Prince of Persia

Δυστυχώς δεν είχα πολύ χρόνο για κινηματογράφο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αλλά είδα μερικές ταινίες σε dvd, όπως βέβαια και απανωτά τα τελευταία επεισόδια του Lost. Στη σημερινή ανάρτηση θα μιλήσουμε λίγο για το "Prince Of Persia" και δύο φιλμ που μπορείτε να εχμ... νοικιάσετε, έχοντας κατά νου ότι η καλοκαιρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από ξαφνικές καταρρακτώδεις βροχές*. Δυστυχώς, αυτή την περίοδο είχαμε και άσχημα νέα για τους σινεφίλ, μιας και ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο εγκατέλειψε το project των δύο ταινιών "Χόμπιτ" εξαιτίας καθυστερήσεων.

Prince of Persia

Δυστυχώς δεν πρόλαβα ακόμα να το δω, αν και από το trailer μού δημιούργησε πολύ καλές εντυπώσεις για ταινία του είδους. Επίσης άκουσα πολλές γνώμες φίλων οι οποίοι την είδαν και ενθουσιάστηκαν, άρα ριψοκινδυνεύω και σας την προτείνω. Εύκολο μαντεύω ότι θα αρέσει ειδικά σε όσους είναι φαν των action video games και των "Πειρατών της Καραϊβικής". Άλλωστε οι "Πειρατές" και το "Prince of Persia" είναι και οι δύο τέκνα ενός απ' τους εμπορικότερους παραγωγού του Χόλυγουντ, του Τζέρυ Μπρουκχάιμερ ("National Treasure", "Black Hawk Down", "Pearl Harbour", "Gone in sixty seconds", "Armageddon", "Con Air", "The Rock").
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο, πολύ δημοφιλές παιχνίδι για κονσόλες, όπου ο ήρωας ταξιδεύει στη μακρινή Περσία περασμένων εποχών για να σκοτώσει κακούς, να κερδίσει την όμορφη πριγκίπισσα και να ανακαλύψει χαμένα τεχνουργήματα. Και η αλήθεια είναι ότι η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα εγχειρίδιο του οποίου ο κάτοχος έχει τη δυνατότητα να αλλοιώνει το πέρασμα του χρόνου. Συνολικά η ταινία θα είναι μία μείξη του παιχνιδιού, του "Assasin's Creed" (ένα παρόμοιας αισθητικής παιχνίδι) και των "Πειρατών της Καραϊβικής", χωρίς να λείψουν και δόσεις "Τιτανομαχίας". Δράση, χιούμορ, ξέφρενα κυνηγητά, σπαθιά, μαγεία και στο ρόλο του πρωταγωνιστή ο Τζίλενχαλ, ένας ηθοποιός που δεν γεμίζει εύκολα το μάτι.
Πώς πήγε στα ταμεία στην Αμερική; Ομολογώ ότι με τόση προβολή που είχε προηγηθεί, περίμενα κάτι καλύτερο. Όπως αποδείχθηκε, είχε την ατυχία να πέσει μαζί με ένα ακόμα sequel του Shrek (το "Forever After", θα έλεγα να το μποϋκοτάρετε μπας και σταματήσουν να βγάζουν συνέχειες), ενώ πολλοί εξακολουθούν να πηγαίνουν στο "Iron Man 2" και στο "Robin Hood" (παράλληλα έκανε πρεμιέρα και το "Sex and the City 2", αλλά σίγουρα αυτή η ταινία δεν απευθύνεται στην ίδια μερίδα του κοινού). Ως αποτέλεσμα και μέσα στη φουρτούνα της summer action season, την πρώτη εβδομάδα στους κινηματογράφους της Αμερικής το "Prince of Persia" κατέλαβε τη δεύτερη θέση του box-office με εισπράξεις 37 εκατομμυρίων δολαρίων. Όχι άσχημα, αλλά όχι και εντυπωσιακά (πάντως πήγε ελάχιστα καλύτερα από τις περιπέτειες της Κάρυ και των φιλενάδων της).

