Transformers 3: dark of the moon

Μετά τη σχετική απογοήτευση των Πειρατών (δεν ήταν άσχημο, απλά ξανασερβιρισμένο), ακολούθησε το πολύ ευχάριστο Super 8, μία ταινία που σε έκανε να αισθανθείς όμορφα και είχε παντού το στίγμα του Άμπραμς.

Απόψε το πρόγραμμα έχει μία ακόμα ταινία ε.φ., αλλά αυτή στηρίζεται περισσότερο στα ειδικά εφέ και λιγότερο στο συναίσθημα. Άλλωστε είναι καλοκαίρι και με την εποχή ταιριάζει η δράση, οι τιτανομαχίες ρομπότ και οι ανατινάξεις ουρανοξυστών, Τι καλύτερο λοιπόν από μια ταινία του μετρ των εκρήξεων, Michael Bay. Έχει έρθει και πάλι η ώρα να απολαύσουμε τους τόνους τσαλακωμένης λαμαρίνας που μας έχουν λείψει.

Game of Thrones

Game of Thrones *****

(η παρουσίαση δημοσιεύθηκε στο δέκατο τεύχος του λογοτεχνικού free press, αντί x λόγου)

Τα τελευταία χρόνια, μετά το φαινόμενο του Lost και του Southpark, καθώς και την έκρηξη του ίντερνετ, αποκτήσαμε άμεση πρόσβαση σε μερικούς πολύ θελκτικούς «απαγορευμένους» καρπούς. Ένας από αυτούς ήταν οι σύγχρονες αμερικάνικες σειρές· όταν μεγάλωνε η γενιά μου, στην ελληνική τηλεόραση παιζόταν ακόμα η Δυναστεία, ο Ιππότης της Ασφάλτου, η Λάσυ, οι Ντιουκς (!) και διάφορες άλλες που έφταναν στη χώρα μας ταξιδεύοντας στο χρόνο. Και η αλήθεια είναι ότι ήμασταν και ευχαριστημένοι από τις ληγμένες κονσέρβες, γιατί έλειπε το μέτρο σύγκρισης και οι εγχώριοι παραγωγοί αντέγραφαν τους Αμερικάνους με αρκετά χρόνια καθυστέρηση.

Πλέον όμως, έχουμε την ευχέρεια να παρακολουθούμε ακριβώς ό,τι προβάλλεται στον υπόλοιπο κόσμο, ακριβώς στο χρόνο που προβάλλεται και ενώ αυτό διαμορφώνεται. Σήμερα παίζεται ένα επεισόδιο; Αύριο έχει κυκλοφορήσει σε torrents. Και για να προλάβω όσους ερυθριούν στο άκουσμα της λέξης, σημειώνω ότι αυτή η διαδικασία δεν χρειάζεται να είναι «παράνομη», άλλωστε τα περισσότερα μεγάλα δίκτυα της Αμερικής προσφέρουν τα επεισόδια των σειρών τους ελεύθερα, λίγες ώρες μετά την πρώτη προβολή. Βέβαια, δεν υποστηρίζω ότι οι σειρές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (ή και στην Αγγλία) είναι στην πλειονότητά τους αξιόλογες, σαβούρα υπάρχει κι εκεί μπόλικη. Αλλά είναι αναμφισβήτητο πώς υπάρχουν αρκετές οι οποίες θα σας προσφέρουν πολλές ώρες ευχάριστης ψυχαγωγίας*.

Το Game of Thrones του George R. R. Martin είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς επικής φαντασίας A song of ice and fire, που πρωτοεκδόθηκε το 1996, αμέσως απόκτησε φανατικό κοινό και έκτοτε απόσπασε πολλές λογοτεχνικές βραβεύσεις. Όχι άδικα γιατί πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο, στιβαρό βιβλίο, που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και στις δολοπλοκίες που υφαίνονται πίσω από την κατάκτηση ενός θρόνου. Ήταν θέμα χρόνου και συγκυριών να μεταφερθεί το βιβλίο στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη, και αυτό έγινε φέτος υπό τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις.

