The Town

Καθώς διανύουμε τις διακοπές του Πάσχα, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες και χρόνος για ψυχαγωγία. Η σημερινή πρόταση για κινηματογραφική βραδιά στο σπίτι σας είναι το The Town, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική ίσως η πλέον πολυαναμενόμενη σειρά του 2011: τo φάνταζυ έπος Game of Thrones.

The Town ***1/2

Μου κάνει εντύπωση που προτείνω το The Town σε φίλους και γνωστούς, αλλά οι περισσότεροι δεν το έχουν ακούσει καν. Δεν είναι η ταινία της δεκαετίας, αλλά είναι μία τίμια περιπέτεια, χωρίς φτηνούς εντυπωσιασμούς, χτυπητές αμερικανιές και τόνους εκρήξεων αλά Michael Bay.

Ο πρωταγωνιστής και σηνοθέτης Μπεν Άφλεκ μας προσκαλεί στην πόλη όπου γίνονται οι περισσότερες ληστείες τραπεζών. Στο άκουσμα του Άφλεκ ορισμένοι φαντάζομαι θα στραβομουτσουνιάσουν γιατί δίκαια τον έχουν συνδέσει μόνο με την Τζένιφερ Λόπεζ και άστοχες επιλογές τύπου Gigli (2,4 στα 10 βαθμολογία στο imdb και 88η χειρότερη ταινία όλων των εποχών). Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο Άφλεκ είναι καλός σκηνοθέτης και έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και πριν τέσσερα χρόνια με το αξιόλογο Gone Baby Gone.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το The Town να κερδίσει μερικές υποψηφιότητες για τα φετινά όσκαρ, αλλά μάλλον το αγνόησαν και αρκέστηκε στην υποψηφιότητα του Jeremy Renner για β' ανδρικό ρόλο. Πάντως για την ιστορία σημειώνω ότι στο imdb έχει βαθμολογία 7,7, στο metacritic 74 και στο rottentomatoes 94%. Έτσι και αλλιώς, παραμερίζοντας βραβεία και νούμερα, και ζυγίζοντάς την, η τελική ετυμηγορία είναι κάτι παραπάνω από θετική.

Μία συμμορία ληστών που έχει μπει στο στόχαστρο του FBI, είναι αναγκασμένη να σχεδιάσει το επόμενο, μεγάλο κόλπο της, την επίθεση σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Παράλληλα, ο εγκέφαλος τον κακοποιών παραβιάζει τους κανόνες της μυστικότητας και έχει αρχίσει να συνδέεται με ένα από τα προηγούμενα θύματά του, το στέλεχος μίας τράπεζας.

Καλές ερμηνείες, ωραία ιστορία, στοχευμένες δόσεις δράσης, ορισμένα προβλήματα στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά συνολικά μία ταινία που δεν θα σας απογοητεύσει.

Αυτά. Για μένα έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει το πρώτο επεισόδιο του Game of Thrones. Ελπίζω ο Sean Bean (aka Boromir) να μην πεθάνει στην αρχή της σειράς. Καλή Ανάσταση και καλές διακοπές!

Εκδίκηση

Πάει, πέρασαν και τα όσκαρ, που ανέδειξαν ως νικητή το Λόγο του Βασιλιά. Μια καλή επιλογή, αλλά κατά τη γνώμη μου αδικήθηκαν για ακόμα μία φορά και ο Νόλαν και ο Αρανόφσκι, τους οποίους οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι εκτιμώ απεριόριστα. Μερικά από τα χαρακτηριστικά παράδοξα ήταν ότι ο Λογός του Βασιλιά έκλεψε το όσκαρ σεναρίου από το Inception, ο Νόλαν δεν ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, ενώ για λογαριασμό του Μαύρου Κύκνου βραβεύτηκε μόνο η τέλεια Πόρτμαν. Το όσκαρ μουσικής πήγε στο Social Network (!), αν και ήταν υποψήφιος και ο Desplat (για το εξαιρετικό score για το Λόγο του Βασιλιά, αν και θα έπρεπε να είναι υποψήφιος και για το γενικότερα σνομπαρισμένο Ghost Writer) και ο Ζίμερ με την επιβλητική μουσική του για το Inception.

