Salt

Salt *

Για την κατασκοπευτική περιπέτεια «Salt» στην οποία πρωταγωνιστεί η Αντζελίνα Τζολί, η επίσημη προγραμματισμένη πρεμιέρα για τη χώρα μας είναι η 16η Σεπτεμβρίου, αλλά προτρέχω για να σας προειδοποιήσω. Μην αναρωτιέστε πότε πρόλαβα να δω την ταινία. Ας πούμε ότι την είδα σε ένα από τα πρόσφατα ταξίδια μου στην Αμερική (όπου παίχτηκε στα μέσα Ιουλίου) ή ότι ταξίδεψα στο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση το σημαντικό είναι το προφητικό μήνυμα που σας μεταφέρω: μην δείτε το «Salt».

Είχα αρκετό καιρό να δω τόσο κακή ταινία, κατάφερε να ρίξει ακόμα και τον πολύ χαμηλό πήχη του «2012». Σε γενικές γραμμές το «Salt» είναι αμερικανιά στα χειρότερά της, που μπορεί είκοσι πέντε χρόνια πριν να μπορούσε να σταθεί, αλλά το 2010 όλες ανεξαιρέτως οι κεντρικές ιδέες του σεναρίου είναι για γέλια (ή κλάματα). Συγχωρέστε με, αλλά αν και είμαι εντελώς αντίθετος στο να αποκαλύπτω την υπόθεση μιας ταινίας, σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση για να σας προφυλάξω. Παρ’ όλα αυτά αν έχετε υποστεί μια μικρή πλύση εγκεφάλου από το marketing της ταινίας, θέλετε να δείτε τη σταρ Αντζελίνα Τζολί να λάμπει στη μεγάλη οθόνη και νομίζετε ότι το «Salt» είναι μια ταινία δράσης που θα σας προσφέρει έντονες συγκινήσεις και θα σας εκπλήξει με τις αλλεπάλληλες ανατροπές της, τότε καλύτερα να πηδήξετε κατευθείαν στην τελευταία παράγραφο. Οι υπόλοιποι καθίστε κάπου αναπαυτικά.

Σύμφωνα με το “μυστηριώδες” σενάριο, κάποιοι απομονωμένοι και ξεχασμένοι στο χρόνο πράκτορες της πάλαι ποτέ KGB, αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν ένα αραχνιασμένο σχέδιο δράσης καταστροφής των ΗΠΑ, το οποίο χρονολογείται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου (αν θυμάστε οι παλιότεροι). Το σχέδιο περιλαμβάνει δολοφονία του προέδρου της Ρωσίας από μια εν υπνώση μυστική πράκτορα της KGB, ακολουθεί η δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ (εννοείται- όλοι θέλουν να σκοτώσουν τον πρόεδρο) και το κερασάκι στην τούρτα είναι η επίθεση με πυρηνικά όπλα ενάντια στη Μέκκα, για να τσαντιστούν όσο δεν πάει οι κακοί Μουσουλμάνοι. Όλα αυτά γίνονται κατά τη διάρκεια ξέφρενων κυνηγητών με αυτοκίνητα, καμιόνια, βυτιοφόρα, τρένα, μοτοσακό, ελικόπτερα και την Αντζελίνα Τζολί να αποδεικνύεται πιο φονική απ’ όλους τους Expendables μαζί. Ακόμα κι όταν τη συλλαμβάνουν και την επιτηρούν δεκάδες άνδρες των swat, εκείνη συνεχίζει να εξοντώνει τους εχθρούς της εναλλάξ στο όνομα της Αμερικής, στο όνομα της Ρωσίας και στο όνομα της Γερμανίας.

Δυστυχώς τα άσχημα νέα για τους ανυποψίαστους θεατές ξεκινούν από το πρώτο πεντάλεπτο. Σκεφτείτε το εξής: έχετε χωμένη στα άδυτα της CIA μία υπερ-μυστική πράκτορα, η οποία παράλληλα ζει μια κανονική ζωή με τον άνδρα της. Θέλετε να την ειδοποιήσετε ότι ξεκινάει το υπερ-μυστικό σχέδιο Χ (δεν αστειεύομαι, έτσι ονομάζεται το σχέδιο στην ταινία) και ότι πρέπει να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Ρωσίας. Τι κάνετε;

Α. Την παίρνετε τηλέφωνο και της το λέτε.

Β. Βάζετε τον εγκέφαλο του σχεδίου Χ, να υποκριθεί ότι είναι πράκτορας της KGB που έχει καρκίνο και θέλει να αυτομολήσει στην Αμερική, έτσι ώστε να τον συλλάβει η CIA και να τον οδηγήσει σε κάτι υπόγεια, όπου θα τον ανακρίνει από σατανική σύμπτωση η συγκεκριμένη πράκτορας (με το ανόητο όνομα Αλάτι). Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και ενώ τον ακούνε ακόμα δέκα πράκτορες, ο εγκέφαλος αφηγείται στη Salt όλη την ιστορία με τους μυστικούς Ρώσους πράκτορες που έχουν καταλάβει θέσεις στην ιεραρχία των ΗΠΑ και της λέει ότι πρέπει να σκοτώσει τον πρόεδρο για να ξεκινήσει το σχέδιο Χ. Έτσι μετά από αυτή την ανοησία, οι δυνάμεις ασφαλείας των ΗΠΑ πρέπει να συλλάβουν τον εγκέφαλο και την Αλάτι (τους οποίους ήδη τους έχουν σε ένα υπόγειο περιορισμένους). Τελικά ο Ρώσος υπερεθνικιστής εγκέφαλος είναι βλάκας (συγχωρέστε μου τον χαρακτηρισμό). Αφού κατάφερε για δεκαετίες να κρατήσει κρυφούς τους πράκτορες, λίγες μέρες πριν γίνει το χτύπημα, αποφάσισε να το ανακοινώσει στη CIA, το FBI, την NSA, το CSI, τη WWF, το WWW, όλους. Επίσης είναι βλάκας γιατί θέλει να σκοτώσει τον Μεντβέντεφ και όχι τον Πούτιν.

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένα κουραστικό και βαρετό, ανελέητο κυνηγητό, με πυροβολισμούς, απιθανότητες, συγκρούσεις, εκτοξεύσεις, απογειώσεις, καταποντισμούς και ασταμάτητη κλωτσοπατινάδα. Για μιάμιση ώρα ο θεατής βασανίζεται από δήθεν αποκαλύψεις και ανατροπές που θα εκπλήξουν είτε μαθητές τρίτης δημοτικού, είτε όποιον έχει δει μόνο ταινίες με τον Μίμη Φωτόπουλο σε όλη του τη ζωή. Η λιπόσαρκη Τζολί δεν πείθει σε κανένα σημείο της ταινίας, το δε υπόλοιπο καστ δίνει ρεσιτάλ ανιαρής διεκπεραίωσης. Φαίνεται ότι είχαν ξεκινήσει να κάνουν μία τυπική καλοκαιρινή ταινία δράσης, με συνταγή ‘90s, αλλά κάπου στη μέση αποφάσισαν να το κάνουν λίγο πιο "ψαγμένο" κατασκοπευτικό θρίλερ. Για μένα το «Salt» απέτυχε πλήρως (ή πέτυχε στο να προσφέρει μιάμιση ώρα ψυχαγωγίας μηδενικής σκέψης) και ίσως δεν αξίζει καν το ένα αστέρι που του έδωσα (σημειώνω, η βαθμολογία του στο imdb είναι στο 6,6 στα 10, δηλαδή όχι πολύ χαμηλά, άρα σε κάποιους άρεσε). Πάντως ακόμα και αν το σενάριο είναι το τελευταίο που σας απασχολεί σε ένα έργο, καλύτερο θα ήταν να δείτε το Σταλόνε και την παρέα του στους Expendables (εκεί δεν υποκρίνονται- λένε θα ρίξουμε ξύλο και ρίχνουν ξύλο), να νοικιάσετε το εξαιρετικό στο είδος του "Taken" με τον Λίαμ Νίσον ή να περιμένετε να βάλει το Star Κυριακή βράδυ το «Swordfish» με τον Τζάκμαν και τον Τραβόλτα.