Πριν λίγες εβδομάδες -και μετά από τέσσερα χρόνια προετοιμασίας- έκανε πρεμιέρα η ομώνυμη σειρά στο κανάλι HBO, που έχει επανειλημμένα διακριθεί για τις προσεγμένες παραγωγές του. Η πρώτη σεζόν του Game of Thrones αποτελείται από δέκα επεισόδια και έχει αποσπάσει πολύ θερμά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Αν και βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή, για μένα είναι με διαφορά η καλύτερη φάνταζυ σειρά που έχει προβληθεί και υποψιάζομαι ότι θα θέσει τόσο ψηλά τον πήχη, ώστε θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί στο μέλλον.

Ξεκινώντας από την αρτιότητα στον τεχνικό τομέα (φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια) και προχωρώντας σε σκηνοθεσία, σενάριο και ερμηνείες, το Game of Thrones διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά για να αφήσει το στίγμα του. Παρακολουθώντας έστω και μερικά λεπτά, αμέσως ο θεατής αντιλαμβάνεται το μέγεθος της παραγωγής (5 με 10 εκατομμύρια δολάρια (!) κόστισε το αρχικό επεισόδιο) και τη φροντίδα που έδειξαν οι δημιουργοί για να αναπαραστήσουν τη μεσαιωνική εποχή και ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος. Ξεχωριστή μνεία αξίζει το καστ που περιλαμβάνει σπουδαίους Βρετανούς ηθοποιούς, ανάμεσά τους κι ο «πολύς» Sean Bean.

Στο μυθικό Seven Kingdoms ένας βασιλιάς, που αντιμετωπίζει εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους, ζητάει από έναν ευγενή να γίνει το δεξί του χέρι. Στην Ανατολή ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου ζει εξόριστος με την αδερφή του και απεργάζεται την επιστροφή στην πατρίδα μαζί με ένα στρατό εισβολέων. Στα παγωμένα βόρεια σύνορα υπάρχει το Τείχος για να προστατεύει τους ανθρώπους από ακατανόμαστους, αρχαίους κινδύνους.

Για την υπόθεση είναι κρίμα να μην ανακαλύψετε τα υπόλοιπα μόνοι σας. Έτσι ή αλλιώς, ακόμα και αν δεν είστε οπαδοί των σπαθιών, της μαγείας και ακόμα κι αν πάντα μπερδεύατε τον Μπόρομιρ με τον Άραγκορν, το Game of Thrones είναι σχεδόν υποχρεωτικό να διεκδικήσει ένα μερίδιο από το χρόνο σας. Είτε ως βιβλίο (8,99 $ από το Amazon**), είτε ως σειρά, είτε σε συνδυασμό αυτών των δύο.

* Τα πολύ πρόσφατα Spartacus: Blood and Sand (Starz), Pillars of the Earth (Starz) και το συναρπαστικό Sherlock (BBC), είναι μερικές πολύ καλές επιλογές.

** Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία στη σειρά: A Game of Thrones, A Clash of Kings, A Storm of Swords, A Feast for Crows (στην Ελλάδα μπορείτε να τα βρείτε σε μετάφραση από τις εκδόσεις Anubis). Στις 12 Ιουλίου κυκλοφορεί η πολυαναμενόμενη συνέχεια A Dance with Dragons.

Sherlock στο Θυμωμένο Πορτραίτο

Η θυμωμένη λέσχη του θυμωμένου βιβλίου, την Κυριακή 5 Ιούνη και ώρα 21:00, θα παρουσιάσει ένα αφιέρωμα στη λογοτεχνία του μυστηρίου. Αν βρίσκεστε στα Γιάννενα και αν έχετε όρεξη να δείτε το πρώτο επεισόδιο μίας απ' τις καλύτερες σειρές του 2010 (mini series για την ακρίβεια), τότε πρέπει να έρθετε απόψε στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20).

Κατά τη διάρκεια του αφιερώματος θα γίνει ανταλλαγή βιβλίων και θα προβληθεί το πρώτο επεισόδιο του Sherlock, δηλαδή της σύγχρονης και εξαιρετικά επιτυχημένης εκδοχής του BBC.

Πειρατές της Καραϊβικής 4

Απόψε έχει φτάσει η μεγάλη στιγμή. Θα πάω να δω τους Πειρατές. Δεν έχω διαβάσει κριτικές και να πω την αλήθεια τίποτα δεν θα με απέτρεπε. Όπως και να έχει, θα πρόκειται για 140 λεπτά απόλυτης ψυχαγωγίας. Αν δεν με πιστεύετε, δίνω μία γεύση από τη μουσική του σπουδαίου Χανς Ζίμερ. Το soundtrack είναι στο ίδιο μοτίβο με τα τρία προηγούμενα (στην πρώτη ταινία οι συνθέσεις ήταν του Κλάους Μπατέλτ) και είναι χορταστικό.