Τουλάχιστον με τον Κυνόδοντα ακουστήκαμε κι εμείς λίγο, ελπίζω η υποψηφιότητά του να είναι προάγγελος μίας νέας περιόδου για τον εγχώριο κινηματογράφο. Επίσης, όπως θα ακούσατε, μία μέρα πριν τη μεγάλη βραδιά δώθηκαν και τα καθιερωμένα χρυσά βατόμουρα, στα οποία "θριάμβευσε" το Last Airbender του Σιάμαλαν, γεγονός που δεν νομίζω να προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν.

22 Bullets (L'immortel) *

Αλλά μάλλον αξίζει για μισό αστέρι.

Είκοσι δύο σφαίρες τρώει στην αρχή της ταινίας ο βετεράνος της δράσης Ζαν Ρενό και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να ζήσει, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας «L’ Immortel» (Αθάνατος).

Ο Ζαν Ρενό όμως είναι και ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους της Μασσαλίας και όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν δυνατόν να αφήσει να περάσουν έτσι οι είκοσι δύο σφαίρες. Οπλίζει τα πιστόλια του και ρίχνεται στο κυνήγι των παρ’ ολίγο δολοφόνων του. Γιατί αυτοί που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν κατ' εντολή ενός παιδικού φίλου του ήταν εφτά και όπως αποδείχθηκε παντεντελώς άχρηστοί.

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που αξίζει να αναφερθούν. Στο σύνολο ως ταινία δράσης με απογοήτευσε, βαρέθηκα, δεν έβρισκα από κάπου να πιαστώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σταμάτησα δύο φορές, πριν τη συνεχίσω άλλη μέρα και αν θυμάμαι καλά το τέλος δεν το είδα ποτέ. Η σκηνοθεσία πολύ φτηνή, οι χαρακτήρες εντελώς χάρτινοι, ο Ζαν Ρενό παίζει αμήχανα και καθόλου πειστικά, σχεδόν φτάνει την ερμηνεία του στα Πορφυρά Ποτάμια 2 (μην το δείτε ούτε για αστείο).

Συνολικά θα τη χαρακτήριζα ως τυπικό δείγμα γαλλικής αμερικανιάς και ίσως να είμαι αρκετά γενναιόδωρος με το μισό αστεράκι στα πέντε. Αλήθεια, δεν αξίζει να τη δείτε. Ακόμα και αν η υπόθεση σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, καλύτερα να δοκιμάσετε το κακό Ταξί 2, μια ταινία που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πρότεινα, κι όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τις 22 σφαίρες.

Και όσα μόλις διαβάσατε έρχονται σε άμεση αντιπαραβολή με την κριτική που ακολουθεί για μία αγγλική ταινία με ίδιο κεντρικό άξονα.

Harry Brown ***

Με την εκδίκηση ασχολείται και αυτή η ταινία, αλλά ευτυχώς τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Εδώ εκδίκηση είναι βραδύκαυστη, είναι αναμενόμενη για τον θεατή και τη ζητάει σαν να περιμένει ένα γλυκό happy end.

Τα τελευταία χρόνια τον Μάικλ Κέιν τον έχουμε συνηθίσει σε δεύτερους ανδρικούς ρόλους, οι οποίοι όχι απλώς υποστηρίζουν, αλλά και πολλές φορές κλέβουν τις εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές. Είναι ένας ηθοποιός που οι ερμηνείες του προκαλούν δέος και είναι κρίμα που η γενιά μου δεν τον πρόλαβε όταν ήταν νέος, όταν έπαιζε με όλη τη σημασία της λέξης στο Sleuth. Θυμηθείτε τα πρόσφατα Prestige, Children of Men, Batman.

