Το κορίτσι με το τατουάζ

Ταινίες για… σπίτι

Του Γιάννη Πλιώτα

Μετά τα βραβεία, έχει έρθει η ώρα για μια μικρή αποχή από τις μεγάλες αίθουσες. Να πάρουμε μερικές ανάσες μέχρι να ξεκινήσει το Μάιο η θερινή κινηματογραφική περίοδος, κατά την οποία αναμένουμε καταιγισμό blockbuster και σίκουελ. Όσες ταινίες είδα τις δύο τελευταίες εβδομάδες ήταν λίγο πιο παλιές και σε αυτές σας καλώ να ψάξετε να βρείτε την ταινία που σας ταιριάζει. Ξεκινάω με κάτι εξαιρετικό.

Το κορίτσι με το τατουάζ **** ½
Σκηνοθεσία: Niels Arden Oplev (2009)

Ναι, δεν μετράτε λάθος τα αστέρια δίπλα στον τίτλο. Είναι σχεδόν πέντε και νομίζω η συγκεκριμένη ταινία τα αξίζει. Προέρχεται από τη Σουηδία («Män som hatar kvinnor» ο πρωτότυπος τίτλος) και είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας «Millennium». Τον τίτλο θα τον έχετε ακουστά, η τριλογία των ταινιών είναι μεταφορά της πολύ γνωστής τριλογίας βιβλίου του Στιγκ Λάρσον, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στη χώρα μας (τα δύο πρώτα μέρη και σύντομα το τρίτο από τις εκδόσεις Ψυχογιός). Ο Στιγκ Λάρσον ήταν ένας δημοσιογράφος, που λίγο καιρό αφότου παρέδωσε στον εκδότη του μία τριλογία βιβλίων, πέθανε. Με την κυκλοφορία των βιβλίων του στη Σουηδία το αστέρι του εκτινάχθηκε και σύντομα τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, αποσπώντας εγκωμιαστικές κριτικές. Μπορώ να προσθέσω ότι όσοι φίλοι μου έχουν διαβάσει τα βιβλία, ενθουσιάστηκαν.
Στη Σουηδία (αντίθετα με ό,τι θα συνέβαινε στη χώρα μας) έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός και μετέφεραν τα βιβλία στον κινηματογράφο, και μάλιστα με εξίσου μεγάλη επιτυχία. Ειλικρινά το «Κορίτσι με το τατουάζ» είναι από τις καλύτερες αστυνομικές ταινίες μυστηρίου, που έχω δει τον τελευταίο καιρό, σας συστήνω ανεπιφύλακτα να την αναζητήσετε με κάθε τρόπο. Η ατμόσφαιρα που χτίζει ο σκηνοθέτης είναι υποβλητική, οι ερμηνείες πολύ δυνατές και από την αρχή της υπόθεσης θα έχετε παρασυρθεί κι εσείς στο παιχνίδι του να βρείτε ποιος το έκανε. Κλασικό whodunit, και με ανυπομονησία να περιμένω να δω τις δύο επόμενες ταινίες (αν και οι κριτικές λένε ότι βρίσκονται ένα σκαλί χαμηλότερα).
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας δημοσιογράφος-ερευνητής που έχει κατηγορηθεί για συκοφαντική δυσφήμηση από έναν επιχειρηματικό κολοσσό, αποφασίζει να παραιτηθεί από το περιοδικό όπου δούλευε (το Millennium) και να ασχοληθεί με μία παράξενη υπόθεση δολοφονίας, η οποία συνέβη πριν από σαράντα χρόνια. Δεν γνωρίζει, όμως ότι μία αλλόκοτη, αντικοινωνική κοπέλα παρακολουθεί τις κινήσεις του και αρχίζει μίας έρευνα μέσα στην έρευνά του.
Μία ακόμα πολύ καλή ταινία από τη Σουηδία, μετά το «Άσε το κακό να μπει». Το μόνο στενάχωρο είναι ότι ποτέ στην Ελλάδα δεν θα γυρίσουμε τέτοιου επιπέδου ταινίες. Μέσα στο 2011 αναμένεται να βγει στους κινηματογράφους και το αγγλόφωνο remake της ταινίας, γιατί στην Αμερική βαριούνται να διαβάζουν υπότιτλους και θέλουν οπωσδήποτε να χαλάνε την ατμόσφαιρα στις ταινίες βάζοντας καταιγιστικά εφέ και εκρήξεις, ώστε να αρέσει σε όλα τα δεκαπεντάχρονα.

Orphan ** ½
Σκηνοθεσία: Jaume Collet-Serra (2009)

Είχα υψηλότερες προσδοκίες για αυτό το θρίλερ, αλλά τελικά δεν κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το τέλος. Έχει ορισμένα δυνατά σημεία, η κεντρική σεναριακή ιδέα είναι καλή, οι πρωταγωνιστές παίζουν πολύ καλά, αλλά στο σύνολο κάτι δεν πάει καλά με τη συνταγή. Ενώ στην αρχή χτίζεται μια στέρεα υπόθεση και αργότερα προσφέρει έξυπνες εικόνες και εναλλαγές άβολων συναισθημάτων, νομίζω ότι σε ορισμένα σημεία έχουν ξεφύγει μερικά πολύ τετριμμένα κλισέ, δηλαδή ενοχλητικές «αμερικανιές». Το «Orphan» δεν είναι ιδιαιτέρως τρομακτική ταινία και ειδικά μέχρι τη μέση βλέπεται σαν μια ωραία κοινωνική ταινία. Πρωταγωνιστεί η Βέρα Φερμίγκα που φέτος ήταν υποψήφια για όσκαρ για το «Up in the air» και πραγματικά η ερμηνεία της είναι το ισχυρότερο χαρτί του «Orphan». Στην υπόθεση, ένα ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει ένα ορφανό κοριτσάκι και προσπαθεί να το εντάξει στην οικογένεια, όπου ήδη υπάρχουν δύο παιδιά. Προφανώς το κοριτσάκι αποδεικνύεται λίγο περισσότερο σατανικό απ’ ό,τι περίμεναν.

Hairspray ***
Σκηνοθεσία: Adam Shankman (2007)

Το 1962 στη Βαλτιμόρη είναι η εποχή του χορού, της τηλεόρασης, των αστραφτερών χτενισμάτων και των φυλετικών διαχωρισμών. Αρκετά κλασική η ιστορία του «Hairspray», αλλά έχει αποδοθεί όμορφα· το «Hairspray» είναι ένα μιούζικαλ για όλες τις ηλικίες, αλλά τονίζω ότι είναι μιούζικαλ. Αν δηλαδή εκνευρίζεστε μόλις κάποιος αρχίζει να τραγουδάει στην ταινία, τότε δεν είναι για σας. Στην ταινία τραγουδάνε, χορεύουν και τραγουδάνε και χορεύουν και ξανατραγουδάνε και ξαναχορεύουν. Σε γενικές γραμμές βλέπεται πολύ ευχάριστα, ο Τζον Τραβόλτα είναι απολαυστικός στο ρόλο της μεσόκοπης νοικοκυράς, έχοντας στο πλάι του τον Κρίστοφερ Γουόκεν, τη Μισέλ Φάιφερ και την Κουίν Λατίφα. Η αναπαράσταση της εποχής είναι θεατρινίστικη και νομίζω αυτό ήταν και το ζητούμενο του σκηνοθέτη. Αν λοιπόν είστε σε διάθεση να χορέψετε στους ρυθμούς του πρώιμου ροκ εν ρολ και να ψεκάσετε τα μαλλιά σας με ατελείωτο σπρέι, τότε πατήστε το play!

Festen ***
(1998)

Η συγκεκριμένη ταινία είναι αρκετά παράξενη και ελπίζω να μας μην σας ξεγελάσει η βαθμολογία της, καλύτερα να διαβάστε προσεκτικά τα παρακάτω. Προέρχεται από Δανία, είχε ακουστεί αρκετά στον καιρό της και ανήκει στο περίφημο Δόγμα 95, που εισήγαγαν ο Λαρς Φον Τρίερ και μερικοί ακόμα σκηνοθέτες της γενιάς του. Οι ταινίες που ανήκουν στο Δόγμα χαρακτηρίζονται από στοιχεία σαν τα ακόλουθα: πρέπει να χρησιμοποιούνται φυσικές τοποθεσίες, να μην υπάρχει μουσική, ειδικά εφέ εικόνας ή ήχου, φωτισμοί, η κάμερα να μην είναι σταθερή, να μην υπάρχει υπογραφή σκηνοθέτη κλπ. Το «Festen» ακολουθεί πιστά τις επιταγές του Δόγματος, γεγονός που κάνει την εικόνα της να θυμίζει ερασιτεχνική παραγωγή.
Μια οικογένεια της υψηλής κοινωνίας συγκεντρώνεται σε ένα ξενοδοχείο-έπαυλη προκειμένου να γιορτάσει τα εξηκοστά γενέθλια του πατέρα. Όμως κατά τη διάρκεια του δείπνου βγαίνουν στην επιφάνεια μυστικά και τα παιδιά της οικογένειας αποφασίζουν να λύσουν μεταξύ τους λογαριασμούς, οι οποίοι εκκρεμούν από πολλά χρόνια.
Η ταινία είναι καλή, αλλά η νατουραλιστική κινηματογράφησή της, σε συνδυασμό με το χαμηλών τόνων σενάριο (που σε ορισμένες στιγμές αγγίζει το σουρεαλιστικό), με κάνει να την προτείνω ή σε όσους έχουν περιέργεια να δουν κάτι εντελώς έξω από τις συνηθισμένες φόρμες ή σε όσους ασχολούνται με το πρακτικό και δημιουργικό κομμάτι του κινηματογράφου, ώστε να πάρουν ιδέες.

Yip Man ** ½
Σκηνοθεσία: Wilson Yip (2008)

Βάζω στοίχημα ότι σας έχει λείψει μια ταινία με γνήσιες κινέζικες γροθιές και κλωτσιές. Η συγκεκριμένη που προτείνω έρχεται εν μέρει να καλύψει το κενό. Αφηγείται την αληθινή ιστορία του Yip ενός ευκατάστατου εισοδηματία, που το μόνο που έκανε στη ζωή του ήταν να εξασκείται στο κουνγκ-φου. Πρόκειται για μια αποσπασματική βιογραφία του Yip, ο οποίος αργότερα έγινε δάσκαλος και του Μπρους Λι (σε περίοδο που δεν καλύπτει χρονικά η ταινία). Στηρίζεται σε μαρτυρίες και ιστορικά γεγονότα και εκτείνεται σε πέντε ταραγμένα χρόνια κατά τη δεκαετία του τριάντα. Το «Yip Man» είναι προϊόν Κίνας και ως εκ τούτου πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για τις συνηθισμένες υπερβολές σε εκφράσεις και κινήσεις.
Οι σκηνές των μονομαχιών είναι πολύ καλές, αλλά λίγες μιας και το φιλμ επικεντρώνεται στην προσωπικότητα του Yip και στον πόλεμο μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας (λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη). Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό ακριβώς τον τομέα αποτυγχάνει σκηνοθετικά. Παρ’ ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας αναλώνεται στο να απεικονίσει τα επακόλουθα της ιαπωνικής εισβολής, το κάνει με πολύ επιφανειακό και καρικατουρίστικο τρόπο, ενώ σε κανένα σημείο δεν πείθει η αναπαράσταση της εποχής. Αν σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος, προτείνω να ανατρέξετε στην περσινή, ασπρόμαυρη ταινία «City of light and death», που έχει να κάνει με τη μεγαλύτερη σφαγή αμάχων κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π., δηλαδή για γεγονότα λίγο πολύ άγνωστα για εμάς. Πάντως το «Yip Man» δεν είναι άσχημη ταινία και αν παραβλέψετε τις ατέλειές του, δεν θα μετανιώσετε για την ώρα που ξοδέψατε. Αλλά πιστεύω στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, θα ευχαριστηθείτε πολύ περισσότερο το «Fearless» με τον Τζετ Λι.

