληνική ταινία που είναι υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Είχαμε αμέτρητα χρόνια να πάμε στο Λος Άντζελες και ήταν μία έκπληξη και για τους Αμερικάνους ή όσους ασχολούνται με το χώρο. Πιστεύω ότι υπάρχει μία πιθανότητα ακόμα και να κερδίσει, αν και έχει να αντιμετωπίσει το Biutiful των Ιναριτού και Μπαρδέμ. Η Ακαδημία σε αυτή την κατηγορία έχει δείξει ότι σνομπάρει συστηματικά τα φαβορί. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία άκρως τιμητική υποψηφιότητα για τον Κυνόδοντα, μία ταινία πραγματικά αξιόλογη. Σε λίγες μέρες θα ξαναβγεί στους κινηματογράφους και πιστεύω αξίζει να δώσετε τα 8 ή 9 ευρώ σας για να τη στηρίξετε. Αναλυτικά τη δική μου γνώμη μπορείτε να διαβάσετε στην προ μηνών ανάρτηση που έχει δημοσιευθεί και στο Salata Tv.

Πάνω-κάτω αυτά για την ώρα, ας κερδίσουν οι καλύτερες ταινίες και ας προλάβουμε να τις δούμε όλες μέσα στις επόμενες μέρες. Στη σημερινή ανάρτηση είδατε μερικά πολύ όμορφα posters από τις υποψήφιες, αλλά αν θέλετε να γελάσετε λίγο μπορείτε να δείτε μερικές πετυχημένα παραποιημένες αφίσες, εδώ.

Black Swan

2011-01-08T18:39:00.005+02:00

Ένας μήνας πέρασε από την προηγούμενη ανάρτηση και σε αυτό το χρονικό διάστημα μεσολάβησαν οι υποψηφιότητες για τις χρυσές σφαίρες και το ντεμπούτο των βορειοδυτικών. Eίδαμε τη μίνι-σειρά Pillars of the Earth να συγκεντρώνει τρεις υποψηφιότητες, μία εκ των οποίων για το ρόλο του Ian McShane που θα τον δούμε στο ρόλο του κακού στους νέους Πειρατές της Καραϊβικής (κατά τον Μάιο).
Είδα διάφορες ταινίες για τις οποίες θέλω να γράψω, αλλά θα αρκεστώ στον φεστιβαλικό Μαύρο Κύκνο και σε δύο ακόμα μικρού βεληνεκούς παραγωγές. Θυμηθείτε ότι οι περισσότερες προτάσεις που κάνω εδώ, εμφανίζονται αργότερα και στο Salata Tv, σε πιο αναλυτική μορφή, ενώ αν θέλετε να ενημερώνεστε για την κινηματογραφική επικαιρότητα και τις ταινίες της εβδομάδας, συστήνω ανεπιφύλακτα το εξαιρετικό movies for the masses.

Black Swan (Μαύρος Κύκνος) ****1/2

Ας ξεκινήσουμε με μερικούς διθυράμβους. Περίμενα με ανυπομονησία την επόμενη ταινία του Ντάρεν Αρανόφσκι, ο οποίος είναι για μένα, χωρίς περιστροφές, ο καλύτερος σύγχρονος σκηνοθέτης (π, Requiem for a dream, The fountain). Μετά τον πολύ καλό Παλαιστή με τον Μίκυ Ρουρκ, ο Αρανόφσκι αποφάσισε να επικεντρωθεί ξανά στη ζωή ενός ατόμου, αλλά αυτή τη φορά φάνηκε ότι ήθελε να κάνει μία αλλαγή πλεύσης. Διάλεξε να μας μιλήσει για μία μπαλαρίνα η οποία ονειρεύεται να υποδυθεί τον πραταγωνιστικό ρόλο στην κλασική Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι. Λογικά ένας παλαιστής του κατς, δεν έχει και πολλά κοινά με μία λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη μπαλαρίνα.
Όμως η ταινία του (που είναι ένας παραλληλισμός με το κλασικό έργο) αποδεικνύεται ότι είναι ένα σκοτεινό, ψυχολογικό θρίλερ, με πολλές ενέσεις βίας, που αγγίζει σε πολλά σημεία την παράνοια. (Κάπου εδώ βάζετε να παίζει τη Λίμνη)
Η ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν είναι, χωρίς περιστροφές, η καλύτερη ερμηνεία που έχω δει ποτέ, ενώ τη στηρίζουν άρτια ο Βινσέντ Κασέλ, η Μίλα Κούνις και σε μικρότερο ρόλο η Γουινόνα Ράιντερ. Από το trailer μπορείτε να πάρετε μία πρόγευση, αλλά θα πρότεινα να πάτε στην αίθουσα χωρίς γνώση της ιστορίας που θα παρακολουθήσετε. Ανταγωνισμός, φιλοδοξία, σεξουαλική απελευθέρωση, σκοτεινός εαυτός, μεταμόρφωση.
Ο συνθέτης Κλιντ Μάνσελ έχει χρησιμοποιήσει τη μουσική του Τσαικόφσκι για να φτιάξει ένα από τα καλύτερα soundtrack των τελευταίων ετών (εξακολουθεί για μένα να είναι κορυφαία η μουσική που έγραψε για το Fountain), η δε κάμερα του Αρανόφσκι εντάσσεται τόσο άψογα στις χορογραφίες και στις αίθουσες χορού με τους καθρέφτες, που θα σας δημιουργήσει την αίσθηση ότι παρακολουθείτε θεατρική παράσταση.
Στο metacritic έχει βαθμολογία 79 στα 100, στο imdb 8,7 στα 10 και στο rotten tomatoes 88% και -σε περίπτωση που δεν το προσέξατε- στο "Απ' την καρέκλα του σκηνοθέτη" έχει 4,5 αστέρια στα 5.
Ακόμα και αν το μπαλέτο δεν συγκαταλέγεται στα χόμπι σας, ακόμα και αν κλασική μουσική ακούτε μόνο για 0,4 δευτερόλεπτα στο ζάπινγκ προσπερνώντας το κανάλι της βουλής, ακόμα και αν ο Ρόκυ Μπαλμπόα θα ζει για πάντα στις καρδιές σας, νομίζω ότι αξίζει να δώσετε μία ευκαιρία στο Black Swan. Δεν θα σας απογοητεύσει και ίσως ανακαλύψετε κι εσείς μία από τις αγαπημένες σας ταινίες. Επίσημη πρεμιέρα στη χώρα μας κάνει στις 27 Ιανουρίου.

Winter's Bone ***

Μία ακόμα ταινία που ακούστηκε στις χρυσές σφαίρες, είναι το Winter's Bone, μία ταινία που λόγω θέματος, κινηματογράφησης, τοποθεσιών και στυλ θα σας θυμίσει το ανεξάρτητο Frozen River, που το 2008 είχε κάνει την έκπληξη φτάνοντας μέχρι τα Όσκαρ. Το Winter's Bone είναι και αυτό ένα low budget ανεξάρτητο φιλμ (μιλώντας για low για ταινία από ΗΠΑ, εννοώ τα 2 εκατομμύρια δολάρια), που μοιάζει σαν μία αναβαθμισμένη εκδοχή του Frozen River.
Αμερικανική επαρχία στα χειρότερά της, σήψη, απομονωμένες περιοχές που ζουν με δικούς τους κώδικες και μία νεαρή κοπέλα, που προσπαθεί να ανακαλύψει τα ίχνη του εξαφανισμένου, καταζητούμενου, πατέρα της.
Σκληρό κοινωνικό δράμα και παράλληλα μάθημα για το πώς φτιάχνονται ταινίες. Σίγουρα στο θέμα "αφίσα" οι υπεύθυνοι θα μπορούσαν να τα πάνε κάπως καλύτερα, αλλά τους συγχωρώ μιας και το πόστερ του Μαύρου Κύκνου παραπάνω αναπληρώνει και με το παραπάνω. Το Winter's Bone σκηνοθετεί η άγνωστη Debra Granik και πρωταγωνιστεί η Jennifer Lawrence (που απέσπασε και την υποψηφιότητα). Εδώ, νομίζω παίχτηκε στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έχει ακόμα ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους.

Le père de mes enfants **1/2

Αυτή τη γαλλική ταινία την είδαμε πριν λίγο καιρό στην κινηματογραφική λέσχη Πάτρας με τον Ιάσονα και την Άντρια (και έπειτα από ευγενική χορηγία του Δημήτρη). Οι απόψεις δίκαια διχάστηκαν μιας και η ταινία ήταν ανοικονόμητη σχετικά με το κέντρο βάρους της, αδυναμία που το ίδιο το φιλμ το ομολογούσε. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, αφηγούμενη την ιστορία ενός εργασιομάνη παραγωγού ταινιών. Όμως περίπου στη μέση της ταινίας, άλλαξε πλεύση και μεταλλάχθηκε απότομα σε μία άλλη ιστορία.
Μπορεί να μην το είπε με τον καλύτερο τρόπο, πάντως κάτι είχε να πει. Υπάρχουν βέβαια πολύ καλύτερες ταινίες να δείτε εκεί έξω, αλλά αν πέσει στα χέρια σας ή το προβάλλουν κάπου κοντά σας (ή κατά σύμπτωση στο laptop σας), τότε δείτε την.
Σημειώστε ότι πίσω από την κάμερα ήταν η Mia Hansen-Løve, η οποία γεννήθηκε μόλις το 1981.

Πάνω-κάτω αυτά.

Pillars of the Earth

2010-12-06T21:23:00.010+02:00

Πέρασε αρκετός καιρός από την προηγούμενη ανάρτηση, αλλά ήταν αναπόφευκτο μιας και έχω ρίξει σχεδόν όλο το βάρος στις βορειοδυτικές εκδόσεις. Δεν είδα πολλά φρέσκα πράγματα, αλλά ορισμένα μπορεί να φανούν ενδιαφέροντα, ειδικά η ιστορική, μίνι σειρά που προτείνω. Πριν προχωρήσω όμως στις ταινίες που πέρασαν από τον υπολογιστή μου, ενημερώνω και εδώ για μια πολύ αξιόλογη προοπτική, αν είστε κάτοικοι Πατρών.

Ο γνωστός σκηνοθέτης Παναγιώτης Φαφούτης (δείτε τη μικρού μήκους βραβευμένη του ταινία Γκόγκος για μια πρόγευση) θα παραδώσει σεμινάρια σκηνοθεσίας. Αν θυμάμαι καλά είναι για τρεις ώρες την εβδομάδα και θα διαρκέσουν ένα τρίμηνο. Για όποιον τον ενδιαφέρει η δουλειά πίσω από τις κάμερες, είναι μία εξαιρετική ευκαιρία, να μάθουν πολλά και διάφορα από έναν σκηνοθέτη που έχει στο ενεργητικό του και δύο μεγάλου μήκους ταινίες. Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Παρασκευή στις 7 μ.μ. Αναζητήστε λεπτομέρειες στο 6975067064 και στην ομάδα πολιτισμού "Σπινθήρας" στο facebook.
Ώρα να αλλάξουμε ήπειρο και κλίμα και ας ξεκινήσουμε με μια παρωδία. Δύσκολα βγαίνουν καλές, αλλά το Hot Rod του 2007 καταφέρνει να χαρίσει κάμποσο γέλιο, κυρίως χάρη στη χημεία των πρωταγωνιστών του, οι οποίοι είναι γνωστοί κωμικοί στην Αμερική.

Hot Rod ***

Τρελή και παλαβή παρωδία ταινιών στις οποίες ο ήρωας έχει προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά κατακτά την κορυφή ξεκινώντας -ως συνήθως- από τον πάτο. Όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, ο κεντρικός χαρακτήρας Rod Kimble είναι αποφασισμένος να γίνει διάσημος πραγματοποιώντας υπεράνθρωπα κατορθώματα με τη μηχανή του. Ουσιαστικά όμως είναι ένας πολύ ερασιτέχνης stuntman, τον οποίο οι συμπολίτες του τον κοροϊδεύουν. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της απογοήτευσης, αλλά προκειμένου να βοηθήσει τον πατριό του αποφασίζει να κάνει μία επίδειξη που θα ζήλευε ακόμα κι ο Evil Knievel.

Ξεκάθαρα ταινία για μεγάλη παρέα, που έχει βάλει στο πρόγραμμα να διασκεδάσει με γκριμάτσες, ξεκάρφωτες ατάκες και ντροπιαστικές στιγμές των πρωταγωνιστών. Παρ' όλα αυτά το "Hot Rod" αποφεύγει τα χονδροειδή αστεία του στυλ American Pie και βρίσκει έναν έξυπνο τρόπο να ξεφτιλίσει διάφορες σοβαρές ταινίες και ταυτόχρονα στο τέλος να γίνει όσο συναισθηματικά φορτισμένη χρειάζεται. Νομίζω δεν θα σας απογοητεύσει καθόλου, ενώ τους πρωταγωνιστές μπορείτε να τους γνωρίστε και στο πολύ αστείο βίντεο κλιπ Jizz in my pants (δώστε προσοχή στο στίχο).

(500) Days of Summer ***

Άλλη μία συναισθηματική ταινία για την οποία θα έχετε ακούσει να μιλάνε και κατά πάσα πιθανότητα αυτός που θα την έχει δει και θα σας την προτείνει θα είναι κορίτσι. Μην στραβομουτσουνιάζετε μερικοί.

Ο τίτλος κάνει λογοπαίγνιο με το καλοκαίρι, αλλά και το όνομα της κοπέλας που ερωτεύεται σφοδρά ο πρωταγωνιστής, η οποία ονομάζεται... Σάμερ. Η ταινία αφηγείται μία περίοδο πεντακοσίων μερών της σχέσης τους και θα τη βρείτε χαριτωμένη, δροσερή και πρωτότυπη. Αν είστε σε διάθεση για love, έχετε ερωτευτεί ή μόλις έχετε χωρίσει, τότε οι «500 μέρες με τη Σάμερ», θα πρέπει να είναι ψηλά στις επιλογές σας. Σκεφτείτε το ως μία μίξη του Αμελί και του High Fidelity. Αν όμως οι «Expendables» είναι για σας απλά και ξεκάθαρα η καλύτερη φετινή ταινία, τότε καλύτερα ξεχάστε το. Ίσως είναι ώρα για λίγο good old rambo (ένα πολύ πετυχημένο διάγραμμα- επικεντρωθείτε στην τελευταία γραμμή).

Ήρθε η ώρα για να κλείσουμε με κάτι που πλησιάζει το σπουδαίο.

Pillars of Earth ***1/2

Τον τελευταίο καιρό είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεις μια αξιοπρεπή σειρά να παρακολουθήσεις. Φέτος σκέφτηκα να ξεκινήσω το «Event», μία σειρά μυστηρίου, δράσης, συνωμοσιών και επιστημονικής φαντασίας, αλλά τελικά την παράτησα στο τέταρτο επεισόδιο άκρως απογοητευμένος, όπως και πέρσι με το Fast Forward. Έτσι πέρα από το Southpark (μόλις ολοκληρώθηκε) και το αναγεννημένο Futurama, είχα μείνει χωρίς εναλλακτική λύση, ώσπου ο έμπειρος φίλος Τίτο πρότεινε το «Pillars of the Earth» και με βόλεψε για οχτώ ώρες ευχάριστης ψυχαγωγίας.