Book of Eli **

Δεν στάθηκε στο ύψος των προσδκοκιών μου αυτή η ταινία. Η κεντρική ιδέα, οι πρωταγωνιστές, η προσεγμένη φωτογραφία, όλα προοιώνιζαν ότι θα βλέπαμε ένα post-apocalyptic (μετά την καταστροφή - εσχατολογικό) φιλμ, που θα στηριζόταν μεν στη δράση, αλλά θα εμβάθυνε στα ζητήματα που είχε αποφασίσει να θίξει. Τελικά ο σκηνοθέτης (ή οι παραγωγοί) αποφάσισαν να κάνουν ένα ακόμα μέτριο action-packed έργο, μία κόπια του Μαντ Μαξ, που θα έκανε μεν μεγάλη επιτυχία το '90, σήμερα όμως φαντάζει φτωχό και επίπεδο.
Ένας μετα-προφήτης διασχίζει την Αμερική ακολουθώντας οράματα. Στο σακίδιό του κρύβει ένα μοναδικό βιβλίο που μπορεί να φέρει και την καταστροφή και τη λύτρωση. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχουν κι άλλοι που το θέλουν και θα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν, χωρίς να λογαριάζουν ότι ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Ντέντζελ Ουάσινγκτον δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί που κουβαλάει μαζί του.
Τι μας έμεινε λοιπόν πέρα από τις cool σφαγές; Ο γερο-Ντέντζελ ήταν καλός στο ρόλο του ασκητή προφήτη και επίσης καλός στις σκηνές μονομαχιών. Η γκρίζα, υπερεκτεθειμμένη στο φως εικόνα ήταν επίσης αξιοσημείωτη και κάπου εδώ σταματάνε τα καλά νέα. Το σενάριο κάπου έχασε τον προσανατολισμό του (για να μεταβληθεί τελικά σε αμερικανιά), οι κακοί ήταν καρικατούρες (ακόμα και ο Γκάρι Όλντμαν), κάπου βάλανε και ένα μοντέλο ελαφρώς ενδεδυμένο για να δούνε την ταινία και τα δεκαπεντάχρονα, μουσική δεν θυμάμαι καν αν είχε, τα κοστούμια και τα σκηνικά θύμιζαν αντίγραφα από παιχνίδια στον υπολογιστή (βλέπε "Fallout").
Συμπερασματικά: αν θέλετε να δείτε μία περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, τότε το "Book of Eli" θα σας προσφέρει δύο ευχάριστες ώρες. Για οτιδήποτε άλλο μάλλον θα σας απογοητεύσει ή τουλάχιστον θα σας αφήσει πεινασμένους. Σε περίπτωση που ψάχνετε κάτι βαθύτερο σε παρόμοιο σκηνικό, αναζητήστε το "The Road" με τον Βίγκο Μόρτενσεν.

New Moon **1/2

Άργησα να το δω, αλλά μόλις το έκανα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για τη σειρά των βιβλίων της Stephenie Meyer και διάβασα μέσα σε λίγες μέρες και την "Έκλειψη" (είχα μείνει εδώ και αρκετούς μήνες στα δύο πρώτα βιβλία).
Έχοντας διαβάσει τη "Νέα Σελήνη" ήξερα ότι η υπόθεση θα ήταν βαρύδι για τον καινούργιο σκηνοθέτη και νομίζω δεν έπεσα έξω. Στο βιβλίο δεν γίνονται πολλά πράγματα, ο ευγενικός , τέλειος βρικόλακας Έντουαρτ έχει μικρό ρόλο, η Μπέλα επαναλαμβάνεται σε ατέρμονες αναζητήσεις, ενώ κάθε ίχνος περιπέτειας ουσιαστικά απουσιάζει.
Πάντως, παρ' ότι θεωρώ τη "Νέα Σελήνη" το πιο αδύναμο βιβλίο της σειράς, ο Κρις Βέιτζ έκανε φιλότιμες προσπάθειες, είδα πολλά όμορφα πλάνα στην ταινία που έδεναν αρμονικά με την αξιόλογη μουσική του ελληνικής καταγωγής Άλεξ Ντεπλά (είχε κάνει πρόσφατα και το καλό soundtrack του "Αόρατου Συγγραφέα". Συνολικά αξίζει να τη δείτε, έστω και διεκπεραιωτικά, και υπόσχομαι θα περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά χωρίς να σας αφήσει κάτι.
Τι έχουμε να περιμένουμε από το franchise που δημιούργησε δικό του cult, το ισχυρότερο μάλιστα μετά τα βιβλία του Χάρυ Πότερ; Ένα δυναμικό come back με την "Έκλειψη" που βγαίνει στις 30 Ιουνίου στους κινηματογράφους της χώρας μας. Ο σκηνοθέτης πάλι άλλαξε (λάθος των παραγωγών κατά τη γνώμη μου, αν όντως αυτοί ευθύνονται), αλλά τουλάχιστον αυτή η ταινία έχει να υποστηριχθεί από ένα κατά πολύ ανώτερο βιβλίο. Νομίζω θα είναι μία από τις επιτυχίες του καλοκαιριού και με λίγη υπομονή θα δούμε μια αξιοπρεπή κατάληξη της τετραλογίας σε ενάμιση χρόνο (18 Νοεμβρίου 2011 κάνει πρεμιέρα η "Χαραυγή").