Αυτά για την ώρα. Είδα επίσης και τον «Ρατατούη» ένα μεσημέρι, αλλά δεν μου άρεσε τόσο όσο άλλα καρτούν της pixar. Θα έλεγα να προτιμήστε το «Wall-E» ή το «Up». Επίσης είδα και το «Brazil» του Τέρι Γκίλιαμ και ακόμα αναρωτιέμαι τι σκεφτόταν όταν το γύρισε. Δυστυχώς δεν πρόλαβα ακόμα να δω το «Shutter Island». Κάπως πρέπει να εφεύρω λίγο χρόνο.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Hurt Locker

Τέσσερις ταινίες για κινηματογραφικές βραδιές


Καλημέρα. Δεν βλέπω τη χώρα να προλαβαίνει το 2012. Σύντομα θα πούμε και καληνύχτα.
Πάμε σε τέσσερις ταινίες που είδα τις δεκαπέντε μέρες που μας πέρασαν, για να πάρετε ιδέες για τις δικές σας κινηματογραφικές βραδιές.

Hurt Locker ****
Η ταινία (φωτ.) άργησε να ακουστεί στη χώρα μας και παρ’ ότι υποψήφια για πλειάδα Όσκαρ, οι περισσότεροι την αγνοούσαν μέχρι πριν λίγες μέρες. Έχει να κάνει με τον πόλεμο στο Ιράκ και είναι η πρώτη ταινία με αυτό το θέμα, που καταφέρνει να φτάσει σε τόσο υψηλά ποιοτικά επίπεδα. Παρ’ ότι το θέμα του συγκεκριμένου αιματηρού πολέμου είναι ευαίσθητο και χωρά συζητήσεις επί συζητήσεων, η ταινία επιλέγει να απεικονίσει καθημερινά γεγονότα, όπως τα ζούνε οι απλοί στρατιώτες. Η ιστορία έχει να κάνει αυστηρά με τα άτομα ως μονάδες και δεν αγγίζει καθόλου ιδεολογίες ή πολιτική. Παρακολουθούμε τη ρουτίνα μιας ομάδας πυροτεχνουργών, που καθημερινά καλούνται να φέρουν σε πέρας θανατηφόρες αποστολές. Η Βαγδάτη είναι μια επικίνδυνη και διαλυμένη πόλη, ουσιαστικά ένα εχθρικό περιβάλλον για τους Αμερικάνους, οι οποίοι ελέγχουν στενά πολιορκούμενους θύλακες (σε αυτό το κομμάτι, ίσως φέρει αμυδρά στο νου σας το «Black Hawk Down»). Ο επικεφαλής πυροτεχνουργός είναι ένας μοναχικός καουμπόι που δεν τον νοιάζουν και πολλά πράγματα στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και αυτής. Η σκηνοθέτρια Κάθριν Μπίγκελοου (ναι, σίγουρα το έχετε ακούσει το κουτσομπολιό, είναι η πρώην του Κάμερον μπλα μπλα) καταφέρνει να χτίσει μέσω της αργής δράσης μια πολύ έντονη ατμόσφαιρα, που έχει να κάνει φυσικά με την αγωνιώδη απενεργοποίηση των βομβών.
Το κεντρικό καστ αποτελείται από άγνωστους ηθοποιούς (πρωταγωνιστεί ο Τζέρεμι Ρένερ), αλλά θα δείτε σε σύντομες εμφανίσεις ηθοποιούς σαν τον Ραλφ Φάινς ή την Κέιτ από το Lost. Δεν θεωρώ το «Hurt Locker» αριστούργημα και δεν το βρήκα ανώτερο από τη «Λευκή Κορδέλα» του Χάνεκε (ίσως η καλύτερη ταινία που είδα μέσα στο 2010). Η ιστορία της ήταν αρκετά απλή και ορισμένους ίσως τους ξενίσει το επίπεδο τέλος. Αναμφίβολα, όμως είναι μία ταινία χαρακτήρων, που πρέπει να δείτε για να διαπιστώσετε ότι η Αμερική παράγει και εναλλακτικές ταινίες. Έχει βαθμολογία 8 στα 10 στο imdb.com, έπειτα από τις ψήφους 48 χιλιάδων χρηστών, ενώ πήρε και όλα τα BAFTA.

Σέρλοκ Χολμς ***
Από τις τέσσερις σημερινές ταινίες, αυτή φυσικά ακούστηκε περισσότερο στη χώρα μας και ακόμα παίζεται στους κινηματογράφους. Ο Βρετανός Γκάι Ρίτσι, σκηνοθέτης της «Αρπαχτής» και των «Δύο καπνισμένων καννών» (και του μέτριου «RocknRolla») πήρε ένα αρκετά μεγάλο budget και του παράγγειλαν να γυρίσει μία σύγχρονη εκδοχή του Σέρλοκ Χολμς. Αυτός αποφάσισε να διανθίσει τις περιπέτειες του ντετέκτιβ με αρκετό ξύλο (ο χαρακτήρας του Κόναν Ντόιλ ήταν άλλωστε πυγμάχος), πιστολίδι, εκρήξεις σε αργή κίνηση, κυνηγητά και δόσεις υπερφυσικού, αλά «Illuminati». Για να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα πήρε τον πολύ καλό Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ για να υποδυθεί έναν μισότρελο Σέρλοκ Χολμς και τον πολύ καλό Τζουν Λο για να υποδυθεί έναν ανερμάτιστο Γουότσον. Το αποτέλεσμα είναι ένα μείγμα εκρηκτικό και σίγουρα γοητευτικό για το μάτι. Σύμφωνα με το σενάριο, ο ορθολογιστής, φλεγματικός και υπερπαρατηρητικός Σέρλοκ καλείται να διαλευκάνει μία παράξενη περίπτωση πολιτικής συνωμοσίας, η οποία φαίνεται ότι έχει ενορχηστρωθεί από έναν άνθρωπο με δαιμονικές δυνάμεις.
Σε γενικές γραμμές ο Ρίτσι δεν τα πήγε άσχημα- το αντίθετο. Η ταινία είναι καλή, σίγουρα είναι αντάξια του εισιτηρίου και αφήνει υποσχέσεις για ένα ακόμα καλύτερο sequel (το 2011). Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί, το ίδιο και η τσιτάτη σκηνοθετική ματιά του Ρίτσι, που παραδόξως την προσάρμοσε τέλεια στην εποχή της Βικτωριανής Αγγλίας. Επίσης σημαντικό προσόν και η μουσική του αγαπημένου Χανς Ζίμερ, που χάνει από τη συνηθισμένη επικότητά της για να δώσει βάρος στην εκκεντρική προσωπικότητα του Σέρλοκ. Η ταινία υστερεί σε δύο τομείς κατά τη γνώμη μου. Παρ’ ότι είναι πλούσια παραγωγή, σε ορισμένες σκηνές δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τα ειδικά εφέ κυρίως στα πλάνα που δείχνουν πανοραμικές απόψεις του Λονδίνου, χωλαίνουν. Αλλά πέρα από τα τεχνικά, σημαντικότερο είναι νομίζω τα προβλήματα στο σενάριο, που πολλές φορές καταφεύγει σε εύκολα κλισέ. Δεν θα γράψω παραπάνω για να μη σας χαλάσω το τέλος, όμως πολλές φορές η ταινία μου έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να μιμηθεί την πολυπλοκότητα των ιστοριών του Νόλαν (βλ. «Prestige»). Πάντως να το δείτε. Στο imdb έχει 7,6 στα 10, σε 59 χιλιάδες ψήφους.

Un Prophet ****
Γαλλικό, υποψήφιο για Όσκαρ και αν θυμάμαι καλά είχε πάρει τον περσινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, ανάμεσα σε πολλές άλλες φεστιβαλικές διακρίσεις. Σε Γαλλία και Αγγλία πήγε πολύ καλά εισπρακτικά και όχι άδικα: είναι μια πολύ καλή ταινία. Έχουμε μια διαφορετική εικόνα των φυλακών και εννοώ διαφορετική από αυτή που δίνουν συνήθως οι αμερικάνικες ταινίες. Ένας νεαρός Αραβο-Γάλλος προωθείται από ένα σωφρονιστικό ίδρυμα ανηλίκων σε μία φυλακή, όπου μεταξύ άλλων κρατούνται και πολλοί επικίνδυνοι Κορσικανοί εγκληματίες. Χωρίς να έχει επιλογή μπλέκει στο κύκλωμά τους και τον εκβιάζουν να διαπράξει μια δολοφονία για λογαριασμό τους.
Ο «Προφήτης» θέλει λίγη υπομονή, αλλά στο σύνολο είναι μια ταινία για όλο το κοινό (εκτός από παιδιά, μην πάτε κάνα πιτσιρίκι να τη δει, θα αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα). Ειδικά στο ότι είναι πιο εύκολα προσεγγίσιμη απ’ το κοινό των multiplex, την κάνει να υπερτερεί σε σχέση με ταινίες που τα περασμένα χρόνια είχαν βραβευτεί στις Κάννες («Ανάμεσα στους τοίχους», «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες»- πολύ καλές ταινίες βέβαια και οι δύο, αλλά ειδικού βάρους).
Έχει 8,2 στο imdb και αν τη δείτε και σας αρέσει, ρίξτε μια ματιά και στο «Felon». Τελικά η μόνη άσχημη γεύση που μου έμεινε μετά τους τίτλους τέλους του «Un Prophet», είναι επειδή αναρωτιέμαι για το αν θα μπορέσει ποτέ και μια ελληνική ταινία να πλησιάσει το επίπεδο της. Το budget της σίγουρα δεν είναι τεράστιο, ο σκηνοθέτης Ζακ Οντιάρντ δεν είναι κινηματογραφική ευφυΐα κι ούτε το σενάριο συνταρακτικό. Εμείς γιατί όχι;
Και φυσικά η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Εμείς όχι, γιατί εμείς «I love Karditsa». Πάμε παρακάτω.

Law Abiding Citizen *
Η τελευταία ταινία για την οποία γράφω δεν μου άρεσε. Ακούστηκε αρκετά, παίζει και ο Τζεράρντ Μπάτλερ (σε ρόλο, όμως που ελάχιστα του ταιριάζει) και σκηνοθετεί ο Γκάρυ Γκρέι. Είναι ένα μείγμα δικαστικού δράματος και αλλεπάλληλων mastermind εγκληματικών ενεργειών, που πραγματοποιεί ένας έγκλειστος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Κάπου πάει να κάνει και μια καταγγελία για το δικαστικό σύστημα των Η.Π.Α., αλλά κι αυτό το αφήνει παντελώς ανολοκλήρωτο. Το σενάριο είχε ελάχιστες καλές εκλάμψεις και σε πολλά σημεία με άφησε με στόμα ανοιχτό εξαιτίας της απλοϊκότητάς του. Επιπλέον η σκηνοθεσία και το μοντάζ νομίζω αποτύγχαναν σε πολλά σημεία. Συνολικά ήταν μια μέτρια περιπέτεια, από αυτές που χαρακτηρίζουμε κλασικές αμερικανιές. Ίσως αν την είχα δει στα μέσα της δεκαετίας του ’90 να μου είχε κάνει εντύπωση, αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και η δράση έχει οριοθετηθεί σε εντελώς διαφορετική πλαίσια. Αν διψάτε για κλισέ ρίξτε του μια ματιά, αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει. Στη θέση του προτιμήστε να νοικιάσετε (γκουχ, γκουχ) το πολύ καλό «Taken» με τον Λίαμ Νίσον, το «Casino Royal» ή οποιοδήποτε από τα «Bourne».