Sin Nombre

Σχεδόν ένα μήνα μετά τον "Κυνόδοντα" (που ελπίζω να τιμήσατε) επιστρέφω για ένα δραματικό ταξίδι με τρένο. Η μακρά απουσία δικαιολογείται εξαιτίας του Αυγούστου μιας και στην Ελλάδα συνηθίζεται να παύει κάθε κινηματογραφική δραστηριότητα και να πέφτουν σε θερινή νάρκη ακόμα και τα multiplex (τουλάχιστον εδώ στα Γιάννενα). Δυστυχώς το σημερινό ταξίδι δεν θα είναι ένα ανέμελο ταξίδι διακοπών, αλλά η ατελείωτη πορεία ενός τρένου, του οποίου οι λαθραίοι επιβάτες διασχίζουν εξωτικά όμορφες χώρες υπό άθλιες συνθήκες.

Sin Nombre ***1/2

Οι άνθρωποι χωρίς όνομα (sin nombre), χωρίς ταυτότητα και χωρίς μέλλον βρίσκονται παντού γύρω μας κι ας τους έχει καταστήσει αόρατους σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία μας. Το θέμα αποφάσισε να διαπραγματευτεί τη χρονιά που μας πέρασε ο άγνωστος σκηνοθέτης Cary Fukunaga και εμπνευσμένος από την Οδύσσεια των λαθρομεταναστών στην κεντρική Αμερική, κατάφερε να γυρίσει ένα πολύ καλό φιλμ με άφθονα εντυπωσιακά στοιχεία.
Σε στυλ κινηματογράφησης το "Sin Nombre" μου θύμισε λίγο τον Inarritu (Χαμένες Αγάπες, Βαβέλ, 21 γραμμάρια), αλλά είναι μια ταινία ευανάγνωστη που δεν έχει σκοπό να μπερδέψει το θεατή, αλλά έχει ως στόχο να περάσει άμεσα τα νοήματα της, χρησιμοποιώντας το απαραίτητο περιπετειώδες περιτύλιγμα. Την πλοκή συνθέτουν δύο ξεχωριστές ιστορίες, οι πρωταγωνιστές των οποίων στροβιλίζονται προς το ίδιο σημείο. Παρ' ότι έχουν διαφορετικές επιδιώξεις, ξεκινούν από αντίθετες αφετηρίες και οι ηθικές τους δεν θα συγκλίνουν ποτέ, μία τρομαγμένη μετανάστης και ένας βίαιος εγκληματίας, συναντιούνται και για μερικές μέρες συνυπάρχουν. Η διασταύρωση των ιστοριών τους διαρκεί πολύ λίγο, αρκετά όμως για να αλλάξει τη ζωή τους και ουσιαστικά να τους οδηγήσει στην καταστροφή. Το σημαντικότερο που θα κρατήσει ο θεατής είναι το tagline της ταινίας: "η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να μην ρισκάρεις τίποτα".
Εσείς αξίζει να δείτε το "Sin Nombre" για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της καταστροφής που έχουν υποστεί στις ζωές τους οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις εστίες τους, προκειμένου να αναζητήσουν μία καλύτερη ζωή- άλλωστε το ουτοπικό αυτό μοτίβο δεν είναι καθόλου άγνωστο στη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν πιστεύω ότι κάποιος θα πειστεί να αλλάξει άρδην τη συμπεριφορά του απέναντι στους λαθρομετανάστες- αυτά είναι "χούγια" που βγαίνουν μαζί με την ψυχή. Αλλά πιστεύω ότι ορισμένοι ίσως ευαισθητοποιηθούν περισσότερο. Άλλωστε ο κινηματογράφος δεν είναι αποκλειστικά μέσο ψυχαγωγίας, είναι και μέσο κοινωνικής αφύπνισης, κι ας ακούγεται βαρύγδουπο αυτό. Δεν είναι και επανάσταση, αλλά μπορεί να αποκτήσει την ορμή ενός χαστουκιού.
Σε κάθε περίπτωση και όσον αφορά το αμιγώς καλλιτεχνικό κομμάτι, έχουμε να κάνουμε με μια άρτια παραγωγή που βρίσκεται πολύ πάνω από το μέσο όρο, στηρίζεται στο δυνατό της θέμα και παίρνει μεγάλη ώθηση απ' τις εκπληκτικές σεκάνς πάνω στο τρένο και τις σοκαριστικές σκηνές όπου πρωταγωνιστούν οι συμμορίες στο Μεξικό. Ειδικά για τις τελευταίες οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν αληθινές μαρτυρίες ώστε να αναπαράγουν ένα όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερο αποτέλεσμα. (Υπενθυμίζω ότι τα τελευταία χρόνια το Μεξικό συγκλονίζεται από τα ξεσπάσματα βίας που πυροδοτούν οι συγκρούσεις μεταξύ φατριών για τον έλεγχο των οδών διακίνησης ναρκωτικών, όπλων και γυναικών. Κάπου στο φόντο βρίσκονται και οι μεξικανικές αρχές ασφαλείας).

Αυτά τα λίγα για σήμερα και αναγκαστικά θα αλλάξω απότομα κλίμα. Είμαστε σε αντίστροφη μέτρηση για το Inception. Μέχρι στιγμής η ταινία έχει εισπράξεις 250 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και βαθμολογία 9,1 στα 10 στο imdb. Απομένει να διαπιστώσουμε με τα μάτια μας αν όντως είναι η καλύτερη περιπέτεια της χρονιάς. Επίσης στη χώρα των μεγάλων ευκαιριών έχει κάνει πρεμιέρα και το "Expendables" του Σταλόνε, μία ταινία καταιγιστικών πυροβολισμών που βαδίζει στα χνάρια ταινιών του '80 και του '90 όπως το ανυπέρβλητο "Κομάντο", τα "Ράμπο", τα "Πολύ σκληρός για να πεθάνει". και τα "Ατσαλένιος Αετός". Το καλύτερο είναι ότι στους αναλώσιμους εμφανίζονται σχεδόν όλοι οι αστέρες ταινιών του είδους: Τζετ Λι, Τζέισον Στάθαμ, Μπρους Γουίλις, Ντορφ Λούγκρεν (ο πολύ κακός Ρώσος από το Ρόκυ 5), Μίκι Ρουρκ, όλοι. Από εισιτήρια πήγε πολύ καλά, κατέλαβε την πρώτη θέση στο box office (κάτι που δεν είχε καταφέρει το τελευταίο Ράμπο) και φαίνεται ότι αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον. Ποιο μέλλον, ίσως αναρωτηθείτε. Μα υπάρχει μέλλον. Ο Σταλόνε σίγουρα ετοιμάζει νέο Ράμπο και άλλα πολλά που θα δούμε να αιματοκυλίζονται στις οθόνες μας.