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να μην στγκαταλέγεστε στους απογοητευμένους απ' το τέλος του Lost. Μετά από έξι χρόνια τελείωσε η -μέχρι στιγμής- καλύτερη σειρά της τηλεόρασης (κοντά της τοποθετώ μόνο το αστυνομικό "The Wire", αν και δύσκολα συγκρίνονται μιας και ανήκουν σε εντελώς διαφορετικό είδος). Φυσικά ήταν αδύνατον να ικανοποιήσει όλους τους φανατικούς φίλους της, ειδικά όταν και η τελευταία σεζόν κρατήθηκε σε υψηλό επίπεδο. Τελικά οι δημιουργοί αποφάσισαν να ρίξουν περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες και όχι στο μυστήριο του νησιού και για μένα έπραξαν ορθά. Το "Lost" έκανε μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο εξαιτίας όχι μόνο της "αινιγματικής" εξέλιξης, αλλά και των επιτυχημένων χαρακτήρων του. Οπωσδήποτε κι εγώ θα ήθελα μερικές εξηγήσεις παραπάνω, αλλά είναι καλύτερα ορισμένα ζητήματα να μην υπεραναλύονται, ώστε ο καθένας να μπορεί να φτιάξει μία διαφορετική εκδοχή στο μυαλό του, ανάλογα με όσα πήρε από τη σειρά. εννοείται, δεν θα γράψω κάτι σχετικά με την υπόθεση. Αν ανήκετε σε όλους αυτούς που δεν έχουν δει ούτε ένα επεισόδιο Lost, ξεχάστε τη δικαιολογία "πού να βλέπω τώρα έξι σεζόν". Θα το δείτε γιατί αξίζει και θα σας χαρίσει πολλές όμορφες στιγμές.
Αξίζει να τονίσω και ότι μπορείτε πολύ εύκολα να βρείτε τα 131 επεισόδια της σειράς, μιας και το κανάλι που την προβάλει στην Αμερική, το ABC τα διαθέτει όλα δωρεάν στο site του.

Με την παραπάνω τηλεοπτική παρένθεση, κλείνω για σήμερα Πέμπτη. Στην επόμενη συνάντησή μας θα κάνω κριτική στον "Κυνόδοντα", μία εξαιρετική ελληνική ταινία. Και εκτός από αυτό σκοπεύω να αναλύσω με αυστηρότητα και μία γκρίζα υπόθεση που τη συνοδεύει.

*torrential rains για τους αγγλομαθείς

Robin Hood

Καλησπέρα. Αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται και το φεστιβάλ στις Κάννες, όμως θα αργήσουμε να δούμε κάποια από τις ταινίες που διαγωνίζονται εκεί και άρα αναβάλουμε το θέμα για τις καλένδες. Σήμερα θα παρουσιάσω τις δύο τελευταίες ταινίες που είδα και είναι δημιουργήματα σκηνοθετών που σέβομαι απεριόριστα. Όπως αποδείχθηκε η μία ήταν καλύτερη από την άλλη, αλλά κάπως έτσι συμβαίνει πάντα στη ζωή.