Πρόκειται για μια ιστορική μίνι σειρά, η οποία αποτελείται από οχτώ επεισόδια και προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι στην Αμερική. Το Pillars of the Earth βασίζεται στο ομώνυμο δημοφιλές μυθιστόρημα του Ken Follett (1989) και είναι παραγωγή των Ρίντλευ και Τόνι Σκοτ. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, έδωσε έμπνευση για ένα πολύ καλό επιτραπέζιο παιχνίδι και φέτος είχε την τύχη να μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη, υπό ιδανικές συνθήκες. Η παρουσία του Ρίντλευ Σκοτ στην παραγωγή, αποτελούσε εγγύηση ότι η εποχή θα αναπαρασταθεί με ακρίβεια και μεγαλοπρέπεια, μιας και ο πολύπειρος σκηνοθέτης έχει καταπιαστεί στο παρελθόν με τη μεσαιωνική Ευρώπη και έχει παραγάγει αξιόλογα αποτελέσματα, με το πρόσφατο Ρομπέν των Δασών και κυρίως με το Βασίλειο των Ουρανών.

Στις 976 σελίδες του μυθιστορήματος (και κατ' επέκταση στη σειρά), παρελαύνουν πάθη, δολοπλοκίες, προδοσίες, πίστη, μονομαχίες, μάγισσες, όλα αυτά με φόντο τους σφοδρούς πολέμους της διαδοχής για τον αγγλικό θρόνο τον 12ο αιώνα- μια εποχή που ονομάστηκε Αναρχία. Παράλληλα στη φανταστική πόλη του Kingsbridge, πιστοί και μοναχοί επιχειρούν να αναγείρουν έναν καθεδρικό ναό.

Η σειρά απευθύνεται σε όλους τους θεατές, μεγάλο ατού το εύστοχο κάστινγκ (ανάμεσά τους και μερικές διασημότητες όπως ο Ντόναλντ Σάδερλαντ), όπως και η άψογη εκτέλεση παραγωγής (η σειρά γυρίστηκε στην Ουγγαρία). Ακόμα κι αν η ιστορία δεν είναι το φόρτε σας, αξίζει να δοκιμάσετε τους Στυλοβάτες της Γης, πιστεύω θα σας κρατήσει στη μαγεία τους. Σημειώστε ότι υπάρχουν και πολλοί καλοί ελληνικοί υπότιτλοι*.

*εννοώ σε περίπτωση που έχετε αγοράσει τα dvd της σειράς και θέλετε να τα δείτε με τους δικούς σας υπότιτλους

The Road / Zombieland

2010-11-06T11:29:00.010+02:00

Μέρες εκλογών και βρίσκομαι στην Αρκαδία για να ψηφίσω όσο γράφω αυτές τις γραμμές. Για να είμαι ακριβής βρισκόμουν Γορτυνία στην αρχή της ανάρτησης, αλλά την ολοκληρώνω από Πάτρα, λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες. Ευτυχώς έχει βρεθεί ένας γείτονας με ξεκλείδωτο μόντεμ και μπορούμε κι εμείς οι οδοιπορούντες να κάνουμε τη δουλειά μας σαν άνθρωποι. Εκτός όμως από τους ετεροδημότες, υπάρχουν και άλλοι που διασχίζουν βουνά, δάση, πεδιάδες και λαγκάδια, και όχι για ευχάριστους λόγους. Παρουσιάζω δύο "παράλληλες" ταινίες σήμερα, οι οποίες έχουν μεν τον ίδιο σκελετό, αλλά έχουν περιτυλιχθεί με εντελώς διαφορετικά υλικά και κάθε μία τα καταφέρνει πολύ καλά στο είδος της.

The Road *** 1/2

Είχα αναφερθεί φευγαλέα σε αυτό στην προηγούμενη ανάρτηση για το επίσης road movie επιστημονικής φαντασίας, το Monsters. Ο Δρόμος στηρίζεται σε πασίγνωστο βιβλίο του Κόρμακ Μακ Κάρθυ (Αμερικάνος συγγραφέας, είχε γράψει και το «Καμιά πατρίδα για μελλοθάνατους») και είναι ένα post apocalyptic δράμα και παράλληλα μία κλασική ταινία περιπλάνησης. Ο Μακ Κάρθυ τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για το συγκέκριμένο μυθιστόρημα και τα έργα του κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας άνδρας και ο γιος του πασχίζουν να συντηρηθούν σε έναν κόσμο που αργοσβήνει. Μια βιβλική καταστροφή έχει σαρώσει τον πλανήτη και οι λιγοστοί επιζήσαντες δεν έχουν ονόματα, έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουν μέλλον και απλώς συνεχίζουν τη μάταιη προσπάθειά τους, προς μια ασαφή χαραμάδα ελπίδας ή, πιθανότερα, το θάνατο. Ξεκάθαρα χαμηλών τόνων έργο, αλλά με υποβλητική μουσική επένδυση, ταιριαστή γκρίζα, καταθλιπτική ατμόσφαιρα και μία ακόμα πολύ δυνατή ερμηνεία από τον Βίγκο Μόρτενσεν- όσοι διαβάζετε τακτικά το ιστολόγιο, θα θυμάστε ότι είναι από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Όπως καταλαβαίνετε, από το The Road απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά η δράση, η καταστροφή που συνέβη δεν μας απασχολεί παρά μόνο στο βαθμό των επιπτώσεων, ο σκηνοθέτης Τζον Χίλκοτ μένει πιστός στο μυθιστόρημα και επικεντρώνεται στους ανθρώπους και την κατάρρευση του συστήματος κοινωνικών αξιών.
Δεν απευθύνεται σε όσους περιμένουν να δουν εκρήξεις, πυροβολισμούς, λιμούς και καταποντισμούς, ούτε σε αυτούς που θέλουν να δουν το Fallout σε ταινία Χόλυγουντ. Για να καλύψει αυτές τις ανάγκες, υπάρχει κάτι άλλο που μπορείτε να δείτε όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω. Το Zombieland.

Υποσημείωση: είδα μόλις πριν λίγες μέρες το «Καμιά πατρίδα για μελλοθάνατους» των αδερφών Κοέν. Παρά τις τόσες διακρίσεις και τα τέσσερα όσκαρ, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, ενώ σε ορισμένα σημεία μού έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθεί να γίνει επιτηδευμένα βαθυστόχαστη, κάτι που ίσως οφείλεται και στις δυσκολίες της μεταφοράς της δύσκολης γραφής του Μακ Κάρθυ. Τυπική κοψιά Κοέν, που έχει αποδοθεί πολύ καλύτερα στο Φάργκο ή στο Μόνο Αίμα, την πρώτη τους ταινία πίσω στο 1984. Παρ' όλα αυτά αξίζει να δείτε το Καμιά Πατρίδα για τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα που υποδύεται ο Μπαρδέμ.

Υποσημείωση 2: Πρόσφατα ο Ζανγκ Γιμού των πολλές φεστιβαλικών βραβείων, αλλά και του Ήρωα, είχε την έμπνευση να διασκευάσει το Μόνο Αίμα και να μεταφέρει την πλοκή στην Κίνα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μάλλον δεν τον δικαίωσε. Τέλη Σεπτεμβρίου έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα, αλλά πέρασε εντελώς απαρατήρητο και αυτό το 5,8 στα 10 σε ελάχιστες ψήφους στο imdb, χτυπάει άσχημα.

Zombieland ***

Να, μια ταινία έκπληξη, από αυτές που τις περιμένεις να κινηθούν κάτω από το μέτριο, αλλά τελικά καταφέρνουν να σε κερδίσουν. Διατηρούσα πολλές επιφυλάξεις πριν δω το Zombieland, όχι γιατί δεν μού αρέσει το θέμα, αλλά γιατί οι Αμερικάνοι σπανίως καταφέρνουν να κρατήσουν τις ισορροπίες στις «καφρίλες», που καταλήγουν γελοία σπλάτερ χωρίς προσανατολισμό. Όμως έπειτα από την παρότρυνση του φίλου Ιάσονα πάτησα το play και αποζημιώθηκα με μιάμιση ώρα πραγματικής ψυχαγωγίας.
Τι έχει συμβεί; Τα ζόμπι για ακόμα μία φορά έχουν κατακλύσει την Αμερική. Επιτίθενται, σκοτώνουν, κυνηγούν, μολύνουν, εξαπλώνονται. Υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι ακόμα δεν έχουν γίνει ζόμπι. Αυτοί είναι λίγοι και το μόνο που τους έχει μείνει να κάνουν, είναι να τρέξουν. Και βασικά αυτό κάνουν: τρέχουν. Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία, δεν έχει βαθυστόχαστους διαλόγους, κανείς δεν ξέρει από πού εμφανίστηκαν τα ζόμπι και κανείς δεν ψάχνει τις αιτίες των πραγμάτων. Απλώς συμβαίνουν και οι ήρωες καλούνται να τα αντιμετωπίσουν με στωικότητα, cool ατάκες και χρήση κάθε είδους νύσσοντα και τέμνοντα αντικείμενα.
Παρ’ ότι στηρίζεται σε μια από τις πιο κλασικές συνταγές όλων των εποχών, η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι εξαιρετική και σίγουρα ένα από τα δυνατά σημεία της ταινίας. Στο ρόλο του geek Κολόμπους ο οποίος ακολουθεί μια μακρά λίστα με κανόνες επιβίωσης είναι ο Jesse Eisenberg, που φέτος έγινε πολύ γνωστός από το "Social Network" του Φίντσερ. Στο ρόλο του μάτσο Ταλαχάσι ο Woody Harrelson, που είχε δώσει ρέστα ως δυσλεκτικός υπερήρωας Defendor. Παρατηρήστε -και αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που συνδέει τις δύο ταινίες- ότι όπως και στο The Road, οι πρωταγωνιστές δεν έχουν κανονικά ονόματα, εδώ χρησιμοποιούν τα ονόματα των προορισμών τους για να απευθύνονται ο ένας στον άλλον. Πράγματι, αν έχει καταστραφεί ο κόσμος, τι διαφορά έχει αν σε λένε τάδε ή δείνα;
Σε γενικές γραμμές το Zombieland, μάλλον απευθύνεται περισσότερο σε αγόρια παρά σε κορίτσια, αλλά δεν είναι τυπική αμερικάνικη καφρίλα και σίγουρα έχει πολλές στιγμές που θα διασκεδάσει κάθε θεατή. 7,8 στα 10 στο imdb και 73 στα 100 στο metacritic, οι βαθμολογίες του.

Υποσημείωση: Το Social Network, ακόμα δεν μού έχει κεντρίσει αρκετά την περιέργεια για να το δω. Ο Φίντσερ έχει κάνει ορισμένες πολύ καλές ταινίες, αλλά και μερικές βαρετές (είπε κανείς Μπέντζαμιν Μπάτον;). Μια ταινία για τον ιδρυτή του facebook (και ειδικά από ανθρώπους που φαντάζομαι δεν έχουν ιδιαίτερα στενή σχέση με το ζήτημα) έχει πράγματι λόγω ύπαρξης ή μοναδικό στόχο έχει να αλιεύσει ανυποψίαστους θεατές; Σας παραπέμπω στην κριτική από το movies for the masses, το οποίο φιλοδώρησε την ταινία με ένα αστέρι στα πέντε. "O Fincher φανερά έψαχνε στα γυρίσματα μια φυσική δραματικότητα στιλ Zodiac, αλλά φανερότερα δεν είχε ούτε τους χώρους ούτε το δράμα".

Monsters

2010-10-25T21:58:00.006+03:00

Όπως ίσως γνωρίζουν όσοι διαβάζουν και τη σελίδα για άλλες σελίδες, αυτό τον καιρό έχω επιταχύνει τις διαδικασίες για τη δημιουργία ενός δικού μου εκδοτικού οίκου με έδρα τα Γιάννενα. Καταλαβαίνετε ότι τρέχουν παράλληλα πολλές δουλειές που πρέπει να γίνουν, παρ' όλα αυτά πάντα υπάρχει χρόνος για αξιόλογες ταινίες (ή μη).

Monsters ***1/2

Καλή βαθμολογία για ένα road movie επιστημονικής φαντασίας και για ορισμένες κατηγορίες θεατών μπορεί να αγγίξει ακόμα και το τέσσερα στα πέντε. Πάμε πρώτα στα γενικά. Είναι μία ταινία σε ύφος ντοκιμαντέρ και διαπραγματεύεται εξωγήινους. Από αυτά τα δύο και μόνο, καταλαβαίνετε ότι ακολουθεί τα χνάρια της περσινής έκπληξης «District 9», που έθιγε με έναν αλλόκοτο τρόπο το ρατσισμό, έκοψε πολλά εισιτήρια και κατάφερε να φτάσει ακόμα και στις υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία της χρονιάς. Το φετινό «Monsters» δεν έχει παραγωγό τον Πήτερ Τζάκσον και δεν νομίζω να φτάσει τόσο μακριά, αλλά δεν παύει να είναι μία από τις πιο ευχάριστες και πρωτότυπες παρουσίες της σεζόν.
Σε μερικά χρόνια από σήμερα, η Nasa ανακαλύπτει ίχνη εξωγήινης ζωής και αποφασίζει να τα μεταφέρει στη γη. Κατά την επιστροφή του το διαστημικό σκάφος καταπέφτει στο Μεξικό και οι εξωγήινες μορφές ζωής διαφεύγουν, μεταλλάσονται και εξαπλώνονται, μολύνοντας μια τεράστια έκταση. Έκτοτε, ολόκληρη η χώρα εκκενώνεται και δημιουργείται μια νεκρή και άκρως επικίνδυνη ζώνη, μεταξύ κεντρικής Αμερικής και ΗΠΑ. Η Αμερικανίδα κόρη ενός εκδότη εγκλωβίζεται νότια της ζώνης και ένας φωτογράφος, υπάλληλος του πατέρα της, αναλαμβάνει να τη συνοδέψει προς κάποια ασφαλή δίοδο για το βορρά. Δυστυχώς τα σχέδια τους αποδεικνύονται μάταια.
Ουσιαστικά η κάμερα ακολουθεί κατά πόδας το οδοιπορικό των δύο ανθρώπων, καθώς ανακαλύπτουν πράγματα που αγνοούσαν για τη νεκρή ζώνη και τους εξωγήινους, αλλά και για τις ίδιες τις ζωές τους. Ο σκηνοθέτης Gareth Edwards επιχειρεί μέσω αυτού του επικίνδυνου ταξιδιού να θίξει ζητήματα που ξεκινούν από τα τραύματα των ανθρώπινων σχέσεων και καταλήγουν στις προβληματικές δομές της κοινωνίας, τον απομονωτισμό και την μη αποδοχή της διαφορετικότητας. Τελικά οι δύο πρωταγωνιστές, Whitney Able και Scoot McNairy (ζευγάρι στην πραγματικότητα), ταξιδεύουν μέσα στους εαυτούς τους.
Ξεκαθαρίζω ότι στο Monsters τα πρόσωπα υπερισχύουν της δράσης, η κάθαρση έρχεται σε αργούς ρυθμούς, οι τόνοι παραμένουν χαμηλοί. Αλλά αν σας αρέσουν οι κοινωνικές και κατά βάση μελαγχολικές ταινίες (πχ σαν το The Road), τότε αξίζει να δοκιμάσετε την τύχη σας απέναντι στα τέρατα. Η ταινία έχει προβληθεί σε διάφορα φεστιβάλ (και στην Αθήνα προχθές), στην Αμερική κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει ημερομήνια προβολής στις αίθουσες της χώρας μας. Ελπίζω να ακουστεί αρκετά και να τη φέρουν και απ' τα μέρη μας.
Ως κατακλείδα υπάρχει και κάτι άλλο, που ειδικά όσους ασχολούνται λίγο περισσότερο με τον κινηματογράφο, θα τους καταπλήξει. Το budget της ταινίας είναι μόλις 15.000 $ (!), νούμερο που προκαλεί σοκ. Όλα τα γυρίσματα έγιναν σε φυσικές τοποθεσίες, ο εξοπλισμός ήταν ημιεπαγγελματικός, δεν χρησιμοποιήθηκαν φωτισμοί, το συνεργείο ήταν μόνο δύο άτομα, όπως δύο μόνο είναι και οι ηθοποιοί (τον McNairy τον είχα ξεχωρίσει παλιότερα και στο επίσης εξαιρετικό low budget In Search of a Midnight Kiss). Φυσικά στο Monsters έγινε μεγάλη post-production επεξεργασία και προσθήκη ειδικών εφέ, για τα οποία όμως ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε προγράμματα στα οποία έχει πρόσβαση ο καθένας (adobe premiere).