*έχουμε πολλά και σπουδαία να συζητήσουμε, με πρώτο και καλύτερο το σαρωτικό Game of Thrones, αλλά θα γράψω αναλυτικά αργότερα

The Town

Καθώς διανύουμε τις διακοπές του Πάσχα, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες και χρόνος για ψυχαγωγία. Η σημερινή πρόταση για κινηματογραφική βραδιά στο σπίτι σας είναι το The Town, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική ίσως η πλέον πολυαναμενόμενη σειρά του 2011: τo φάνταζυ έπος Game of Thrones.

The Town ***1/2

Μου κάνει εντύπωση που προτείνω το The Town σε φίλους και γνωστούς, αλλά οι περισσότεροι δεν το έχουν ακούσει καν. Δεν είναι η ταινία της δεκαετίας, αλλά είναι μία τίμια περιπέτεια, χωρίς φτηνούς εντυπωσιασμούς, χτυπητές αμερικανιές και τόνους εκρήξεων αλά Michael Bay.

Ο πρωταγωνιστής και σηνοθέτης Μπεν Άφλεκ μας προσκαλεί στην πόλη όπου γίνονται οι περισσότερες ληστείες τραπεζών. Στο άκουσμα του Άφλεκ ορισμένοι φαντάζομαι θα στραβομουτσουνιάσουν γιατί δίκαια τον έχουν συνδέσει μόνο με την Τζένιφερ Λόπεζ και άστοχες επιλογές τύπου Gigli (2,4 στα 10 βαθμολογία στο imdb και 88η χειρότερη ταινία όλων των εποχών). Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο Άφλεκ είναι καλός σκηνοθέτης και έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και πριν τέσσερα χρόνια με το αξιόλογο Gone Baby Gone.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το The Town να κερδίσει μερικές υποψηφιότητες για τα φετινά όσκαρ, αλλά μάλλον το αγνόησαν και αρκέστηκε στην υποψηφιότητα του Jeremy Renner για β' ανδρικό ρόλο. Πάντως για την ιστορία σημειώνω ότι στο imdb έχει βαθμολογία 7,7, στο metacritic 74 και στο rottentomatoes 94%. Έτσι και αλλιώς, παραμερίζοντας βραβεία και νούμερα, και ζυγίζοντάς την, η τελική ετυμηγορία είναι κάτι παραπάνω από θετική.

Μία συμμορία ληστών που έχει μπει στο στόχαστρο του FBI, είναι αναγκασμένη να σχεδιάσει το επόμενο, μεγάλο κόλπο της, την επίθεση σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Παράλληλα, ο εγκέφαλος τον κακοποιών παραβιάζει τους κανόνες της μυστικότητας και έχει αρχίσει να συνδέεται με ένα από τα προηγούμενα θύματά του, το στέλεχος μίας τράπεζας.

Καλές ερμηνείες, ωραία ιστορία, στοχευμένες δόσεις δράσης, ορισμένα προβλήματα στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά συνολικά μία ταινία που δεν θα σας απογοητεύσει.

Αυτά. Για μένα έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει το πρώτο επεισόδιο του Game of Thrones. Ελπίζω ο Sean Bean (aka Boromir) να μην πεθάνει στην αρχή της σειράς. Καλή Ανάσταση και καλές διακοπές!

Centurion

Centurion *

Δεν είναι πολύ πρόσφατη ταινία (2010), αλλά χθες το βράδυ έτυχε να τη δω και το μετάνιωσα. Αν και βρετανική παραγωγή, αποδείχθηκε ότι είναι κλασική αμερικανιά. Νομίζω είναι περιττό να αναλύσω τα επιμέρους στοιχεία της. Ο Centurion (εκατόνταρχος) είναι μια επίπεδη ταινία δράσης, η οποία προσπάθησε να συγκεντρώσει κάθε κλισέ που μπορούσε να φέρει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης της. Αποτυχημένη προσπάθεια για δημιουργία κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας και στη μισή διάρκεια το μόνο που βλέπουμε είναι κάποιον να τρέχει σε βουνά και λαγκάδια, ενώ τραβάνε το πλάνο από ελικόπτερο. Ωραίο πλάνο, δεν αντιλέγω, αλλά όχι για χόρταση.