Κυνόδοντας

Γιάννενα είμαι αυτές τις μέρες, στα μέσα μιας άτυπης κινηματογραφικής νηστείας- άλλωστε το καλοκαίρι στην Ελλάδα θεωρείται νεκρή περίοδος (σε αντίθεση με την Αμερική που τα blockbusters παρελαύνουν το ένα μετά το άλλο). Η τελευταία ταινία που είδα ήταν σε όχι και τόσο καλή ποιότητα στο laptop, η δεύτερη της τριλογίας «Millennium», δηλαδή το «Κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά». Δεν άγγιξε το άριστα όπως η πρώτη (άλλαξε ο σκηνοθέτης), αλλά αξίζει ν' ακολουθήσετε τη Λίζμπεθ Σαλάντερ στα σκοτεινά μονοπάτια της Σουηδικής κοινωνίας, όπου τελικά δεν είναι όλα όσο καλογυαλισμένα φαίνονται. Τώρα πριν προχωρήσουμε, θέτω δύο κρίσιμες ερωτήσεις: α) σε ποιον ανήκει ένα αεροπλάνο αφού πέσει; β) πού φυτρώνουν τα ζόμπι;

Κυνόδοντας ****

Πολλοί θα έχετε ακούσει για αυτόν, αλλά καθ’ ότι προβλήθηκε σε περιορισμένο δίκτυο κινηματογράφων, όπως επίσης και γιατί η επίσημη κυκλοφορία του σε dvd αναμένεται το Σεπτέμβριο, έχει σαν αποτέλεσμα να μην έχει ακόμα την απήχηση που αξίζει στη χώρα μας. Ίσως γίνει αρκετός ντόρος σε μεσημεριανές εκπομπές αν καταφέρει να φτάσει μέχρι τον προθάλαμο των ξενόγλωσσων όσκαρ σε μερικούς μήνες. Πάμε να δούμε πιο συγκεκριμένα περί τίνος πρόκειται και γιατί αξίζει την προσοχή μας.

Δεν θυμάμαι από πότε είχε μια ελληνική ταινία να μου κάνει τόσο καλή εντύπωση. Πέρα από τις χαζοκωμωδίες του στυλ «Σούλα Έλα Ξανά» και ανεκδιήγητες φάρσες όπως το «I love Καρδίτσα», στην Ελλάδα σπάνια γυρίζονται δυνατές ταινίες. Οι παραγωγοί αρκούνται στις γελοίες συνταγές τηλεοπτικής λογικής και τα multiplex τις προβάλλουν για κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικούς λόγους (αν για ένα μήνα το χρόνο σε μία αίθουσα δείχνουν ελληνική ταινία, τότε από την αίθουσα εκπίπτει φόρος). Συχνά απογοητεύομαι βλέποντας ταινίες από Σκανδιναβία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, οι οποίες αν και δεν είναι γυρισμένες με πακτωλό χρημάτων, καταφέρνουν να αφήσουν ισχυρό αντίκτυπο στον θεατή. Σε πολύ υψηλό επίπεδο ήταν η «Σκόνη του χρόνου» του Αγγελόπουλου, αλλά εκείνο ήταν διεθνής συμπαραγωγή με Μπρούνο Γκαντζ και Νταφόε και λίγο ελληνικό χρώμα. Την υπερ-προβεβλημένη «Ψυχή Βαθιά» του Βούλγαρη δεν την είδα, αλλά δεν άκουσα παρά μέτρια έως συμπαθητικά σχόλια και ούτως ή άλλως αυτές ήταν δύο ταινίες με μεγάλο για τα δεδομένα μας budget και από καταξιωμένους σκηνοθέτες. Και ενώ το τοπίο για μια ακόμα περίοδο λίμναζε, η έκπληξη ήρθε απρόβλεπτα με ένα κοινωνικό, κλειστοφοβικό και εν μέρει σουρεαλιστικό δράμα, τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου.

Ο Γιώργος Λάνθιμος γεννήθηκε το 1973, έκανε μερικά video clip (θυμάμαι ένα σε μονοπλάνο με τον Ρουβά σε ένα πορνείο) και αν θυμάστε το 2001 σκηνοθέτησε μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο τον «Καλύτερο μου φίλο», μια τυπικά κακή ελληνική κωμωδία. Το 2005 σκηνοθέτησε την «Κινέττα», ένα φιλμ που πρώτη φορά στη ζωή μου το άκουσα διαβάζοντας το βιογραφικό του Λάνθιμου και φαίνεται ότι δεν ήταν κάτι αξιόλογο. Και πέρσι ήρθε η έκπληξη της χρονιάς, ο «Κυνόδοντας» («Dogtooth» ξενόγλωσσα), μια ταινία που πρώτη φορά ακούστηκε στη χώρα μας όταν απέσπασε έναν έπαινο στο φεστιβάλ των Καννών (Prize un certain regard). Από τότε κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα σε κύκλους σινεφίλ, και βρήκε διανομή όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, όπου απέσπασε ενθουσιώδη σχόλια από κοινό και φεστιβάλ. Και καθόλου άδικα.

Για την υπόθεση σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα να μην σας αποκαλύψω ούτε ένα ψίχουλο μιας και ό,τι και να πω θα σας χαλάσει ένα μέρος από την απόλαυση της ανακάλυψης και ενός υποδόριου μυστηρίου που υπάρχει στο έργο και αποτελεί κύριο συστατικό του. Δεν θα παρακολουθήσετε φυσικά κάποιο αστυνομικό whodunit, αλλά θα δείτε πράγματα που ξεφεύγουν από την κοινή λογική έχοντας ως στόχο να ερεθίσουν τη φαντασία σας. Αντί για την υπόθεση θα γράψω τα πρώτα λόγια που ακούγονται στην ταινία, και είναι από μία ηχογραφημένη κασέτα: «Οι καινούργιες λέξεις της ημέρας είναι οι εξής: θάλασσα, αυτοκινητόδρομος, εκδρομή, καραμπίνα. Θάλασσα είναι η δερμάτινη πολυθρόνα με τα ξύλινα μπράτσα, σαν αυτή που έχουμε στο σαλόνι. Παράδειγμα: Μην κάθεσαι όρθιος, κάτσε στη θάλασσα να τα πούμε με την ησυχία μας».