The Imaginarium of doctor Parnassus *

Διαφημίστηκε πολύ, πώς να μην άλλωστε, μιας και ήταν η τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε ο ταλαντούχος Χιθ Λέτζερ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων όμως επήλθε ο θάνατός του και έτσι σκηνοθέτης και παραγωγοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ορισμένα τεχνάσματα προκειμένου να την ολοκληρώσουν. Κάλεσαν τρεις γνωστούς ηθοποιούς να υποδυθούν ένα απόσπασμα του ρόλου του ή μάλλον την παράδοξη μεταμόρφωσή του μέσα στο μυαλό του Δόκτορος Παρνάσους. Το φίδι ανέλαβαν να βγάλουν απ' την τρύπα δύο πρωτοκλασσάτα ονόματα: Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, και ο μπιμουβάς Κόλιν Φάρελ.
Άσχετα από το σενάριο ή την αναπάντεχη αναποδιά που βρήκε για ακόμα μια φορά τον Τέρι Γκίλιαμ, εδώ ανοίγει για μένα η κλασική συζήτηση για τους υπερεκτιμημένους σκηνοθέτες. Σε αυτούς συγκαταλέγω και τον Τέρι Γκίλιαμ (οι υπόλοιποι της λίστας μου είναι ο Ταραντίνο, ο Λιντς και ο Μπάρτον, αλλά θα τους πιάσω κάποια άλλη στιγμή), ως αποτέλεσμα της ανικανότητάς του να παράγει κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Tideland, Αδερφοί Γκριμ και ειδικά το κιτς Brazil (σόρυ Μίνω, ξέρω ότι είναι η αγαπημένη σου) συνηγορούν σε αυτό, και για μόνο ελαφρυντικό τού αναγνωρίζω τους 12 Πίθηκους, μια ταινία όμως που έχει βασιστεί σε μεγάλο βαθμό σε μια παλιά γαλλική ταινία μικρού μήκους (το La jetee, ένα παράξενο φιλμ που αποτελείται μόνο από φωτογραφίες).
Ποια ήταν η κεντρική ιδέα στο Imaginarium; Ότι ο Δόκτωρ Παρνάσους είναι ένας μύστης που ζει χίλια χρόνια και γυρίζει τον κόσμο με το παλαβό τσίρκο δρόμου που έχει δημιουργήσει. Προσφέρει μία παράδοξη ψυχαγωγία στους θεατές του (ταξίδι μέσα στο μυαλό του) και παράλληλα βάζει στοιχήματα με το διάβολο, τον οποίο υποδύεται εντελώς καρικατουρίστικα ο Tom Waits. Με εξαίρεση τη φίλη Ανδριανή, δεν άκουσα κανέναν άλλο από τους φίλους μου να αναφέρεται με κολακευτικά σχόλια για το Imaginarium και όταν τελείωσε η ταινία μόνο αρνητικά συναισθήματα μου είχε αφήσει, μαζί με μια υποσημείωση να σκεφτώ πολύ καλά πριν δω την επόμενη ταινία του σκηνοθέτη. Άλλωστε από την προηγούμενη, τους αφελείς και επίπεδους «Αδερφούς Γκριμ», δεν είχα αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Δεν ξέρω αν απ’ την αρχή το σενάριο της ταινίας ήταν αυτό που είδαμε, ή αν άλλαξε λόγω του θανάτου του πρωταγωνιστή. Πάντως εκεί που κατέληξε ήταν μία αφήγηση δίχως συνοχή και νόημα, που κάλλιστα θα μπορούσε να συνεχίζεται στον ίδιο φλύαρο ρυθμό για ώρες. Μα δεν είχε τίποτα θετικό το Imaginarium; Ας πούμε ότι ο Ντεπ ήταν πολύ καλός στο να παριστάνει τον Λέτζερ και ότι ο ευφάνταστος τίτλος ακούγεται αρκετά μυστηριώδης για να τραβήξει "ψαγμένους" θεατές. Όλα τα υπόλοιπα αποδείχθηκαν λίγα, αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί υποστηρικτές του σκηνοθέτη πιστεύουν το αντίθετο. Στο imdb το Imaginarium έχει βαθμολογία 7,1 στα 10 και στο rottentomatoes 64%.

Πάνω-κάτω αυτά. Βλέπω και μια μίνι-σειρά οχτώ επεισοδίων, το Pillars of Earth αυτό τον καιρό, αλλά θα γράψω αναλυτικά σε επόμενη ανάρτηση για να το προτείνω σε όσους τους ενδιαφέρει η μεσαιωνική ίντριγκα. Υποθέτω όσοι είστε φαν του Southpark θα έχετε ξεκινήσει τα νέα επεισόδια και θα είδατε το επεισόδιο με την πολύ καλή παρωδία του Inception. Περιμένουμε με αγωνία αυτή την Τετάρτη την επιστροφή του θρυλικού υπερ-ήρωα Coon : )
Καλό βράδυ και μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε τη στήλη και στο Salata.tv

The last airbender

2010-10-10T14:20:00.005+03:00

Μέρες περνούν και μέρες έρχονται. Πάμε για αρχή σε μία ταινία που θα κάνει πρεμιέρα σε τρεις εβδομάδες στη χώρα μας, αλλά δυστυχώς δεν είναι πρόταση παρακολούθησης, αλλά πρόταση προς αποφυγή. Η δεύτερη ταινία απευθύνεται αρκετά και σε δημιουργούς, ενώ η τελευταία είναι πιο σκοτεινή.

The last airbender *

Παραδέχομαι ότι ήταν λάθος που το είδα, λάθος που έγινε συνειδητά. Είχα διαβάσει τα χειρότερα και σίγουρα δεν βοήθησε το 4,4 στα 10 που έχει στο imdb, ούτε το ισοπεδωτικό 6% (!) που έχει στο rotten tomatoes. Αλλά μέχρι σήμερα έχω δει όλες τις ταινίες του Ινδού Σιάμαλαν και τον εμπιστεύομαι σχεδόν τυφλά ως σκηνοθέτη (ή τέλος πάντων, τον εμπιστευόμουν).
Εντάξει, κάποτε έπεσε στην παγίδα της «Έκτης Αίσθησης», μιας ταινίας που άφησε ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Από εκεί και πέρα προσπάθησε να κάνει μερικές ακόμα ταινίες που έπρεπε οπωσδήποτε να ολοκληρώνονται με εκπληκτικές ανατροπές. Έμεινα στους οπαδούς του, παρά την ακατάπαυστη προσπάθεια του marketing σε κάθε ταινία του να παραπλανήσει το κοινό ότι επρόκειτο να δει ένα ακόμα «συγκλονιστικό θρίλερ» ή κάτι παρόμοιο. Ο «Άφθαρτος» μού άρεσε. Μπρους Γουίλις πάλι σε φόρμα, ωραία ιστορία, όλα καλά. Ο «Οιωνός» μού άρεσε πάρα πολύ, αν θυμάμαι καλά την είδα τρεις φορές στον κινηματογράφο και πολλές σε dvd. Το «Σκοτεινό Χωριό» είχε να αφηγηθεί μια δυνατή ιστορία αγάπης. Άρα δεν κρατάω κακία του Σιάμαλαν. Επίσης και το «Lady in the water» και το «Happening» δεν ήταν του πεταμού. Στο «Last Airbender» όμως έπιασε πάτο.
Δεν ξέρω γιατί αποφάσισε να σκηνοθετήσει ένα φάνταζυ, που μάλλον ως είδος είναι δύστροπο και δεν ταιριάζει σε όλους τους σκηνοθέτες. Για παράδειγμα ο Πήτερ Τζάκσον ήταν γεννημένος για να γυρίζει ταινίες φαντασίας (και απ’ ό,τι φαίνεται έχουμε μια ευχάριστη εξέλιξη στην πολύπαθη ιστορία του Χόμπιτ, τελικά μάλλον θα το σκηνοθετήσει).
Γιατί έπιασε πάτο; Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον τελευταίο Airbender, μια ταινία που στηρίζεται σε ένα δημοφιλές στην Αμερική παιδικό πρόγραμμα (Avatar: The Last Airbender), το οποίο προβλήθηκε σε τρεις σεζόν από το 2005 έως το 2008. Προφανώς οι παραγωγοί της ταινίας προσδοκούσαν ότι θα προχωρούσαν και σε τρεις ταινίες, αλλά τελικά πιστεύω ότι δεν θα τα καταφέρουν. Η πρώτη ταινία κόστισε 150 εκατομμύρια και στην Αμερική έκανε εισπράξεις 130 εκατομμυρίων, που δεν είναι λίγα, αλλά δεν είναι και ικανοποιητικά για το μέγεθος του ονόματος του franchise. Με μια γρήγορη ματιά δεν βλέπω κάποιο άμεσο σχέδιο για την επόμενη ταινία και αυτό καθιστά ακόμα προβληματικότερη την παρακολούθηση της πρώτης. Η ταινία ξεκάθαρα ξεκινάει με τον υπότιτλο «βιβλίο πρώτο» και η ιστορία στο τέλος μένει ανολοκλήρωτη. Άρα με αυτό κατά νου, γιατί να δώσετε 9 ευρώ για να δείτε κάτι που μένει πολύ στην αρχή;
Αυτά όμως δεν είναι τα χειρότερα.
Ο μύθος του airbender είναι αρκετά καλός, έχει βάθος και χαρακτηριστικά κλασικού παραμυθιού. Αλλά ο Σιάμαλαν κάπου στην αρχή έχασε το νόημα και σε συνδυασμό με την απλοϊκά γραμμική εξέλιξη της πλοκής, ο θεατής δεν φτάνει σε κανέναν προορισμό, ούτε αποκομίζει κάτι. Επιπλέον η επιλογή των δύο πρωταγωνιστών απογοητεύει. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ποτέ τον πρωταγωνιστή του «Slumdog Millionaire» να παίξει σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή ταινία και μάλλον είχα δίκιο. Η τοποθέτησή του στο ρόλο του κύριου «κακού» της ταινίας μόνο γέλιο προκαλούσε, ενώ και σε κανένα σημείο δεν έπεισε ο μικρός Νόα Ρίνγκερ ότι μπορεί να σηκώσει στους ώμους του κάτι τόσο επικό. Επίσης -κάτι που τεχνηέντως θα σας αποκρύψουν trailer και marketing-, η ταινία δεν απευθύνεται σε θεατές άνω των δεκατεσσάρων ετών και ίσως ανεβάζω και υπερβολικά τον ηλικιακό πήχη. Μπορεί για έναν οχτάχρονο, η ταινία να παρουσιάζει ένα άλφα ενδιαφέρον, αλλά για εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές σίγουρα δεν κάνει.
Στη χώρα μας κάνει πρεμιέρα στις 28 Οκτωβρίου. Χμ. Με το χέρι στην καρδιά θα πρότεινα να κάνετε ζάπινγκ στα κανάλια μετά τις 21:00 μέχρι να πετύχετε το έπος του 1970 «Μάχη της Κρήτης» με τον Κώστα Πολίτη να υποδύεται τον ηρωικό, φερέλπι εύελπι Νικηφόρο Καλλέργη.

Frozen River **1/2

Αυτό το φιλμ είναι ένα καλό παράδειγμα για το πού μπορεί να φτάσει μια ανεξάρτητη προσπάθεια. Είναι μία low budget ταινία η οποία αναπάντεχα το 2008 προτάθηκε για δύο όσκαρ- καλύτερου σεναρίου και καλύτερου α’ γυναικείου ρόλου. Δεν θεωρώ ότι άξιζε απόλυτα να τα κερδίσει, αλλά η όλη υλοποίηση του έργου αποτελεί ένα διδακτικό μέσο ειδικά για φιλόδοξους κι επίμονους δημιουργούς, όπως η σκηνοθέτης - σεναριογράφος Κάρτνι Χαντ.
Το «Παγωμένο ποτάμι» έχει ως θέμα την Οδύσσεια των λαθρομεταναστών, σε συνδυασμό με τη διαφορετικότητα των αυτόχθονων Ινδιάνων και την αδιαφορία / άγνοια του μέσου Αμερικάνου. Σύμφωνα με τη βραδύκαυστη υπόθεση, σε μία μικρή πόλη συνοριακή πόλη των ΗΠΑ στο βορρά, μία γυναίκα με οικονομικά προβλήματα προσπαθεί να συντηρήσει με κάθε τρόπο την οικογένειά της.
Ίσως σε ορισμένα σημεία σας ενοχλήσουν οι μέτριες ερμηνείες των δεύτερων ρόλων, τα λιτά σκηνικά και η περιορισμένων δυνατοτήτων παραγωγή, αλλά αν ακολουθήσετε τους ήρωες στο ριψοκίνδυνο πέρασμα πάνω από το παγωμένο ποτάμι, κάτι θα κερδίσετε. Στην επόμενη ανάρτηση θα γράψω και για καινούργια ταινία-έκπληξη, η οποία μπορεί να αποδειχθεί εξίσου διδακτική, το road movie επιστημονικής φαντασίας, "Monsters".

Solomon Kane ***

Αυτό απευθύνεται κυρίως στους φίλους του φάνταζυ. Αν δεν σας αρέσουν τα σπαθιά, οι μαγείες, οι δαίμονες και οι κατάρες καλύτερα να το αποφύγετε. Αν όμως ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι στις αγαπημένες σας ταινίες, τότε εδώ θα βρείτε κάτι που σας ταιριάζει γάντι. Ο Solomon Kane δεν είναι ένας απλός ήρωας, υπάρχει μια μεγάλη ιστορία πίσω του, μια ιστορία δεκαετιών. Το 1928 ο σπουδαίος Robert Howard (πατέρας και του Κόναν) δημιούργησε έναν πουριτανό ήρωα ο οποίος ζει στα τέλη του 16ου αιώνα και έχει ως μόνο σκοπό να εξαφανίσει το κακό από τον κόσμο- όχι το ευκολότερο πράγμα. Ο Solomon είναι ένας σκοτεινός, ανεξιχνίαστος χαρακτήρας, μία Νέμεσις, μία μηχανή του πολέμου που δεν θα θέλατε να συναντήσετε στο δρόμο σας.
Στην υπόθεση τώρα της ταινίας (που προορίζεται για πρώτο μέρος τριλογίας), ο Solomon Kane είναι ένας άνθρωπος που έχει διαπράξει διάφορα ανοσιουργήματα στη ζωή του και αναζητά εξιλέωση. Παράλληλα τον κυνηγάει ο ίδιος ο Διάβολος. Ο σκληρός, πρωταγωνιστής James Purefoy είναι πολύ καλός, ενώ ξεχωρίζει και η ατμοσφαιρική μουσική επένδυση του Γερμανού Klaus Badelt (έντυσε και τους πρώτους Πειρατές της Καραϊβικής).
Η ταινία είναι ευρωπαϊκή παραγωγή, κόστισε 45 εκατομμύρια δολάρια και γενικά γνώρισε θετική υποδοχή από κοινό και κριτικούς (83% στο rotten tomatoes). Αν είστε σε διάθεση για μια καλή, σκοτεινή περιπέτεια, πιστεύω ότι το Solomon Kane θα σας προσφέρει 104 λεπτά τίμιας, επικής ψυχαγωγίας.

edit: Στη λίστα με τους συνδέσμους πρόσθες και το Metacritic. Φαίνεται να έχει αρκετά αξιόπιστες βαθμολογίες ταινιών.

edit 2: Στο salata.tv μπορείτε να διαβάσετε την κριτική για το Solomon Kane, σε πιο εκτεταμένη μορφή και με επισήμανση μιας παράξενης σύμπτωσης για έναν ιππότη που αψηφά το χρόνο.