Τον Neil Marshall τον θυμάμαι από το απαράδεκτο Doomsday, η οποία κατά βάση είναι μία πολύ όμοια ταινία με το Centurion. Και σε εκείνη την ταινία ο Marshall μάλλον έφτιαξε μία λίστα με ταινίες και σκηνές που του αρέσουν και αποφάσισε να τις κάνει κολάζ χρησιμοποιώντας εφέ. Το ίδιο και τώρα, όπου πέρα απ' το υπερ-απλοϊκό σενάριο, το μόνο που βλέπουμε είναι κάθε είδους αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, σπασίματα, κοψίματα, ανασκολοπισμοί, και πολλές εικόνες που φέρνουν στο μυαλό μας τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τον Μονομάχο, τους 300, το King Arthur και πολλά άλλα.

Γενικά τη θεωρώ πολύ πρόχειρη ταινία που φτιάχτηκε για να αρπάξει όσα προλάβει. Αρχίζω να πιστεύω ότι πρώτα φτιάχουν ένα uber το trailer και μετά αυτοσχεδιάζουν για να βγάλουν 80 λεπτά ταινίας. Μόνο θετικό σε όλο αυτόν τον αχταρμά η μουσική του Ilan Eshkeri, ακούστε αν θέλετε ένα δείγμα και ένα ακόμα.

Αν υπάρχει περίπτωση να σας αρέσει; Μόνο αν είστε 16 χρονών ή αν πραγματικά θέλετε να δείτε κάτι που θα σας προκαλέσει μηδέν σκέψεις και δεν σας ενοχλούν τα χαρακτηριστικά μιας κακής ταινίας. Επίσης αν σας αρέσουν τα ανελέητα, ανεγκέφαλα κυνηγητά.

Υγ: Στα ελληνικά multiplex, μάλλον επειδή ακούγεται πιο εντυπωσιακό, την έφεραν με το μυστηριώδες όνομα Σιωπηλός Εχθρός.

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής

Τηλεόραση δεν βλέπω, εκτός από πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις όπως τα ντοκιμαντέρ του Εξάντα. Την Τετάρτη που μας πέρασε προβλήθηκε στη ΝΕΤ το πρώτο μέρος του Πειράματος της Αργεντινής, της έρευνας του Γιώργου Αυγερόπουλου για την προ δεκαετίας οικονομική κατάρρευση στη χώρα της λατινικής Αμερικής. Οι ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα ήταν σοκαριστικές.
Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, για μένα το πείραμα της Αργεντινής είναι από τα έργα που έχουν τη δυναμική να σημαδέψουν τον θεατή. Προτείνω να συντονιστείτε την επόμενη Τετάρτη στις δέκα το βράδυ για το δεύτερο μέρος και αν είχατε την τύχη να δείτε το πρώτο, να το μοιραστείτε με γνωστούς και φίλους, είτε σε συζητήσεις, είτε στο facebook, είτε σε blog, παντού. Αξίζει, μπας και γίνει κάτι θετικό σε αυτή τη χώρα.
Περισσότερα για το ντοκιμαντέρ και την περίληψη του πρώτου μερους, διαβάστε στη σελίδα του Εξάντα.
Κατέληξα ότι έχει νόημα να κρατήσω τη συσκευή της τηλεόρασης, μόνο και μόνο για αυτές τις στιγμές που προσφέρει.

Το σκυλί του Ωρίωνα

Πολύ σπάνια αναφέρομαι σε θεατρικές παραστάσεις, όχι τόσο γιατί δεν έχω συχνά την τύχη να παρακολουθώ, όσο γιατί δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να κάνω κάποια πρόταση. Όμως το "Σκυλί του Ωρίωνα" είναι a must see.

Την Πέμπτη που πέρασε βρέθηκα Πάτρα και είχα την ευκαιρία επιτέλους να παρακολουθήσω τη φανταστική παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας. Και γράφω "επιτέλους" γιατί η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται τον Ιανουάριο στο θέατρο Act και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη δεύτερη παράταση της.