Robin Hood **1/2

Εντάξει, ομολογώ ότι οι προσδοκίες μου για τη συγκεκριμένη ταινία ήταν υπερβολικά υψηλές. Το δίδυμο Ρίντλεϋ Σκοτ και Ράσελ Κρόου έχουν δώσει δύο εκπληκτικές (για μένα) ταινίες εποχής, τις οποίες έχω τοποθετήσει στη λίστα με τις 20 αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Πρόκειται φυσικά για τον "Μονομάχο" και την extended εκδοχή του... (αρκετοί θα διαφωνήσουν εδώ) "Βασιλείου των Ουρανών". Επίσης στις γενικότερα αγαπημένες μου ταινίες κατατάσσω και τα εξής έργα του ίδιου σκηνοθέτη: "American Gangster", "Body of lies", "1492, Conquest of Paradise", "Black Hawk Down", "Blade Runner", "Άλιεν", η λίστα είναι ατελείωτη, κανείς δεν αμφιβάλει για τις μαγικές ικανότητες του Σερ Ρίντλεϋ Σκοτ.
Το πολυδιαφημισμένο "Robin Hood" παρότι δεν ανταποκρίθηκε στον υπέρμετρο ενθουσιασμό μου, σίγουρα δεν είναι μια ταινία που θα περάσει εντελώς απαρατήρητη. Απλώς μετά από τόση προβολή (μέχρι και το φεστιβάλ Καννών άνοιξε εκτός συναγωνισμού) και λαμβάνοντας υπόψιν το λαμπρό επιτελείο που βρέθηκε μπροστά και πίσω από τις κάμερες, όταν βγήκα από τον κινηματογράφο μία στυφή γεύση είχε απομείνει στο στόμα μου: δυστυχώς ήξερα ότι μπορούσαν να έχουν συνθέσει κάτι πολύ ανώτερο. Αυτό από την πλευρά μου. Οι υπόλοιποι της παρέας, μάλλον είχαν δυσανασχετήσει για τα 9 ευρώ που έδωσαν και αναπόλησαν το άκρως εντυπωσιακό trailer του "Prince of Persia" που είχαμε δει πριν ξεκινήσει η ταινία. Ας εξετάσω όμως λίγο αναλυτικότερα τον Ρομπέν των "Δασών"(;) ώστε να σας δώσω να καταλάβετε ποια σημεία μου άρεσαν και ποια βρήκα αδιάφορα ή και ανούσια.
Συνολικά, ως περιπέτεια με πολλές μάχες, καλπασμούς, ξίφη, τόξα, αποβάσεις (είχε ακόμα και από αυτές), φωτιές, σπαθιές, πανοπλίες, καταπιεστές βασιλιάδες, καταπέλτες κλπ η ταινία ήταν πλήρης. Και κάστρα είδαμε να εκπορθούνται και καυτό λάδι να πέφτει στο κεφάλι δύσμοιρων και πανούργους συνωμότες να θέλουν να δολοφονήσουν τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και βέλη να εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση. Από αυτά χορτάσαμε και ήταν και τεχνικά άψογα, μόνο τα φωτόσπαθα έλειπαν και αυτά μάλλον θα ήταν υπερβολή. Αλλά όλα αυτά μαζί δεν είναι αρκετά για να φτιάξουν μια καλή ταινία, όχι όταν είμαστε στο 2010.
Κατ' αρχάς, αν και εμένα δεν με πείραξε ο πυρήνας της ιστορίας, είμαι σίγουρος ότι πολλούς θα τους ξένισε. Αυτό που θα δείτε δεν έχει καμία σχέση με τον κλασικό μύθο του καλού κλέφτη - υπερασπιστή των φτωχών που έχετε στο κεφάλι σας. Θα μπορούσε κάλλιστα η ταινία να λέγεται "Απόβαση στη Βρετανία" ή "Magna Carta" ή "Η ιστορία ενός οποιουδήποτε ιππότη". Όταν επέστρεψα από τον κινηματογράφο, η μητέρα μου (φαν της ταινίας του '91 με τον Κόστνερ) με ρώτησε αν παρουσιάζεται ο κακός Σερίφης του Νότιγχαμ όπως σε εκείνη την ταινία. Αναγκάστηκα να απαντήσω ότι ο Σερίφης εμφανίζεται για ενάμιση λεπτό (και αν).
Με ενόχλησε ότι ενώ η ταινία ονομαζόταν "Robin Hood", η κεντρική πλοκή σχετιζόταν με τον Βασιλιά Ιωάννη και την εισβολή των Φράγκων στην Αγγλία. Και κάπου εκεί ανάμεσα σε όλα αυτά, μπλεκόταν και ο Ράσελ Κρόου, που έκανε μεν επίδειξη των θαυμαστών ικανοτήτων του στην τοξοβολία, αλλά δεν με έπεισε σε κανένα σημείο ότι έχει μπει βαθιά στο πετσί του ρόλου. Νομίζω σε αυτό συνετέλεσε σημαντικά ότι δεν είχε στοιβαρό ρόλο στην κεντρική υπόθεση. Ουσιαστικά ήταν ένας τυχαίος πολεμιστής, έρμαιο των περιστάσεων.
Από την πλευρά της η Κέιτ Μπλάνσετ ήταν καλή στο ρόλο της Μάριον, αλλά υπήρχαν ορισμένες στιγμές που προσπαθούσε να μιμηθεί το χιούμορ της Κίρα Νάιτλι στους Πειρατές της Καραϊβικής. Σε αυτή την ταινία ξεκάθαρα δεν χωρούσαν σκέρτσα και νάζια. Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να κατέβει και αυτή να πολεμήσει στη μάχη, σαν άλλη σιδερόφραχτη Έγουεν από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Ο Μαξ φον Σίντοφ ήταν εξαιρετικός, το ίδιο και ο πραγματικά κακός της υπόθεσης ο Μαρκ Στρονγκ. Τον έχω δει τελευταία να κάνει τον κακό στο "Σέρλοκ Χολμς" και στο "Kick Ass", αξίζει να τυποποιηθεί σε τέτοιους ρόλους. Είναι πολύ κακός. Σε αντίθεση με τον Βασιλιά Ιωάννη που ενώ είχε όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μεγάλο κακό, ήταν ορισμένες στιγμές που τον έπιανε η καλωσύνη και πήγαινε να πολεμήσει στο πλευρό των καλών.
Νομίζω ότι οι μεταπτώσεις στις προθέσεις των χαρακτήρων, τα ασθενή κίνητρά τους, καθώς και η ευρύτητα των γεγονότων που προσπάθησε να καλύψει το σενάριο ήταν οι κυριότερες αδυναμίες της ταινίας.
Μουσική, κουστούμια και φωτογραφία πάντως ήταν σε υψηλό επίπεδο, όπως υπέροχα σχδιασμένοι ήταν και οι τίτλοι τέλους. Αλλά καταλαβαίνετε ότι αν υπάρχει χώρος στα θετικά της ταινίας για τους τίτλους τέλους, τότε κάτι δεν πάει καλά. Συνολικά, θεωρώ ότι το "Robin Hood" είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε στον κινηματογράφο, αλλά που δεν θα κρατηθεί για ιδιαίτερα μεγάλο διάστημα στη μνήμη σας.