Στο Harry Brown γίνεται πρωταγωνιστής (δεν τον θυμάμαι σε άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια) σε μία χαμηλών τόνων σύγχρονη, αστική, βρετανική ιστορία. Είναι ένας φιλήσυχος απόστρατος στρατιωτικός που ζει απομονωμένος σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, το γεροντάκι της διπλανής πόρτας.

Ο Harry Brown είναι κοινωνική ταινία χαμηλών τόνων που δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ την έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Daniel Barber. Η βαθμολογία της ταινίας στο imdb είναι 7,4 στα 10 (55% στο metacritic) και χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2012 για να απολαύσουμε ξανά τον Μάικλ Κέιν ως Άλφρεντ στο Dark Knight Rises.

Όσκαρ!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες έχουν μείνει μέχρι τα όσκαρ και σκέφτηκα να επικεντρωθώ σε ορισμένες ταινίες που είναι υποψήφιες και για τις οποίες έχω προσωπική γνώμη. Προβλέψεις θα έχετε ακούσει και διαβάσει ένα σωρό, και απ' ό,τι φαίνεται θα είναι μια χρονιά που όλοι παίρνουν από κάτι και μένουν ευχαριστημένοι, αν και για μένα η επιλογή στα κύρια βραβεία θα έπρεπε να είναι μία και να 'χει φτερά κύκνου.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας και σηνοθεσίας θα ήθελα πολύ να πάρει ο Μαύρος Κύκνος του αγαπημένου Ντάρεν Αρανόφκσι, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιθανό. Έχοντας να αντιμετωπίσει το Social Network (πολύ καλές κριτικές, αλλά διαβάστε και την άποψη του MoviesForTheMasses), το Λόγο του Βασιλιά και τις 127 Ώρες, πιστεύω δεν θα τα καταφέρει. Όχι επειδή αυτές οι τρεις είναι καλύτερες ταινίες, αλλά επειδή και τα προηγούμενα χρόνια παρατήρησα μία "προκατάληψη" για τις ταινίες του Αρανόφσκι, είτε στον Παλαιστή, είτε στο Fountain. Και είδα και φέτος ότι ο Μάνσελ για ακόμα μία φορά δεν είναι υποψήφιος για όσκαρ μουσικής. Μιας και ο Μαύρος Κύκνος είναι ένα πολυσύνθετο έργο και καθόλου εύπεπτο, λογικά θα περιοριστεί στο όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την συγκλονιστική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Στην ίδια κατηγορία με την Πόρτμαν (που είναι λες και την ανακάλυψε μόλις το Χόλυγουντ και τα αφιερώματα δίνουν και παίρνουν), είναι υποψήφια και η άγνωστη Τζένιφερ Λόρενς για την επίσης άγνωστη ταινία Winter's Bone. Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή, λίγοι είχαν ακούσει για αυτή, αλλά έκανε την υπέρβαση φτάνοντας ακόμα και στην υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει με αξιώσεις το όσκαρ, αλλά είναι πολύ θετικό που περιορισμένου βεληνεκούς φιλμ (στον οικονομικό τομέα και την προώθηση αναφέρομαι) καταφέρνουν να φτάσουν τόσο ψηλά. Τη γνώμη μου για το πεσιμιστικό Winter's Bone την έχω γράψει αναλυτικά εδώ. Σας το προτείνω για να δείτε κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ γυαλιστερά, μα σας προειδοποιώ ότι έχει σκοπό να διαλύσει την ψυχολογία και την όποια καλή σας διάθεση.

