Όσκαρ!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες έχουν μείνει μέχρι τα όσκαρ και σκέφτηκα να επικεντρωθώ σε ορισμένες ταινίες που είναι υποψήφιες και για τις οποίες έχω προσωπική γνώμη. Προβλέψεις θα έχετε ακούσει και διαβάσει ένα σωρό, και απ' ό,τι φαίνεται θα είναι μια χρονιά που όλοι παίρνουν από κάτι και μένουν ευχαριστημένοι, αν και για μένα η επιλογή στα κύρια βραβεία θα έπρεπε να είναι μία και να 'χει φτερά κύκνου.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας και σηνοθεσίας θα ήθελα πολύ να πάρει ο Μαύρος Κύκνος του αγαπημένου Ντάρεν Αρανόφκσι, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιθανό. Έχοντας να αντιμετωπίσει το Social Network (πολύ καλές κριτικές, αλλά διαβάστε και την άποψη του MoviesForTheMasses), το Λόγο του Βασιλιά και τις 127 Ώρες, πιστεύω δεν θα τα καταφέρει. Όχι επειδή αυτές οι τρεις είναι καλύτερες ταινίες, αλλά επειδή και τα προηγούμενα χρόνια παρατήρησα μία "προκατάληψη" για τις ταινίες του Αρανόφσκι, είτε στον Παλαιστή, είτε στο Fountain. Και είδα και φέτος ότι ο Μάνσελ για ακόμα μία φορά δεν είναι υποψήφιος για όσκαρ μουσικής. Μιας και ο Μαύρος Κύκνος είναι ένα πολυσύνθετο έργο και καθόλου εύπεπτο, λογικά θα περιοριστεί στο όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την συγκλονιστική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Στην ίδια κατηγορία με την Πόρτμαν (που είναι λες και την ανακάλυψε μόλις το Χόλυγουντ και τα αφιερώματα δίνουν και παίρνουν), είναι υποψήφια και η άγνωστη Τζένιφερ Λόρενς για την επίσης άγνωστη ταινία Winter's Bone. Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή, λίγοι είχαν ακούσει για αυτή, αλλά έκανε την υπέρβαση φτάνοντας ακόμα και στην υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει με αξιώσεις το όσκαρ, αλλά είναι πολύ θετικό που περιορισμένου βεληνεκούς φιλμ (στον οικονομικό τομέα και την προώθηση αναφέρομαι) καταφέρνουν να φτάσουν τόσο ψηλά. Τη γνώμη μου για το πεσιμιστικό Winter's Bone την έχω γράψει αναλυτικά εδώ. Σας το προτείνω για να δείτε κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ γυαλιστερά, μα σας προειδοποιώ ότι έχει σκοπό να διαλύσει την ψυχολογία και την όποια καλή σας διάθεση.

Αδικημένο θεωρώ για ακόμα μία φορά τον Νόλαν, που αν και η δαιδαλώδης περιπέτεια Inception είναι υποψήφια για την ύψιστη διάκριση (από πέρσι μην ξεχνάτε ότι δέκα είναι οι προτεινόμενες ταινίες από την Ακαδημία για το βραβείο καλύτερης ταινίας- δηλαδή όχι και λίγες), δεν κατάφερε να μπει στις λίστες ούτε ο ίδιος, ούτε ο πολύ καλός πρωταγωνιστής του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία σίγουρα θα καταφέρει να πάρει μερικά βραβεία, αλλά θα είναι για τεχνικές κατηγορίες, ελπίζω για το σενάριο και περιμένω για την άψογη μουσική του Χανς Ζίμερ. Απλώς μερικές φορές αυτό που είναι το απολύτως ξεκάθαρο δεν συμβαίνει και είναι ικανοί για τους χ ή ψ λόγους να δώσουν το όσκαρ σεναρίου στο Another Year για παράδειγμα. Πάντως ο Νόλαν άξιζε πολλές υποψηφιότητες και για τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά και για το Prestige, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν πήρε τα πάντα τη χρονιά που βγήκε.