Expendables / El secreto de sus ojos / Cell 211

2010-09-29T12:57:00.008+03:00

Κρύο αρκετό και πολλές μέρες συνεχόμενης βροχής εδώ στα βορειοδυτικά. Συνεπώς οι συνθήκες ευνοούν τις εξόδους στον καναπέ του σαλονιού και στο dvd player μία καλή ταινία. Σε συνέχεια του ξεσκονίσματος της ταινιοθήκης και της συμπλήρωσης κενών, είδα μερικές ακόμα ταινίες τον τελευταίο καιρό όχι πολύ πρόσφατες αρκετά αρκετά γνωστές.

Επίσης αν έχετε να διαθέσετε δύο λεπτά (ακριβώς), μπορείτε να δείτε την πιο πρόσφατη προσπάθεια μικρού μήκους που κάναμε ως random artwork. Η σκηνοθεσία είναι δικιά μου και του Έραστου Κρεμμύδα και θα ταξιδέψει στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θερμαϊκού. Πάμε τώρα στο τι να δείτε και τι να μην δείτε.

Expendables **

Ο Σταλόνε ποτέ δεν ησυχάζει και καλά κάνει. Αυτή τη φορά κάλεσε φίλους και γνωστούς για να δημιουργήσουν ένα all star game με κλασικούς ήρωες δράσης από το '80 και το '90. Ρουρκ, Τζετ Λι, Τζέισον Στάθαμ και ο Ρώσος από το Ρόκυ είναι οι κύριοι χαρακτήρες, ενώ σε cameo εμφανίσεις βλέπουμε και Μπρους Γουίλις, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ. Δυστυχώς τη συγκεκριμένη ταινία την περίμενα καλύτερη, αλλά τελικά δεν πέρασε τη βάση. Στην πραγματικότητα τα δύο αστέρια μάλλον το βάζω χαριστικά, έτσι για χάρη των παλιών και των πρωταγωνιστών.
Πατώντας το play στους Expendables γνωρίζεις ότι θα δεις πιστολίδι, εκρήξεις, τρελές καταδιώξεις και πυροβολισμούς- προφανώς δεν περιμένεις την Καζαμπλάνκα. Ως εδώ καλά.
Σύμφωνα με το σενάριο οι Expendables (Αναλλώσιμοι) είναι μια ομάδα μισθοφόρων που θα πάνε σε ένα νησί της Καραϊβικής για να ανατινάξουν τα πάντα και να σκοτώσουν τον πολύ evil δικτάτορα. Επίσης να γλυτώσουν την πολύ καλή -πλην ατίθαση- κόρη του δικτάτορα, η οποία όλως τυχαίως είναι πανέμορφη. Όντως οι expendables εκστρατεύουν με πολυβόλα και μαχαίρια και όντως εξαϋλώνουν το στρατό των κακών. Και ως εδώ, όλα καλά και αναμενόμενα.
Όμως στην πλειονότητα των σκηνών τα εφέ ήταν πολύ μέτρια, οι πρωταγωνιστές δεν φάνηκε να δένουν ιδιαίτερα μεταξύ τους και οι διάλογοι όχι τόσο cool όσο θα ήθελαν να είναι. Το μόνο σχετικά αστείο ήταν ότι στις σκηνές που μοιράζονταν ο Στάθαμ με τον Λούγκρεν (ο Ρώσος), ο Στάθαμ φαινόταν να δίνει οσκαρική ερμηνεία. (ίσως θα έπρεπε να θεσπιστεί ένα τέτοιο βραβείο, για καλή ηθοποιία σε σχέση με συμπρωταγωνιστή).
Σε γενικές γραμμές αν θέλετε πραγματική δράση, τότε καλύτερα να δοκιμάσετε το τελευταίο Ράμπο του 2008, όπου ο Σταλόνε τα πήγε πολύ καλύτερα σε όλους τους τομείς και κυρίως σκηνοθετικά. Στα θετικά πιστώνεται η παρουσία του Μίκυ Ρουρκ (παίζει με κεκτημένη ταχύτητα απ’ το Wrestler) και ότι οι Αναλώσιμοι δεν προσποιούνται ότι είναι σοβαρή ταινία, όπως το ανεκδιήγητο «Salt» με την Τζολί. Είναι ταινία χαβαλέ και αν τη δείτε μόνο για αυτό, ίσως αξίζει, απλώς μην περιμένετε πάρα πολλά. Σημειώνω ότι από πολλούς έχω ακούσει ότι το επίσης πρόσφατο και σε ίδιο στυλ «A-Team» ήταν καλύτερο. Γενικά στην Αμερική πήγε πολύ καλά σε εισπράξεις (και έχει βαθμολογία 7,0 στα 10 στο imdb), άλλωστε είχε δημιουργηθεί μεγάλο hype με την παρουσία τόσων ονομάτων δράσης. Φοβάμαι όμως ότι το μεγαλύτερο μέρος της ουσίας αναλώθηκε εκεί.

2012 *1/2

Την είδα πριν λίγο καιρό και απλώς τη συμπεριλαμβάνω στη σημερινή ανάρτηση για να γλυτώσω όσους τυχόν δεν την έχουν δει ακόμα. Διαφημίστηκε πολύ, έκοψε και πολλά εισιτήρια, αλλά δεν παύει να είναι μία ατελείωτη επίδειξη εφέ και τίποτα παραπάνω. Χαρακτηριστικά κακό κάστινγκ, κάκιστο σενάριο γεμάτο απιθανότητες, τα πιο κλισέ των κλισέ, όλα ένα μάτσο χάλια. Κάπου ανέφερε στην υπόθεση κάτι για τους Μάγιας, κάπου ανέφερε κάτι για έργα τέχνης, αλλά μετά το ξέχασε και μας έδειξε για ακόμα μια φορά το μαύρο Πρόεδρο των ΗΠΑ να αποδεικνύεται ηρωικότερος των περιστάσεων.
Ο Ρόναλντ Έμεριχ είναι επίπεδος σκηνοθέτης που αδυνατεί να προχωρήσει λίγο παραπέρα από την πομπώδη καταστροφολογία. Το «2012» μοιάζει με κακέκτυπο του «The day after tomorrow», το οποίο μου είχε αρέσει πολύ περισσότερο. Μάλλον οι παραγωγοί βιάστηκαν για να προλάβουν να είναι η πρώτη ταινία με θέμα το υποτιθέμενο τέλος του κόσμου το 2012.
Δεν νομίζω ότι αξίζει να δείτε αυτή την ταινία για κάποιο λόγο, εκτός απ’ το να γελάσετε με τις συμπαντικές συμπτώσεις και με το γεγονός ότι επί δύο ώρες όλα γίνονται στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Άνετα το 2012 διεκδικεί τον τίτλο του ορισμού της αμερικανιάς και νομίζω έχει διαγραφεί ήδη από τις μνήμες όσων την είδαν. Βρίσκω το 5,9 που έχει στο imdb και το 39% στο rotten tomatoes, υπερβολικά.

Cell 211 **

Όχι, δεν είναι η ταινία με την Τζένιφερ Λόπεζ. Το «Κελί 211» ήταν μια καλή ευρωπαϊκή ταινία, αλλά ομολογώ ότι σύμφωνα με όσα θετικά είχα ακούσει την περίμενα και αυτή αρκετά καλύτερη. Η ταινία έχει δράση και αγωνία, αλλά σε αρκετά σημεία το σενάριο παίρνει τροπές ανεξέλεγκτες, αφήνοντας υπερμεγέθεις τρύπες όχι μόνο στην υπόθεση, αλλά και στα κίνητρα των χαρακτήρων.
Κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης σε πτέρυγα βαρυποινιτών, στο εσωτερικό της φυλακής εγλκωβίζεται και ένας νεοδιορισμένος σοφρωνιστικός υπάλληλος. Προκειμένου να γλυτώσει από το μένος των φυλακισμένων προσποιείται ότι είναι και αυτός "συνάδελφος," που μόλις μετακόμισε στο κελί 211. Δεν είναι καθόλου άσχημο ως υπόθεση, αλλά παράλληλα ο σκηνοθέτης Daniel Monzon είχε να χειριστεί καταστάσεις ομηρίας, διαδηλώσεις, πολιτικό σπασπένς, τρομοκρατία, διαφθορά, βία, ψυχολογία μάζας, πολλά και δύσκολα.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Ισπανοί έδειξαν ότι... σχεδόν μπορούν να χειριστούν μία ταινία τέτοιου μεγέθους και τόσων επιπέδων. Αν σας αρέσουν οι εξεγέρσεις στις φυλακές δείτε την, αλλά αν θέλετε απλώς να δείτε μια καλή ταινία καλύτερα να προτιμήσετε το αμερικανικό κοινωνικό δράμα «Felon», που χωρίς να είναι καμιά υπερπαραγωγή, υπερτερεί του Κελιού 211.
Μην ξεχνάτε βέβαια ότι για το θέμα των φυλακών σε συνδυασμό με βραδυφλεγή δράση, οφείλετε να δείτε το γαλλικό «Ο Προφήτης» που πέρσι ήταν υποψήφιο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Κάτι που μας φέρνει και στην επόμενη ταινία, αυτήν που απέσπασε το όσκαρ ξενόγλωσσης.

El secreto de sus ojos ***1/2

Συμπαραγωγή Αργεντινής και Ισπανίας, ένα δυνατό δικαστικό - αστυνομικό δράμα, που ξεκινά ως μια αναδρομή στο παρελθόν και καταλήγει να μεταφέρει τη δράση στο παρόν. Το «Μυστικό στα μάτια τους» διερευνά μια ξεχασμένη υπόθεση δολοφονίας που άργησε να εξιχνιαστεί, και αφού εξιχνιάστηκε προκάλεσε ανεξίτηλα τραύματα σε όσους είχαν σχετιστεί μαζί της. Παράλληλα οι πρωταγωνιστές ανοικοδομούν σχέσεις που είχαν καταστραφεί πριν από δυόμιση δεκαετίες.
Ο εξαιρετικός Ρικάρντο Νταρίν (θα τον θυμάστε από τις «Εννιά Βασίλισσες») σηκώνει στους ώμους του ένα μεγάλο μέρος της ταινίας και σε συνδυασμό με το πολύ καλό σενάριο, παραδίδουν ένα έργο που αξίζει να τιμήσετε. Το επίπεδο της παραγωγής εντυπωσιακό, βάζει τα γυαλιά σε ταινίες που ξοδεύουν δεκάδες εκατομμύρια προκειμένου να παράξουν μέτρια αποτελέσματα. Η ταινία βγάζει συναίσθημα, έχει και μυστήριο, έχει πικρό χιούμορ, ανακατεύει σε σωστές δόσεις κάθε είδους ερεθίσματα.
Η μόνη μου ένσταση είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους έμεινα με την εντύπωση ότι άξιζε περισσότερο το όσκαρ ή το γαλλικό «Προφήτης» ή το γερμανικό έπος του Χάνεκε «Λευκή Κορδέλα». Όμως όπως συνήθως συμβαίνει με την αμερικανική ακαδημία και τις παραξενιές της, προτίμησαν να αναδείξουν και να προτείνουν μία σχετικά άγνωστη ταινία, παρά να δώσουν το όσκαρ σε κάποιο από τα σίγουρα χαρτιά, τα οποία είχαν ακουστεί και περισσότερο. Δεν θα με εκπλήξει αν το "Secreto" γίνει σύντομα remake στο Χόλυγουντ- έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται.

Notebook ***

Το αισθηματικό δράμα "Notebook" του Νικ Κασαβέτη από το 2004, θα το έχετε ακούσει. Είναι η ιστορία αγάπης δύο νέων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, οι οποίοι γνωρίζονται λίγο πριν το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ίσως η πιο παλιά και χιλιοειπωμένη ιστορία στον κόσμο, αλλά έχει και σημασία ο τρόπος που θα την αφηγηθείς. Στο γλυκόπικρο «notebook» όλα κυλάνε όμορφα, χωρίς φιοριτούρες και χωρίς περιττές εξάρσεις. Νομίζω θα σας αρέσει και σίγουρα κάποια φίλη σας σάς έχει πει ότι συγκαταλέγεται στις πέντε αγαπημένες της ταινίες.
Ακαδημαϊκή σκηνοθέσια (θα φέρει στο μυαλό σας ταινίες όπως ο «Κύκλος των χαμένων ποιητών» και το «Φόρεστ Γκάμπ»), αλλά καλύτερα το Notebook, παρά ο Μπέντζαμιν Μπάτον που δεν τελείωνε ποτέ… Πρωταγωνιστούν ο Ryan Gosling (έπαιξε και στο Half Nelson) και η Rachel McAdams. Γενικά καλή ταινία και έχει βαθμολογία 7,8 στα 10 στο imdb.

Αν τώρα δεν σας ικανοποίησε τίποτα απ' όλα αυτά, προτείνω να ανατρέξετε στην προηγούμενη ανάρτηση μου και να αναζητήστε οπωσδήποτε το ρηξικέλευθο Sherlock, στην άψογη μίνι σειρά του bbc.

Vampires Suck / Sherlock / Monsters

2010-09-13T12:22:00.012+03:00

Ο καιρός αλλάζει. Στις 16 του μηνός κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας η αφελής περιπέτεια "Salt" με την Αντζελίνα Τζολί και αν χάσατε την προειδοποίησή μου μπορείτε να τη διαβάσετε και στο Salata.Tv

Σε κινηματογραφικά νέα και για τους ερασιτέχνες δημιουργούς, υπάρχει το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους του Δήμου Θερμαϊκού. Πέρσι είχα πάρει μέρος με την "ελαφρά σύσπαση του προσώπου" (την οποία είχα σκηνοθετήσει με τον Έραστο Κρεμμύδα), και φέτος έχουμε στα σκαριά κάτι ακόμα, έτσι ώστε να δικαιολογείται κάπως και ο τίτλος του ιστολογίου. Στο Φεστιβάλ γίνονται δεκτές ταινίες που έχουν διάρκεια μέχρι δύο λεπτά και η προθεσμία υποβολής για όσους τους ενδιαφέρει η χρονική πρόκληση λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου. Πάμε παρακάτω.

Με την αλλαγή του καιρού είδα διάφορες ταινίες, άλλες καλές και άλλες κακές. Θα σχολιάσω τρεις σήμερα και θα προτείνω και μια μίνι τηλεοπτική σειρά.