Αδικημένο θεωρώ για ακόμα μία φορά τον Νόλαν, που αν και η δαιδαλώδης περιπέτεια Inception είναι υποψήφια για την ύψιστη διάκριση (από πέρσι μην ξεχνάτε ότι δέκα είναι οι προτεινόμενες ταινίες από την Ακαδημία για το βραβείο καλύτερης ταινίας- δηλαδή όχι και λίγες), δεν κατάφερε να μπει στις λίστες ούτε ο ίδιος, ούτε ο πολύ καλός πρωταγωνιστής του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία σίγουρα θα καταφέρει να πάρει μερικά βραβεία, αλλά θα είναι για τεχνικές κατηγορίες, ελπίζω για το σενάριο και περιμένω για την άψογη μουσική του Χανς Ζίμερ. Απλώς μερικές φορές αυτό που είναι το απολύτως ξεκάθαρο δεν συμβαίνει και είναι ικανοί για τους χ ή ψ λόγους να δώσουν το όσκαρ σεναρίου στο Another Year για παράδειγμα. Πάντως ο Νόλαν άξιζε πολλές υποψηφιότητες και για τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά και για το Prestige, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν πήρε τα πάντα τη χρονιά που βγήκε.

Ο περισσότερος θόρυβος απολύτως δικαιολογημένα έγινε στη χώρα μας για τον Κυνόδοντα, την ελληνική ταινία που είναι υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Είχαμε αμέτρητα χρόνια να πάμε στο Λος Άντζελες και ήταν μία έκπληξη και για τους Αμερικάνους ή όσους ασχολούνται με το χώρο. Πιστεύω ότι υπάρχει μία πιθανότητα ακόμα και να κερδίσει, αν και έχει να αντιμετωπίσει το Biutiful των Ιναριτού και Μπαρδέμ. Η Ακαδημία σε αυτή την κατηγορία έχει δείξει ότι σνομπάρει συστηματικά τα φαβορί. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία άκρως τιμητική υποψηφιότητα για τον Κυνόδοντα, μία ταινία πραγματικά αξιόλογη. Σε λίγες μέρες θα ξαναβγεί στους κινηματογράφους και πιστεύω αξίζει να δώσετε τα 8 ή 9 ευρώ σας για να τη στηρίξετε. Αναλυτικά τη δική μου γνώμη μπορείτε να διαβάσετε στην προ μηνών ανάρτηση που έχει δημοσιευθεί και στο Salata Tv.

Πάνω-κάτω αυτά για την ώρα, ας κερδίσουν οι καλύτερες ταινίες και ας προλάβουμε να τις δούμε όλες μέσα στις επόμενες μέρες. Στη σημερινή ανάρτηση είδατε μερικά πολύ όμορφα posters από τις υποψήφιες, αλλά αν θέλετε να γελάσετε λίγο μπορείτε να δείτε μερικές πετυχημένα παραποιημένες αφίσες, εδώ.

Expendables / El secreto de sus ojos / Cell 211

Κρύο αρκετό και πολλές μέρες συνεχόμενης βροχής εδώ στα βορειοδυτικά. Συνεπώς οι συνθήκες ευνοούν τις εξόδους στον καναπέ του σαλονιού και στο dvd player μία καλή ταινία. Σε συνέχεια του ξεσκονίσματος της ταινιοθήκης και της συμπλήρωσης κενών, είδα μερικές ακόμα ταινίες τον τελευταίο καιρό όχι πολύ πρόσφατες αρκετά αρκετά γνωστές.

Επίσης αν έχετε να διαθέσετε δύο λεπτά (ακριβώς), μπορείτε να δείτε την πιο πρόσφατη προσπάθεια μικρού μήκους που κάναμε ως random artwork. Η σκηνοθεσία είναι δικιά μου και του Έραστου Κρεμμύδα και θα ταξιδέψει στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θερμαϊκού. Πάμε τώρα στο τι να δείτε και τι να μην δείτε.