Ο περισσότερος θόρυβος απολύτως δικαιολογημένα έγινε στη χώρα μας για τον Κυνόδοντα, την ελληνική ταινία που είναι υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Είχαμε αμέτρητα χρόνια να πάμε στο Λος Άντζελες και ήταν μία έκπληξη και για τους Αμερικάνους ή όσους ασχολούνται με το χώρο. Πιστεύω ότι υπάρχει μία πιθανότητα ακόμα και να κερδίσει, αν και έχει να αντιμετωπίσει το Biutiful των Ιναριτού και Μπαρδέμ. Η Ακαδημία σε αυτή την κατηγορία έχει δείξει ότι σνομπάρει συστηματικά τα φαβορί. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία άκρως τιμητική υποψηφιότητα για τον Κυνόδοντα, μία ταινία πραγματικά αξιόλογη. Σε λίγες μέρες θα ξαναβγεί στους κινηματογράφους και πιστεύω αξίζει να δώσετε τα 8 ή 9 ευρώ σας για να τη στηρίξετε. Αναλυτικά τη δική μου γνώμη μπορείτε να διαβάσετε στην προ μηνών ανάρτηση που έχει δημοσιευθεί και στο Salata Tv.

Πάνω-κάτω αυτά για την ώρα, ας κερδίσουν οι καλύτερες ταινίες και ας προλάβουμε να τις δούμε όλες μέσα στις επόμενες μέρες. Στη σημερινή ανάρτηση είδατε μερικά πολύ όμορφα posters από τις υποψήφιες, αλλά αν θέλετε να γελάσετε λίγο μπορείτε να δείτε μερικές πετυχημένα παραποιημένες αφίσες, εδώ.

Black Swan

Ένας μήνας πέρασε από την προηγούμενη ανάρτηση και σε αυτό το χρονικό διάστημα μεσολάβησαν οι υποψηφιότητες για τις χρυσές σφαίρες και το ντεμπούτο των βορειοδυτικών. Eίδαμε τη μίνι-σειρά Pillars of the Earth να συγκεντρώνει τρεις υποψηφιότητες, μία εκ των οποίων για το ρόλο του Ian McShane που θα τον δούμε στο ρόλο του κακού στους νέους Πειρατές της Καραϊβικής (κατά τον Μάιο).
Είδα διάφορες ταινίες για τις οποίες θέλω να γράψω, αλλά θα αρκεστώ στον φεστιβαλικό Μαύρο Κύκνο και σε δύο ακόμα μικρού βεληνεκούς παραγωγές. Θυμηθείτε ότι οι περισσότερες προτάσεις που κάνω εδώ, εμφανίζονται αργότερα και στο Salata Tv, σε πιο αναλυτική μορφή, ενώ αν θέλετε να ενημερώνεστε για την κινηματογραφική επικαιρότητα και τις ταινίες της εβδομάδας, συστήνω ανεπιφύλακτα το εξαιρετικό movies for the masses.

Black Swan (Μαύρος Κύκνος) ****1/2

Ας ξεκινήσουμε με μερικούς διθυράμβους. Περίμενα με ανυπομονησία την επόμενη ταινία του Ντάρεν Αρανόφσκι, ο οποίος είναι για μένα, χωρίς περιστροφές, ο καλύτερος σύγχρονος σκηνοθέτης (π, Requiem for a dream, The fountain). Μετά τον πολύ καλό Παλαιστή με τον Μίκυ Ρουρκ, ο Αρανόφσκι αποφάσισε να επικεντρωθεί ξανά στη ζωή ενός ατόμου, αλλά αυτή τη φορά φάνηκε ότι ήθελε να κάνει μία αλλαγή πλεύσης. Διάλεξε να μας μιλήσει για μία μπαλαρίνα η οποία ονειρεύεται να υποδυθεί τον πραταγωνιστικό ρόλο στην κλασική Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι. Λογικά ένας παλαιστής του κατς, δεν έχει και πολλά κοινά με μία λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη μπαλαρίνα.
Όμως η ταινία του (που είναι ένας παραλληλισμός με το κλασικό έργο) αποδεικνύεται ότι είναι ένα σκοτεινό, ψυχολογικό θρίλερ, με πολλές ενέσεις βίας, που αγγίζει σε πολλά σημεία την παράνοια. (Κάπου εδώ βάζετε να παίζει τη Λίμνη)
Η ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν είναι, χωρίς περιστροφές, η καλύτερη ερμηνεία που έχω δει ποτέ, ενώ τη στηρίζουν άρτια ο Βινσέντ Κασέλ, η Μίλα Κούνις και σε μικρότερο ρόλο η Γουινόνα Ράιντερ. Από το trailer μπορείτε να πάρετε μία πρόγευση, αλλά θα πρότεινα να πάτε στην αίθουσα χωρίς γνώση της ιστορίας που θα παρακολουθήσετε. Ανταγωνισμός, φιλοδοξία, σεξουαλική απελευθέρωση, σκοτεινός εαυτός, μεταμόρφωση.
Ο συνθέτης Κλιντ Μάνσελ έχει χρησιμοποιήσει τη μουσική του Τσαικόφσκι για να φτιάξει ένα από τα καλύτερα soundtrack των τελευταίων ετών (εξακολουθεί για μένα να είναι κορυφαία η μουσική που έγραψε για το Fountain), η δε κάμερα του Αρανόφσκι εντάσσεται τόσο άψογα στις χορογραφίες και στις αίθουσες χορού με τους καθρέφτες, που θα σας δημιουργήσει την αίσθηση ότι παρακολουθείτε θεατρική παράσταση.
Στο metacritic έχει βαθμολογία 79 στα 100, στο imdb 8,7 στα 10 και στο rotten tomatoes 88% και -σε περίπτωση που δεν το προσέξατε- στο "Απ' την καρέκλα του σκηνοθέτη" έχει 4,5 αστέρια στα 5.
Ακόμα και αν το μπαλέτο δεν συγκαταλέγεται στα χόμπι σας, ακόμα και αν κλασική μουσική ακούτε μόνο για 0,4 δευτερόλεπτα στο ζάπινγκ προσπερνώντας το κανάλι της βουλής, ακόμα και αν ο Ρόκυ Μπαλμπόα θα ζει για πάντα στις καρδιές σας, νομίζω ότι αξίζει να δώσετε μία ευκαιρία στο Black Swan. Δεν θα σας απογοητεύσει και ίσως ανακαλύψετε κι εσείς μία από τις αγαπημένες σας ταινίες. Επίσημη πρεμιέρα στη χώρα μας κάνει στις 27 Ιανουρίου.