Πολύ καλή η σκηνοθεσία του Λάνθιμου, έδειξε μεγάλη διάθεση να ξεφύγει από ακαδημαϊκές φόρμες και το αποτέλεσμα με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Πλάνα που καταπίεζαν τις φιγούρες των πρωταγωνιστών όταν οι καταστάσεις τους σύνθλιβαν, ωραία χρήση του φλου και του νετ, έξυπνη η παντελής απουσία μουσικής. Επίσης όλοι οι ηθοποιοί του μικρού καστ (ουσιαστικά έξι άτομα) ήταν καλοί στους «παράξενους» ρόλους τους. Κρατήστε ότι ανά διαστήματα κυριαρχεί η γυμνή σάρκα μιας και η σεξουαλική αφύπνιση είναι ένα από τα κύρια ζητήματα που θίγονται. Ο πυρήνας που εγώ διέκρινα είναι το πόσο μοιάζουμε με τα υπόλοιπα ζώα (συγκεκριμένα τα σκυλιά) και κατά πόσο η ανατροφή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ζωώδη κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση νομίζω στον Λάνθιμο θα πρέπει να αποδοθούν αποκλειστικά τα εύσημα για τον «Κυνόδοντα», μια στο σύνολο πολύ καλή ταινία. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα του χρεωθεί και μία γκρίζα ιστορία σχετικά με το σενάριο. Όσα θα διαβάσετε από εδώ και κάτω δεν αποτελούν προϊόν γνήσια ελληνικής γκρίνιας. Για τους περισσότερους ειλικρινά δεν νομίζω ότι έχουν σημασία, αλλά για να δώσω ολοκληρωμένα την εικόνα της ταινίας αξίζει να σημειωθούν.

Δημιουργήθηκε ένα θέμα σχετικά με μία σχετικά άγνωστη μεξικανική ταινία του εβδομήντα, το «El Castillo de la Pureza» («Το κάστρο της αγνότητας», σε σκηνοθεσία Έπσταιν). Η συγκεκριμένη ταινία βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη της χώρας. Δεν είναι κάτι φοβερά πρωτότυπο. Τέτοιου είδους εγκλήματα έχουν γίνει και στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες φαντάζομαι. Ο «Κυνόδοντας» -όπως εύκολα διαπιστώνει κάποιος- έχει πολλά κοινά σημεία με το μεξικανικό έργο. Έχει επίσης μία δύο σκηνές που άμεσα παραπέμπουν στο «El Castillo de la Pureza» και δίνουν ενδείξεις ότι ο Λάνθιμος είχε δει τη συγκεκριμένη εκδοχή (πλέον χαρακτηριστική η σκηνή της τυφλόμυγας). Μειώνει αυτό την καλλιτεχνική αξία του «Κυνόδοντα»; Για μένα όχι, αλλά το αναφέρω ως γεγονός αφήνοντας την τελική κρίση σε εσάς. Αν θέλετε να κάνετε περαιτέρω έρευνα, τη μεξικανική ταινία μπορείτε να τη δείτε χωρισμένη σε έντεκα μέρη στο youtube ή και να την κατεβάσετε. Ναι, ναι ξέρω είναι «παράνομο» το τελευταίο και όσα γράφω σε αυτό το άρθρο δεν συνιστούν κατ’ οποιονδήποτε τρόπο προτροπή προς τέλεση αξιόποινων πράξεων, μπλα μπλα μπλα.

Αυτά για σήμερα. Στην Αμερική το πολύπλοκο sci-fi θρίλερ του Κρίστοφερ Νόλαν «Inception» έσπασε τα ταμεία και κερδίζει καλές κριτικές, αλλά εδώ θα το δούμε τέλη Αυγούστου. Υπομονή αναγκαστικά. Από σήμερα και μέχρι τέλος του μήνα τρέχει ένα πολύ ενδιαφέρων project στο internet, που αποδεικνύει ότι στην εποχή 2.0 όλοι οι άνθρωποι συνδέονται και έχουν τα μέσα να κάνουν τη φωνή τους να φτάσει σε όλους τους ανθρώπους (οκ, παραδέχομαι μιλάω μόνο για όσους έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε έναν υπολογιστή). Δύο διάσημοι και βραβευμένοι με όσκαρ σκηνοθέτες (Ρίντλευ Σκοτ και Κέβιν Μακντόναλντ), κάλεσαν τους χρήστες να κινηματογραφήσουν στιγμές της καθημερινότητας τους και να της αναρτήσουν στο youtube, ώστε να δημιουργηθεί μία ταινία που θα απεικονίζει το πώς ήταν η 24^η Ιουλίου 2010 στον πλανήτη γη- κάτι σαν time capsule. Αν λοιπόν έχετε μια κάμερα τραβήξτε απλά μερικά λεπτά απ’ τη ζωή σας -χωρίς υπερβολές- και ίσως είστε ανάμεσα σε όσους τυχερούς επιλεγούν για το Life in a Day. Για την ακρίβεια αυτή ακριβώς τη στιγμή που γράφω όσα διαβάζετε, παράλληλα κινηματογραφώ και τον εαυτό μου. Εις το επανιδείν.

*Α, ξέχασα. Για να μάθετε τις απαντήσεις στις δύο ερωτήσεις θα πρέπει να δείτε τον «Κυνόδοντα».

Defendor

Όπως διαπιστώσετε όσοι με έχετε ξαναεπισκεφτεί, από χθες έχει αλλάξει το στήσιμο του ιστολογίου. Με τη βοήθεια των έτοιμων templates του blogger έκανα αρκετές αλλαγές που νομίζω έκαναν την καρέκλα του σκηνοθέτη και πιο όμορφη και πιο αναπαυτική. Παρόμοιος καλοκαιρινός άνεμος ανακαίνισης φύσηξε και στο λογοτεχνικό ιστολόγιό μου, τη "σελίδα για άλλες σελίδες"- αν θέλετε περάστε και από εκεί να ξεφυλλίσουμε μαζί κάνα βιβλίο για την παραλία.
Μετά και τη σεμνή τελετή των εγκαινίων ήρθε η ώρα για έναν ακόμα σούπερ ήρωα, ίσως τον πιο ανθρώπινο όλων όσων έχουν προσπαθήσει να σώσουν τον κόσμο. Και μαζί του θα τοποθετήσω τους αιματοβαμμένους ήρωες του Kick Ass, που με μια πρώτη ματιά του μοιάζουν όσο η μέρα με τη νύχτα (δηλαδή αρκετά).