Expendables **

Ο Σταλόνε ποτέ δεν ησυχάζει και καλά κάνει. Αυτή τη φορά κάλεσε φίλους και γνωστούς για να δημιουργήσουν ένα all star game με κλασικούς ήρωες δράσης από το '80 και το '90. Ρουρκ, Τζετ Λι, Τζέισον Στάθαμ και ο Ρώσος από το Ρόκυ είναι οι κύριοι χαρακτήρες, ενώ σε cameo εμφανίσεις βλέπουμε και Μπρους Γουίλις, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ. Δυστυχώς τη συγκεκριμένη ταινία την περίμενα καλύτερη, αλλά τελικά δεν πέρασε τη βάση. Στην πραγματικότητα τα δύο αστέρια μάλλον το βάζω χαριστικά, έτσι για χάρη των παλιών και των πρωταγωνιστών.
Πατώντας το play στους Expendables γνωρίζεις ότι θα δεις πιστολίδι, εκρήξεις, τρελές καταδιώξεις και πυροβολισμούς- προφανώς δεν περιμένεις την Καζαμπλάνκα. Ως εδώ καλά.
Σύμφωνα με το σενάριο οι Expendables (Αναλλώσιμοι) είναι μια ομάδα μισθοφόρων που θα πάνε σε ένα νησί της Καραϊβικής για να ανατινάξουν τα πάντα και να σκοτώσουν τον πολύ evil δικτάτορα. Επίσης να γλυτώσουν την πολύ καλή -πλην ατίθαση- κόρη του δικτάτορα, η οποία όλως τυχαίως είναι πανέμορφη. Όντως οι expendables εκστρατεύουν με πολυβόλα και μαχαίρια και όντως εξαϋλώνουν το στρατό των κακών. Και ως εδώ, όλα καλά και αναμενόμενα.
Όμως στην πλειονότητα των σκηνών τα εφέ ήταν πολύ μέτρια, οι πρωταγωνιστές δεν φάνηκε να δένουν ιδιαίτερα μεταξύ τους και οι διάλογοι όχι τόσο cool όσο θα ήθελαν να είναι. Το μόνο σχετικά αστείο ήταν ότι στις σκηνές που μοιράζονταν ο Στάθαμ με τον Λούγκρεν (ο Ρώσος), ο Στάθαμ φαινόταν να δίνει οσκαρική ερμηνεία. (ίσως θα έπρεπε να θεσπιστεί ένα τέτοιο βραβείο, για καλή ηθοποιία σε σχέση με συμπρωταγωνιστή).
Σε γενικές γραμμές αν θέλετε πραγματική δράση, τότε καλύτερα να δοκιμάσετε το τελευταίο Ράμπο του 2008, όπου ο Σταλόνε τα πήγε πολύ καλύτερα σε όλους τους τομείς και κυρίως σκηνοθετικά. Στα θετικά πιστώνεται η παρουσία του Μίκυ Ρουρκ (παίζει με κεκτημένη ταχύτητα απ’ το Wrestler) και ότι οι Αναλώσιμοι δεν προσποιούνται ότι είναι σοβαρή ταινία, όπως το ανεκδιήγητο «Salt» με την Τζολί. Είναι ταινία χαβαλέ και αν τη δείτε μόνο για αυτό, ίσως αξίζει, απλώς μην περιμένετε πάρα πολλά. Σημειώνω ότι από πολλούς έχω ακούσει ότι το επίσης πρόσφατο και σε ίδιο στυλ «A-Team» ήταν καλύτερο. Γενικά στην Αμερική πήγε πολύ καλά σε εισπράξεις (και έχει βαθμολογία 7,0 στα 10 στο imdb), άλλωστε είχε δημιουργηθεί μεγάλο hype με την παρουσία τόσων ονομάτων δράσης. Φοβάμαι όμως ότι το μεγαλύτερο μέρος της ουσίας αναλώθηκε εκεί.