Winter's Bone ***

Μία ακόμα ταινία που ακούστηκε στις χρυσές σφαίρες, είναι το Winter's Bone, μία ταινία που λόγω θέματος, κινηματογράφησης, τοποθεσιών και στυλ θα σας θυμίσει το ανεξάρτητο Frozen River, που το 2008 είχε κάνει την έκπληξη φτάνοντας μέχρι τα Όσκαρ. Το Winter's Bone είναι και αυτό ένα low budget ανεξάρτητο φιλμ (μιλώντας για low για ταινία από ΗΠΑ, εννοώ τα 2 εκατομμύρια δολάρια), που μοιάζει σαν μία αναβαθμισμένη εκδοχή του Frozen River.
Αμερικανική επαρχία στα χειρότερά της, σήψη, απομονωμένες περιοχές που ζουν με δικούς τους κώδικες και μία νεαρή κοπέλα, που προσπαθεί να ανακαλύψει τα ίχνη του εξαφανισμένου, καταζητούμενου, πατέρα της.
Σκληρό κοινωνικό δράμα και παράλληλα μάθημα για το πώς φτιάχνονται ταινίες. Σίγουρα στο θέμα "αφίσα" οι υπεύθυνοι θα μπορούσαν να τα πάνε κάπως καλύτερα, αλλά τους συγχωρώ μιας και το πόστερ του Μαύρου Κύκνου παραπάνω αναπληρώνει και με το παραπάνω. Το Winter's Bone σκηνοθετεί η άγνωστη Debra Granik και πρωταγωνιστεί η Jennifer Lawrence (που απέσπασε και την υποψηφιότητα). Εδώ, νομίζω παίχτηκε στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έχει ακόμα ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους.

Le père de mes enfants **1/2

Αυτή τη γαλλική ταινία την είδαμε πριν λίγο καιρό στην κινηματογραφική λέσχη Πάτρας με τον Ιάσονα και την Άντρια (και έπειτα από ευγενική χορηγία του Δημήτρη). Οι απόψεις δίκαια διχάστηκαν μιας και η ταινία ήταν ανοικονόμητη σχετικά με το κέντρο βάρους της, αδυναμία που το ίδιο το φιλμ το ομολογούσε. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, αφηγούμενη την ιστορία ενός εργασιομάνη παραγωγού ταινιών. Όμως περίπου στη μέση της ταινίας, άλλαξε πλεύση και μεταλλάχθηκε απότομα σε μία άλλη ιστορία.
Μπορεί να μην το είπε με τον καλύτερο τρόπο, πάντως κάτι είχε να πει. Υπάρχουν βέβαια πολύ καλύτερες ταινίες να δείτε εκεί έξω, αλλά αν πέσει στα χέρια σας ή το προβάλλουν κάπου κοντά σας (ή κατά σύμπτωση στο laptop σας), τότε δείτε την.
Σημειώστε ότι πίσω από την κάμερα ήταν η Mia Hansen-Løve, η οποία γεννήθηκε μόλις το 1981.

Πάνω-κάτω αυτά.