Eclipse (2010) **1/2

Θα μπορούσα να είχα δώσει και τρία αστέρια, η "Έκλειψη" είναι ανάμεσα στις καλές που είδα. Σαφής βελτίωση σε σχέση με το «New Moon», αν και είμαι σίγουρος ότι εξακολουθούν να βλέπουν τη σειρά των ταινιών μόνο οι πολυπληθείς φανατικοί θαυμαστές του franchise (ίσως και λίγοι που αγαπούν να το μισούν). Άρα μάλλον δεν έχει και μεγάλο νόημα, να προχωρήσω σε κριτική και να γράψω για την υπόθεση. Όσοι είναι να τη δουν, θα τη δουν και θα περάσουν καλά. Η βελτίωση οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στο ότι το τρίτο βιβλίο της Μέγιερ είναι πολύ καλύτερο απ’ το άνευρο δεύτερο. Στα πολύ δυνατά σημεία της ταινίας και πάλι η ατμοσφαιρική μουσική, την οποία αυτή τη φορά ανέλαβε ο πολυβραβευμένος Howard Shore.
Πλέον οι φανς έχουν να περιμένουν την ολοκλήρωση της τετραλογίας με τη «Χαραυγή» η οποία έρχεται σε δύο μέρη, αλλά θα χρειαστεί υπομονή, μιας και το πρώτο μέρος κάνει πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου 2011 (όμως για τους λάτρεις του φανταστικού, ακριβώς έναν χρόνο νωρίτερα έρχεται στις αίθουσες σε 3d το πρώτο μέρος της τελευταίας ταινίας με τον Χάρυ Πότερ, οι «Κλήροι του θανάτου»). Της Χαραυγής θα προηγηθεί το «The Host», ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που είναι μεταφορά από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Stephenie Meyer.

Vampires Suck (2010) *1/2

Παρωδία της σειράς ταινιών «Twilight», η οποία έρχεται από την κλασική ομάδα που έχει δώσει μερικές από τις ομολογουμένως χειρότερες ταινίες των τελευταίων ετών («Disaster Movie», «Epic Movie», «Meet the Spartans» κλπ). Το Vampires Suck είχε ορισμένες εκλάμψεις γέλιου και καταβάλει φιλότιμη προσπάθεια για να αναπαραστήσει πιστά πολλές απ’ τις πρωτότυπες σκηνές. Κατά τα υπόλοιπα αναλλώνεται σε χοντροκομμένα αστεία, ενώ είναι χαρακτηριστική η παντελής έλλειψη σεναρίου. Όταν παλιότερα έφτιαχναν παρωδίες όπως τις "Τρελές Σφαίρες", οι δημιουργοί έμπαιναν στον κόπο να φτιάξουν και χαρακτήρες που έβγαζαν γέλιο μέσω της γελοιότητάς τους.
Η ταινία απευθύνεται αποκλειστικά σε όσους έχουν δει το «Twilight» και θέλουν να "γελάσουν" με τα απίθανα παθήματα της Μπέλα. Φυσικά για κανένα λόγο μη δείτε αυτή την ταινία στον κινηματογράφο, θα κλαίτε γοερά τα λεφτά σας, που ξοδεύτηκαν για 80 (!) λεπτά πολύ μέτριας ψυχαγωγίας. Φαίνεται υπάρχουν ακόμα κάποιοι παραγωγοί που πιστεύουν ότι αξίζει να δώσεις τα ίδια χρήματα για τη μία σχεδόν ώρα του «Vampires Suck» και για το «Inception». Στο imdb έχει βαθμολογία 3,3 στα 10 και κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας στις 7 Οκτωβρίου. Μην με ρωτήσετε γιατί. Δεν έχω ιδέα.

Notes on a scandal (2006) ****

Περιλαμβάνω και το παλιότερο «Notes on a Scandal» στην ανάρτηση, ώστε να έχετε τουλάχιστον μία πάρα πολύ καλή ταινία για να δείτε. Το «Ημερολόγιο ενός σκανδάλου»,είναι ένα κοινωνικό δράμα που αφηγείται μία ένοχη ιστορία σε ένα δημόσιο σχολείο του Λονδίνου. Το λάθος μίας καθηγήτριας, γίνεται η ευκαιρία για την υποτιθέμενη καλύτερή της φίλη. Ρεσιτάλ σκηνοθεσίας από τον Ρίτσαρντ Έιρ, επίδειξη υποκριτικών ικανοτήτων από την Κέιτ Μπλάνσετ και την Τζούντι Ντεντς, και όλα αυτά υπό την υποβλητική μουσική του Φίλιπ Γκλας.
Ένα αριστούργημα σκιαγράφησης χαρακτήρων, για μια ταινία που έπρεπε να έχει ακουστεί περισσότερο από τις τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ που είχε αποσπάσει. Είναι τόσο αξιοθαύμαστος ο τρόπος που έχει αποτυπωθεί στην οθόνη η διαρκής πάλη μεταξύ των δύο ηρωίδων, που κάνει το έργο διδακτικό εργαλείο για όποιον κατασκευάζει ήρωες. Το "Notes on a Scandal" αποτελεί μεταφορά μυθιστορήματος της Zoe Heller.

Άρα δεν μένει τίποτα αν δεν σας αρέσει το σύμπαν των βαμπίρ και δεν είστε σε διάθεση για κοινωνικά δράματα; Όχι, υπάρχει κάτι. Έχω να προτείνω μία περιπετειώδη μίνι σειρά, η οποία προβλήθηκε φέτος τον Αύγουστο στο BBC. Το βρετανικό κανάλι έχει μακρά παράδοση σε αξιόλογες σειρές και αυτή τη φορά παραδίδει στο κοινό μία ακόμα πολύ προσεγμένη σειρά, την ίδια περίοδο που αν θυμάμαι η ελληνική τηλεόραση πλημμυρίζει με επαναλήψεις. Η σειρά ονομάζεται "Sherlock" και όπως καταλαβαίνετε αφηγείται ιστορίες του διασημότερου ντετέκτιβ όλων των Βρετανών. Λογικά θα εγείρετε ενστάσεις. Σέρλοκ Χολμς έχουμε δει πολλές φορές, είδαμε πρόσφατα και την εκδοχή του Γκάι Ρίτσι και θα δούμε και του χρόνου το σίκουελ της, πάλι με Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και κατά πάσα πιθανότητα τον Ντάνειλ Ντέι Λιούις στο ρόλο του καθηγητή Μοριάρτυ. Στη σειρά, όμως του BBC η δράση μεταφέρεται στον 21ο αιώνα. Για φανταστείτε: ο Σέρλοκ να ψάχνει στο google, να ακούει μουσική από ipod και να διασταυρώνει δείγματα dna. Συναρπαστική σειρά, τρία επεισόδια διάρκειας μιάμισης ώρας, πολύ θετικές κριτικές, μυστήριο και δράση.

Περίπου αυτά για την ώρα. Είδα και ένα trailer που μου άρεσε πολύ, είναι από τo post apocalyptic road movie "Monsters", που βγαίνει σε λίγες εβδομάδες. Ναι, δεν έχει και τον πιο πρωτότυπο τίτλο, αλλά φαίνεται σαν να είναι μία ελεύθερη διασκευή (ή αντιγραφή;) του "Stalker" του Ταρκόφσκι. Μπορεί να είναι τραβηγμένο απ' τα μαλλιά το συμπεράσμά μου, αλλά αυτό μού κίνησε έτσι κι αλλιώς την περιέργεια.

Inception

2010-08-26T17:59:00.010+03:00

Inception ****1/2

Δεν θυμάμαι αν έχω βάλει σε άλλη ταινία τόσο υψηλή βαθμολογία· σίγουρα όχι τον τελευταίο καιρό. Σε κάθε περίπτωση το πολυαναμενόμενο -και όπως αποδείχθηκε- άρτιο φιλμ του Κρίστοφερ Νόλαν, το αξίζει στο έπακρο. Μετά το «Memento», ο νεαρός σκηνοθέτης (μόλις σαραντάχρονος σήμερα) ακολούθησε ανοδική πορεία και παρέδωσε στο κοινό ταινίες πέρα από κάθε προσδοκία. Κατ’ αρχάς του αποδίδεται το κατόρθωμα ότι αναβίωσε ενάντια σε κάθε πιθανότητα το ξεβγαλμένο franchise του Batman. Από έναν ανυπόληπτο τίτλο γελοίας αισθητικής (ο Σβαρτζενέγκερ και η Ούμα Θέρμαν δεν έπαιζαν στο ανεκδιήγητο «Batman and Robin»;), ο Νόλαν εμβάπτισε τον τιμωρό του Γκόθαμ στην κολυμπήθρα της ποιοτικής περιπέτειας και κατάφερε να παραδώσει μια ταινία της δυναμικής και του βάθους του Σκοτεινού Ιππότη. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά και το tagline “it’s not who I am underneath but what I do that defines me”. Για πρώτη φορά ένας ήρωας κόμικ κερδίζει όσκαρ ερμηνείας (Τζόκερ) και ενδεικτικά αναφέρω ότι στο imdb η ταινία έχει σήμερα βαθμολογία 8,9 στα 10 έπειτα από 460.000 (!) ψήφους θεατών και θεωρείται η 11η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Ναι, αναγνωρίζω ότι οι βαθμολογίες στο imdb δεν είναι πάντα ο ενδεδειγμένος τρόπος για να βγάλουμε συμπεράσματα, αλλά θα συμφωνήσετε ότι είναι μία κατακόρυφη βελτίωση σε σχέση με το ντροπιαστικό 3,5 στα 10 του «Batman and Robin» (αν το πετύχετε στο Star καμιά Κυριακή απόγευμα, αλλάξτε γρήγορα κανάλι). Και ανάμεσα στο Batman Begins και στο Dark Knight, ο Νόλαν δημιούργησε ένα ακόμα φιλμ-σταθμό, το μαγικό έργο εποχής και εξαπάτησης, το «Prestige». Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τους αριθμούς και το παρελθόν και ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Γιατί ο Κρίστοφερ Νόλαν έχει επιστρέψει με ένα ακόμα λαβυρινθώδες φιλμ, που ανεβάζει -αν είναι δυνατόν- περισσότερο τον πήχη.

Ξεκινάμε με τα βασικά. Η σφραγίδα της πολυπλοκότητας των σεναρίων του Νόλαν, είναι ευδιάκριτη και στο «Inception» (ως Εμφύτευση Ιδέας ή Απαρχή θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά ο όρος). Για την υπόθεση δεν θα δώσω πολλές νύξεις, είναι καλύτερα να ξέρετε λίγα και να ανακαλύπτετε την αλήθεια μαζί με τους ήρωες. Το κυριότερο εφόδιο σας είναι η γνώση ότι στον κόσμο έχει αναπτυχθεί μία τεχνολογία, η οποία επιτρέπει σε ορισμένους ριψοκίνδυνους ειδικούς να εισέλθουν στα όνειρα των ανθρώπων. Όπως αντιλαμβάνεστε με την καταβύθιση στο υποσυνείδητο, ανοίγονται νέοι, ανεξερεύνητοι ορίζοντες, τους οποίους ορισμένοι σπεύδουν να εκμεταλλευτούν με παράνομο τρόπο. Τα πάντα ξεκινούν ως μία συνηθισμένη περίπτωση βιομηχανικής κατασκοπείας και καταλήγουν σε έναν δυσεπίλυτο και πολυεπίπεδο γρίφο. Άραγε θα καταφέρει η σύγχρονη Αριάδνη να οδηγήσει με ασφάλεια το Θησέα έξω από τον λαβύρινθο των ονείρων;

Τι ζητάτε από μία ταινία; Δράση; Εφέ; Ατμόσφαιρα; Φαντασία; Σασπένς; Συναίσθημα; Μυστήριο; Τροφή για σκέψη; Το «Inception» μπορεί να σας προσφέρει όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις πειστικότατες ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και την υποβλητική μουσική επένδυση του σημαντικού συνθέτη Χανς Ζίμερ. Φυσικά ξεχωρίζει ο Ντι Κάπριο σε μία ακόμα έξοχη εγκεφαλική ερμηνεία (συναντούμε πολλά νήματα που τη συνδέουν με την αντίστοιχη στο «Shutter Island»), και τον ακολουθούν επάξια η Μαριόν Κοτιγιάρντ, η Έλεν Πέιτζ, ο Κεν Γουατανάμπε, ο Τζόζεφ Λέβιτ, ο Τομ Χάρντυ και ο Σίλιαν Μέρφυ (δυστυχώς ο Μάικλ Κέιν δεν εμφανίζεται παρά ελάχιστα). Μέχρι σήμερα θα έχετε ακούσει πολλά για το “χαοτικό” σενάριο, αλλά μπορώ να σας εγγυηθώ ότι αυτό δεν πρέπει να είναι αποτρεπτικός παράγοντας. Όπως έγραψε και ο Τιμογιαννάκης στην κριτική του, απλώς βυθιστείτε στο κάθισμά σας και αφήστε το να σας παρασύρει. Εξάλλου δεν θεωρώ το «Inception» ιδιαίτερα μπερδεμένη ταινία, το κύριο storyline είναι αρκετά ευθύ και ξεκάθαρο. Το τέλος είναι όντως διφορούμενο, αν και νομίζω ότι αυτή είναι η πρόθεση του σκηνοθέτη, ώστε να συμπληρώσετε όπως εσείς θέλετε τις τελευταίες λεπτομέρειες της εικόνας (όπως κάνετε και με τα όνειρά σας).

Μόνα μειονεκτήματα μπορώ να φανταστώ την ασταμάτητη δράση για όποιον νιώθει ενοχές αν η ταινία δεν κυλάει εκνευριστικά αργά και ότι ο τελικός κόσμος του τεχνητού ονείρου έχει αισθητική αμιγώς χολυγουντιανή (με την καλή έννοια), μιας και είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα τον ήθελαν περισσότερο σουρεαλιστικό ή εξπρεσιονιστικό ή τιμπαρτονικό.

Θα ολοκληρώσω τους ύμνους προς το «Inception» και την αγιογραφία του Νόλαν, δηλώνοντας ότι για μένα συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες, μαζί με τον Κλιντ Ίστγουντ, τον Ρίντλευ Σκοτ (ξέχασα ήδη τον Ρομπέν των Δασών) και τον Αρανόφσκι. Τι περιμένουμε στο άμεσο μέλλον από τη μπαγκέτα του; Το τρίτο μέρος του «Batman» σε δύο χρόνια (ελπίζω και τελευταίο, ώστε να μην τυποποιηθεί και να έχει χρόνο να κάνει κι άλλες σπουδαίες, πρωτότυπες ταινίες). Διανύουμε μια κινηματογραφική εποχή που κυριαρχούν τα sequels, τα remakes και οι κοινότοπες μεταφορές χάρτινων ηρώων. Ο Νόλαν αποδεικνύει ότι μπορεί να γράψει δικούς του κανόνες και να εφεύρει κινηματογραφική μαγεία από το κενό. Γνωρίζω ότι δεν είναι καλό να εξυψώνεις τόσο πολύ τις προσδοκίες κάποιου για ένα έργο, αλλά αν δεν δείτε στον κινηματογράφο το «Inception», την καλύτερη ταινία της χρονιάς, τότε τι απομένει να δείτε; Υπενθυμίζω για τους φίλους των αριθμών ότι στο imdb έχει αυτή τη στιγμή βαθμολογία 9,1 στα 10 σε 168 χιλιάδες ψήφους, γεγονός που την κατατάσσει ως τέταρτη καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Πιθανότατα υπερβολικό, αλλά έτσι κι αλλιώς για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης θα πρέπει να περιμένουμε μερικά χρόνια, να καταλαγιάσει ο θόρυβος.