Defendor ***1/2

Τα τελευταία χρόνια οι ταινίες με σούπερ ήρωες βρίσκονται σταθερά ψηλά στις προτιμήσεις των θεατών. Γενικότερα οι μεταφορές κόμικ στη μεγάλη οθόνη είναι πολύ δημοφιλείς και ήταν θέμα χρόνου να προκύψουν ταινίες αυτοαναφορικές, οι οποίες να μελετούν την επίδραση του είδους στην κοινωνία και κατ' επέκταση την ανάληψη δράσης από τους ίδιους τους πολίτες. Πόσο απίθανο είναι κάποιος να παραγγείλει ένα πολύχρωμο εφαρμοστό κουστούμι από το internet και να ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας του για να επιβλέψει την τήρηση της τάξης; Πριν από λίγες εβδομάδες είχα γράψει για μία παρόμοια ταινία, το "Kick Ass" (παρακάτω επαναλαμβάνω την ανάρτηση), σήμερα θα το αντιπαραβάλω με το αξιόλογο "Defendor", που κινείται στο ίδιο μήκος κύματος.
Το "Defendor" είναι μια καναδική ταινία που παρακολουθεί τη ζωή του Arthur, ενός δυσλειτουργικού χαρακτήρα, που ζει απομονωμένος και με μόνη συντροφιά ένα σμήνος από σφήκες (μην βιάζεστε, δεν θα τον τσιμπήσουν για να αποκτήσει υπερδυνάμεις). Παρένθεση: μία επίσης πολύ καλή καναδική κοινωνική ταινία που αναλύει τις σχέσεις πατέρα και γιων μέσα στην οικογένεια είναι το C.R.A.Z.Y.
Ο Arthur όμως έχει υψηλό αίσθημα ευθύνης, θέλει να κάνει κάτι σημαντικό με τη ζωή του και να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Έτσι τα βράδια φοράει μια μαύρη στολή, μάσκα και κράνος και γίνεται ένας αυτόκλητος τιμωρός του εγκλήματος. Μην φανταστείτε ότι εξοπλίζεται με πολυβόλα, ρουκέτες, κέβλαρ και πανούργα ηλεκτρονικά gadgets. Κι ούτε ότι οδηγεί ένα cool όχημα σε στυλ bat mobil, που μπορεί να μετατραπεί σε μηχανή, αεροπλάνο, χόβερκραφτ, τανκ και ζέπελιν. Όχι, καθόλου. Ο "Defendor" είναι ένας αγαθός γίγαντας, που θεωρεί ότι τα όπλα είναι για τους δειλούς, ότι όλοι μπορούν να εξουδετερωθούν με τη βοήθεια... μπιλιών και το μονόγραμμα "D" στη στολή του το σχηματίζει με κομμάτια μονωτικής ταινίας. Παρά τις ευγενείς προθέσεις του όμως είναι δύσκολο να επιβιώσει, όχι μόνο γιατί ζει σε μια εποχή που το έγκλημα και η διαφθορά κυριαρχούν, αλλά και γιατί η απρόσωπη κοινωνία δεν αφήνει περιθώριο για τέτοιου είδους "ασυνήθιστες" συμπεριφορές.
Η ταινία δεν είναι κωμωδία και ούτε περιπέτεια, αν και έχει στοιχεία και των δύο ειδών. Είναι μια γλυκόπικρη αφήγηση για έναν ήρωα που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Και ενίοτε καταχωνιάζουμε. Καλή η σκηνοθεσία του Peter Stebbings και εντυπωσιακός ο πρωταγωνιστής Woody Harrelson σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.
Μπορεί ο δυσλεκτικός "Defendor" να ξεκινάει από την ίδια αφετηρία με τον nerd "Kick Ass", και μπορεί να έχουν περίπου την ίδια κατάληξη, αλλά ενώ ο δεύτερος επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο του splatter, ο πρώτος κινήθηκε σε λιγότερο εύκολα μονοπάτια. Την κάθε ταινία αξίζει να τη δείτε για τα δικά της προτερήματα. Το "Defendor" για τα κοινωνικά μηνύματα και την ανάπτυξη χαρακτήρων, το "Kick Ass" για τα κοινωνικά μηνύματα και τη στυλιζαρισμένη βία. Δεύτερη παρένθεση: το sequel του "Kick Ass" ήδη είναι στα σκαριά για το 2012 με τους ίδιους συντελεστές μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Θα στηρίζεται επίσης σε κόμικ του Μαρκ Μίλαρ και έχει το ευφάνταστο τίτλο "Kick Ass 2: Balls to the walls".

Kick-Ass ***

Ήταν μια ταινία-έκπληξη. Ανέμενα ότι θα έβλεπα ένα οπτικοποιημένο κόμικ με υπερ-ήρωες, αλλά το trailer με έχει προετοιμάσει για κάτι που θα έκλινε πολύ περισσότερο προς την παρωδία. Τελικά οι περισσότερες αστείες σκηνές ήταν στο trailer και ο σκηνοθέτης Μάθιου Βον επέλεξε να κρατήσει παράξενες ισορροπίες μεταξύ σοβαρού και αστείου. Το χαρακτηριστικότερο ήταν ότι φλέρταρε πολύ έντονα με τη βία, σε βαθμό που πιστεύω θα ενοχλήσει ορισμένους. Ειδικά στις σκηνές που οι ταραντινικοί σφαγιασμοί εκτελούνται από ένα δεκάχρονο, γλυκύτατο κοριτσάκι.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο Dave Lizewski ένας τυπικά απροσάρμοστος μαθητής σχολείου, αποφασίζει να φορέσει μία αλλόκοτη στολή καταδύσεων και να υποδυθεί τον σούπερ-ήρωα Kick-Ass, που βοηθάει τους συνανθρώπους του στην πόλη. Γιατί το κάνει; Πρώτα απ' όλα γιατί έχει αναπτυγμένη μία αίσθηση καθήκοντος και αλτρουισμού. Κατά δεύτερον για να βελτιώσει την ανύπαρκτη σεξουαλική του ζωή. Η προσπάθειά του αποκτά με τη βοήθεια του youtube διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου και σύντομα ο έλεγχος ξεφεύγει από τα χέρια του Dave.
Έντονα χρώματα, ενδιαφέρουσες φάτσες στο καστ (μαζί με τον γερόλυκο Νίκολας Γκέιτζ), καλές σκηνές μονομαχιών, απόλυτη κόμικ αισθητική και σκιαγράφηση ενός ήρωα που θυσιάζεται για το ευρύτερο καλό (και για χάρη της αίγλης). Συνολικά ένα αξιόλογο αποτέλεσμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες και κυρίως στο κοινό των multiplex. Είδα το "Kick-Ass" στον κινηματογράφο και καθόλου δεν μετάνοιωσα για τα 9 ευρώ, αντιθέτως διασκέδασα στο πνεύμα του tagline: "Shut up. Kick ass." Στα αμερικανικά ταμεία πήγε πολύ καλά, στο imdb που παραδοσιακά πριμοδοτεί τις ταινίες του είδους έχει βαθμολογία 8,2 στα 10 έπειτα από 60.000 ψήφους, ενώ στο rottentomatoes το ποσοστό των θετικών κριτικών είναι στο 76%. Όχι άσχημα, ενώ πολλά like αξίζει και το poster που βλέπετε εδώ δίπλα.

Αυτά για την ώρα. Όπως θα έχετε ακούσει, στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, η τρίτη ταινία του έπους του Twilight, η "Έκλειψη" έχει κάνει θραύση, κόβοντας την πρώτη εβδομάδα προβολής της 162 εκατομμύρια δολάρια (!). Μαζί της έκανε πρεμιέρα και το φάνταζυ του Σιάμαλαν "The last airbender" που ή θα είναι ή του ύψους ή του βάθους. Έχω δει όλες τις ταινίες του συμπαθούς Ινδού και ελπίζω αυτή τη φορά κοινό και σκηνοθέτης να έχουν ξεπεράσει το σύνδρομο της Έκτης Αίσθησης. Περισσότερα όμως στις επόμενες εβδομάδες. Δεν ξεχνάω ότι έχω υποσχεθεί και κριτική για τον "Κυνόδοντα". Μέχρι τότε και αφού αναφερθήκαμε εκτενώς σε μασκοφόρους υπερασπιστές του νόμου, μπορείτε να συμβάλετε και εσείς στο hype για την καινούργια ταινία του Νόλαν "Inception", παρακολουθώντας το εντυπωσιακό trailer.