Wrestler ****

Περσινή ταινία, συνιστά μία άριστη πρόταση για dvd, που κερδίζει με άνεση τέσσερα αστέρια. Διάβασα την κριτική του Newsweek που έλεγε: "Παρακολουθήστε την ανάσταση του Μίκυ Ρουρκ μέσα στο συγκινητικό έργο του Αρανόφσκι". Αυτό νομίζω συνοψίζει και την ουσία του "Παλαιστή", χωρίς να πιστεύω ότι ο Ρουρκ φέρνει τα πάνω κάτω στην υποκριτική. με την ερμηνεία του. Τον εαυτό του παίζει και για αυτό είναι τόσο αληθινός. Στο "Wrester" μην περιμένετε δραματικές εξάρσεις σαν αυτές που είχε το "Requiem for a dream", ή τη μυστικιστική ατμόσφαιρα του "Fountain". Εδώ η μουσική περνάει σε ρόλο κομπάρσου και θα παρακολουθήσετε μία ανθρώπινη ταινία χαμηλών τόνων, την ιστορία ενός σάπιου εσωτερικά ανθρώπου που ξέρει μόνο να παίρνει μέρος σε αγώνες κατς. Κάποτε ήταν διάσημος σε όλη τη χώρα, πλέον κουβαλάει κούτες σ' ένα συνοικιακό σούπερ-μάρκετ. Μια αληθινή και συνηθισμένη ιστορία, που δεν γίνεται σε κανένα σημείο μελό και υποστηρίζεται από τις πολύ καλές ερμηνείες τόσο του Μίκυ Ρουρκ, όσο και της Μαρίσα Τομέι (αμφότεροι υποψήφιοι για όσκαρ ερμηνείας). Δείτε το.

Είχα σκοπό να συμπεριλάβω και τον "Κυνόδοντα" στη σημερινή ανάρτηση, αλλά θα τον αφήσω για την επόμενη φορά, νομίζω αξίζει μία ξεχωριστή αναφορά. Ο ελληνικός κινηματογράφος φώναξε ότι συνεχίζει να αναπνέει.
Κλείνω με είδηση της τελευταίας στιγμής. Η τέταρτη ταινία των "Πειρατών της Καραϊβικής' θα γυριστεί εξ ολοκλήρου σε 3-d και θα την έχουμε στις οθόνες μας σε έναν ακριβώς χρόνο από τώρα. Ονομάζεται "On stranger tides", πρωταγωνιστούν Ντεπ, Ρας και Πενέλοπε Κρουθ και σκηνοθετεί ο ειδικός στα μιούζικαλ Ρομπ Μάρσαλ.
Όσο για το ποια θα είναι η επόμενη ταινία που θα δω κινηματογράφο; Μάλλον το "Prince of Persia". Ο Μπρουκχάιμερ ξέρει τι να δώσει στο κοινό.