Αυτά τα λίγα για σήμερα. Έχω μαζέψει πολλές γνώμες φίλων ότι το «Shutter Island» («Νησί των Καταραμένων» ο αναιμικός ελληνικός τίτλος, που παραπέμπει σε πειρατές της Καραϊβικής) είναι εξαιρετικό. Σίγουρα η επόμενη ταινία που θα δω.

Shutter Island

Οσκαρολογίας… συνέχεια

Του Γιάννη Πλιώτα

Και ξαφνικά, αμέσως μόλις καταλάγιασε η σκόνη από τη Σαχάρα, εδώ στην Πάτρα έκαναν την εμφάνισή τους δύο παράξενα φαινόμενα: ζέστη και ηλιοφάνεια. Σύμπτωση, θα σκεφτεί κάποιος ορθολογιστής. Μάλλον είναι, θα συμφωνήσω. Γυαλιά ηλίου, κοντομάνικα, φραπές και άλλα τέτοια ευχάριστα μας κάνουν πλέον παρέα. Δεν είναι αστείο, εδώ ο χειμώνας τελείωσε. Ζήτω το εξάμηνο καλοκαίρι!
Αλλαγή θέματος. Όσοι βρίσκεστε στην ίδια πόλη μ’ εμένα και δεν έχετε κάτι δημιουργικό να κάνετε αύριο Παρασκευή, είστε καλεσμένοι στο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικών ταινιών μικρού μήκους που διοργανώνει στο παλιό Αρσάκειο (στην αρχή της Μαιζώνος) η κινηματογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το ραντεβού είναι απόγευμα προς βράδυ, ελάτε να διασκεδάσετε, να ψυχαγωγηθείτε και να πάρετε μία γεύση δημιουργιών με μηδενικό ή πολύ μικρό budget.
Πίσω στον μακρόκοσμο, τελικά διαπίστωσα ότι κρατάει πολύ αυτή η προεκλογική περίοδος των Όσκαρ. Εξαντλητικές συζητήσεις επί συζητήσεων, προβλέψεις, στοιχήματα και ανελέητο marketing, όλα φούντωσαν τον τελευταίο μήνα. Δεν μας μένουν πολλές επιλογές. Ας παίξουμε κι εμείς το ύπουλο παιχνίδι τους. Επίσης σκέφτηκα και ένα καλό, σύντομο ανέκδοτο: ελληνική ταινία στα Όσκαρ.
Σοβαρεύω. Για καλύτερη ταινία νομίζω δεν τίθεται θέμα. Αν δεν σηκώσει το Όσκαρ το «Άβαταρ» θα πρόκειται για πολύ μεγάλη έκπληξη. Διέλυσε τα ταμεία, άρεσε σε όλους, φορέσαμε επιτέλους και τα 3d, γιούπι. Επίσης ισχυρότατη είναι και η υποψηφιότητα του Τζέιμς Κάμερον στην κατηγορία της καλύτερης σκηνοθεσίας. Δεν φαίνονται άλλες ταινίες ικανές να τον πολεμήσουν. Ίσως λόγω και ευαίσθητου θέματος το «Hurt Locker» ένα πολεμικό έργο που αφηγείται την ιστορία ενός πυροτεχνουργού στο Ιράκ. Από trailer και κριτικές μοιάζει καλό, λογικά θα καταλήξει δεύτερο μετά πολλών επαίνων.
Για καλύτερο ανδρικό ρόλο θεωρώ ότι θα διαλέξουν τον Τζεφ Μπρίτζες, γιατί μάλλον κάτι του χρωστάνε. Θα προτιμούσα τον Φρίμαν για το «Invictus». Για γυναικεία ερμηνεία θα τιμηθεί η Σάντρα Μπούλοκ για το ρόλο της στο «Blind Side» μια συγκινητική ταινία με θέμα το αμερικάνικο football που όλοι την είδαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Επιτέλους είδαμε και μια ταινία στην οποία η Σάντρα δεν κάνει το στέλεχος (οποιαδήποτε βαθμίδας) σε μεγάλη πολυεθνική, στην οποία δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο και καταλήγει να ερωτευτεί τον κλασικό πανέμορφο, ατσαλάκωτο συνάδελφο/αφεντικό/υφιστάμενο.
Για δεύτερο ανδρικό ρόλο βλέπω τον ασύγκριτο Κρίστοφ Βαλτς για τον συνταγματάρχη των Ες-Ες που υποδύθηκε στο «Άδωξη Μπάσταρδη». Το αξίζει, αλλά ελπίζω σε αυτό να περιοριστούν οι βραβεύσεις της ταινίας. Όπως θα θυμάστε δεν μου άρεσε καθόλου η συγκεκριμένη ταινία. Πολύ κακό για το τίποτα. Σχεδόν τη μισώ. Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου ίσως πάρει η Mo’Nique (cool name).
Για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου νομίζω είναι αρκετά ρευστά τα πράγματα, μπορεί να το πάρει το «Hurt Locker» για να μη φύγει με άδεια χέρια, ενώ για τον ίδιο λόγο το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου μπορεί να καταλήξει στο «District 9», ταινία που εξέπληξε. Όσκαρ φωτογραφίας θέλω πάρα πολύ να το πάρει ο Κρίστιαν Μπέργκερ για τη φανταστική εικόνα της ασπρόμαυρης γερμανικής «Λευκής Κορδέλας» (σκηνοθεσία Μίκαελ Χάνεκε). Η ίδια ταινία (τέσσερα αστέρια στα πέντε από μένα) λογικά θα πάρει και το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Αν είστε για χαμηλών τόνων ταινία, δείτε την.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα οι προβλέψεις είτε είναι πανεύκολες, είτε χρειάζονται κληρονομικά μαντικά χαρίσματα. Καλύτερα εφέ εικόνας, ήχου κ.λπ. πάνε στο Άβαταρ και καλύτερο animation προφανώς θα βγει το «Up» (ήταν υποψήφιο ακόμα και για καλύτερη ταινία!). Μοντάζ, καλλιτεχνική διεύθυνση, κοστούμια, μακιγιάζ, μουσικής, τραγουδιού, ντοκιμαντέρ, ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (γιατί υπάρχει αυτή η κατηγορία;), μικρού μήκους και animation μικρού μήκους μπορεί να καταλήξουν οπουδήποτε. Σίγουρα θα κάνουν ευτυχέστερο τον αποδέκτη τους, αλλά δεν νομίζω να απασχολήσουν το κοινό ιδιαίτερα.
Κλείνοντας ας επισκεφτούμε το μυστηριώδες και τρομακτικό «Shutter Island» (φωτ.), μια ταινία που περιμένουμε εδώ και πολύ καιρό. Ο Σκορτσέζε χρησιμοποιεί και πάλι τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο ως πρωταγωνιστή σε ένα θρίλερ που δίνει σπουδαίες υποσχέσεις. Κάνει πρεμιέρα σήμερα στη χώρα μας (ίσως και αυτή τη στιγμή που μας διαβάζετε) και μας ταξιδεύει σε ένα άσυλο φρενοβλαβών το οποίο βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί. Για να ενταθεί η ατμόσφαιρα, το ρολόι του χρόνου έχει γυρίσει στο 1954, όταν και ένας επιθεωρητής της αστυνομίας αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση μίας δολοφόνου. Το tagline της ταινίας είναι: «κάποιος λείπει». Μένει να την αναζητήσουμε στην κοντινότερη κινηματογραφική αίθουσα.
Είδα πρόσφατα σε dvd και το «Public Enemies» του Μαικλ Μαν, με Τζόνι Ντεπ, Κρίστιαν Μπέιλ και Μαριόν Κοτιγιάρντ. Η ζωή του διαβόητου ληστή τραπεζών Τζον Ντίλιντζερ, μέσα από ψηφιακή κάμερα και καταιγισμούς πυροβολισμών. Καλό, αν και υστερούσε λίγο στην ανάπτυξη του σεναρίου. Αν είστε για δράση προτιμήστε το «Dark Knight». Καλός ο Ντεπ, αλλά ο Τζόκερ ληστεύει πολύ πιο εντυπωσιακά τις τράπεζες.
Τέλος πάντων, αρκετά έγραψα. Μπορεί να έχετε βαρεθεί με την οσκαρολογία, τις τελευταίες εβδομάδες λέμε όλο τα ίδια και τα ίδια. Ραντεβού λοιπόν σε δεκαπέντε ημέρες με αναλυτικές πληροφορίες για τους νικητές των Όσκαρ.
Αστειεύομαι. Θα βρω κάτι άλλο.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Invictus - Λευκή Κορδέλα