Spartacus: Blood and Sand

Spartacus: Blood and Sand ****

Γράφοντας αυτή την ανάρτηση βλέπω τη Βραζιλία με την Ακτή Ελεφαντοστού. Και μόλις ο Λουίς Φαμπιάνο πέτυχε ένα μαγικό γκολ (με λίγη βοήθεια απ’ τα χέρια, αλλά τα έχουμε ξαναδεί αυτά). Αυτές τις μέρες είδαμε και το τρίτο trailer από το πολυαναμενόμενο «Inception» του Κρίστοφερ Νόλαν, που εκτίναξε τις προσδοκίες μας στα ύψη. Στοιχηματίζω ότι θα είναι η ταινία του καλοκαιριού (τέλη Ιουλίου κάνει πρεμιέρα), όμως στην Ελλάδα λογικά θα αργήσει.

Σήμερα σκέφτηκα να αφήσω λίγο τον κινηματογράφο και η αιτία είναι το «Spartacus: Blood and Sand». Πάνω κάτω αυτά που λέει ο τίτλος και τέσσερα αστέρια για μία πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά, που τελευταία ακούγεται αρκετά και στη χώρα μας- να ‘ναι καλά οι καταρρακτώδεις βροχές του ίντερνετ. Το μόνο ίσως που λείπει από τον υπότιτλο είναι το «sex», ένα από τα κύρια συστατικά της συνταγής όπως θα δούμε παρακάτω.

Η σειρά αναπλάθει το μύθο του ιστορικού προσώπου Σπάρτακου, ενός μονομάχου που κατά τον πρώτο αιώνα π.Χ. ηγήθηκε μίας μεγάλης εξέγερσης σκλάβων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από 13 επεισόδια και προβλήθηκε από τον Ιανουάριο στο αμερικανικό συνδρομητικό κανάλι Starz.

Στις ΗΠΑ δείχνουν ξεκάθαρα ότι τους αρέσει ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός και μετά την αναγέννηση του είδους πριν λίγα χρόνια με τον "Μονομάχο" του Ρίντλευ Σκοτ, είχαμε έναν καταιγισμό από μεγάλες παραγωγές που ασχολήθηκαν με ελληνική μυθολογία. Η "Τιτανομαχία" κινήθηκε σε καλά επίπεδα φέτος, ο «Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπής» προωθήθηκε πολύ, η «Τροία» ήταν η «Τροία», ενώ οι "300" έκλεψαν τις εντυπώσεις. Τότε το πολύ καλό μάρκετινγκ, η έξυπνη χρήση του blue screen και ένας σκηνοθέτης με εμπνεύσεις (δημιούργησε αργότερα και το εξαιρετικό «Watchmen») παρέδωσαν μία ταινία που απέσπασε εκτός από ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού και καλές κριτικές. Υποσημείωση: αναμένουμε μέσα στο 2011 το sequel που μάλλον θα ονομάζεται «Ξέρξης» (όπως και το αντίστοιχο sequel του κόμικ, γραμμένο πάλι από τον Φρανκ Μίλερ). Ως τότε λοιπόν, αφού το «Lost» τελείωσε και το «Fast Forward» αποδείχθηκε αμερικανιά, έχουμε να ασχοληθούμε με κάτι εντυπωσιακό και αρχαιοπρεπές στα χνάρια του «Rome».

Δεν σύγκρινα παραπάνω τυχαία τους "Τριακόσιους" με το "Spartacus" μιας και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη κινηματογραφική τριβή για να συνειδητοποιήσεις πόσο επηρεασμένη είναι η σειρά από την αισθητική της ταινίας του Σνάιντερ. Άλλωστε μού πρότειναν τη σειρά χρησιμοποιώντας και αυτό το επιχείρημα και με αυτό το δόλωμα είδα μέσα σε λίγες μέρες όλα τα επεισόδια, παρασυρμένος από τις εξελίξεις.

Οφείλω να ομολογήσω ότι παραγωγοί, συντελεστές και σκηνοθέτες των δεκατριών επεισοδίων προέρχονται κατά κύριο λόγο από τη «Ζήνα» και τον «Ηρακλή», αλλά αυτό μην σας τρομάζει. Η ίδια η Lucy Lawless συγκαταλέγεται στους πρωταγωνιστές και ο Ιόλαος έχει πάρει θέση πίσω απ’ την κάμερα, παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα είναι αξιόλογο.

Ο πρωταγωνιστής Andy Whitfield είναι κατάλληλος για τον κτηνώδη ρόλο, ενώ και όλοι όσοι τον πλαισιώνουν ανεβάζουν το υποκριτικό επίπεδο της σειράς, όπως ο John Hannah που υποδύεται τον Μπατιάτους. Οι δημιουργοί έχοντας στη διάθεσή τους το πλεονέκτημα του χρόνου, σφυρηλάτησαν μια αλυσίδα χαρακτήρων που σταδιακά αποκτούν βάθος και δένουν αρμονικά με το φόντο. Πρέπει να τονίσω ότι το πρώτο επεισόδιο της σειράς στηρίζεται σε αδύναμο και απλοϊκά σχηματικό σενάριο, αλλά τα προβλήματα σύντομα ξεπερνιούνται. Αξίζει να επιμείνετε.

Όλοι οι διάλογοι είναι πολύ προσεγμένοι σε σημείο που να μοιάζουν βγαλμένοι από βιβλίο (αν και μερικές φορές θα τους προτιμούσα λίγο ελαφρύτερους, δεν χρειάζεται όλοι οι μονομάχοι να μιλάνε σαν φιλόσοφοι ή ποιητές). Τα κουβάρια των δολοπλοκιών είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σειράς και σε αρκετά επεισόδια θα συμβούν ανατροπές που θα σας εκπλήξουν. Μουσική και κοστούμια σε καλό επίπεδο, όσο για τα σκηνικά όρεξη να έχετε για εικόνες από blue screen (πετυχημένη η αισθητική τους).

Αν είστε της παλιάς σχολής και αναπολείτε την ταινία του Κιούμπρικ για τον Σπάρτακο ή το «Μπεν Χουρ», καλύτερα να τα διώξετε από το μυαλό σας πατώντας το play. Βρισκόμαστε στο 2010 και η ιστορία δικαιούται να ειπωθεί ξανά, με περισσότερα εφέ, περισσότερο θράσος, περισσότερους μύες και φλερτάροντας με την ωμή βία. Ας μην κρυβόμαστε, θα παρακολουθήσετε πολλές σκηνές σπλάτερ.

Υπάρχουν ελάχιστα ιστορικά στοιχεία για τη ζωή του Θρακιώτη Σπάρτακου πριν την εξέγερση. Μια λεπτομέρεια είναι ότι στην πραγματικότητα το «Σπάρτακος» δεν είναι το κανονικό του όνομα, είναι αυτό που αποκτά στην αρένα μετά τα πρώτα κατορθώματά του. Η σειρά έχει ένα στρώμα ιστορικότητας, αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω πόσο παχύ ήταν. Στο σχετικό άρθρο της Wikipedia αναφέρει τις ιστορικές ανακρίβειες (εστιάζονται περισσότερο στην κοινωνική θέση των γυναικών), αλλά προσωπικά η αναπαράσταση της εποχής με ικανοποίησε πλήρως. Κάπως έτσι πρέπει να ζούσαν στην αρχαία Ρώμη και μου άρεσε που αξιώματα και εκφράσεις λέγονταν στα λατινικά.