Στα υπόλοιπα νέα και σχετικά με το τι να περιμένουμε τη νέα σεζόν (πέρα από το «Salt», που ήδη το έχω συστήσει προς αποφυγή), κυκλοφόρησε το trailer του "Μαύρου Κύκνου", της καινούργιας ταινίας του Ντάρεν Αρανόφσκι. Είναι ένα θρίλερ στο οποίο πρωταγωνιστεί μια χορεύτρια και όπως πάντα τη μουσική υπογράφει ο Κλιντ Μάνσελ. Αναμένουμε κάτι πολύ καλό, αλλά κάνει πρεμιέρα την πρώτη Δεκεμβρίου. Θα παίζουμε χιονοπόλεμο τότε, άρα θα χρειαστεί μόνο λίγη υπομονή.

Salt

2010-08-24T11:39:00.003+03:00

Salt *

Για την κατασκοπευτική περιπέτεια «Salt» στην οποία πρωταγωνιστεί η Αντζελίνα Τζολί, η επίσημη προγραμματισμένη πρεμιέρα για τη χώρα μας είναι η 16η Σεπτεμβρίου, αλλά προτρέχω για να σας προειδοποιήσω. Μην αναρωτιέστε πότε πρόλαβα να δω την ταινία. Ας πούμε ότι την είδα σε ένα από τα πρόσφατα ταξίδια μου στην Αμερική (όπου παίχτηκε στα μέσα Ιουλίου) ή ότι ταξίδεψα στο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση το σημαντικό είναι το προφητικό μήνυμα που σας μεταφέρω: μην δείτε το «Salt».

Είχα αρκετό καιρό να δω τόσο κακή ταινία, κατάφερε να ρίξει ακόμα και τον πολύ χαμηλό πήχη του «2012». Σε γενικές γραμμές το «Salt» είναι αμερικανιά στα χειρότερά της, που μπορεί είκοσι πέντε χρόνια πριν να μπορούσε να σταθεί, αλλά το 2010 όλες ανεξαιρέτως οι κεντρικές ιδέες του σεναρίου είναι για γέλια (ή κλάματα). Συγχωρέστε με, αλλά αν και είμαι εντελώς αντίθετος στο να αποκαλύπτω την υπόθεση μιας ταινίας, σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση για να σας προφυλάξω. Παρ’ όλα αυτά αν έχετε υποστεί μια μικρή πλύση εγκεφάλου από το marketing της ταινίας, θέλετε να δείτε τη σταρ Αντζελίνα Τζολί να λάμπει στη μεγάλη οθόνη και νομίζετε ότι το «Salt» είναι μια ταινία δράσης που θα σας προσφέρει έντονες συγκινήσεις και θα σας εκπλήξει με τις αλλεπάλληλες ανατροπές της, τότε καλύτερα να πηδήξετε κατευθείαν στην τελευταία παράγραφο. Οι υπόλοιποι καθίστε κάπου αναπαυτικά.

Σύμφωνα με το “μυστηριώδες” σενάριο, κάποιοι απομονωμένοι και ξεχασμένοι στο χρόνο πράκτορες της πάλαι ποτέ KGB, αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν ένα αραχνιασμένο σχέδιο δράσης καταστροφής των ΗΠΑ, το οποίο χρονολογείται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου (αν θυμάστε οι παλιότεροι). Το σχέδιο περιλαμβάνει δολοφονία του προέδρου της Ρωσίας από μια εν υπνώση μυστική πράκτορα της KGB, ακολουθεί η δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ (εννοείται- όλοι θέλουν να σκοτώσουν τον πρόεδρο) και το κερασάκι στην τούρτα είναι η επίθεση με πυρηνικά όπλα ενάντια στη Μέκκα, για να τσαντιστούν όσο δεν πάει οι κακοί Μουσουλμάνοι. Όλα αυτά γίνονται κατά τη διάρκεια ξέφρενων κυνηγητών με αυτοκίνητα, καμιόνια, βυτιοφόρα, τρένα, μοτοσακό, ελικόπτερα και την Αντζελίνα Τζολί να αποδεικνύεται πιο φονική απ’ όλους τους Expendables μαζί. Ακόμα κι όταν τη συλλαμβάνουν και την επιτηρούν δεκάδες άνδρες των swat, εκείνη συνεχίζει να εξοντώνει τους εχθρούς της εναλλάξ στο όνομα της Αμερικής, στο όνομα της Ρωσίας και στο όνομα της Γερμανίας.

Δυστυχώς τα άσχημα νέα για τους ανυποψίαστους θεατές ξεκινούν από το πρώτο πεντάλεπτο. Σκεφτείτε το εξής: έχετε χωμένη στα άδυτα της CIA μία υπερ-μυστική πράκτορα, η οποία παράλληλα ζει μια κανονική ζωή με τον άνδρα της. Θέλετε να την ειδοποιήσετε ότι ξεκινάει το υπερ-μυστικό σχέδιο Χ (δεν αστειεύομαι, έτσι ονομάζεται το σχέδιο στην ταινία) και ότι πρέπει να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Ρωσίας. Τι κάνετε;

Α. Την παίρνετε τηλέφωνο και της το λέτε.

Β. Βάζετε τον εγκέφαλο του σχεδίου Χ, να υποκριθεί ότι είναι πράκτορας της KGB που έχει καρκίνο και θέλει να αυτομολήσει στην Αμερική, έτσι ώστε να τον συλλάβει η CIA και να τον οδηγήσει σε κάτι υπόγεια, όπου θα τον ανακρίνει από σατανική σύμπτωση η συγκεκριμένη πράκτορας (με το ανόητο όνομα Αλάτι). Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και ενώ τον ακούνε ακόμα δέκα πράκτορες, ο εγκέφαλος αφηγείται στη Salt όλη την ιστορία με τους μυστικούς Ρώσους πράκτορες που έχουν καταλάβει θέσεις στην ιεραρχία των ΗΠΑ και της λέει ότι πρέπει να σκοτώσει τον πρόεδρο για να ξεκινήσει το σχέδιο Χ. Έτσι μετά από αυτή την ανοησία, οι δυνάμεις ασφαλείας των ΗΠΑ πρέπει να συλλάβουν τον εγκέφαλο και την Αλάτι (τους οποίους ήδη τους έχουν σε ένα υπόγειο περιορισμένους). Τελικά ο Ρώσος υπερεθνικιστής εγκέφαλος είναι βλάκας (συγχωρέστε μου τον χαρακτηρισμό). Αφού κατάφερε για δεκαετίες να κρατήσει κρυφούς τους πράκτορες, λίγες μέρες πριν γίνει το χτύπημα, αποφάσισε να το ανακοινώσει στη CIA, το FBI, την NSA, το CSI, τη WWF, το WWW, όλους. Επίσης είναι βλάκας γιατί θέλει να σκοτώσει τον Μεντβέντεφ και όχι τον Πούτιν.

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένα κουραστικό και βαρετό, ανελέητο κυνηγητό, με πυροβολισμούς, απιθανότητες, συγκρούσεις, εκτοξεύσεις, απογειώσεις, καταποντισμούς και ασταμάτητη κλωτσοπατινάδα. Για μιάμιση ώρα ο θεατής βασανίζεται από δήθεν αποκαλύψεις και ανατροπές που θα εκπλήξουν είτε μαθητές τρίτης δημοτικού, είτε όποιον έχει δει μόνο ταινίες με τον Μίμη Φωτόπουλο σε όλη του τη ζωή. Η λιπόσαρκη Τζολί δεν πείθει σε κανένα σημείο της ταινίας, το δε υπόλοιπο καστ δίνει ρεσιτάλ ανιαρής διεκπεραίωσης. Φαίνεται ότι είχαν ξεκινήσει να κάνουν μία τυπική καλοκαιρινή ταινία δράσης, με συνταγή ‘90s, αλλά κάπου στη μέση αποφάσισαν να το κάνουν λίγο πιο "ψαγμένο" κατασκοπευτικό θρίλερ. Για μένα το «Salt» απέτυχε πλήρως (ή πέτυχε στο να προσφέρει μιάμιση ώρα ψυχαγωγίας μηδενικής σκέψης) και ίσως δεν αξίζει καν το ένα αστέρι που του έδωσα (σημειώνω, η βαθμολογία του στο imdb είναι στο 6,6 στα 10, δηλαδή όχι πολύ χαμηλά, άρα σε κάποιους άρεσε). Πάντως ακόμα και αν το σενάριο είναι το τελευταίο που σας απασχολεί σε ένα έργο, καλύτερο θα ήταν να δείτε το Σταλόνε και την παρέα του στους Expendables (εκεί δεν υποκρίνονται- λένε θα ρίξουμε ξύλο και ρίχνουν ξύλο), να νοικιάσετε το εξαιρετικό στο είδος του "Taken" με τον Λίαμ Νίσον ή να περιμένετε να βάλει το Star Κυριακή βράδυ το «Swordfish» με τον Τζάκμαν και τον Τραβόλτα.

Sin Nombre

2010-08-18T09:28:00.007+03:00

Σχεδόν ένα μήνα μετά τον "Κυνόδοντα" (που ελπίζω να τιμήσατε) επιστρέφω για ένα δραματικό ταξίδι με τρένο. Η μακρά απουσία δικαιολογείται εξαιτίας του Αυγούστου μιας και στην Ελλάδα συνηθίζεται να παύει κάθε κινηματογραφική δραστηριότητα και να πέφτουν σε θερινή νάρκη ακόμα και τα multiplex (τουλάχιστον εδώ στα Γιάννενα). Δυστυχώς το σημερινό ταξίδι δεν θα είναι ένα ανέμελο ταξίδι διακοπών, αλλά η ατελείωτη πορεία ενός τρένου, του οποίου οι λαθραίοι επιβάτες διασχίζουν εξωτικά όμορφες χώρες υπό άθλιες συνθήκες.

Sin Nombre ***1/2

Οι άνθρωποι χωρίς όνομα (sin nombre), χωρίς ταυτότητα και χωρίς μέλλον βρίσκονται παντού γύρω μας κι ας τους έχει καταστήσει αόρατους σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία μας. Το θέμα αποφάσισε να διαπραγματευτεί τη χρονιά που μας πέρασε ο άγνωστος σκηνοθέτης Cary Fukunaga και εμπνευσμένος από την Οδύσσεια των λαθρομεταναστών στην κεντρική Αμερική, κατάφερε να γυρίσει ένα πολύ καλό φιλμ με άφθονα εντυπωσιακά στοιχεία.
Σε στυλ κινηματογράφησης το "Sin Nombre" μου θύμισε λίγο τον Inarritu (Χαμένες Αγάπες, Βαβέλ, 21 γραμμάρια), αλλά είναι μια ταινία ευανάγνωστη που δεν έχει σκοπό να μπερδέψει το θεατή, αλλά έχει ως στόχο να περάσει άμεσα τα νοήματα της, χρησιμοποιώντας το απαραίτητο περιπετειώδες περιτύλιγμα. Την πλοκή συνθέτουν δύο ξεχωριστές ιστορίες, οι πρωταγωνιστές των οποίων στροβιλίζονται προς το ίδιο σημείο. Παρ' ότι έχουν διαφορετικές επιδιώξεις, ξεκινούν από αντίθετες αφετηρίες και οι ηθικές τους δεν θα συγκλίνουν ποτέ, μία τρομαγμένη μετανάστης και ένας βίαιος εγκληματίας, συναντιούνται και για μερικές μέρες συνυπάρχουν. Η διασταύρωση των ιστοριών τους διαρκεί πολύ λίγο, αρκετά όμως για να αλλάξει τη ζωή τους και ουσιαστικά να τους οδηγήσει στην καταστροφή. Το σημαντικότερο που θα κρατήσει ο θεατής είναι το tagline της ταινίας: "η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να μην ρισκάρεις τίποτα".
Εσείς αξίζει να δείτε το "Sin Nombre" για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της καταστροφής που έχουν υποστεί στις ζωές τους οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις εστίες τους, προκειμένου να αναζητήσουν μία καλύτερη ζωή- άλλωστε το ουτοπικό αυτό μοτίβο δεν είναι καθόλου άγνωστο στη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν πιστεύω ότι κάποιος θα πειστεί να αλλάξει άρδην τη συμπεριφορά του απέναντι στους λαθρομετανάστες- αυτά είναι "χούγια" που βγαίνουν μαζί με την ψυχή. Αλλά πιστεύω ότι ορισμένοι ίσως ευαισθητοποιηθούν περισσότερο. Άλλωστε ο κινηματογράφος δεν είναι αποκλειστικά μέσο ψυχαγωγίας, είναι και μέσο κοινωνικής αφύπνισης, κι ας ακούγεται βαρύγδουπο αυτό. Δεν είναι και επανάσταση, αλλά μπορεί να αποκτήσει την ορμή ενός χαστουκιού.
Σε κάθε περίπτωση και όσον αφορά το αμιγώς καλλιτεχνικό κομμάτι, έχουμε να κάνουμε με μια άρτια παραγωγή που βρίσκεται πολύ πάνω από το μέσο όρο, στηρίζεται στο δυνατό της θέμα και παίρνει μεγάλη ώθηση απ' τις εκπληκτικές σεκάνς πάνω στο τρένο και τις σοκαριστικές σκηνές όπου πρωταγωνιστούν οι συμμορίες στο Μεξικό. Ειδικά για τις τελευταίες οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν αληθινές μαρτυρίες ώστε να αναπαράγουν ένα όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερο αποτέλεσμα. (Υπενθυμίζω ότι τα τελευταία χρόνια το Μεξικό συγκλονίζεται από τα ξεσπάσματα βίας που πυροδοτούν οι συγκρούσεις μεταξύ φατριών για τον έλεγχο των οδών διακίνησης ναρκωτικών, όπλων και γυναικών. Κάπου στο φόντο βρίσκονται και οι μεξικανικές αρχές ασφαλείας).

Αυτά τα λίγα για σήμερα και αναγκαστικά θα αλλάξω απότομα κλίμα. Είμαστε σε αντίστροφη μέτρηση για το Inception. Μέχρι στιγμής η ταινία έχει εισπράξεις 250 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και βαθμολογία 9,1 στα 10 στο imdb. Απομένει να διαπιστώσουμε με τα μάτια μας αν όντως είναι η καλύτερη περιπέτεια της χρονιάς. Επίσης στη χώρα των μεγάλων ευκαιριών έχει κάνει πρεμιέρα και το "Expendables" του Σταλόνε, μία ταινία καταιγιστικών πυροβολισμών που βαδίζει στα χνάρια ταινιών του '80 και του '90 όπως το ανυπέρβλητο "Κομάντο", τα "Ράμπο", τα "Πολύ σκληρός για να πεθάνει". και τα "Ατσαλένιος Αετός". Το καλύτερο είναι ότι στους αναλώσιμους εμφανίζονται σχεδόν όλοι οι αστέρες ταινιών του είδους: Τζετ Λι, Τζέισον Στάθαμ, Μπρους Γουίλις, Ντορφ Λούγκρεν (ο πολύ κακός Ρώσος από το Ρόκυ 5), Μίκι Ρουρκ, όλοι. Από εισιτήρια πήγε πολύ καλά, κατέλαβε την πρώτη θέση στο box office (κάτι που δεν είχε καταφέρει το τελευταίο Ράμπο) και φαίνεται ότι αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον. Ποιο μέλλον, ίσως αναρωτηθείτε. Μα υπάρχει μέλλον. Ο Σταλόνε σίγουρα ετοιμάζει νέο Ράμπο και άλλα πολλά που θα δούμε να αιματοκυλίζονται στις οθόνες μας.