Αστραφτερή πρόσκληση για Λος Άντζελες

Του Γιάννη Πλιώτα

Οι εξελίξεις το Φεβρουάριο είναι καταιγιστικές, μετά τις Χρυσές Σφαίρες κολλήσαμε τον πυρετό των Όσκαρ και έτσι αναγκαστικά θα ασχοληθούμε σήμερα με τα πιο δημοφιλή και πιο αστραφτερά βραβεία στην παγκόσμια κινηματογραφική σκηνή. Η απονομή γίνεται την Κυριακή 7 Μαρτίου, κάπου στο Λος Άντζελες, λογικά αν έχετε πρόσκληση δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε την αίθουσα. Φέτος δέκα ταινίες (και όχι πέντε όπως τις άλλες χρονιές) στριμώχθηκαν ως υποψήφιες στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας, επιλογή που έχει καθαρά εμπορική λογική και κατά τη γνώμη μου συνεπάγεται την υποτίμηση του κύρους αυτού καθ’ αυτού του βραβείου. Δεν νομίζω ότι βγαίνουν πια και τόσες σπουδαίες ταινίες κάθε χρόνο ώστε να χρειαζόταν αυτή η επέκταση, αλλά δεν μου πέφτει και ιδιαίτερος λόγος. Δέκα θέλουν; Κανένα πρόβλημα.
Εξετάζοντας πάντως τη λίστα σημείωσα ταινίες που θα ήθελα να λείπουν. Όπως για παράδειγμα το ασυνάρτητο φανφαρόνικο έπος του Ταραντίνο «Άδωξη Μπάσταρδοι». Αν διαβάσατε τους προηγούμενους μήνες τη στήλη, θα θυμάστε τη «μεγάλη» συμπάθεια που τρέφω γι’ αυτή την ταινία, αλλά ας πάμε παρακάτω. Την τελευταία εβδομάδα είχα την τύχη να δω ακόμα δύο ταινίες από αυτές που αναμένεται να κερδίσουν κάποιο χρυσό αγαλματίδιο και ήμουν τυχερός γιατί αμφότερες στάθηκαν στο ύψος των προσδοκιών.
Πρώτα το κοινωνικό «Invictus» (φωτ,) του αειθαλή Κλιντ Ίστγουντ. Πέρσι ο σημαντικός σκηνοθέτης χάρισε στο κοινό δύο πολύ καλές ταινίες: το «Changeling» με την Αντζελίνα Τζολί και το «Gran Torino» με τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί. Τις συστήνω ανεπιφύλακτα. Αν δεν τις έχετε δει ακόμα οφείλετε να το κάνετε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται το ρήμα «οφείλετε». Κατά τη γνώμη μου έτσι ορίζονται οι καλές ταινίες. Δεν λέω ότι ήταν τα αριστουργήματα της δεκαετίας, αλλά δύο αξιόλογα έργα, καλογυρισμένα, με αρχή, μέση και τέλος. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για το «Invictus». Πρέπει να το δείτε, είναι πηγή έμπνευσης. Στο αντίθετο άκρο βρίσκεται η σφόδρα αρνητική κριτική του Δανίκα που διάβασα στα «Νέα». Προσωπικά τη βρήκα παντελώς αδικαιολόγητη, αλλά τη σημειώνω για να σχηματίσετε σφαιρικότερη άποψη.
Το «Invictus» αφηγείται μια αληθινή, απλή ιστορία. Μετά την πρώτη του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, ο νεοεκλεγέντας πρόεδρος Νέλσον Μαντέλα καλείται ν’ αντιμετωπίσει χιλιάδες προβλήματα. Η οικονομία στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η ανεργία εκτινάσσεται, το ίδιο και η εγκληματικότητα. Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να μηχανευτεί έναν τρόπο να συγκροτήσει ένα ενιαίο κράτος, αποτελούμενο από δύο διαφορετικές εθνότητες οι οποίες αλληλομισούνται. Οι μαύροι υπέφεραν τα πάνδεινα για αιώνες, τώρα παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία και υπάρχουν φόβοι για δικαιολογημένες (έως ένα βαθμό) αντεκδικήσεις. Ο ευφυής Μαντέλα αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τον αθλητισμό. Πολλές φορές το έχουμε δει στην ιστορία, ένα αθλητικό γεγονός να ανάγεται σε εθνική υπόθεση για πολιτικούς λόγους. Μπροστά στο επικείμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι που είχε αναλάβει να διοργανώσει το 1995 η Νότιος Αφρική, μαύροι και λευκοί συσπειρώνονται για να βοηθήσουν την ομάδα τους να κατακτήσει τον τίτλο.
Άξια οι ερμηνείες του Μόργκαν Φρίμαν και του Ματ Ντέιμον βραβεύθηκαν με υποψηφιότητες για Όσκαρ, ειδικά ο πρώτος δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας. Το ανοίκειο για τα ελληνικά δεδομένα άθλημα (ράγκμπι) μην σας τρομάζει, θα δείτε μία δραματική ταινία και μια ανάγλυφη απεικόνιση της κρίσιμης εκείνης περιόδου. Ο Ίστγουντ συνεχίζει να κάνει επίδειξη των σκηνοθετικών του ικανοτήτων ακόμα και στην ηλικία των 80, ενώ κάπου τον πήρε το μάτι μου σ’ ένα πλάνο πανηγυρισμών. Σημειώστε ότι το «Invictus» είναι η δεύτερη φετινή ταινία που ασχολείται με το ρατσισμό στη Νότιο Αφρική, η άλλη είναι το επίσης υποψήφιο για μερικά Όσκαρ «District 9» (από εντελώς διαφορετική σκοπιά βέβαια, αλλά και εκεί είδαμε τις ίδιες παραγκουπόλεις και γκέτο σε πρώτο πλάνο). Αξίζει να κλείσω την παρουσίαση για το «Invictus» (α, ξέχασα, η λέξη σημαίνει «Ανίκητος») με τους τελευταίους στίχους του ομώνυμου ποιήματος του William Ernest Henley, που επηρέασε τον Μαντέλα:
Beyond this place of wrath and tears/ Looms but the Horror of the shade,/And yet the menace of the years/ Finds, and shall find, me unafraid./ It matters not how strait the gate/ How charged with punishments the scroll./ I am the master of my fate/ I am the captain of my soul.
Είδα επίσης και τη γερμανική «Das Weisse Band» («Λευκή Κορδέλα»), μια σημαντική ταινία, που είχε κερδίσει και το φετινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Η «Λευκή Κορδέλα» είναι υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και για Όσκαρ φωτογραφίας. Πίσω από τις κάμερες ήταν ο Μίκαελ Χάνεκε, που είχε κάνει και το γαλλικό «Cache» (και το “Funny Games”), μια επίσης πολύ δυνατή ταινία. Θα έλεγα ότι στη διάρθρωση και στο αθόρυβο ξετύλιγμα της πλοκής, αυτές οι δύο ταινίες μοιάζουν.
Σε ένα μικρό γερμανικό χωριό λίγο πριν το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχίζουν να συμβαίνουν μια σειρά από ανεξήγητα, μικρά εγκλήματα. Οι κάτοικοι αναστατωμένοι κάνουν υποθέσεις για το ποιος μπορεί να ευθύνεται και σταδιακά ξεδιπλώνεται ένας μίζερος καμβάς με την κακία και τις αμαρτίες που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του. Ουδέτερος παρατηρητής και αφηγητής ο ντροπαλός δάσκαλος του χωριού. Τελικά, ενώ τα εγκλήματα συνεχίζονται, όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι όλοι είναι ένοχοι για όλα, αλλά η κάθαρση αργεί.
Η «Λευκή Κορδέλα» είναι ασπρόμαυρη ταινία και ορισμένα πλάνα θα σας αφήσουν άφωνους με την καλλιτεχνική αρτιότητά τους. Κυριαρχεί μια αφόρητη πεσιμιστική ατμόσφαιρα, που σταδιακά προξενεί άγχος στο θεατή. Όλοι οι ηθοποιοί στέκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο, υπηρετούν πιστά το όραμα του Χάνεκε. Η λογική του σεναρίου μου θύμισε έντονα το βιβλίο του Πάνου Καρνέζη «Μικρές Ατιμίες». Προειδοποιώ πάντως ότι αν περιμένετε δράση ή οξύ αστυνομικό μυστήριο, καλύτερα να μην δοκιμάσετε αυτή την ταινία. Για το κλασικό «whodunit» κλείστε εισιτήριο καλύτερα για το «Σέρλοκ Χολμς», που επίσης παίζεται αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους.
Αυτά από τη βροχερή, πλην χαρούμενη καρναβαλική Πάτρα. Μέχρι την απονομή των βραβείων έχουμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας κι έτσι θα ξοδέψω το επόμενο άρθρο σε προβλέψεις και στοιχήματα.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Χρυσές Σφαίρες

Πρόγευση βραβείων

Του Γιάννη Πλιώτα

Αργά και σταθερά ο Ιανουάριος μας εγκαταλείπει, αφού πρώτα αποφάσισε να μας εκδικηθεί μ’ ένα γενναίο κύμα κακοκαιρίας. Ναι ξέρω, το καλοκαίρι παραπονιέμαι για τη ζέστη και τώρα για το κρύο, άρα ίσως πρέπει σοβαρά να σκεφτώ μια μετακόμιση στην Καλιφόρνια. Πάντως απ’ ότι διαβάζω, χθες στη Μόσχα είχε μείον είκοσι τρεις βαθμούς – όχι αστεία. Πάμε παρακάτω.
Καταιγίδα νέων σημαντικών ταινιών τις τελευταίες εβδομάδες, όπως και είναι αναμενόμενο πριν την τελική ευθεία των Όσκαρ. Εντάξει, βραβεία και τέχνη είναι ζήτημα αν συμβαδίζουν, αλλά ας δεχτούμε για χάρη της συζήτησης ότι πιστεύουμε σε αυτά. Πάμε να πάρουμε μια πρόγευση, μετρώντας πόσες Χρυσές Σφαίρες απέσπασαν οι κυριότεροι μονομάχοι, έχοντας κατά νου ότι τις Χρυσές Σφαίρες τις απονέμουν οι ξένοι ανταποκριτές στο Χόλυγουντ, ενώ τα Όσκαρ είναι αποκλειστικά δικαιοδοσία της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου.
Καλύτερο δράμα: «Άβαταρ», όπως και ήταν αναμενόμενο. Το οπτικό 3-d υπερθέαμα επιστημονικής φαντασίας που έχει σπάσει τα ταμεία σίγουρα έχει θέσει σημαντική υποψηφιότητα και για τα Όσκαρ, αν και δεν πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Για την ακρίβεια αρχίζει και μου φαίνεται λίγο υπερβολικός ο θόρυβος γύρω από τον τίτλο. Θυμίζω ότι ήδη έσπασε το ρεκόρ εισιτηρίων του «Σκοτεινού Ιππότη», ενώ βρίσκεται μια ανάσα από τις εισπράξεις του «Τιτανικού» και λογικά θα τις ξεπεράσει.
Καλύτερη σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον, «Άβαταρ». Ήδη ετοιμάζει το δεύτερο μέρος της επίσκεψής μας στον πλανήτη Πανδώρα.
Καλύτερο σενάριο: «Up in the air», μια αεροπορική ταινία με τον Τζορτζ Κλούνι, από τους δημιουργούς του «Juno». Το φιλμ απέσπασε πολλές υποψηφιότητες. Στην ίδια κατηγορία ήταν υποψήφιο και το «District 9».
Καλύτερη κωμωδία: «Hangover», η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού. Σημαντική επιτυχία, αλλά δεν πιστεύω ότι θα παιχτεί και τη βραδιά των Όσκαρ. Στις υποψήφιες της κατηγορίας ήταν και η κομεντί «500 days of summer». Σημειώστε τον τίτλο για να το δείτε με την πρώτη ευκαιρία.
Καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε δράμα: Τζεφ Μπρίτζες για το «Crazy Heart» (φωτ.), την ιστορία ενός τραγουδιστή της κάντρι. Η ίδια ταινία κέρδισε και τη χρυσή σφαίρα καλύτερου τραγουδιού.
Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δράμα: Σάντρα Μπούλοκ για το «Blind Side». Είναι μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία, που ακούστηκε πάρα πολύ στην Αμερική τον τελευταίο καιρό και ίσως οδηγήσει τη συμπαθή Σάντρα στο χρυσό αγαλματίδιο. Εδώ δύσκολα θα πλησιάσει την επιτυχία, εξαιτίας του θέματος (football, ξέρετε, εκείνο το άθλημα που φοράνε πανοπλίες και δέρνονται για μια μπάλα σαν πεπόνι).
Καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε κωμωδία ή μιούζικαλ: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ για την περιπετειώδη action hero εκδοχή του «Σέρλοκ Χόλμς». Παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους, νομίζω αξίζει να το σκεφτείτε.
Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε κωμωδία και μιούζικαλ: Μέριλ Στριπ για το «Julie & Julia». Εντάξει είναι καλή ηθοποιός, αλλά είναι ανάγκη κάθε χρονιά να την προτείνουν για τα πάντα; Σε αυτή την κατηγορία ήταν επίσης υποψήφια και για την ταινία «It’s complicated».
Καλύτερος β’ ανδρικός ρόλος: Κρίστοφερ Βαλτζ βέβαια, για την εντυπωσιακή ερμηνεία του στο «Inglourious Basterds». Κατά τη γνώμη μου το μόνο που διασώζεται απ’ τη συγκεκριμένη υπερεκτιμημένη ταινία.
Καλύτερος β’ γυναικείος ρόλος: η δυσλειτουργική Μονίκ για το «Precious, Based on a novel push by Sapphire».
Καλύτερο soundtrack: Michael Giacchino για το animation «Up» της κυρίαρχης Pixar. Η ίδια ταινία βραβεύτηκε και ως καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων, παίζοντας σχεδόν χωρίς ανταγωνισμό. Ο Giacchino θυμίζω γράφει και τη μουσική για το «Lost» (μια ανάσα πριν ξεκινήσει ο έκτος κύκλος), ενώ φέτος είχε ακόμα μία δυνατή στιγμή, γράφοντας τη μουσική για το επικό «Star Trek».
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: «Λευκή Κορδέλα» του σπουδαίου Γερμανού δημιουργού Μίκαελ Χάνεκε («Funny games», «Cache»). Αναμφίβολα καλή, αν και δεν πρόλαβα να τη δω. Πάντως τον τελευταίο καιρό ακούστηκε μία άλλη ταινία από το Ισραήλ, ο «Λίβανος». Γενικά έχει αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές και βαδίζει στα χνάρια του αριστουργηματικού περσινού «Βαλς με τον Μπασίρ». Ο «Λίβανος» είναι η ιστορία μίας ομάδας στρατιωτών μέσα στον πυργίσκο ενός άρματος μάχης, κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Τέλος κάμποσες Χρυσές Σφαίρες δίνονται και σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα το δικό μας κοινό. Στο επόμενο ραντεβού μας λογικά θα έχουμε περισσότερα για τα Όσκαρ. Αν τώρα κάνει πολύ κρύο εκεί που βρίσκεστε και δεν θέλετε να βγείτε για να πάτε κινηματογράφο, τότε η λύση για σας είναι dvd και θα πρότεινα μία πολύ καλή ταινία, το ιστορικό «Επιχείρηση Βαλκυρία» με τον Τομ Κρουζ. Ξέρω ότι αρκετοί τον αντιπαθούνε, αλλά θα περάσετε εγγυημένα δύο άκρως ψυχαγωγικές ώρες. Η «Επιχείρηση Βαλκυρία» αφηγείται το κίνημα αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ που είχε αναπτυχθεί στους κόλπους της Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π. Αποκορύφωμα η απόπειρα δολοφονίας και το πραξικόπημα που έλαβε χώρα την 20 Ιουνίου 1944.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Μερικές καλές ταινίες του 2009