Σύμφωνα με την υπόθεση ο Σπάρτακος είναι ένας φύλαρχος από τη Θράκη, υποτελείς στους Ρωμαίους. Πηγαίνει σε μια εκστρατεία μαζί τους, αλλά όλα πάνε στραβά και καταλήγει καταδικασμένος σε θάνατο. Αυτό δεν είναι το χειρότερο, γιατί οι Ρωμαίοι κάνουν την αγαπημένη γυναίκα του σκλάβα. Όπως και εσείς θα χάνατε την ψυχραιμία σας, έτσι και ο Σπάρτακος αρχίζει να σκοτώνει κόσμο και κοσμάκη προκειμένου να την ξανακρατήσει στην αγκαλιά του. Δεν είναι όμως σπαρμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος, καθώς πολλοί διαβόητοι τύποι με τρομακτικά παρατσούκλια θέλουν να του ξεριζώσουν το κεφάλι. Πίσω από τον πυρήνα της πλοκής όμως, ξεχωρίζουν οι συγκρούσεις χαρακτήρων και οι ακόρεστες φιλοδοξίες τους.

Συνολικά η ατμόσφαιρα στο «Spartacus» κυμαίνεται από οργιαστική έως νοσηρή, δεν υπάρχουν πολλά φτιασιδώματα και σίγουρα δεν είναι ένα θέαμα που απευθύνεται σε παιδιά ή ανθρώπους που απεχθάνονται τη βία και τη βρομιά.

Το τελείωμα της πρώτης σεζόν φέρνει αναμονή για την εξέλιξη της ιστορίας. Ο παλιός Σπάρτακος και η σκωτσέζικη εκδοχή του (βλ. «Braveheart»), είχαν έναν προσανατολισμό ενάντια στη φεουδαρχία και σύγκρουσης με κάθε μορφή κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Θα ήθελα πολύ να δω τη σειρά να μεταμορφώνεται από ένα οπτικό πανηγύρι σε κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία. Αυτό βέβαια είναι στοίχημα μεγάλο, που σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί και από το μέγεθος της παραγωγής. Οι μεγάλοι στρατοί απαιτούν και πολλά λεφτά, είτε τους φτιάχνεις στην πραγματικότητα, είτε τους αναπαριστάς στη μικρή οθόνη.

Τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν καθυστέρησαν εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας του Whitfield (τελικά φαίνεται ότι ξεπεράστηκε). Για την ώρα ανακοινώθηκε ένα prequel έξι επεισοδίων το οποίο θα αφηγείται την ιστορία του Μπατιάτους και της γυναίκας του Λουγκρητίας, δύο ηρώων που στην πρώτη σεζόν κινούν τα νήματα.

Συγκερασμός σεξ, βίας, άμμου και αίματος είναι το σήμα κατατεθέν της σειράς. Ακόμα κι αν δεν είστε φαν της χλαμύδας και των σκληρών μονομαχιών, ίσως το «Spartacus: Blood and Sand» καταφέρει να σας αλλάξει γνώμη.

Prince of Persia

Δυστυχώς δεν είχα πολύ χρόνο για κινηματογράφο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αλλά είδα μερικές ταινίες σε dvd, όπως βέβαια και απανωτά τα τελευταία επεισόδια του Lost. Στη σημερινή ανάρτηση θα μιλήσουμε λίγο για το "Prince Of Persia" και δύο φιλμ που μπορείτε να εχμ... νοικιάσετε, έχοντας κατά νου ότι η καλοκαιρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από ξαφνικές καταρρακτώδεις βροχές*. Δυστυχώς, αυτή την περίοδο είχαμε και άσχημα νέα για τους σινεφίλ, μιας και ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο εγκατέλειψε το project των δύο ταινιών "Χόμπιτ" εξαιτίας καθυστερήσεων.

Prince of Persia

Δυστυχώς δεν πρόλαβα ακόμα να το δω, αν και από το trailer μού δημιούργησε πολύ καλές εντυπώσεις για ταινία του είδους. Επίσης άκουσα πολλές γνώμες φίλων οι οποίοι την είδαν και ενθουσιάστηκαν, άρα ριψοκινδυνεύω και σας την προτείνω. Εύκολο μαντεύω ότι θα αρέσει ειδικά σε όσους είναι φαν των action video games και των "Πειρατών της Καραϊβικής". Άλλωστε οι "Πειρατές" και το "Prince of Persia" είναι και οι δύο τέκνα ενός απ' τους εμπορικότερους παραγωγού του Χόλυγουντ, του Τζέρυ Μπρουκχάιμερ ("National Treasure", "Black Hawk Down", "Pearl Harbour", "Gone in sixty seconds", "Armageddon", "Con Air", "The Rock").
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο, πολύ δημοφιλές παιχνίδι για κονσόλες, όπου ο ήρωας ταξιδεύει στη μακρινή Περσία περασμένων εποχών για να σκοτώσει κακούς, να κερδίσει την όμορφη πριγκίπισσα και να ανακαλύψει χαμένα τεχνουργήματα. Και η αλήθεια είναι ότι η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα εγχειρίδιο του οποίου ο κάτοχος έχει τη δυνατότητα να αλλοιώνει το πέρασμα του χρόνου. Συνολικά η ταινία θα είναι μία μείξη του παιχνιδιού, του "Assasin's Creed" (ένα παρόμοιας αισθητικής παιχνίδι) και των "Πειρατών της Καραϊβικής", χωρίς να λείψουν και δόσεις "Τιτανομαχίας". Δράση, χιούμορ, ξέφρενα κυνηγητά, σπαθιά, μαγεία και στο ρόλο του πρωταγωνιστή ο Τζίλενχαλ, ένας ηθοποιός που δεν γεμίζει εύκολα το μάτι.
Πώς πήγε στα ταμεία στην Αμερική; Ομολογώ ότι με τόση προβολή που είχε προηγηθεί, περίμενα κάτι καλύτερο. Όπως αποδείχθηκε, είχε την ατυχία να πέσει μαζί με ένα ακόμα sequel του Shrek (το "Forever After", θα έλεγα να το μποϋκοτάρετε μπας και σταματήσουν να βγάζουν συνέχειες), ενώ πολλοί εξακολουθούν να πηγαίνουν στο "Iron Man 2" και στο "Robin Hood" (παράλληλα έκανε πρεμιέρα και το "Sex and the City 2", αλλά σίγουρα αυτή η ταινία δεν απευθύνεται στην ίδια μερίδα του κοινού). Ως αποτέλεσμα και μέσα στη φουρτούνα της summer action season, την πρώτη εβδομάδα στους κινηματογράφους της Αμερικής το "Prince of Persia" κατέλαβε τη δεύτερη θέση του box-office με εισπράξεις 37 εκατομμυρίων δολαρίων. Όχι άσχημα, αλλά όχι και εντυπωσιακά (πάντως πήγε ελάχιστα καλύτερα από τις περιπέτειες της Κάρυ και των φιλενάδων της).