2012 *1/2

Την είδα πριν λίγο καιρό και απλώς τη συμπεριλαμβάνω στη σημερινή ανάρτηση για να γλυτώσω όσους τυχόν δεν την έχουν δει ακόμα. Διαφημίστηκε πολύ, έκοψε και πολλά εισιτήρια, αλλά δεν παύει να είναι μία ατελείωτη επίδειξη εφέ και τίποτα παραπάνω. Χαρακτηριστικά κακό κάστινγκ, κάκιστο σενάριο γεμάτο απιθανότητες, τα πιο κλισέ των κλισέ, όλα ένα μάτσο χάλια. Κάπου ανέφερε στην υπόθεση κάτι για τους Μάγιας, κάπου ανέφερε κάτι για έργα τέχνης, αλλά μετά το ξέχασε και μας έδειξε για ακόμα μια φορά το μαύρο Πρόεδρο των ΗΠΑ να αποδεικνύεται ηρωικότερος των περιστάσεων.
Ο Ρόναλντ Έμεριχ είναι επίπεδος σκηνοθέτης που αδυνατεί να προχωρήσει λίγο παραπέρα από την πομπώδη καταστροφολογία. Το «2012» μοιάζει με κακέκτυπο του «The day after tomorrow», το οποίο μου είχε αρέσει πολύ περισσότερο. Μάλλον οι παραγωγοί βιάστηκαν για να προλάβουν να είναι η πρώτη ταινία με θέμα το υποτιθέμενο τέλος του κόσμου το 2012.
Δεν νομίζω ότι αξίζει να δείτε αυτή την ταινία για κάποιο λόγο, εκτός απ’ το να γελάσετε με τις συμπαντικές συμπτώσεις και με το γεγονός ότι επί δύο ώρες όλα γίνονται στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Άνετα το 2012 διεκδικεί τον τίτλο του ορισμού της αμερικανιάς και νομίζω έχει διαγραφεί ήδη από τις μνήμες όσων την είδαν. Βρίσκω το 5,9 που έχει στο imdb και το 39% στο rotten tomatoes, υπερβολικά.

Cell 211 **

Όχι, δεν είναι η ταινία με την Τζένιφερ Λόπεζ. Το «Κελί 211» ήταν μια καλή ευρωπαϊκή ταινία, αλλά ομολογώ ότι σύμφωνα με όσα θετικά είχα ακούσει την περίμενα και αυτή αρκετά καλύτερη. Η ταινία έχει δράση και αγωνία, αλλά σε αρκετά σημεία το σενάριο παίρνει τροπές ανεξέλεγκτες, αφήνοντας υπερμεγέθεις τρύπες όχι μόνο στην υπόθεση, αλλά και στα κίνητρα των χαρακτήρων.
Κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης σε πτέρυγα βαρυποινιτών, στο εσωτερικό της φυλακής εγλκωβίζεται και ένας νεοδιορισμένος σοφρωνιστικός υπάλληλος. Προκειμένου να γλυτώσει από το μένος των φυλακισμένων προσποιείται ότι είναι και αυτός "συνάδελφος," που μόλις μετακόμισε στο κελί 211. Δεν είναι καθόλου άσχημο ως υπόθεση, αλλά παράλληλα ο σκηνοθέτης Daniel Monzon είχε να χειριστεί καταστάσεις ομηρίας, διαδηλώσεις, πολιτικό σπασπένς, τρομοκρατία, διαφθορά, βία, ψυχολογία μάζας, πολλά και δύσκολα.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Ισπανοί έδειξαν ότι... σχεδόν μπορούν να χειριστούν μία ταινία τέτοιου μεγέθους και τόσων επιπέδων. Αν σας αρέσουν οι εξεγέρσεις στις φυλακές δείτε την, αλλά αν θέλετε απλώς να δείτε μια καλή ταινία καλύτερα να προτιμήσετε το αμερικανικό κοινωνικό δράμα «Felon», που χωρίς να είναι καμιά υπερπαραγωγή, υπερτερεί του Κελιού 211.
Μην ξεχνάτε βέβαια ότι για το θέμα των φυλακών σε συνδυασμό με βραδυφλεγή δράση, οφείλετε να δείτε το γαλλικό «Ο Προφήτης» που πέρσι ήταν υποψήφιο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Κάτι που μας φέρνει και στην επόμενη ταινία, αυτήν που απέσπασε το όσκαρ ξενόγλωσσης.