Κυνόδοντας

2010-07-24T19:19:00.006+03:00

Γιάννενα είμαι αυτές τις μέρες, στα μέσα μιας άτυπης κινηματογραφικής νηστείας- άλλωστε το καλοκαίρι στην Ελλάδα θεωρείται νεκρή περίοδος (σε αντίθεση με την Αμερική που τα blockbusters παρελαύνουν το ένα μετά το άλλο). Η τελευταία ταινία που είδα ήταν σε όχι και τόσο καλή ποιότητα στο laptop, η δεύτερη της τριλογίας «Millennium», δηλαδή το «Κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά». Δεν άγγιξε το άριστα όπως η πρώτη (άλλαξε ο σκηνοθέτης), αλλά αξίζει ν' ακολουθήσετε τη Λίζμπεθ Σαλάντερ στα σκοτεινά μονοπάτια της Σουηδικής κοινωνίας, όπου τελικά δεν είναι όλα όσο καλογυαλισμένα φαίνονται. Τώρα πριν προχωρήσουμε, θέτω δύο κρίσιμες ερωτήσεις: α) σε ποιον ανήκει ένα αεροπλάνο αφού πέσει; β) πού φυτρώνουν τα ζόμπι;

Κυνόδοντας ****

Πολλοί θα έχετε ακούσει για αυτόν, αλλά καθ’ ότι προβλήθηκε σε περιορισμένο δίκτυο κινηματογράφων, όπως επίσης και γιατί η επίσημη κυκλοφορία του σε dvd αναμένεται το Σεπτέμβριο, έχει σαν αποτέλεσμα να μην έχει ακόμα την απήχηση που αξίζει στη χώρα μας. Ίσως γίνει αρκετός ντόρος σε μεσημεριανές εκπομπές αν καταφέρει να φτάσει μέχρι τον προθάλαμο των ξενόγλωσσων όσκαρ σε μερικούς μήνες. Πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα περί τίνος πρόκειται και γιατί αξίζει την προσοχή μας.

Δεν θυμάμαι από πότε είχε μια ελληνική ταινία να μου κάνει τόσο καλή εντύπωση. Πέρα από τις χαζοκωμωδίες του στυλ «Σούλα Έλα Ξανά» και ανεκδιήγητες φάρσες όπως το «I love Καρδίτσα», στην Ελλάδα σπάνια γυρίζονται δυνατές ταινίες. Οι παραγωγοί αρκούνται στις γελοίες συνταγές τηλεοπτικής λογικής και τα multiplex τις προβάλλουν για κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικούς λόγους (αν για ένα μήνα το χρόνο σε μία αίθουσα δείχνουν ελληνική ταινία, τότε από την αίθουσα εκπίπτει φόρος). Συχνά απογοητεύομαι βλέποντας ταινίες από Σκανδιναβία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, οι οποίες αν και δεν είναι γυρισμένες με πακτωλό χρημάτων, καταφέρνουν να αφήσουν ισχυρό αντίκτυπο στον θεατή. Σε πολύ υψηλό επίπεδο ήταν η «Σκόνη του χρόνου» του Αγγελόπουλου, αλλά εκείνο ήταν διεθνής συμπαραγωγή με Μπρούνο Γκαντζ και Νταφόε και λίγο ελληνικό χρώμα. Την υπερ-προβεβλημένη «Ψυχή Βαθιά» του Βούλγαρη δεν την είδα, αλλά δεν άκουσα παρά μέτρια έως συμπαθητικά σχόλια και ούτως ή άλλως αυτές ήταν δύο ταινίες με μεγάλο για τα δεδομένα μας budget και από καταξιωμένους σκηνοθέτες. Και ενώ το τοπίο για μια ακόμα περίοδο λίμναζε, η έκπληξη ήρθε απρόβλεπτα με ένα κοινωνικό, κλειστοφοβικό και εν μέρει σουρεαλιστικό δράμα, τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου.

Ο Γιώργος Λάνθιμος γεννήθηκε το 1973, έκανε μερικά video clip (θυμάμαι ένα σε μονοπλάνο με τον Ρουβά σε ένα πορνείο) και αν θυμάστε το 2001 σκηνοθέτησε μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο τον «Καλύτερο μου φίλο», μια τυπικά κακή ελληνική κωμωδία. Το 2005 σκηνοθέτησε την «Κινέττα», ένα φιλμ που πρώτη φορά στη ζωή μου το άκουσα διαβάζοντας το βιογραφικό του Λάνθιμου και φαίνεται ότι δεν ήταν κάτι αξιόλογο. Και πέρσι ήρθε η έκπληξη της χρονιάς, ο «Κυνόδοντας» («Dogtooth» ξενόγλωσσα), μια ταινία που πρώτη φορά ακούστηκε στη χώρα μας όταν απέσπασε έναν έπαινο στο φεστιβάλ των Καννών (Prize un certain regard). Από τότε κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα σε κύκλους σινεφίλ, και βρήκε διανομή όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, όπου απέσπασε ενθουσιώδη σχόλια από κοινό και φεστιβάλ. Και καθόλου άδικα.

Για την υπόθεση σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα να μην σας αποκαλύψω ούτε ένα ψίχουλο μιας και ό,τι και να πω θα σας χαλάσει ένα μέρος από την απόλαυση της ανακάλυψης και ενός υποδόριου μυστηρίου που υπάρχει στο έργο και αποτελεί κύριο συστατικό του. Δεν θα παρακολουθήσετε φυσικά κάποιο αστυνομικό whodunit, αλλά θα δείτε πράγματα που ξεφεύγουν από την κοινή λογική έχοντας ως στόχο να ερεθίσουν τη φαντασία σας. Αντί για την υπόθεση θα γράψω τα πρώτα λόγια που ακούγονται στην ταινία, και είναι από μία ηχογραφημένη κασέτα: «Οι καινούργιες λέξεις της ημέρας είναι οι εξής: θάλασσα, αυτοκινητόδρομος, εκδρομή, καραμπίνα. Θάλασσα είναι η δερμάτινη πολυθρόνα με τα ξύλινα μπράτσα, σαν αυτή που έχουμε στο σαλόνι. Παράδειγμα: Μην κάθεσαι όρθιος, κάτσε στη θάλασσα να τα πούμε με την ησυχία μας».

Πολύ καλή η σκηνοθεσία του Λάνθιμου, έδειξε μεγάλη διάθεση να ξεφύγει από ακαδημαϊκές φόρμες και το αποτέλεσμα με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Πλάνα που καταπίεζαν τις φιγούρες των πρωταγωνιστών όταν οι καταστάσεις τους σύνθλιβαν, ωραία χρήση του φλου και του νετ, έξυπνη η παντελής απουσία μουσικής. Επίσης όλοι οι ηθοποιοί του μικρού καστ (ουσιαστικά έξι άτομα) ήταν καλοί στους «παράξενους» ρόλους τους. Κρατήστε ότι ανά διαστήματα κυριαρχεί η γυμνή σάρκα μιας και η σεξουαλική αφύπνιση είναι ένα από τα κύρια ζητήματα που θίγονται. Ο πυρήνας που εγώ διέκρινα είναι το πόσο μοιάζουμε με τα υπόλοιπα ζώα (συγκεκριμένα τα σκυλιά) και κατά πόσο η ανατροφή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ζωώδη κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση νομίζω στον Λάνθιμο θα πρέπει να αποδοθούν αποκλειστικά τα εύσημα για τον «Κυνόδοντα», μια στο σύνολο πολύ καλή ταινία. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα του χρεωθεί και μία γκρίζα ιστορία σχετικά με το σενάριο. Όσα θα διαβάσετε από εδώ και κάτω δεν αποτελούν προϊόν γνήσια ελληνικής γκρίνιας. Για τους περισσότερους ειλικρινά δεν νομίζω ότι έχουν σημασία, αλλά για να δώσω ολοκληρωμένα την εικόνα της ταινίας αξίζει να σημειωθούν.

Δημιουργήθηκε ένα θέμα σχετικά με μία σχετικά άγνωστη μεξικανική ταινία του εβδομήντα, το «El Castillo de la Pureza» («Το κάστρο της αγνότητας», σε σκηνοθεσία Έπσταιν). Η συγκεκριμένη ταινία βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη της χώρας. Δεν είναι κάτι φοβερά πρωτότυπο. Τέτοιου είδους εγκλήματα έχουν γίνει και στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες φαντάζομαι. Ο «Κυνόδοντας» -όπως εύκολα διαπιστώνει κάποιος- έχει πολλά κοινά σημεία με το μεξικανικό έργο. Έχει επίσης μία δύο σκηνές που άμεσα παραπέμπουν στο «El Castillo de la Pureza» και δίνουν ενδείξεις ότι ο Λάνθιμος είχε δει τη συγκεκριμένη εκδοχή (πλέον χαρακτηριστική η σκηνή της τυφλόμυγας). Μειώνει αυτό την καλλιτεχνική αξία του «Κυνόδοντα»; Για μένα όχι, αλλά το αναφέρω ως γεγονός αφήνοντας την τελική κρίση σε εσάς. Αν θέλετε να κάνετε περαιτέρω έρευνα, τη μεξικανική ταινία μπορείτε να τη δείτε χωρισμένη σε έντεκα μέρη στο youtube ή και να την κατεβάσετε. Ναι, ναι ξέρω είναι «παράνομο» το τελευταίο και όσα γράφω σε αυτό το άρθρο δεν συνιστούν κατ’ οποιονδήποτε τρόπο προτροπή προς τέλεση αξιόποινων πράξεων, μπλα μπλα μπλα.

Αυτά για σήμερα. Στην Αμερική το πολύπλοκο sci-fi θρίλερ του Κρίστοφερ Νόλαν «Inception» έσπασε τα ταμεία και κερδίζει καλές κριτικές, αλλά εδώ θα το δούμε τέλη Αυγούστου. Υπομονή αναγκαστικά. Από σήμερα και μέχρι τέλος του μήνα τρέχει ένα πολύ ενδιαφέρων project στο internet, που αποδεικνύει ότι στην εποχή 2.0 όλοι οι άνθρωποι συνδέονται και έχουν τα μέσα να κάνουν τη φωνή τους να φτάσει σε όλους τους ανθρώπους (οκ, παραδέχομαι μιλάω μόνο για όσους έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε έναν υπολογιστή). Δύο διάσημοι και βραβευμένοι με όσκαρ σκηνοθέτες (Ρίντλευ Σκοτ και Κέβιν Μακντόναλντ), κάλεσαν τους χρήστες να κινηματογραφήσουν στιγμές της καθημερινότητας τους και να της αναρτήσουν στο youtube, ώστε να δημιουργηθεί μία ταινία που θα απεικονίζει το πώς ήταν η 24^η Ιουλίου 2010 στον πλανήτη γη- κάτι σαν time capsule. Αν λοιπόν έχετε μια κάμερα τραβήξτε απλά μερικά λεπτά απ’ τη ζωή σας -χωρίς υπερβολές- και ίσως είστε ανάμεσα σε όσους τυχερούς επιλεγούν για το Life in a Day. Για την ακρίβεια αυτή ακριβώς τη στιγμή που γράφω όσα διαβάζετε, παράλληλα κινηματογραφώ και τον εαυτό μου. Εις το επανιδείν.

*Α, ξέχασα. Για να μάθετε τις απαντήσεις στις δύο ερωτήσεις θα πρέπει να δείτε τον «Κυνόδοντα».

Defendor

2010-07-05T20:55:00.008+03:00

Όπως διαπιστώσετε όσοι με έχετε ξαναεπισκεφτεί, από χθες έχει αλλάξει το στήσιμο του ιστολογίου. Με τη βοήθεια των έτοιμων templates του blogger έκανα αρκετές αλλαγές που νομίζω έκαναν την καρέκλα του σκηνοθέτη και πιο όμορφη και πιο αναπαυτική. Παρόμοιος καλοκαιρινός άνεμος ανακαίνισης φύσηξε και στο λογοτεχνικό ιστολόγιό μου, τη "σελίδα για άλλες σελίδες"- αν θέλετε περάστε και από εκεί να ξεφυλλίσουμε μαζί κάνα βιβλίο για την παραλία.
Μετά και τη σεμνή τελετή των εγκαινίων ήρθε η ώρα για έναν ακόμα σούπερ ήρωα, ίσως τον πιο ανθρώπινο όλων όσων έχουν προσπαθήσει να σώσουν τον κόσμο. Και μαζί του θα τοποθετήσω τους αιματοβαμμένους ήρωες του Kick Ass, που με μια πρώτη ματιά του μοιάζουν όσο η μέρα με τη νύχτα (δηλαδή αρκετά).

Defendor ***1/2

Τα τελευταία χρόνια οι ταινίες με σούπερ ήρωες βρίσκονται σταθερά ψηλά στις προτιμήσεις των θεατών. Γενικότερα οι μεταφορές κόμικ στη μεγάλη οθόνη είναι πολύ δημοφιλείς και ήταν θέμα χρόνου να προκύψουν ταινίες αυτοαναφορικές, οι οποίες να μελετούν την επίδραση του είδους στην κοινωνία και κατ' επέκταση την ανάληψη δράσης από τους ίδιους τους πολίτες. Πόσο απίθανο είναι κάποιος να παραγγείλει ένα πολύχρωμο εφαρμοστό κουστούμι από το internet και να ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας του για να επιβλέψει την τήρηση της τάξης; Πριν από λίγες εβδομάδες είχα γράψει για μία παρόμοια ταινία, το "Kick Ass" (παρακάτω επαναλαμβάνω την ανάρτηση), σήμερα θα το αντιπαραβάλω με το αξιόλογο "Defendor", που κινείται στο ίδιο μήκος κύματος.
Το "Defendor" είναι μια καναδική ταινία που παρακολουθεί τη ζωή του Arthur, ενός δυσλειτουργικού χαρακτήρα, που ζει απομονωμένος και με μόνη συντροφιά ένα σμήνος από σφήκες (μην βιάζεστε, δεν θα τον τσιμπήσουν για να αποκτήσει υπερδυνάμεις). Παρένθεση: μία επίσης πολύ καλή καναδική κοινωνική ταινία που αναλύει τις σχέσεις πατέρα και γιων μέσα στην οικογένεια είναι το C.R.A.Z.Y.
Ο Arthur όμως έχει υψηλό αίσθημα ευθύνης, θέλει να κάνει κάτι σημαντικό με τη ζωή του και να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Έτσι τα βράδια φοράει μια μαύρη στολή, μάσκα και κράνος και γίνεται ένας αυτόκλητος τιμωρός του εγκλήματος. Μην φανταστείτε ότι εξοπλίζεται με πολυβόλα, ρουκέτες, κέβλαρ και πανούργα ηλεκτρονικά gadgets. Κι ούτε ότι οδηγεί ένα cool όχημα σε στυλ bat mobil, που μπορεί να μετατραπεί σε μηχανή, αεροπλάνο, χόβερκραφτ, τανκ και ζέπελιν. Όχι, καθόλου. Ο "Defendor" είναι ένας αγαθός γίγαντας, που θεωρεί ότι τα όπλα είναι για τους δειλούς, ότι όλοι μπορούν να εξουδετερωθούν με τη βοήθεια... μπιλιών και το μονόγραμμα "D" στη στολή του το σχηματίζει με κομμάτια μονωτικής ταινίας. Παρά τις ευγενείς προθέσεις του όμως είναι δύσκολο να επιβιώσει, όχι μόνο γιατί ζει σε μια εποχή που το έγκλημα και η διαφθορά κυριαρχούν, αλλά και γιατί η απρόσωπη κοινωνία δεν αφήνει περιθώριο για τέτοιου είδους "ασυνήθιστες" συμπεριφορές.
Η ταινία δεν είναι κωμωδία και ούτε περιπέτεια, αν και έχει στοιχεία και των δύο ειδών. Είναι μια γλυκόπικρη αφήγηση για έναν ήρωα που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Και ενίοτε καταχωνιάζουμε. Καλή η σκηνοθεσία του Peter Stebbings και εντυπωσιακός ο πρωταγωνιστής Woody Harrelson σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.
Μπορεί ο δυσλεκτικός "Defendor" να ξεκινάει από την ίδια αφετηρία με τον nerd "Kick Ass", και μπορεί να έχουν περίπου την ίδια κατάληξη, αλλά ενώ ο δεύτερος επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο του splatter, ο πρώτος κινήθηκε σε λιγότερο εύκολα μονοπάτια. Την κάθε ταινία αξίζει να τη δείτε για τα δικά της προτερήματα. Το "Defendor" για τα κοινωνικά μηνύματα και την ανάπτυξη χαρακτήρων, το "Kick Ass" για τα κοινωνικά μηνύματα και τη στυλιζαρισμένη βία. Δεύτερη παρένθεση: το sequel του "Kick Ass" ήδη είναι στα σκαριά για το 2012 με τους ίδιους συντελεστές μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Θα στηρίζεται επίσης σε κόμικ του Μαρκ Μίλαρ και έχει το ευφάνταστο τίτλο "Kick Ass 2: Balls to the walls".