Book of Eli **

Δεν στάθηκε στο ύψος των προσδκοκιών μου αυτή η ταινία. Η κεντρική ιδέα, οι πρωταγωνιστές, η προσεγμένη φωτογραφία, όλα προοιώνιζαν ότι θα βλέπαμε ένα post-apocalyptic (μετά την καταστροφή - εσχατολογικό) φιλμ, που θα στηριζόταν μεν στη δράση, αλλά θα εμβάθυνε στα ζητήματα που είχε αποφασίσει να θίξει. Τελικά ο σκηνοθέτης (ή οι παραγωγοί) αποφάσισαν να κάνουν ένα ακόμα μέτριο action-packed έργο, μία κόπια του Μαντ Μαξ, που θα έκανε μεν μεγάλη επιτυχία το '90, σήμερα όμως φαντάζει φτωχό και επίπεδο.
Ένας μετα-προφήτης διασχίζει την Αμερική ακολουθώντας οράματα. Στο σακίδιό του κρύβει ένα μοναδικό βιβλίο που μπορεί να φέρει και την καταστροφή και τη λύτρωση. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχουν κι άλλοι που το θέλουν και θα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν, χωρίς να λογαριάζουν ότι ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Ντέντζελ Ουάσινγκτον δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί που κουβαλάει μαζί του.
Τι μας έμεινε λοιπόν πέρα από τις cool σφαγές; Ο γερο-Ντέντζελ ήταν καλός στο ρόλο του ασκητή προφήτη και επίσης καλός στις σκηνές μονομαχιών. Η γκρίζα, υπερεκτεθειμμένη στο φως εικόνα ήταν επίσης αξιοσημείωτη και κάπου εδώ σταματάνε τα καλά νέα. Το σενάριο κάπου έχασε τον προσανατολισμό του (για να μεταβληθεί τελικά σε αμερικανιά), οι κακοί ήταν καρικατούρες (ακόμα και ο Γκάρι Όλντμαν), κάπου βάλανε και ένα μοντέλο ελαφρώς ενδεδυμένο για να δούνε την ταινία και τα δεκαπεντάχρονα, μουσική δεν θυμάμαι καν αν είχε, τα κοστούμια και τα σκηνικά θύμιζαν αντίγραφα από παιχνίδια στον υπολογιστή (βλέπε "Fallout").
Συμπερασματικά: αν θέλετε να δείτε μία περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, τότε το "Book of Eli" θα σας προσφέρει δύο ευχάριστες ώρες. Για οτιδήποτε άλλο μάλλον θα σας απογοητεύσει ή τουλάχιστον θα σας αφήσει πεινασμένους. Σε περίπτωση που ψάχνετε κάτι βαθύτερο σε παρόμοιο σκηνικό, αναζητήστε το "The Road" με τον Βίγκο Μόρτενσεν.

New Moon **1/2

Άργησα να το δω, αλλά μόλις το έκανα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για τη σειρά των βιβλίων της Stephenie Meyer και διάβασα μέσα σε λίγες μέρες και την "Έκλειψη" (είχα μείνει εδώ και αρκετούς μήνες στα δύο πρώτα βιβλία).
Έχοντας διαβάσει τη "Νέα Σελήνη" ήξερα ότι η υπόθεση θα ήταν βαρύδι για τον καινούργιο σκηνοθέτη και νομίζω δεν έπεσα έξω. Στο βιβλίο δεν γίνονται πολλά πράγματα, ο ευγενικός , τέλειος βρικόλακας Έντουαρτ έχει μικρό ρόλο, η Μπέλα επαναλαμβάνεται σε ατέρμονες αναζητήσεις, ενώ κάθε ίχνος περιπέτειας ουσιαστικά απουσιάζει.
Πάντως, παρ' ότι θεωρώ τη "Νέα Σελήνη" το πιο αδύναμο βιβλίο της σειράς, ο Κρις Βέιτζ έκανε φιλότιμες προσπάθειες, είδα πολλά όμορφα πλάνα στην ταινία που έδεναν αρμονικά με την αξιόλογη μουσική του ελληνικής καταγωγής Άλεξ Ντεπλά (είχε κάνει πρόσφατα και το καλό soundtrack του "Αόρατου Συγγραφέα". Συνολικά αξίζει να τη δείτε, έστω και διεκπεραιωτικά, και υπόσχομαι θα περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά χωρίς να σας αφήσει κάτι.
Τι έχουμε να περιμένουμε από το franchise που δημιούργησε δικό του cult, το ισχυρότερο μάλιστα μετά τα βιβλία του Χάρυ Πότερ; Ένα δυναμικό come back με την "Έκλειψη" που βγαίνει στις 30 Ιουνίου στους κινηματογράφους της χώρας μας. Ο σκηνοθέτης πάλι άλλαξε (λάθος των παραγωγών κατά τη γνώμη μου, αν όντως αυτοί ευθύνονται), αλλά τουλάχιστον αυτή η ταινία έχει να υποστηριχθεί από ένα κατά πολύ ανώτερο βιβλίο. Νομίζω θα είναι μία από τις επιτυχίες του καλοκαιριού και με λίγη υπομονή θα δούμε μια αξιοπρεπή κατάληξη της τετραλογίας σε ενάμιση χρόνο (18 Νοεμβρίου 2011 κάνει πρεμιέρα η "Χαραυγή").

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να μην στγκαταλέγεστε στους απογοητευμένους απ' το τέλος του Lost. Μετά από έξι χρόνια τελείωσε η -μέχρι στιγμής- καλύτερη σειρά της τηλεόρασης (κοντά της τοποθετώ μόνο το αστυνομικό "The Wire", αν και δύσκολα συγκρίνονται μιας και ανήκουν σε εντελώς διαφορετικό είδος). Φυσικά ήταν αδύνατον να ικανοποιήσει όλους τους φανατικούς φίλους της, ειδικά όταν και η τελευταία σεζόν κρατήθηκε σε υψηλό επίπεδο. Τελικά οι δημιουργοί αποφάσισαν να ρίξουν περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες και όχι στο μυστήριο του νησιού και για μένα έπραξαν ορθά. Το "Lost" έκανε μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο εξαιτίας όχι μόνο της "αινιγματικής" εξέλιξης, αλλά και των επιτυχημένων χαρακτήρων του. Οπωσδήποτε κι εγώ θα ήθελα μερικές εξηγήσεις παραπάνω, αλλά είναι καλύτερα ορισμένα ζητήματα να μην υπεραναλύονται, ώστε ο καθένας να μπορεί να φτιάξει μία διαφορετική εκδοχή στο μυαλό του, ανάλογα με όσα πήρε από τη σειρά. εννοείται, δεν θα γράψω κάτι σχετικά με την υπόθεση. Αν ανήκετε σε όλους αυτούς που δεν έχουν δει ούτε ένα επεισόδιο Lost, ξεχάστε τη δικαιολογία "πού να βλέπω τώρα έξι σεζόν". Θα το δείτε γιατί αξίζει και θα σας χαρίσει πολλές όμορφες στιγμές.
Αξίζει να τονίσω και ότι μπορείτε πολύ εύκολα να βρείτε τα 131 επεισόδια της σειράς, μιας και το κανάλι που την προβάλει στην Αμερική, το ABC τα διαθέτει όλα δωρεάν στο site του.

Με την παραπάνω τηλεοπτική παρένθεση, κλείνω για σήμερα Πέμπτη. Στην επόμενη συνάντησή μας θα κάνω κριτική στον "Κυνόδοντα", μία εξαιρετική ελληνική ταινία. Και εκτός από αυτό σκοπεύω να αναλύσω με αυστηρότητα και μία γκρίζα υπόθεση που τη συνοδεύει.

*torrential rains για τους αγγλομαθείς