Όλα ξεκινούν από έναν ξεχασμένο έρωτα και μία παράξενη υπόθεση εξαφάνισης. Το Σκυλί του Ωρίωνα είναι ένα θεατρικό έργο για την αγάπη, τις αναμνήσεις, τις προσδοκίες που έχει ο καθένας από τη ζωή, τους μύθους και τις αυταπάτες, αλλά και τους αστερισμούς, τη βοτανολογία και τα μπουζούκια. Μα πάνω απ' όλα για τη μοναξιά που αισθανόμαστε μέσα στο πλήθος. Ουσιαστικά ένα ευφυές κράμα στιβαρού μυθιστορήματος και κινηματογραφικής ταινίας, συγκινητική πολύ και αστεία όταν χρειάζεται, καθηλώνει τον θεατή μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε. Για μένα τέτοιου είδους έργα αποτελούν τον ορισμό της ψυχαγωγίας.

Ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει, προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια, ξεκινώντας από σκηνικά, μουσική επένδυση, φωτισμούς και καταλήγοντας στις έξοχες ερμηνείες. Όλα τα παραπάνω μαεστρικά ενορχηστρωμένα από τον Τηλέμαχο Τσαρδάκι, έναν δημιουργό που είχε δώσει από πέρσι τα διαπιστευτήριά του, πάλι με μία δική του πρωτότυπη παράσταση, τα Πούπουλα. Τους είκοσι και πλέον χαρακτήρες που εμφανίζονται στο σκυλί του Ωρίωνα υποδύονται άψογα οι: Κατερίνα Πρωτονοταρίου, Δημήτρης Τζαβάρας, Μάρια Φλωράτου, Παλαιολόγος Χαλίδας και Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς.

Θα είναι δύσκολο να βρείτε θέσεις για τις μέρες που απομένουν (31 Μαρτίου πέφτει η αυλαία), αλλά αξίζει να δοκιμάσετε. Τηλέφωνα για κρατήσεις και όλες τις λεπτομέρειες θα βρείτε στη σελίδα του event στο facebook.

Εκδίκηση

Πάει, πέρασαν και τα όσκαρ, που ανέδειξαν ως νικητή το Λόγο του Βασιλιά. Μια καλή επιλογή, αλλά κατά τη γνώμη μου αδικήθηκαν για ακόμα μία φορά και ο Νόλαν και ο Αρανόφσκι, τους οποίους οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι εκτιμώ απεριόριστα. Μερικά από τα χαρακτηριστικά παράδοξα ήταν ότι ο Λογός του Βασιλιά έκλεψε το όσκαρ σεναρίου από το Inception, ο Νόλαν δεν ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, ενώ για λογαριασμό του Μαύρου Κύκνου βραβεύτηκε μόνο η τέλεια Πόρτμαν. Το όσκαρ μουσικής πήγε στο Social Network (!), αν και ήταν υποψήφιος και ο Desplat (για το εξαιρετικό score για το Λόγο του Βασιλιά, αν και θα έπρεπε να είναι υποψήφιος και για το γενικότερα σνομπαρισμένο Ghost Writer) και ο Ζίμερ με την επιβλητική μουσική του για το Inception.

Τουλάχιστον με τον Κυνόδοντα ακουστήκαμε κι εμείς λίγο, ελπίζω η υποψηφιότητά του να είναι προάγγελος μίας νέας περιόδου για τον εγχώριο κινηματογράφο. Επίσης, όπως θα ακούσατε, μία μέρα πριν τη μεγάλη βραδιά δώθηκαν και τα καθιερωμένα χρυσά βατόμουρα, στα οποία "θριάμβευσε" το Last Airbender του Σιάμαλαν, γεγονός που δεν νομίζω να προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν.

22 Bullets (L'immortel) *

Αλλά μάλλον αξίζει για μισό αστέρι.

Είκοσι δύο σφαίρες τρώει στην αρχή της ταινίας ο βετεράνος της δράσης Ζαν Ρενό και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να ζήσει, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας «L’ Immortel» (Αθάνατος).

Ο Ζαν Ρενό όμως είναι και ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους της Μασσαλίας και όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν δυνατόν να αφήσει να περάσουν έτσι οι είκοσι δύο σφαίρες. Οπλίζει τα πιστόλια του και ρίχνεται στο κυνήγι των παρ’ ολίγο δολοφόνων του. Γιατί αυτοί που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν κατ' εντολή ενός παιδικού φίλου του ήταν εφτά και όπως αποδείχθηκε παντεντελώς άχρηστοί.