Kick-Ass ***

Ήταν μια ταινία-έκπληξη. Ανέμενα ότι θα έβλεπα ένα οπτικοποιημένο κόμικ με υπερ-ήρωες, αλλά το trailer με έχει προετοιμάσει για κάτι που θα έκλινε πολύ περισσότερο προς την παρωδία. Τελικά οι περισσότερες αστείες σκηνές ήταν στο trailer και ο σκηνοθέτης Μάθιου Βον επέλεξε να κρατήσει παράξενες ισορροπίες μεταξύ σοβαρού και αστείου. Το χαρακτηριστικότερο ήταν ότι φλέρταρε πολύ έντονα με τη βία, σε βαθμό που πιστεύω θα ενοχλήσει ορισμένους. Ειδικά στις σκηνές που οι ταραντινικοί σφαγιασμοί εκτελούνται από ένα δεκάχρονο, γλυκύτατο κοριτσάκι.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο Dave Lizewski ένας τυπικά απροσάρμοστος μαθητής σχολείου, αποφασίζει να φορέσει μία αλλόκοτη στολή καταδύσεων και να υποδυθεί τον σούπερ-ήρωα Kick-Ass, που βοηθάει τους συνανθρώπους του στην πόλη. Γιατί το κάνει; Πρώτα απ' όλα γιατί έχει αναπτυγμένη μία αίσθηση καθήκοντος και αλτρουισμού. Κατά δεύτερον για να βελτιώσει την ανύπαρκτη σεξουαλική του ζωή. Η προσπάθειά του αποκτά με τη βοήθεια του youtube διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου και σύντομα ο έλεγχος ξεφεύγει από τα χέρια του Dave.
Έντονα χρώματα, ενδιαφέρουσες φάτσες στο καστ (μαζί με τον γερόλυκο Νίκολας Γκέιτζ), καλές σκηνές μονομαχιών, απόλυτη κόμικ αισθητική και σκιαγράφηση ενός ήρωα που θυσιάζεται για το ευρύτερο καλό (και για χάρη της αίγλης). Συνολικά ένα αξιόλογο αποτέλεσμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες και κυρίως στο κοινό των multiplex. Είδα το "Kick-Ass" στον κινηματογράφο και καθόλου δεν μετάνοιωσα για τα 9 ευρώ, αντιθέτως διασκέδασα στο πνεύμα του tagline: "Shut up. Kick ass." Στα αμερικανικά ταμεία πήγε πολύ καλά, στο imdb που παραδοσιακά πριμοδοτεί τις ταινίες του είδους έχει βαθμολογία 8,2 στα 10 έπειτα από 60.000 ψήφους, ενώ στο rottentomatoes το ποσοστό των θετικών κριτικών είναι στο 76%. Όχι άσχημα, ενώ πολλά like αξίζει και το poster που βλέπετε εδώ δίπλα.

Αυτά για την ώρα. Όπως θα έχετε ακούσει, στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, η τρίτη ταινία του έπους του Twilight, η "Έκλειψη" έχει κάνει θραύση, κόβοντας την πρώτη εβδομάδα προβολής της 162 εκατομμύρια δολάρια (!). Μαζί της έκανε πρεμιέρα και το φάνταζυ του Σιάμαλαν "The last airbender" που ή θα είναι ή του ύψους ή του βάθους. Έχω δει όλες τις ταινίες του συμπαθούς Ινδού και ελπίζω αυτή τη φορά κοινό και σκηνοθέτης να έχουν ξεπεράσει το σύνδρομο της Έκτης Αίσθησης. Περισσότερα όμως στις επόμενες εβδομάδες. Δεν ξεχνάω ότι έχω υποσχεθεί και κριτική για τον "Κυνόδοντα". Μέχρι τότε και αφού αναφερθήκαμε εκτενώς σε μασκοφόρους υπερασπιστές του νόμου, μπορείτε να συμβάλετε και εσείς στο hype για την καινούργια ταινία του Νόλαν "Inception", παρακολουθώντας το εντυπωσιακό trailer.

Spartacus: Blood and Sand

2010-06-20T22:35:00.006+03:00

Spartacus: Blood and Sand ****

Γράφοντας αυτή την ανάρτηση βλέπω τη Βραζιλία με την Ακτή Ελεφαντοστού. Και μόλις ο Λουίς Φαμπιάνο πέτυχε ένα μαγικό γκολ (με λίγη βοήθεια απ’ τα χέρια, αλλά τα έχουμε ξαναδεί αυτά). Αυτές τις μέρες είδαμε και το τρίτο trailer από το πολυαναμενόμενο «Inception» του Κρίστοφερ Νόλαν, που εκτίναξε τις προσδοκίες μας στα ύψη. Στοιχηματίζω ότι θα είναι η ταινία του καλοκαιριού (τέλη Ιουλίου κάνει πρεμιέρα), όμως στην Ελλάδα λογικά θα αργήσει.

Σήμερα σκέφτηκα να αφήσω λίγο τον κινηματογράφο και η αιτία είναι το «Spartacus: Blood and Sand». Πάνω κάτω αυτά που λέει ο τίτλος και τέσσερα αστέρια για μία πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά, που τελευταία ακούγεται αρκετά και στη χώρα μας- να ‘ναι καλά οι καταρρακτώδεις βροχές του ίντερνετ. Το μόνο ίσως που λείπει από τον υπότιτλο είναι το «sex», ένα από τα κύρια συστατικά της συνταγής όπως θα δούμε παρακάτω.

Η σειρά αναπλάθει το μύθο του ιστορικού προσώπου Σπάρτακου, ενός μονομάχου που κατά τον πρώτο αιώνα π.Χ. ηγήθηκε μίας μεγάλης εξέγερσης σκλάβων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από 13 επεισόδια και προβλήθηκε από τον Ιανουάριο στο αμερικανικό συνδρομητικό κανάλι Starz.

Στις ΗΠΑ δείχνουν ξεκάθαρα ότι τους αρέσει ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός και μετά την αναγέννηση του είδους πριν λίγα χρόνια με τον "Μονομάχο" του Ρίντλευ Σκοτ, είχαμε έναν καταιγισμό από μεγάλες παραγωγές που ασχολήθηκαν με ελληνική μυθολογία. Η "Τιτανομαχία" κινήθηκε σε καλά επίπεδα φέτος, ο «Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής» προωθήθηκε πολύ, η «Τροία» ήταν η «Τροία», ενώ οι "300" έκλεψαν τις εντυπώσεις. Τότε το πολύ καλό μάρκετινγκ, η έξυπνη χρήση του blue screen και ένας σκηνοθέτης με εμπνεύσεις (δημιούργησε αργότερα και το εξαιρετικό «Watchmen») παρέδωσαν μία ταινία που απέσπασε εκτός από ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού και καλές κριτικές. Υποσημείωση: αναμένουμε μέσα στο 2011 το sequel που μάλλον θα ονομάζεται «Ξέρξης» (όπως και το αντίστοιχο sequel του κόμικ, γραμμένο πάλι από τον Φρανκ Μίλερ). Ως τότε λοιπόν, αφού το «Lost» τελείωσε και το «Fast Forward» αποδείχθηκε αμερικανιά, έχουμε να ασχοληθούμε με κάτι εντυπωσιακό και αρχαιοπρεπές στα χνάρια του «Rome».

Δεν σύγκρινα παραπάνω τυχαία τους "Τριακόσιους" με το "Spartacus" μιας και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη κινηματογραφική τριβή για να συνειδητοποιήσεις πόσο επηρεασμένη είναι η σειρά από την αισθητική της ταινίας του Σνάιντερ. Άλλωστε μού πρότειναν τη σειρά χρησιμοποιώντας και αυτό το επιχείρημα και με αυτό το δόλωμα είδα μέσα σε λίγες μέρες όλα τα επεισόδια, παρασυρμένος από τις εξελίξεις.

Οφείλω να ομολογήσω ότι παραγωγοί, συντελεστές και σκηνοθέτες των δεκατριών επεισοδίων προέρχονται κατά κύριο λόγο από τη «Ζήνα» και τον «Ηρακλή», αλλά αυτό μην σας τρομάζει. Η ίδια η Lucy Lawless συγκαταλέγεται στους πρωταγωνιστές και ο Ιόλαος έχει πάρει θέση πίσω απ’ την κάμερα, παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα είναι αξιόλογο.

Ο πρωταγωνιστής Andy Whitfield είναι κατάλληλος για τον κτηνώδη ρόλο, ενώ και όλοι όσοι τον πλαισιώνουν ανεβάζουν το υποκριτικό επίπεδο της σειράς, όπως ο John Hannah που υποδύεται τον Μπατιάτους. Οι δημιουργοί έχοντας στη διάθεσή τους το πλεονέκτημα του χρόνου, σφυρηλάτησαν μια αλυσίδα χαρακτήρων που σταδιακά αποκτούν βάθος και δένουν αρμονικά με το φόντο. Πρέπει να τονίσω ότι το πρώτο επεισόδιο της σειράς στηρίζεται σε αδύναμο και απλοϊκά σχηματικό σενάριο, αλλά τα προβλήματα σύντομα ξεπερνιούνται. Αξίζει να επιμείνετε.

Όλοι οι διάλογοι είναι πολύ προσεγμένοι σε σημείο που να μοιάζουν βγαλμένοι από βιβλίο (αν και μερικές φορές θα τους προτιμούσα λίγο ελαφρύτερους, δεν χρειάζεται όλοι οι μονομάχοι να μιλάνε σαν φιλόσοφοι ή ποιητές). Τα κουβάρια των δολοπλοκιών είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σειράς και σε αρκετά επεισόδια θα συμβούν ανατροπές που θα σας εκπλήξουν. Μουσική και κοστούμια σε καλό επίπεδο, όσο για τα σκηνικά όρεξη να έχετε για εικόνες από blue screen (πετυχημένη η αισθητική τους).

Αν είστε της παλιάς σχολής και αναπολείτε την ταινία του Κιούμπρικ για τον Σπάρτακο ή το «Μπεν Χουρ», καλύτερα να τα διώξετε από το μυαλό σας πατώντας το play. Βρισκόμαστε στο 2010 και η ιστορία δικαιούται να ειπωθεί ξανά, με περισσότερα εφέ, περισσότερο θράσος, περισσότερους μύες και φλερτάροντας με την ωμή βία. Ας μην κρυβόμαστε, θα παρακολουθήσετε πολλές σκηνές σπλάτερ.

Υπάρχουν ελάχιστα ιστορικά στοιχεία για τη ζωή του Θρακιώτη Σπάρτακου πριν την εξέγερση. Μια λεπτομέρεια είναι ότι στην πραγματικότητα το «Σπάρτακος» δεν είναι το κανονικό του όνομα, είναι αυτό που αποκτά στην αρένα μετά τα πρώτα κατορθώματά του. Η σειρά έχει ένα στρώμα ιστορικότητας, αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω πόσο παχύ ήταν. Στο σχετικό άρθρο της Wikipedia αναφέρει τις ιστορικές ανακρίβειες (εστιάζονται περισσότερο στην κοινωνική θέση των γυναικών), αλλά προσωπικά η αναπαράσταση της εποχής με ικανοποίησε πλήρως. Κάπως έτσι πρέπει να ζούσαν στην αρχαία Ρώμη και μου άρεσε που αξιώματα και εκφράσεις λέγονταν στα λατινικά.

Σύμφωνα με την υπόθεση ο Σπάρτακος είναι ένας φύλαρχος από τη Θράκη, υποτελείς στους Ρωμαίους. Πηγαίνει σε μια εκστρατεία μαζί τους, αλλά όλα πάνε στραβά και καταλήγει καταδικασμένος σε θάνατο. Αυτό δεν είναι το χειρότερο, γιατί οι Ρωμαίοι κάνουν την αγαπημένη γυναίκα του σκλάβα. Όπως και εσείς θα χάνατε την ψυχραιμία σας, έτσι και ο Σπάρτακος αρχίζει να σκοτώνει κόσμο και κοσμάκη προκειμένου να την ξανακρατήσει στην αγκαλιά του. Δεν είναι όμως σπαρμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος, καθώς πολλοί διαβόητοι τύποι με τρομακτικά παρατσούκλια θέλουν να του ξεριζώσουν το κεφάλι. Πίσω από τον πυρήνα της πλοκής όμως, ξεχωρίζουν οι συγκρούσεις χαρακτήρων και οι ακόρεστες φιλοδοξίες τους.

Συνολικά η ατμόσφαιρα στο «Spartacus» κυμαίνεται από οργιαστική έως νοσηρή, δεν υπάρχουν πολλά φτιασιδώματα και σίγουρα δεν είναι ένα θέαμα που απευθύνεται σε παιδιά ή ανθρώπους που απεχθάνονται τη βία και τη βρομιά.

Το τελείωμα της πρώτης σεζόν φέρνει αναμονή για την εξέλιξη της ιστορίας. Ο παλιός Σπάρτακος και η σκωτσέζικη εκδοχή του (βλ. «Braveheart»), είχαν έναν προσανατολισμό ενάντια στη φεουδαρχία και σύγκρουσης με κάθε μορφή κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Θα ήθελα πολύ να δω τη σειρά να μεταμορφώνεται από ένα οπτικό πανηγύρι σε κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία. Αυτό βέβαια είναι στοίχημα μεγάλο, που σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί και από το μέγεθος της παραγωγής. Οι μεγάλοι στρατοί απαιτούν και πολλά λεφτά, είτε τους φτιάχνεις στην πραγματικότητα, είτε τους αναπαριστάς στη μικρή οθόνη.

Τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν καθυστέρησαν εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας του Whitfield (τελικά φαίνεται ότι ξεπεράστηκε). Για την ώρα ανακοινώθηκε ένα prequel έξι επεισοδίων το οποίο θα αφηγείται την ιστορία του Μπατιάτους και της γυναίκας του Λουγκρητίας, δύο ηρώων που στην πρώτη σεζόν κινούν τα νήματα.

Συγκερασμός σεξ, βίας, άμμου και αίματος είναι το σήμα κατατεθέν της σειράς. Ακόμα κι αν δεν είστε φαν της χλαμύδας και των σκληρών μονομαχιών, ίσως το «Spartacus: Blood and Sand» καταφέρει να σας αλλάξει γνώμη.