Η λίστα

Του Γιάννη Πλιώτα

Αφήσαμε πίσω γιορτές, διακοπές, χιόνια (λίγο κι από μακριά), κουραμπιέδες, εκδρομές, γαλοπούλες, Αϊ-Βασίληδες, έλατα, ελατά και όλκιμα. Ελπίζω να εφεύρατε και εσείς χρόνο για να δείτε μερικές καλές ταινίες και σε κάθε περίπτωση να ξεκουραστήκατε και να περάσατε όμορφες στιγμές σε οικογενειακή και φιλική ατμόσφαιρα.
Οι Χρυσές Σφαίρες εμφανίστηκαν χωρίς να ταράξουν τα νερά, ενώ πλησιάζουν και τα Οσκαρ. Κατά συνέπεια όλοι πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή για να προλάβουμε τις κατά κανόνα καλύτερες ταινίες της χρονιάς, οι οποίες είθισται να κάνουν έξοδο στις αίθουσες αυτή την περίοδο.
Η χρονιά που μας πέρασε θα έλεγα ότι άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Είδα ορισμένες καλές ταινίες, αλλά σίγουρα έχασα την πλειονότητά τους, έτσι παρουσιάζω μερικές από τις προσωπικά αγαπημένες της χρονιάς που μας πέρασε. Η λίστα μου επιδέχεται αντιρρήσεις. Σίγουρα δεν περιλαμβάνει τις καλύτερες ή τις πιο ποιοτικές ταινίες του 2009, αλλά θεωρώ ότι η κάθε ταινία ξεχωριστά κάτι έχει να πει, είτε αυτό είναι αποκλειστικά ψυχαγωγικό, είτε είναι κάτι βαθύτερο. Επέλεξα να τις τοποθετήσω σε σειρά «ημερολογιακή», δηλαδή στη σειρά που είδα την κάθε μία, ξεκινώντας από τον περσινό Φεβρουάριο.
«Άσε το κακό να μπει». Σουηδικό θρίλερ, που χαρακτηρίστηκε αντι-Twilight. Εκπληκτική φωτογραφία, θαμπή ατμόσφαιρα και βαμπίρ σε αστικό περιβάλλον της δεκαετίας του ‘80.
«Slumdog Millionaire». Εντάξει αυτό άρεσε σε όλους και αξίζει να το συμπεριλάβω. Πριν λίγες μέρες το ξαναείδα. Μπορεί να προκάλεσε λίγο περισσότερο ντόρο απ’ ό,τι άξιζε, όμως μια καλή ταινία έτσι κι αλλιώς.
«Oktapodi» και «La maison en cubes», δύο ταινίες μικρού μήκους, υποψήφιες για Οσκαρ μικρού μήκους, δείτε τες στο youtube.
«Reader» (δηλαδή «Σφραγισμένα χείλη» στα ελληνικά). Ο Ρέι Φάινς και η Κέιτ Γουίνσλετ σε ένα χαμηλών τόνων δράμα με επίκεντρο μία δυσλειτουργική ερωτική σχέση που αναπτύσσει μία κυρία με έναν μαθητή μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
«Gran Torino» και «Changeling» του μεγάλου Κλιντ Ίστγουντ, που με συμβατικά μέσα πραγματοποιεί επίδειξη καλλιτεχνικής αρτιότητας. Σε λίγο καιρό θα δούμε και το καινούργιο του έργο το «Invictus» (φωτ.), που μας μεταφέρει στη Νότιο Αφρική μετά την πτώση του Απαρτχάιντ (το οποίο θα μας απασχολήσει με απρόβλεπτο τρόπο και σε μία ακόμα ταινία της λίστας).
«Η σκόνη του χρόνου» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Εικόνες-ποιήματα πλαισιώνουν μία ολοκληρωμένη δραματική ιστορία.
«The Knowing». Πολλούς ίσως ξενίσει η επιλογή. Ο Νίκολας Κέιτζ πρωταγωνίστησε στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Άλεξ Πρόγιας, συγκεντρώνοντας αρκετά από τα πυρά των κριτικών. Παρ’ όλα αυτά το συστήνω ως μία καλή εκδοχή της καταστροφής του κόσμου.
«Sauna». Καμία σχέση με τη γνωστή σάουνα. Φινλανδικό δραματικό φιλμ με ισχυρές δόσεις μεταφυσικού μυστηρίου. Μας μεταφέρει στον 16ο αιώνα και οι συμπαθείς Σκανδιναβοί αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να έχεις εκατομμύρια για να πετύχεις.
«In search for a midnight kiss». Μια πολύ συμπαθητική ασπρόμαυρη κομεντί, γυρισμένη με μηδενικό budget. Ανεξάρτητος, απολαυστικός κινηματογράφος.
«Hangover». Εντάξει αυτή την κωμωδία-έκπληξη όλοι πρέπει να την είδατε και να γελάσατε.
«District 9». Άκρως επιτυχημένη ταινία επιστημονικής φαντασίας σε παραγωγή Πήτερ Τζάκσον, που χρησιμοποιεί ένα γκέτο με εξωγήινους ως παραλληλισμό του Απαρτχάιντ, προεκτείνοντας την καταγγελία μέχρι το σύγχρονο αναπτυγμένο, δυτικό κόσμο. Όλα αυτά σε περιτύλιγμα ειδικών εφέ και πολεμικής δράσης ώστε να προσελκύσει και το μέσο θεατή.

Άβαταρ, όχι άδικα

Και ολοκληρώνουμε με την τελευταία, αλλά όχι λιγότερη σημαντική -ποια άλλη;- το «Άβαταρ». Και μιας και είναι το πιο πρόσφατο και μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού, θα αδράξω την ευκαιρία να γράψω λίγα λόγια παραπάνω. Αν θυμάστε στο προηγούμενο φύλλο μας είχα εκφράσει έντονες αμφιβολίες για το περιεχόμενο του «Άβαταρ», και τώρα επανέρχομαι έχοντας δει την ταινία. Είδα το «Άβαταρ» αφού με μια μικρή δειγματοληπτική έρευνα ανάμεσα σε όσους φίλους το είχαν δει, συνειδητοποίησα ότι τους είχε ενθουσιάσει. Και τολμώ να πω, όχι άδικα.
Στο μακρινό μέλλον μία εταιρεία εκμετάλλευσης κοιτασμάτων έχει δημιουργήσει μία αποικία στον πλανήτη Πανδώρα, όπου κατοικούν ανθρωπόμορφοι, γαλάζιοι ιθαγενείς. Η εταιρεία στο βωμό του κέρδους αποφασίζει να εκτοπίσει τους αυτόχθονες (που μοιάζουν αρκετά με Ινδιάνους) από τις εστίες και τους θρησκευτικούς τους τόπους. Η σύγκρουση που θα επακολουθήσει ανάμεσα στην ωμή δύναμη των θωρακισμένων βομβαρδιστικών και των ιθαγενών που απαντούν με βέλη και πέτρες, είναι αναπόφευκτη και όπως αναμένεται καταστροφική για αμφότερους.
Το μήνυμα της ταινίας δεν είναι πρωτότυπο, αλλά άδικα θα το χαρακτήριζε κάποιος κλισεδιάρικο. Είναι μία μάχη που γίνεται καθημερινά γύρω μας, ξεκίνησε από πολύ παλιά και ακόμα δεν έχει κριθεί. Ποτέ δεν είναι ανεπίκαιρα τα νοήματα του σεβασμού του πολιτισμού των άλλων και της προστασίας του περιβάλλοντος. Όπως είχε γράψει ο Coelho στο τελευταίο του βιβλίο, δεν υπάρχει θέμα του να καταστρέψει τον πλανήτη ο άνθρωπος. Ο πλανήτης έχει επιβιώσει από πολύ χειρότερες καταστάσεις για δισεκατομμύρια χρόνια. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να καταστρέψει ο πλανήτης τον άνθρωπο.
Το «Άβαταρ» είναι μία μίξη πραγματικών σκηνικών και εντυπωσιακών ειδικών εφέ, τα οποία στις προβολές 3-D, χωρίς υπερβολές κόβουν την ανάσα. Είναι μια εμπειρία που για πρώτη φορά προσφέρεται σε τέτοια έκταση στο ελληνικό κοινό και θεωρώ ότι όλοι πρέπει να το εκμεταλλευτούν. Ο θεατής μπαίνει (σχεδόν) κυριολεκτικά στον ειδυλλιακό κόσμο της Πανδώρας, αγγίζει τις παρυφές της πολύχρωμης χλωρίδας και πανίδας, πατάει στα ιπτάμενα νησιά και γίνεται και αυτός ένας Τορούκ Μάκτο. Αν βρίσκεστε σε περιοχή όπου παίζεται σε 3-D, οπωσδήποτε προτιμήστε το, αξίζει και με το παραπάνω τη διαφορά στην τιμή. Και φυσικά μην διαπράξετε το καλλιτεχνικό έγκλημα να «κατεβάσετε» το Άβαταρ. Καλά τα torrents και το rapidshare, αλλά όχι για τέτοια έργα.
Το καστ πέρα της Σιγκούρνι Γουίβερ (η οποία συγκαταλέγεται στους παραγωγούς) είναι άγνωστο, αλλά ποιος νοιάζεται; Το «Άβαταρ» σας προσκαλεί να χαθείτε για δυόμιση ώρες στο φανταστικό κόσμο του. Υποψιάζομαι ότι κάπως έτσι οι περισσότεροι θα ζωγράφιζαν στο μυαλό τους τον παράδεισο. Ο σκηνοθέτης του «Τιτανικού», Τζέιμς Κάμερον σχεδίαζε αυτή την ταινία για δέκα χρόνια και όπως αποδείχθηκε η αναμονή του επιβραβεύθηκε πλουσιοπάροχα από κοινό και κριτικούς. Η ταινία υποβοηθούμενη και από το κολοσσιαίο μάρκετινγκ που οργανώθηκε για χάρη της, «διέλυσε» τα ταμεία όπου κι αν προβλήθηκε και θέτει πλέον σοβαρές υποψηφιότητες για τα φετινά Οσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Δεκέμβριος 17 - Avatar