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που αξίζει να αναφερθούν. Στο σύνολο ως ταινία δράσης με απογοήτευσε, βαρέθηκα, δεν έβρισκα από κάπου να πιαστώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σταμάτησα δύο φορές, πριν τη συνεχίσω άλλη μέρα και αν θυμάμαι καλά το τέλος δεν το είδα ποτέ. Η σκηνοθεσία πολύ φτηνή, οι χαρακτήρες εντελώς χάρτινοι, ο Ζαν Ρενό παίζει αμήχανα και καθόλου πειστικά, σχεδόν φτάνει την ερμηνεία του στα Πορφυρά Ποτάμια 2 (μην το δείτε ούτε για αστείο).

Συνολικά θα τη χαρακτήριζα ως τυπικό δείγμα γαλλικής αμερικανιάς και ίσως να είμαι αρκετά γενναιόδωρος με το μισό αστεράκι στα πέντε. Αλήθεια, δεν αξίζει να τη δείτε. Ακόμα και αν η υπόθεση σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, καλύτερα να δοκιμάσετε το κακό Ταξί 2, μια ταινία που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πρότεινα, κι όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τις 22 σφαίρες.

Και όσα μόλις διαβάσατε έρχονται σε άμεση αντιπαραβολή με την κριτική που ακολουθεί για μία αγγλική ταινία με ίδιο κεντρικό άξονα.

Harry Brown ***

Με την εκδίκηση ασχολείται και αυτή η ταινία, αλλά ευτυχώς τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Εδώ εκδίκηση είναι βραδύκαυστη, είναι αναμενόμενη για τον θεατή και τη ζητάει σαν να περιμένει ένα γλυκό happy end.

Τα τελευταία χρόνια τον Μάικλ Κέιν τον έχουμε συνηθίσει σε δεύτερους ανδρικούς ρόλους, οι οποίοι όχι απλώς υποστηρίζουν, αλλά και πολλές φορές κλέβουν τις εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές. Είναι ένας ηθοποιός που οι ερμηνείες του προκαλούν δέος και είναι κρίμα που η γενιά μου δεν τον πρόλαβε όταν ήταν νέος, όταν έπαιζε με όλη τη σημασία της λέξης στο Sleuth. Θυμηθείτε τα πρόσφατα Prestige, Children of Men, Batman.

Στο Harry Brown γίνεται πρωταγωνιστής (δεν τον θυμάμαι σε άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια) σε μία χαμηλών τόνων σύγχρονη, αστική, βρετανική ιστορία. Είναι ένας φιλήσυχος απόστρατος στρατιωτικός που ζει απομονωμένος σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, το γεροντάκι της διπλανής πόρτας.

Ο Harry Brown είναι κοινωνική ταινία χαμηλών τόνων που δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ την έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Daniel Barber. Η βαθμολογία της ταινίας στο imdb είναι 7,4 στα 10 (55% στο metacritic) και χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2012 για να απολαύσουμε ξανά τον Μάικλ Κέιν ως Άλφρεντ στο Dark Knight Rises.