El secreto de sus ojos ***1/2

Συμπαραγωγή Αργεντινής και Ισπανίας, ένα δυνατό δικαστικό - αστυνομικό δράμα, που ξεκινά ως μια αναδρομή στο παρελθόν και καταλήγει να μεταφέρει τη δράση στο παρόν. Το «Μυστικό στα μάτια τους» διερευνά μια ξεχασμένη υπόθεση δολοφονίας που άργησε να εξιχνιαστεί, και αφού εξιχνιάστηκε προκάλεσε ανεξίτηλα τραύματα σε όσους είχαν σχετιστεί μαζί της. Παράλληλα οι πρωταγωνιστές ανοικοδομούν σχέσεις που είχαν καταστραφεί πριν από δυόμιση δεκαετίες.
Ο εξαιρετικός Ρικάρντο Νταρίν (θα τον θυμάστε από τις «Εννιά Βασίλισσες») σηκώνει στους ώμους του ένα μεγάλο μέρος της ταινίας και σε συνδυασμό με το πολύ καλό σενάριο, παραδίδουν ένα έργο που αξίζει να τιμήσετε. Το επίπεδο της παραγωγής εντυπωσιακό, βάζει τα γυαλιά σε ταινίες που ξοδεύουν δεκάδες εκατομμύρια προκειμένου να παράξουν μέτρια αποτελέσματα. Η ταινία βγάζει συναίσθημα, έχει και μυστήριο, έχει πικρό χιούμορ, ανακατεύει σε σωστές δόσεις κάθε είδους ερεθίσματα.
Η μόνη μου ένσταση είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους έμεινα με την εντύπωση ότι άξιζε περισσότερο το όσκαρ ή το γαλλικό «Προφήτης» ή το γερμανικό έπος του Χάνεκε «Λευκή Κορδέλα». Όμως όπως συνήθως συμβαίνει με την αμερικανική ακαδημία και τις παραξενιές της, προτίμησαν να αναδείξουν και να προτείνουν μία σχετικά άγνωστη ταινία, παρά να δώσουν το όσκαρ σε κάποιο από τα σίγουρα χαρτιά, τα οποία είχαν ακουστεί και περισσότερο. Δεν θα με εκπλήξει αν το "Secreto" γίνει σύντομα remake στο Χόλυγουντ- έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται.

Notebook ***

Το αισθηματικό δράμα "Notebook" του Νικ Κασαβέτη από το 2004, θα το έχετε ακούσει. Είναι η ιστορία αγάπης δύο νέων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, οι οποίοι γνωρίζονται λίγο πριν το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ίσως η πιο παλιά και χιλιοειπωμένη ιστορία στον κόσμο, αλλά έχει και σημασία ο τρόπος που θα την αφηγηθείς. Στο γλυκόπικρο «notebook» όλα κυλάνε όμορφα, χωρίς φιοριτούρες και χωρίς περιττές εξάρσεις. Νομίζω θα σας αρέσει και σίγουρα κάποια φίλη σας σάς έχει πει ότι συγκαταλέγεται στις πέντε αγαπημένες της ταινίες.
Ακαδημαϊκή σκηνοθέσια (θα φέρει στο μυαλό σας ταινίες όπως ο «Κύκλος των χαμένων ποιητών» και το «Φόρεστ Γκάμπ»), αλλά καλύτερα το Notebook, παρά ο Μπέντζαμιν Μπάτον που δεν τελείωνε ποτέ… Πρωταγωνιστούν ο Ryan Gosling (έπαιξε και στο Half Nelson) και η Rachel McAdams. Γενικά καλή ταινία και έχει βαθμολογία 7,8 στα 10 στο imdb.

Αν τώρα δεν σας ικανοποίησε τίποτα απ' όλα αυτά, προτείνω να ανατρέξετε στην προηγούμενη ανάρτηση μου και να αναζητήστε οπωσδήποτε το ρηξικέλευθο Sherlock, στην άψογη μίνι σειρά του bbc.