Λίστες και προτεινόμενα

Του Γιάννη Πλιώτα

Μία ακόμα εβδομάδα αλλάζει σελίδα, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος. Πολύ κρύο εδώ εις τη δυτική πύλη της Ελλάδας (Πάτρα) δεν κάνει, ευελπιστούμε ο χειμώνας να συνεχίσει να μας ξεχνάει. Ο Αϊ-Βασίλης πάντως μπορεί να μας θυμηθεί και ελπίζουμε να μας φέρει κάτι από τα εξής για το 2010: α) ανακοίνωση νέου sequel για τον Ιντιάνα Τζόουνς, β) να κάνουν επιτέλους ταινία από την τριλογία της Λίαν Χέρν, οι Μύθοι των Οτόρι (πρώτο βιβλίο η «Παγίδα των αηδονιών»), γ) μια ευλογημένη ελληνική εταιρεία παραγωγής να ανακοινώσει ότι θα γυρίσει ένα ιστορικό μυθιστόρημα με θέμα το βυζάντιο- δεν χρειάζονται πολλά λεφτά, είναι καλύτεροι όλοι οι Ρουμάνοι, Πολωνοί, Φινλανδοί, Σουηδοί κ.λπ. που αξιοποιούν εμπορικά τη μεσαιωνική ιστορία τους; δ) να επισπευσθούν τα γυρίσματα για τους Πειρατές της Καραϊβικής 4, ε) να δούμε καμιά σκηνή από τα γυρίσματα των δύο ταινιών Χόμπιτ στ) Να μη δούμε στο Χόμπιτ πάλι τα ίδια τέρατα που βάζει σε όλες τις ταινίες του ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο ζ) η νέα ταινία του Νόλαν με τον Ντι Κάπριο να είναι ακόμα καλύτερη από τις προηγούμενες (είναι δύσκολο να τις ξεπεράσει, αλλά γιατί όχι;) η) να σταματήσουν να γυρίζουν μόνο sequels και remakes- βαρεθήκαμε και θ) να δούμε καλές ταινίες γενικά.
Στο επόμενο φύλλο της Μπρίζας, μάλλον θα κάνω μία αναδρομή στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Υποκειμενική θα είναι η λίστα φυσικά, αλλά αν θέλετε να πάρετε και εσείς μέρος μπορείτε να στείλετε τις επιλογές σας στο johnpliotas@gmail.com ώστε να σχηματίσουμε μαζί το άτυπο τοπ-10. Όλες οι ταινίες χωράνε στη λίστα (εκτός από το Inglorious Basterds, δεν το βάζω αυτό).
Στα υπόλοιπα δικά μας, παίζεται στις αίθουσες η νέα ταινία του Σάκη Ρουβά. Δεν την έχω δει, αλλά με μια γρήγορη ματιά στο ίντερνετ, οι κριτικοί στην Ελλάδα δεν την φτυάρισαν. Ούτε την αποθέωσαν φυσικά, αλλά οι περισσότεροι της έδωσαν δύο προς δυόμιση αστεράκια στα πέντε. Υπενθυμίζω ότι ταινία είναι αγγλόφωνη, ονομάζεται «Duress» και έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας στις 3 Δεκεμβρίου. Η σκηνοθεσία είναι του άγνωστου Τζόρνταν Μπέρκερ και η υπόθεση έχει ως εξής: ο πρωταγωνιστής (δεν είναι ο Σάκης) είναι στοιχειωμένος από την πρόσφατη αυτοκτονία της γυναίκας του και αγωνίζεται να διατηρήσει την τραυματισμένη σχέση με τη μοναχοκόρη του. Ξαφνικά, όπως συμβαίνει συνήθως, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας σε ένα έγκλημα και βρίσκει τον εαυτό του στο έλεος ενός ευφυούς ανθρώπου (Άμπνερ Σόλβι- ναι, ο Σάκης) που τρομοκρατεί την πόλη του με μία σειρά δολοφονιών. Ο πρωταγωνιστής (Ρίτσαρντ) πρέπει ν’ αποφασίσει αν είναι ικανός να σκοτώσει συμπολίτες του προκειμένου να προστατέψει τη ζωή της κόρης του. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα κλασικό αστυνομικό θρίλερ αγωνίας, από αυτά που παράγονται σωρηδόν στο Χόλυγουντ και καταλήγουν στην πλειονότητα των περιπτώσεων στα βίντεο-κλαμπ. Μαντεύω ότι ο Ρουβάς δεν θα είναι και τόσο άσχημος στο ρόλο του παρανοϊκού δολοφόνου, αλλά αυτό μένει σε εσάς να το διαπιστώσετε με μία απλή δοκιμή. Στους κινηματογράφους όλης της χώρας.
Συνεχίζοντας, υπάρχει και το «Άβαταρ» του Κάμερον, όπου παίζουν διάφοροι άσημοι και μαζί τους η Σιγκούρνι Γουίβερ. Ο Κάμερον (σκηνοθέτης του «Τιτανικού») έκανε πολλά χρόνια να βγάλει καινούργια ταινία και επέστρεψε με ένα παράξενο κράμα επιστημονικής φαντασίας, το οποίο διαφημίζεται ως πολύ πρωτοποριακό. Σύμφωνα με την υπόθεση στο απώτερο μέλλον, ο ανάπηρος πολέμου Τζέικ μετατρέπεται σε υβριδικό πειραματόζωο για να σταλεί σε μια μυστική αποστολή στο μακρινό πλανήτη Πανδώρα, ο οποίος κατοικείται από κυανού χρώματος ανθρωποειδή (από το τρέιλερ δεν μου άφησαν καλές εντυπώσεις το ψηφιακό μακιγιάζ, η μορφή και οι ενδυμασίες τους). Εκεί ο Τζέικ θα βρεθεί παγιδευμένος ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση του και την αγάπη του για τη γοητευτική Νιτίρι. Όλα αυτά τα ωραία λαμβάνουν χώρα σε σκηνικό ενός εντελώς άγνωστου και αφιλόξενου πολιτισμού. Προφανώς θα έχει μπόλικη εφετζίδικη περιπέτεια και έναν άνθρωπο που μάλλον θα σκέφτεται να προδώσει το είδος του για να βοηθήσει τους γηγενείς στην Πανδώρα εξωγήινους. Και προφανώς οι υπόλοιποι «κακοί» άνθρωποι θα θέλουν να εκμεταλλευτούν τις πρώτες ύλες του πλανήτη καταπιέζοντας τα μπλε ανθρωποειδή. Το θέμα το έχουμε ξαναδεί σε χίλιες παραλλαγές, χωρίς αυτό να είναι αποτρεπτικό. Συνολικά το «Άβαταρ» φαντάζει ως μία επιλογή ερωτηματικό.
Τελευταία, αλλά όχι λιγότερη σημαντική, είναι η επιλογή του «Κυνόδοντα». Είναι μια ελληνική, ποιοτική ταινία, για την οποία φαντάζομαι έχετε ακούσει, αλλά όπως και όλοι οι υπόλοιποι μετά τον έπαινο που απέσπασε στο φετινό φεστιβάλ των Καννών. Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Λάνθιμου και παίζουν η Αγγελική Παπούλια, η Μαίρη Τσώνη, ο Χρήστος Στέργιογλου και ο Χρήστος Πασσαλής. Σε μια απομονωμένη μονοκατοικία έξω από την Αθήνα ζει μια πενταμελής οικογένεια. Τα τρία παιδιά δεν έχουν βγει ποτέ απ’ το σπίτι και μεγαλώνουν χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Ο μόνος άνθρωπος που τους επισκέπτεται είναι η Χριστίνα, υπάλληλος στο εργοστάσιο του πατέρα, με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του μεγάλου γιου. Για μένα είναι η αξιολογότερη επιλογή της εβδομάδας.
Αυτά για την ώρα. Ραντεβού μετά τις γιορτές!

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Δεκέμβριος 3 - Imaginarium of doctor Parnassus

Ο Δεκέμβρης εισέρχεται με βήμα ταχύ στην καθημερινότητά μας και κάπου τώρα θα έπρεπε να στολίζονται οι βιτρίνες των καταστημάτων και οι δρόμοι. Φυσικά είμαστε υπέρ του δέοντας βιαστικοί και όλοι έσπευσαν να ξεσκονίσουν τις χριστουγεννιάτικες μπάλες και τα αγγελάκια από τα τέλη Οκτώβρη, περιμένοντας με ανυπομονησία τις μέρες των εορτών. Φαντάζομαι και τα σπίτια θα έχουν στολιστεί, τα δέντρα θα έχουν κοπεί, οι κουραμπιέδες θα ζυμώνονται άρα -γιατί όχι;- ας γιορτάσουμε κι εμείς! Είναι και οι γιορτές μια κάποια λύσις.

Σε ό,τι σχετίζεται με τη θεματολογία της στήλης, ακόμα ένα έντονο κινηματογραφικό δεκαπενθήμερο βρίσκεται ante portas, μιας και αυτή η περίοδος ενδείκνυται για εξόδους στις σκοτεινές αίθουσες. Για το «District 9» που το έφεραν στην Ελλάδα αυτές τις μέρες με κάτι μήνες καθυστέρηση δεν ξαναγράφω. Είναι καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας, αξίζει τα 8 ευρώ του εισιτηρίου, δείτε την. Πάμε και σε μερικά ακόμα που παίζονται.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η δεύτερη ταινία του έπους του «Λυκόφωτος» έκανε παγκόσμια εμπορική επιτυχία, αλλά οι περισσότεροι δεν είχαν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της δυναμικής του συγκεκριμένου franchise. Το «New Moon» («Νέα Σελήνη») κατάφερε όχι μόνο να κόψει 143 (!) εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο προβολής της στην Αμερική, αλλά συνέτριψε και το αστρονομικό περσινό ρεκόρ του «Σκοτεινού Ιππότη», καταφέρνοντας να γίνει η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών, κατά την πρώτη μέρα προβολής. Ανάλογη επιτυχία σημείωσε και στη χώρα μας. Είναι προφανές ότι ο θόρυβος που έχει γίνει γύρω απ’ την ταινία θα επισύρει και καταιγίδα αρνητικών κριτικών για το «ανάλαφρο» περιεχόμενό της, αλλά έχω την εντύπωση ότι η «Νέα Σελήνη» είναι μια πολύ καλή επιλογή για όσους θέλουν να δουν ένα έργο με αμιγώς συναισθηματικό περιεχόμενο. Έχοντας διαβάσει και τα δύο πρώτα βιβλία της τετραλογίας (κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις εκδόσεις Πλατύπους) και έχοντας δει την πολύ συμπαθητική πρώτη ταινία, πιστεύω ότι και η δεύτερη ταινία δεν θα απογοητεύσει τους πολυπληθείς πιστούς οπαδούς του αταίριαστου ζευγαριού, που έπλασε η συγγραφέας Stephenie Meyer. Υπενθυμίζω ότι το «Λυκόφως» αφηγούταν τον έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μία μαθήτρια λυκείου της εποχής μας και έναν παράξενο, χλομό νεαρό, που αποδεικνύεται ότι είναι βρικόλακας. Στη «Νέα Σελήνη», έρχονται δύο αντίπαλες δυνάμεις στο προσκήνιο, απειλώντας την ευτυχία του ζευγαριού, αλλά και τις ζωές του περίγυρού τους. Ο σκηνοθέτης έχει αλλάξει, το πρωταγωνιστικό δίδυμο ακλόνητο, η Κρίστεν Στούαρτ και ο Ρόμπερτ Πάτισον. Θα παίζεται για αρκετές εβδομάδες ακόμα.

Σε άλλα νέα, καλές γνώμες συγκέντρωσα γενικά για το «Imaginarium of doctor Parnassus». Μολαταύτα επειδή πάντα φοβάμαι τον εκκεντρικό Τέρι Γκίλιαμ, θα διστάσω να το προτείνω χωρίς να το έχω δει. Είναι μία ταινία η οποία αρχικά έδειχνε να οδηγείται προς ναυάγιο μετά το θάνατο του Χιθ Λέτζερ (και δεν είναι το πρώτο project του Γκίλιαμ το οποίο έχει την ίδια τύχη), αλλά τελικά το σενάριο πήρε διαφορετική τροπή, δίνοντας με απρόβλεπτο τρόπο άπλετη δημοσιότητα για την ταινία. Τρεις διάσημοι ηθοποιοί προσφέρθηκαν να συνεχίσουν τον ρόλο του Λέτζερ (του Tony στην ταινία), ο οποίος παραδόξως υφίσταται μεταμορφώσεις. Έτσι κατά σειρά εμφανίζονται ως Tony μετά τον Λέτζερ, ο Τζόνυ Ντεπ, ο Τζουντ Λο και ο Κόλιν Φάρελ, ενώ το ρόλο του Doctor Parnassus υποδύεται ο Κρίστοφερ Πλάμερ. Το κάστ είναι αρκούντως πλούσιο και η υπόθεση υπόσχεται άφθονες δόσεις στυλιζαρισμένου μυστηρίου. Στη σύγχρονη εποχή ο Doctor Parnassus έχει δημιουργήσει ένα ψυχαγωγικό περιοδεύον θέαμα (μοιάζει με τσίρκο), το οποίο υπόσχεται στους θεατές πρωτόγνωρες εμπειρίες. Σε αυτό βοηθάνε οι υπερφυσικές -κατά τα φαινόμενα- ικανότητες του ίδιου του καθηγητή, ικανότητες που του επιτρέπουν να επηρεάζει τη φαντασία των ανθρώπων που συναντά.