Όσκαρ!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες έχουν μείνει μέχρι τα όσκαρ και σκέφτηκα να επικεντρωθώ σε ορισμένες ταινίες που είναι υποψήφιες και για τις οποίες έχω προσωπική γνώμη. Προβλέψεις θα έχετε ακούσει και διαβάσει ένα σωρό, και απ' ό,τι φαίνεται θα είναι μια χρονιά που όλοι παίρνουν από κάτι και μένουν ευχαριστημένοι, αν και για μένα η επιλογή στα κύρια βραβεία θα έπρεπε να είναι μία και να 'χει φτερά κύκνου.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας και σηνοθεσίας θα ήθελα πολύ να πάρει ο Μαύρος Κύκνος του αγαπημένου Ντάρεν Αρανόφκσι, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιθανό. Έχοντας να αντιμετωπίσει το Social Network (πολύ καλές κριτικές, αλλά διαβάστε και την άποψη του MoviesForTheMasses), το Λόγο του Βασιλιά και τις 127 Ώρες, πιστεύω δεν θα τα καταφέρει. Όχι επειδή αυτές οι τρεις είναι καλύτερες ταινίες, αλλά επειδή και τα προηγούμενα χρόνια παρατήρησα μία "προκατάληψη" για τις ταινίες του Αρανόφσκι, είτε στον Παλαιστή, είτε στο Fountain. Και είδα και φέτος ότι ο Μάνσελ για ακόμα μία φορά δεν είναι υποψήφιος για όσκαρ μουσικής. Μιας και ο Μαύρος Κύκνος είναι ένα πολυσύνθετο έργο και καθόλου εύπεπτο, λογικά θα περιοριστεί στο όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την συγκλονιστική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Στην ίδια κατηγορία με την Πόρτμαν (που είναι λες και την ανακάλυψε μόλις το Χόλυγουντ και τα αφιερώματα δίνουν και παίρνουν), είναι υποψήφια και η άγνωστη Τζένιφερ Λόρενς για την επίσης άγνωστη ταινία Winter's Bone. Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή, λίγοι είχαν ακούσει για αυτή, αλλά έκανε την υπέρβαση φτάνοντας ακόμα και στην υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει με αξιώσεις το όσκαρ, αλλά είναι πολύ θετικό που περιορισμένου βεληνεκούς φιλμ (στον οικονομικό τομέα και την προώθηση αναφέρομαι) καταφέρνουν να φτάσουν τόσο ψηλά. Τη γνώμη μου για το πεσιμιστικό Winter's Bone την έχω γράψει αναλυτικά εδώ. Σας το προτείνω για να δείτε κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ γυαλιστερά, μα σας προειδοποιώ ότι έχει σκοπό να διαλύσει την ψυχολογία και την όποια καλή σας διάθεση.

Αδικημένο θεωρώ για ακόμα μία φορά τον Νόλαν, που αν και η δαιδαλώδης περιπέτεια Inception είναι υποψήφια για την ύψιστη διάκριση (από πέρσι μην ξεχνάτε ότι δέκα είναι οι προτεινόμενες ταινίες από την Ακαδημία για το βραβείο καλύτερης ταινίας- δηλαδή όχι και λίγες), δεν κατάφερε να μπει στις λίστες ούτε ο ίδιος, ούτε ο πολύ καλός πρωταγωνιστής του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία σίγουρα θα καταφέρει να πάρει μερικά βραβεία, αλλά θα είναι για τεχνικές κατηγορίες, ελπίζω για το σενάριο και περιμένω για την άψογη μουσική του Χανς Ζίμερ. Απλώς μερικές φορές αυτό που είναι το απολύτως ξεκάθαρο δεν συμβαίνει και είναι ικανοί για τους χ ή ψ λόγους να δώσουν το όσκαρ σεναρίου στο Another Year για παράδειγμα. Πάντως ο Νόλαν άξιζε πολλές υποψηφιότητες και για τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά και για το Prestige, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν πήρε τα πάντα τη χρονιά που βγήκε.

Ο περισσότερος θόρυβος απολύτως δικαιολογημένα έγινε στη χώρα μας για τον Κυνόδοντα, την ελληνική ταινία που είναι υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Είχαμε αμέτρητα χρόνια να πάμε στο Λος Άντζελες και ήταν μία έκπληξη και για τους Αμερικάνους ή όσους ασχολούνται με το χώρο. Πιστεύω ότι υπάρχει μία πιθανότητα ακόμα και να κερδίσει, αν και έχει να αντιμετωπίσει το Biutiful των Ιναριτού και Μπαρδέμ. Η Ακαδημία σε αυτή την κατηγορία έχει δείξει ότι σνομπάρει συστηματικά τα φαβορί. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία άκρως τιμητική υποψηφιότητα για τον Κυνόδοντα, μία ταινία πραγματικά αξιόλογη. Σε λίγες μέρες θα ξαναβγεί στους κινηματογράφους και πιστεύω αξίζει να δώσετε τα 8 ή 9 ευρώ σας για να τη στηρίξετε. Αναλυτικά τη δική μου γνώμη μπορείτε να διαβάσετε στην προ μηνών ανάρτηση που έχει δημοσιευθεί και στο Salata Tv.

Πάνω-κάτω αυτά για την ώρα, ας κερδίσουν οι καλύτερες ταινίες και ας προλάβουμε να τις δούμε όλες μέσα στις επόμενες μέρες. Στη σημερινή ανάρτηση είδατε μερικά πολύ όμορφα posters από τις υποψήφιες, αλλά αν θέλετε να γελάσετε λίγο μπορείτε να δείτε μερικές πετυχημένα παραποιημένες αφίσες, εδώ.