Δεν θα γράψω πολύ ακόμα. Ο χρόνος πιέζει. Αν θέλετε να δείτε ταινία ολικής καταστροφής υπάρχει το «2012» του Έμεριχ, ενώ αν θέλετε να μπείτε στο κλίμα των εορτών, υπομονή ως τις 24 Δεκεμβρίου για το animation «Christmas Carol» του Ζεμέκις, που μεταφέρει για ακόμα μία φορά στις μεγάλες οθόνες το κλασικό έργο του Κάρολου Ντίκενς. Για όλα τα υπόλοιπα που παίζονται, θα πρέπει να εμπιστευτείτε το ένστικτό σας ώστε να αποφύγετε τις κακοτοπιές που πάντα καιροφυλακτούν.

Νοέμβριος 19- Moon/ New Moon

Θορυβώδεις επιλογές!

Του Γιάννη Πλιώτα

Κυριακή τώρα που γράφω όσα διαβάζετε και σε λίγη ώρα θα πάω στη συναυλία του Yann Tiersen, ενός από τους αξιολογότερους σύγχρονους συνθέτες. Θυμίζω ότι έγινε παγκοσμίως γνωστός από το soundtrack της «Αμελί» (2001), αλλά έχει γράψει επίσης μουσική για το «Goodbye Lenin» (2003 - πολύ καλή ταινία) και το σχετικά άγνωστο ντοκιμαντέρ «Tabalry» (2008). Αυτά για να τον συνδέσω με τη θεματολογία μας.
Στα υπόλοιπα σίγουρα έχετε δει κάποιες από τις ταινίες που παίζονταν αυτόν τον καιρό στους κινηματογράφους και προσπάθησαν να προκαλέσουν θόρυβο με την παρουσία τους. Πρώτο το «Paranormal Activity» για το οποίο μου είπαν ότι είναι καλό προς μέτριο, αλλά μετά το marketing που έχει υποστεί δεν νομίζω ότι αξίζει να ασχοληθούμε παραπάνω. Υπάρχει το αιμόφυρτο «Saw» (δεν θυμάμαι ακριβώς ποιο sequel είναι και αν το χάσετε δεν πειράζει γιατί του χρόνου θα βγει το επόμενο) και φυσικά το ντοκιμαντέρ «This is It» με τον μακαρίτη Μάικλ Τζάκσον. Υπάρχει και το διαφημισμένο «2012» που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα και είναι προάγγελος κι άλλων παρόμοιων ταινιών που θα ακολουθήσουν μέχρι να φτάσει η ημερομηνία που υποτίθεται ότι προέβλεψαν οι Μάγιας. Στην πρεμιέρα της Αμερικής πήγε να το δει κόσμος και κοσμάκης (65 εκατομμύρια εισπράξεις πρώτου τριημέρου), όπως φαντάζομαι ένας παρόμοιος συνωστισμός προκλήθηκε και εδώ. Το όνομα του πολύπειρου σκηνοθέτη ταινιών του είδους Ρόλαντ Έμεριχ, αποτελεί εγγύηση ότι θα παρακολουθήσετε 158 λεπτά απόλυτης καταστροφής. Δεν συμβαίνουν τέτοια κοσμοϊστορικά φαινόμενα κάθε μέρα άλλωστε.

Moon
Παρ’ όλα αυτά μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό έκαναν την εμφάνισή τους στις αίθουσες και ορισμένες πολύ αξιόλογες ταινίες, οι οποίες δυστυχώς δεν έγιναν τόσο γνωστές όσο έπρεπε. Μία από αυτές είναι το «Moon» (φωτ), μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με στοιχεία δράματος και μυστηρίου. Σκηνοθέτησε ο πρωτοεμφανιζόμενος Ντάνκαν Τζόουνς και απέσπασε πολύ καλές κριτικές, ενώ τιμήθηκε με βαθμολογία 8 στα 10 στο imdb.com. Σύμφωνα με το σενάριο ο Σαμ Μπελ είναι ένας αστροναύτης που για τρία χρόνια βρίσκεται απομονωμένος σε έναν σεληνιακό σταθμό, έχοντας ως μόνη επαφή ένα ευφυές πρόγραμμα υπολογιστή, τη GERTY. Καθώς το τέλος της θητείας του στο σταθμό πλησιάζει γνωρίζει ότι το λογικό του έχει επηρεαστεί, δημιουργώντας ίσως παραισθήσεις.

The men who stare at goats
Υπάρχει ακόμα και το «The men who stare at goats», μία αντιπολεμική κωμωδία με τον Τζορτζ Κλούνει, τον Τζεφ Μπρίτζες και τον Κέβιν Σπέισι. Παρ’ ότι το trailer δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, όσοι φίλοι την είδαν στον κινηματογράφο είπαν ότι είναι μια αξιοπρεπής επιλογή. Η ταινία ανακατεύει τον πόλεμο στο Ιράκ με μία ομάδα που είχε οργανώσει ο αμερικανικός στρατός για να εκμεταλλευτεί παραφυσικές ικανότητες ορισμένων ατόμων.

Και προσεχώς
Πέρα από αυτά ας δούμε τι καλό/ ενδιαφέρον έρχεται το επόμενο διάστημα στις αίθουσες της χώρας μας. Υπάρχει το «Forth Kind», δηλαδή κάτι σαν στενές επαφές τέταρτου τύπου για το οποίο έχω ξαναγράψει. Είναι μια ταινία που υποστηρίζει ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έχουν συμβεί στην Αλάσκα και από τον τίτλο εύκολα καταλαβαίνετε ότι έχει να κάνει με εξωγήινους και απαγωγές και συνωμοσίες στις οποίες εμπλέκεται το FBI. Από την πρώτη στιγμή μου κέντρισε την περιέργεια η υπόθεση του «The Box» («Το κουτί»). Ένα ζευγάρι που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες βρίσκει ένα πρωί στο κατώφλι του σπιτιού του ένα ξύλινο κουτί από ανώνυμο αποστολέα. Μέσα στο κουτί υπάρχει ένα κουμπί και ένας μυστηριώδης επισκέπτης τους εξηγεί ότι αν το πατήσουν θα αποκτήσουν ακαριαία ένα εκατομμύριο δολάρια. Το τίμημα είναι ότι τυχαία ένας άνθρωπος κάπου στον κόσμο θα πεθάνει. Καθώς το κουτί θα μείνει στην κατοχή τους για 24 ώρες μόνο, καλούνται να αποφασίσουν τι θα κάνουν και ακολούθως να αντιμετωπίσουν τις ηθικές συνέπειες της πράξης τους. Στο φιλοσοφικό αυτό δράμα πρωταγωνιστεί η Κάμερον Ντίαζ και ο Τζέιμς Μάρσντεν. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη είναι ο Ρίτσαρντ Κέλι που το 2001 είχε κάνει το Ντόνι Ντάρκο, αλλά έκτοτε τα ίχνη του αναζητούνται.

Γιορτινά
Στα επετειακά υπάρχει το animation «Christmas Carol» του Ρόμπερτ Ζεμέκις, που όπως αρμόζει θα κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας παραμονή Χριστουγέννων. Το «Christmas Carol» είναι η κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία του Κάρολου Ντίκενς και ο σαρανταοχτάχρονος Αμερικάνος σκηνοθέτης αποφάσισε να τη μεταφέρει στον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια ο κάτοχος Όσκαρ Ζεμέκις έχει ασχοληθεί πολύ με τα animation, μιας και οι δύο τελευταίες του ταινίες ήταν το μέτριο «Beowulf» και το πολύ παιδικό «Polar Express». Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί στις φωνές του «Christmas Carol» (Γκάρυ Όλντμαν, Κόλιν Φέρθ, Μπομπ Χόσκινς), ενώ τον πρωταγωνιστή Εμπενίζερ Σκρουτζ και τα φαντάσματά του έχει αναλάβει να υποδυθεί ο Τζιμ Κάρει. Σύμφωνα με το παραμύθι ένας μίζερος γέρος πρέπει να αντιμετωπίσει τρία φαντάσματα των δικών του Χριστουγέννων. Του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Τα φαντάσματα του θυμίζουν ποιος ήταν, τη σκληρή αλήθεια για το ποιος έχει γίνει και το δυσοίωνο που πρόκειται να ακολουθήσει αν δεν αλλάξει τη ζωή του. Σχετικά καλές εισπράξεις την πρώτη εβδομάδα προβολής στην Αμερική και βαθμολογία 7,2 στα 10 στο imdb.com, από έναν σκηνοθέτη που θα τον προτιμούσα να επιστρέψει σε κανονικές ταινίες, όπως το «Ένοχο μυστικό» με τον Χάρισον Φορντ.

Πολυαναμενόμενα βαμπίρ
Τέλος μεγάλη πρεμιέρα σήμερα για το «Twilight: New Moon» («Λυκόφως: Νέα Σελήνη») τη συνέχεια του δημοφιλούς έπους των βαμπίρ. Στον απόηχο της παγκόσμιας επιτυχίας της τετραλογίας των βιβλίων της Stephenie Meyer, η δεύτερη ταινία φιλοδοξεί να ξεπεράσει τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης. Νέος σκηνοθέτης (ανέλαβε ο Κρις Γουέιτζ που είχε κάνει το φάνταζυ «Αστέρι του Βορρά»), υψηλό κόστος παραγωγής. Η πρώτη ταινία μου άρεσε πολύ, ήταν καλογυρισμένη και δεν υποκρινόταν ότι ήταν κάτι διαφορετικό από μια ρομαντική ιστορία έρωτα μεταξύ δύο συμμαθητών. Στο δεύτερο βιβλίο υπάρχει μια ανισομερής κατανομή της δράσης, αλλά είμαι σίγουρος ότι στην κινηματογραφική μεταφορά θα δώσουν περισσότερη βαρύτητα στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, όπου η περιπέτεια μεταφέρεται στην Ιταλία και έρχεται στο προσκήνιο μία ομάδα βαμπίρ απόλυτων απόψεων. Πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνουν φυσικά και οι προαιώνιοι εχθροί των βαμπίρ, για τους οποίους είχαν αφεθεί υπόνοιες στο πρώτο μέρος.

Για το σπίτι
Κλείνω με προτάσεις για «dvd» και συγκεκριμένα δύο ταινίες άγνωστες στο ευρύ κοινό. Η πρώτη είναι το «Ink», μια ανεξάρτητη φετινή παραγωγή που δεν νομίζω να προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες, άρα ίσως πρέπει να την αναζητήσετε μέσα σε καταρρακτώδεις βροχές (torrential rains). Είναι επιστημονικής φαντασίας και καλό είναι να μην γνωρίζετε παραπάνω για την υπόθεση. Η δεύτερη είναι μία παλαβή κωμωδία από το Βέλγιο, το «99 Francs». Ναι, ξέρω ότι οι Βέλγοι δεν είναι γνωστοί για οτιδήποτε έχει σχέση με τέχνη (μόνο τους πίνακες του Μαγκρίτ μπορώ να σκεφτώ) και αυτή η ταινία δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, αλλά θα βοηθήσει να περάσει ευχάριστα η ώρα.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Νοέμβριος 5- Λευκή Κορδέλα/ Paranormal Activity

Ζουν ανάμεσά μας, στις σκοτεινές αίθουσες

Του Γιάννη Πλιώτα

Νοέμβριος ξαφνικά και όχι μόνο ήρθε ακάλεστος, αλλά έφερε και κρύο μαζί. Μερικοί δεν έχουν καθόλου τρόπους.

Σκεφτόμουν σήμερα να ξεκινήσω με ένα κινηματογραφικό απόφθεγμα, έτσι για να παρουσιάσω ένα άλφα επίπεδο. Το πρώτο που μου ήρθε είναι χρήσιμο για πολλές περιστάσεις: «Δεν έχει σημασία πόσο δυνατά μπορείς να χτυπήσεις. Σημασία έχει πόσο δυνατά μπορεί να σε χτυπήσουν και να συνεχίσεις να προχωράς». Καλό ε; Το είχε πει ο Σταλόνε στο τελευταίο «Ρόκυ». Το δεύτερο που μου ήρθε νομίζω το είχε πει ο Μίλαν Κούντερα και επίσης μπορεί να σας βοηθήσει σε μια δύσκολη ώρα που έχει στερέψει το μυαλό από ιδέες: «Δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι, υπάρχουν μικροί ηθοποιοί». Αυτά με την εισαγωγή, πάμε στο κυρίως πιάτο.

Τελικά δεν πρόλαβα να δω ακόμα την «Ψυχή Βαθιά» του Βούλγαρη και απλά κατάφεραν να με μπερδέψουν όλες οι κριτικές που διάβασα και όλες οι γνώμες φίλων που άκουσα. Αμφότερες κινούνταν από μέτριες προς καλές, ενώ δεν έλειψαν και τα κλάματα από τις περιγραφές της υπόθεσης. Πολλοί στάθηκαν στο δραματικό κομμάτι του έργου και ίσως στο ότι η υπόθεση δεν ήταν τόσο στιβαρή όσο θα έπρεπε. Πάντως αξίζει να την τιμήσετε, πρέπει ήδη να την είδαν πολλοί, μιας και οι προβολές ήταν σχεδόν γεμάτες. Αυτό από μόνο του φυσικά είναι θετικό για τον ελληνικό κινηματογράφο, αφού τα τελευταία χρόνια οι διανομείς μας έχουν συνηθίσει αποκλειστικά σχεδόν σε σαχλές κωμωδίες, που μοιάζουν με ξεχειλωμένα επεισόδια τηλεοπτικής σειράς.

Paranormal Activity

Εν τω μεταξύ στην Αμερική από το πουθενά έπαθαν μια μικρή παράκρουση με το «Paranormal Activity» (το είχα ξαναναφέρει αν θυμάστε πριν μερικές εβδομάδες). Οι ραδιούργοι παραγωγοί της ταινίας την περιτύλιξαν με μερικά συμπαθητικά κόλπα μάρκετινγκ, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί αυτούσια και για το «Blair Witch Project» αν θυμάστε. Πάλι είναι μια ταινία που φαίνεται ότι είναι τραβηγμένη με ερασιτεχνική κάμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και πολλοί πίστεψαν όλα όσα διάβασαν στο ίντερνετ: ότι πρόκειται δηλαδή για μία ακόμα «τρομακτικότερη» ταινία όλων των εποχών. Έτσι παρ’ ότι είναι σχετικά μικρή παραγωγή, κατάφερε να κινήσει ενδιαφέρον και να μαζέψει 60 στρογγυλά εκατομμύρια δολάρια. Πρώτη θέση στο αμερικανικό box office την εβδομάδα που μας πέρασε.

Saw VI

Επίσης βγήκε και το «Saw VI», καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση με 14 εκατομμύρια. Ξέρω, οι περισσότεροι θα έχετε εκπλαγεί. Απορημένοι θα σκέφτεστε για το ποιος τα βλέπει ακόμα. Κι όμως! Υπάρχουν οπαδοί, ζούνε ανάμεσά μας και μοιάζουν με φυσιολογικούς ανθρώπους. Για μένα είναι περίεργο να μιλάω για το «Saw» γιατί αισθάνομαι σαν να βιώνω déjà vu. Μάλλον από εδώ και πέρα θα μετράω τις χρονιές τις οποίες κάνω παρουσιάσεις ταινιών με τα «Saw» που βγαίνουν. Μάλιστα αντί να ψάξω στοιχεία για την έκτη ταινία της σειράς, απλώς θα ανατρέξω στο αρχείο μου και θα αντιγράψω όσα είχα γράψει δύο χρόνια πριν (1η Νοεμβρίου 2007!) για το «Saw 4»: «Πρεμιέρα κάνει η τρίτη συνέχεια του θρίλερ «Saw», με πιστούς οπαδούς που θα το ακολουθήσουν στις αίθουσες αν και σίγουρα φιλοδοξεί να κάνει αποδοτικότερη καριέρα στις ενοικιάσεις dvd. Δεν βρίσκω πολλούς λόγους για να θέλει κάποιος να δει τόσο αίματα και τόση βία, βασισμένα σε αφελέστατες σεναριακές ιδέες. Ο σκηνοθέτης είναι ο ίδιος που έχει κάνει το απαράδεκτο «Saw 2» και το «Saw 3» και αναμένεται να ολοκληρώσει αυτή την προσωπική τριλογία του με πανομοιότυπο τρόπο. Πάντως οι παραγωγοί ήδη ετοιμάζονται για να γυρίσουν και την επόμενη ταινία του franchise, ικανοποιημένοι προφανώς από τα μέχρις στιγμής έσοδα». Άντε και του χρόνου, καλά να ‘μαστε.

Λευκή κορδέλα

Υπάρχουν, όμως και επιλογές ποιότητας. Για παράδειγμα η «Λευκή κορδέλα» (φωτ.) από τον Μάικλ Χάνεκε, τον πολυβραβευμένο Γερμανό σκηνοθέτη του εξαιρετικού (και ελαφρώς μυστηριώδους) «Cache» (2005). Σύμφωνα με την υπόθεση της «Λευκής Κορδέλας», το 1913 μια σειρά από παράξενα γεγονότα αναστατώνει την τακτοποιημένη και φαινομενικά ειρηνική καθημερινότητα ενός αγροτικού χωριού της Βόρειας Γερμανίας. Περισσότερα θα μάθουμε στους κινηματογράφους, αφήνει πολλές υποσχέσεις.

Law abiding citizen

Δυστυχώς κάπου εδώ μάλλον τελειώνουν οι επιλογές ποιότητας. Υπάρχει ένα ερωτηματικό στις ταινίες της εβδομάδας, το «Law abiding citizen», δηλαδή στα ελληνικά «Νομοταγής Πολίτης». Πρόκειται για τυπικό χολυγουντιανό κοινωνικό θρίλερ, στο οποίο πρωταγωνιστούν ο Τζέιμι Φοξ και ο Τζεράρντ Μπάτλερ. Στην Αμερική δεν διέπρεψε και φαίνεται ότι κομμένη και ραμμένη για dvd, αλλά αναφέρω και την υπόθεση για να πάρετε μία γεύση: ένας καθημερινός άνθρωπος αποφασίζει να εκδικηθεί το σύστημα γιατί μέσω μιας σειράς συμφωνιών με τη δικαιοσύνη, ο δολοφόνος της οικογένειάς του αφήνεται ελεύθερος. Στόχος του καθημερινού ανθρώπου είναι ο εισαγγελέας που εμπλάκηκε στη συμφωνία. Χωρίς να έχω αναζητήσει περεταίρω στοιχεία πάω στοίχημα ότι ο Φοξ είναι ο εισαγγελέας και ο Μπάτλερ (king Leonidas για όσους τον θυμούνται στις δόξες του) είναι ο «καθημερινός» άνθρωπος. Παρεμπιπτόντως κρίμα που ο τελευταίος πέθανε στους «300», γιατί δεν θα τον δούμε στο sequel (ναι, θα γυριστεί- γιατί όχι;).

District 9

Αλλάζω θέμα. Θυμάστε που σας έλεγα μετά βαΐων και κλάδων για το «District 9» και σας υποσχόμουν μία δυνατή και πρωτότυπη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ε, λοιπόν ακόμα δεν βγήκε στις αίθουσες της χώρα μας κι ας έχουν περάσει αρκετοί μήνες που προβλήθηκε (με επιτυχία) στην Αμερική. Με ξεγέλασαν κι εμένα οι ημερομηνίες που είχαν ανακοινωθεί στο imdb. Μου το επισήμανε ένας αναγνώστης στο blog της στήλης και σας μεταφέρω το σχόλιό του αυτούσιο: «Άκυρο φίλε το District 9 για τις 22/10! Ήθελα πολύ να το δω σε σινεμά αλλά η ημερομηνία εξόδου της ταινίας δεν βρίσκεται πλέον πουθενά! Κάπου εδώ τα παρατάω, αν δεν βγει πριν κυκλοφορήσει αξιοπρεπής κόπια σε τόρρεντ, θα την κατεβάσω από το νετ. Πρέπει να μάθουν οι Έλληνες διανομείς ότι στην εποχή της ευρυζωνικότητας δεν χωράνε τέτοια λάθη προγραμματισμού. Μην απορούν μετά που οι αίθουσες είναι άδειες και τα DVD-άδικα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο! Για το καλό τους ας καταλάβουν ότι δεν έχουν πια την άνεση να καθυστερούν μήνες ολόκληρους για να βγάλουν στις αίθουσες ταινίες όταν αυτές είναι ήδη διαθέσιμες τζάμπα στο νετ!» No comment, ίσως το δούμε τέλη Νοέμβρη στις αίθουσες.

Ακόμα

Στο κοντινό μέλλον περιμένουμε και ένα ακόμα αστυνομικό-μεταφυσικό (;) θρίλερ, το «Forth Kind» («Στενές επαφές τέταρτου τύπου» θα μπορούσε να μεταφραστεί) με τη Μίλα Γιόβοβιτς. Το έχει σκηνοθετήσει ο Ολατούντε Οσουνσάμι (έτσι λέγεται ο άνθρωπος, μη γελάτε) και βασίζεται σε μια υποτίθεται αληθινή ιστορία για διάφορες ανεξήγητες εξαφανίσεις ανθρώπων σε μια μικρή πόλη στην Αλάσκα. Εννοείται ότι το FBI έχει επιχειρήσει να κουκουλώσει το ζήτημα, δημιουργώντας υποψίες και ερωτηματικά. Ποιος κρύβεται από πίσω; ΑΤΙΑ; Βαμπίρ; Λυκάνθρωποι; Ελ; Αυτή την εβδομάδα βγαίνει στην Αμερική, για εδώ επιδείξτε λίγη ιώβεια υπομονή. Πάντως το έχουν παρακάνει με τις «αληθινές ιστορίες». Το καλύτερο το είχαν σκαρφιστεί οι αδελφοί Κοέν με το «Φάργκο», που στην αρχή έλεγε ότι είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, χωρίς βέβαια να ισχύει κάτι τέτοιο.

Σχεδόν τέλος για σήμερα. Α, ναι. Για τα πολύ μικρά παιδιά κάπου πήρε το μάτι μου ένα animation με τον ευφάνταστο τίτλο «Ο Μπάρι και οι Ντισκο-Σκώληκες». Η υπόθεση νομίζω δεν χρειάζεται. Τέλος παίζεται και ένα «αποκαλυπτικό» ντοκιμαντέρ για τον Μάικλ Τζάκσον. Όλοι οι τεθλιμμένοι συγγενείς και φίλοι προσπαθούν να βγάλουν λεφτά από το πτώμα του.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη