Μάρτιος 26- Καταδίωξη στο βουνό των Μαγισσών

Του Γιάννη Πλιώτα

Κόκκινο χαλί και μεγάλη πρεμιέρα σήμερα για τη νέα ψυχαγωγική στήλη της Μπρίζας και από αυτές τις γραμμές κάθε εβδομάδα θα μπορείτε να ενημερώνεστε για τα κινηματογραφικά δρώμενα, τις ταινίες που παίζονται αυτή τη στιγμή σε μια σκοτεινή αίθουσα κοντά σας και αυτές που αναμένονται τους αμέσως επόμενους μήνες με ανυπομονησία από το κοινό σε όλο τον κόσμο.

Οπως δεν θα αργήσετε να διαπιστώσετε, δεν κλίνω προς κάποιο ιδιαίτερο είδος, όπως και δεν υποτιμώ κανένα. Δεν είναι όλες οι ταινίες για όλες τις ώρες και δεν γίνεται όλοι οι θεατές να μοιράζονται την ίδια αισθητική. Χωρίς πολλές τύψεις ή αναστολές μπορεί στην ίδια σελίδα να προτείνω την πολύ καλή «Σκόνη του Χρόνου» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς και το «Taken» με τον Λίαμ Νίσον, μια ταινία στην οποία ο αγαπημένος Ιρλανδός ηθοποιός εξολοθρεύει με γυμνά χέρια και αυτόματα όλη τη μαφία του Παρισιού.

Είναι προφανώς αδύνατο να έχω δει όλες τις ταινίες τις οποίες θα σας προτείνω, αλλά η τελική κρίση θα είναι πάντα σε εσάς, ανάλογα με όσα διαβάσετε εδώ και ανάλογα με το τι έχετε ακούσει από εμπεριστατωμένες κριτικές και φίλους που εμπιστεύεστε το γούστο τους – η τελευταία είναι φυσικά με διαφορά η ασφαλέστερη μέθοδος για να σχηματίσετε γνώμη. Αρκετά, όμως με τους βαρετούς, αυτοαναφορικούς προλόγους, ας προχωρήσουμε σε θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας, ξεκινώντας με μια ματιά στο αμερικανικό box office, όπως αυτό διαμορφώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα.

Καταδίωξη στο βουνό των Μαγισσών

Στην πρώτη θέση λοιπόν, με εισπράξεις της τάξεως των 25 εκατομμυρίων δολαρίων, βρέθηκε το «Race to Witch Mountain», μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας της Ντίσνεϋ, η οποία απευθύνεται αυστηρά σε παιδικό-νεανικό κοινό. Η συνταγή είναι κλασική και δοκιμασμένη θα έλεγα, με πρωταγωνιστές δύο μικρά παιδάκια (τον έναν ρόλο τον υποδύεται το κοριτσάκι από το πολύ καλό προπέρσινο «Γέφυρα για την Τεραμπίθια»), πλαισιωμένα από έναν κλασικό «ηθοποιό» σε ταινίες ξύλου, τον αρκετά δημοφιλή στην Αμερική Dwayne Johnson ή αλλιώς γνωστό και ως «The Rock», προσωνύμιο που οφείλει στην καριέρα του στο κατς (έχει παίξει στη «Μούμια», στο ανεπανάληπτο «Scorpion King», στο «Doom» και σε ένα μάτσο ακόμα b-movies). Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας ταξιτζής στο Λας Βέγκας αναλαμβάνει να προστατέψει δύο παράξενα παιδιά, για τα οποία έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό μια σατανική εταιρεία. Οπως αποδεικνύεται σύντομα, τα παιδιά έχουν έρθει από άλλον πλανήτη και διαθέτουν δυνάμεις πέρα από το φυσικό. Προφανώς η ταινία δεν είναι κανένα αριστούργημα, όπως αποδεικνύεται και από τη βαθμολογία 6,4 στα 10 που έχει συγκεντρώσει στο imdb.com, και το 39% που έχει στο RottenTomatoes.com. Πλην, όμως αν έχετε παιδιά μέχρι δεκαπέντε ετών και έχετε βαρεθεί να πηγαίνετε μόνο σε animations, το «Race to Witch Mountain» ίσως αποτελεί καλή λύση για μια ψυχαγωγική βραδιά. Η ταινία προβάλλεται από την προηγούμενη Πέμπτη και στη χώρα μας με τον πολύ περιπετειώδη τίτλο: «Καταδίωξη στο βουνό των Μαγισσών».

Θα κάνω μια διευκρίνηση εδώ για όσους με διαβάζουν πρώτη φορά. Τα δύο παραπάνω sites που ανέφερα και οι βαθμολογίες τους, δεν αποτελούν θέσφατο φυσικά. Απλά ορισμένες φορές νομίζω αντικατοπτρίζουν αρκετά καλά την εικόνα μιας ταινίας και. Υπενθυμίζω ότι το imdb.com είναι η μεγαλύτερη κινηματογραφική βάση δεδομένων στον πλανήτη και εκεί μπορείτε να ανατρέξετε όχι μόνο για τις βαθμολογίες των χρηστών, αλλά και για να αναζητήσετε λεπτομερή στοιχεία για οποιαδήποτε ταινία. Το RottenTomatoes.com είναι ένας ιστότοπος, όπου αναρτώνται αυστηρότερες βαθμολογίες, καθώς αποτελούν συνισταμένες από συγκεκριμένους κριτικούς. Επίσης για την υποδοχή μιας ταινίας από κοινό και κριτικούς, μπορείτε πάντα να ανατρέχετε και στο εκάστοτε, κατατοπιστικό άρθρο της wikipedia.

Watchmen

Θα κλείσουμε σήμερα με μία ταινία που προκάλεσε αμφιλεγόμενα σχόλια και όχι άδικα, αν αναλογιστούμε το μέγεθος του hype που είχε προηγηθεί. Πρόκειται για το «Watchmen», τη μεταφορά του ομώνυμου αναγνωρισμένου και βραβευμένου κόμικ, το οποίο είχε εμπνευστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο μεγάλος δημιουργός Alan Moore. Νομίζω ότι αρκετοί που δεν γνώριζαν περί τίνος πρόκειται το κόμικ, ίσως απογοητεύτηκαν από τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας, τις αναδρομές στο παρελθόν της αμερικανικής ιστορίας και την έλλειψη δράσης. Κατά τη γνώμη μου το «Watchmen» ήταν εικαστικά άψογο σε κάθε έναν τομέα ξεχωριστά και συνολικά μια πολύ δυνατή ταινία η οποία επικεντρώνεται στη διαταραγμένη ψυχολογία ενός ανθρώπου που αποφασίζει να φορέσει μία μάσκα και να πάρει τον νόμο στα χέρια του. Η βαθμολογία του είναι 8 στα 10 στο imdb έπειτα από 55.000 ψήφους, ενώ στο RottenTomatoes έχει 64% έπειτα από 255 κριτικές. Αν δεν την έχετε δει ακόμα τιμήστε την, έχοντας κατά νου ότι πηγαίνετε να δείτε ένα δραματικό, στυλιζαρισμένο έπος και όχι μια πολύχρωμη εκδοχή του «Dark Knight».

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα να κλείσει η αυλαία για σήμερα. Αν έχετε αποφασίσει να οργανώσετε μια κινηματογραφική βραδιά στην ηρεμία του σπιτιού σας και αναζητάτε ιδέες για dvd, μπορείτε να ανατρέξετε και στις αναρτήσεις του σχετικού ιστολογίου που διατηρώ στη διεύθυνση http://john-pliotas.blogspot.com.
Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα με περισσότερες ταινίες!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία: Watchmen
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Φεβρουάριος 5- Η Σκόνη του Χρόνου

Μπήκε η Άνοιξη δυναμικά, φύσηξε και καταχώνιασε τους χαρταετούς στο μπαούλα με τα περσινά, για να κάνουν παρέα με τις αποκριάτικες μάσκες και τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια.
Για την εβδομάδα που διανύουμε, το ζώδιό μου είμαι σίγουρος ότι προβλέπει πολλά και διάφορα, επειδή, όμως δεν έχω το χρόνο να τα διαβάσω, υποθέτω με καλή πίστη ότι όλα κυλάνε κατ’ ευχή.
Λοιπόν σήμερα θα προτείνω δύο ταινίες, τις οποίες τις θεωρώ πολύ καλές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι τις ίδιας ποιοτικής στάθμης ή ότι μπορεί να σταθεί ανάμεσά τους οποιοδήποτε αντικειμενικό, θεωρητικό, κινηματογραφικό κριτήριο. Είναι πολύ απλά δύο ταινίες πολύ καλές, η κάθε μία στο είδος της, γιατί όπως είναι φυσικό δεν έχουν όλοι οι θεατές τα ίδια γούστα και δεν έχουν όλοι την ίδια διάθεση όλες τις ώρες. Μετά από αυτό τη μακρηγορία, πάμε στο διά ταύτα.
Πρώτη πρόταση, μία ελληνική ταινία που φαντάζει σαν φάρος μέσα στον ωκεανό των τηλεοπτικής αντίληψης κωμωδιών, που έχουν κατακλύσει τις αίθουσες. Όπως θα έχετε ακούσει και ίσως μαντέψει, πρόκειται για τη νέα ταινία του πολυβραβευμένου Θεόδωρου Αγγελόπουλου, τη «Σκόνη του Χρόνου», που έρχεται σε μία εποχή ένδειας όχι να γράψει ιστορία, αλλά να προσφέρει στο ανοιχτόμυαλο κοινό μία ταινία αξιώσεων. Μετά το «Λιβάδι που δακρύζει», ο Αγγελόπουλος συνεχίζει το οδοιπορικό του και καταδύεται σε μία πολυτάραχη πολιτικά περίοδο, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη. Από τη μέρα του θανάτου του Στάλιν, μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία, μέχρι την αλλαγή της χιλιετίας, ταξιδεύουμε ιχνηλατώντας τις ανθρώπινες σχέσεις όταν αυτές αγγίζουν οριακά σημεία. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης (Γουίλιαμ Νταφόε), που εμφανίζεται αποξενωμένος από την οικογένειά του και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ταινία που οραματίζεται για την ιστορία της μητέρας του και την ψηλάφηση της ψυχοσύνθεσης της έφηβης κόρης του. Δυνατό καστ από Γουίλιαμ Νταφόε, Μπρούνο Γκαντζ, Μισέλ Πίκολι και Ιρέν Γιακόμπ, οι οποίοι δίνουν έξοχες ερμηνείες σε ένα αμιγώς θεατρικό πλαίσιο. Γενικά αριστουργηματικά πλάνα, εξαίσια μουσική και αψεγάδιαστη φωτογραφία συνθέτουν μία ταινία που πρέπει να συμπεριλάβετε στις επιλογές σας αν πηγαίνετε δέκα φορές το χρόνο στο σινεμά. Αν το δραματικό/μελαγχολικό σινεμά σας ταιριάζει, δείτε το οπωσδήποτε.
Αν, όμως διψάτε για εκρήξεις αδρεναλίνης, τότε υπάρχει κάτι άλλο που ίσως είναι το κατάλληλο φάρμακο για την περίπτωσή σας. Μιλάω για το «Taken», μία ταινία με σφραγίδα ευρωπαϊκής δράσης που αποτέλεσε έκπληξη, για τη μεγάλη ανταπόκριση που είχε απ’ το αμερικανικό κοινό. Πρωταγωνιστεί ο πολύ καλός ηθοποιός Λίαμ Νίσον, σε έναν ρόλο που ο καθένας θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά ότι δεν του ταιριάζει, αλλά που στην πραγματικότητα μοιάζει κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Ο Νίσον είναι πρώην πράκτορας της CIA και ταυτόχρονα υπερ-προστατευτικός με την 17-χρονη κόρη του, της οποίας την επιμέλεια έχει η μητέρας της. Για να μην μπλεκόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες, η κόρη πηγαίνει στη Γαλλία για διακοπές με μια φίλη της και πέφτει θύμα απαγωγής από ένα δίκτυο trafficking. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκαναν στη ζωή τους οι κακοί απαγωγείς. Ένας μαινόμενος, ωμός και ανά στιγμές αδίστακτος Λίαμ Νίσον ταξιδεύει στο Παρίσι προκειμένου να γλυτώσει την κόρη του και να εκδικηθεί τους δράστες. Αυτό που ακολουθεί είναι πιστολίδι, κλωτσομπουνίδι, car-chase, εκρήξεις, αλλεπάλληλες εκτελέσεις και βία χωρίς όριο. Παλιά, καλή δράση που από τα ‘90es είχε να φτάσει σε τέτοια επίπεδα. Γενικά πολύ δυνατή ερμηνεία του Νίσον, κατάλληλη σκηνοθετική αντίληψη από τον Πιερ Μορέλ (έχει κάνει το «Γκέτο 13») και φυσικά τυπικό σενάριο του μη εξαιρετέου Λυκ Μπεσόν. Εκτίμησα ιδιαίτερα ότι οι τρελοί Γάλλοι που έκαναν το παρκούρ μόδα, σε αυτή την ταινία το άφησαν έξω. Μόνιμα τις τελευταίες εβδομάδες στο top-10 του box office στην Αμερική και βαθμολογία 8 στα 10 στο imdb.com σε 50.000 ψήφους.
Στα υπόλοιπα, λίγη υπομονή ακόμα, γιατί σε μία εβδομάδα κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας η μεταφορά του κόμικ «Watchmen», η οποία έχει δημιουργήσει μεγάλο hype και αναμένεται να τσακίσει τα ταμεία. Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Αμερική και θυμίζω ότι το «Watchmen» είναι το πιο αναγνωρισμένο κόμικ όλων των εποχών και θεωρείται περισσότερο λογοτέχνημα παρά σκιτσάκια με συννεφάκια. Περισσότερα την επόμενη εβδομάδα, οπότε και θα διαπιστώσουμε «Ποιος Φυλάει τους Φύλακες.»

Φεβρουάριος 26- Gran Torino

Κύλησαν οι μέρες και ολοκληρώθηκε τελικά και η απονομή των βραβείων όσκαρ, χωρίς πολλές εκπλήξεις. Με τις πολύ ισχυρές υποψηφιότητες να απουσιάζουν αυτή τη χρονιά, τα περισσότερα κύρια βραβεία κερδήθηκαν από το «Slumdog Millionaire» του Ντάνι Μπόυλ, που συγκέντρωσε συνολικά οχτώ αγαλματίδια. Όμως παρ’ ότι σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, δεν κατάφερε να βάλει στο σακί του κανένα όσκαρ για ρόλο, για τα οποία άλλωστε δεν ήταν καν υποψήφιο. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι μοιράστηκαν όπως όλοι περίμεναν στην αγαπημένη της ακαδημίας Κέιτ Γουίνσλετ και στον gay δήμαρχο Σον Πεν, που κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά και να βγάλει νοκ άουτ τον παλαιστή Μίκι Ρουρκ. Και μιας και αυτό το σαββατοκύριακο θα έχουμε καρναβάλι, αναφέρω ότι ένας από τους πιο διάσημους costumed hero όλων των εποχών, κατάφερε να πάρει το δικό του όσκαρ, έστω και μετά θάνατον. Κατά τη γνώμη μου, πανάξια.

Αναλυτικά, λοιπόν η λίστα με τα βραβεία όσκαρ έχει ως εξής:

Ταινίας Slumdog Millionaire
Α’ Ανδρικός Ρόλος Σον Πεν (Milk)
Α’ Γυναικείος Ρόλος Κέιτ Γουίνσλετ (Σφραγισμένα Χείλη)
Σκηνοθεσία Ντάνι Μπόιλ (Slumdog Millionaire)
Β’ Ανδρικός Ρόλος Χιθ Λέτζερ (Σκοτεινός Ιππότης)
Β’ Γυναικείος Ρόλος Πενέλοπε Κρουθ (Vicky Cristina Barcelona)
Διασκευασμένο σενάριο Σάιμον Μπιουφόι (Slumdog Millionaire)
Πρωτότυπο σενάριο Ντάστιν Λανς Μπλακ (Milk)
Ξενόγλωσση ταινία Departures (Ιαπωνία)
Κινούμενα σχέδια WALL-E
Κινούμενα σχέδια μικρού μήκους La Maison en Petits Cubes
Φωτογραφία Ντοντ Μάντλ (Slumdog Millionaire)
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Ντόναλντ Γκράχαμ Μπερτ, Βίκτορ Τσόλφο (Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)
Μοντάζ Κρις Ντίκενς (Slumdog Millionaire)
Κοστούμια Μάικλ Ο'Κόνορ (Η Δούκισσα)
Μακιγιάζ Γκρεγκ Κάνομ (Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)
Μουσική Α. Ρ. Ράχμαν (Slumdog Millionaire)
Τραγούδι Jai Ho (Slumdog Millionaire)
Οπτικά Εφέ Έρικ Μπάρμπα, Στιβ Πριγκ, Μπερτ Ντάλτον, Κρέγκ Μπάρον (Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)
Ήχος Ρίτσαρντ Κινγκ (Σκοτεινός Ιππότης)
Ηχητικό μοντάζ Ίαν Ταπ, Ρίτσαρντ Πράικ, Ρεσούλ Πουκούτι (Slumdog Millionaire)
Ντοκιμαντέρ Man on Wire
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Smile Pinki
Ταινία Μικρού Μήκους Spielzeugland (Toyland)

Το συμπέρασμα για μένα ήταν ότι έλειπαν τα αριστουργήματα και ότι αδικήθηκαν οι δύο φετινές ταινίες του Κλιντ Ίστγουντ με την εκθαμβωτική απουσία τους από τις υποψηφιότητες. Τουλάχιστον όσοι δεν προλάβατε το δραματικό «Changeling», θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε μία άλλη πτυχή της δημιουργικότητας του 79-χρονου ηθοποιού-σκηνοθέτη, στο πάρα πολύ καλό «Gran Torino», που κάνει αυτή την εβδομάδα πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Ίστγουντ, υποδυόμενος ουσιαστικά ένα καλοζυγισμένο μείγμα στοιχείων από όλους τους χαρακτηριστικούς ρόλους που έχει ενσαρκώσει μέχρι σήμερα. Ένας πατριώτης, βετεράνος του πολέμου της Κορέας, βλέπει στη σημερινή εποχή παραδοσιακές αξίες να καταρρέουν και η παλιά του γειτονιά να αλλάζει. Τέσσερα αστέρια στα πέντε, εξαιρετική ερμηνεία του γερόλυκου, πολύ καλές κριτικές και μεγάλη επιτυχία στο αμερικανικό box office.

Φεβρουάριος 19- Reader/ Σφραγισμένα Χείλη

Λογικά και αν δεν έχω μπερδέψει τελείως τις ημερομηνίες, πρέπει να είναι τσικνοπέμπτη σήμερα που διαβάζετε την Epirus Press, άρα λίγοι από εσάς θα σκέφτεστε να τη συνδυάσετε με κινηματογραφική έξοδο. Από αύριο, όμως και μιας και η τελετή ανακοίνωσης των όσκαρ είναι προγραμματισμένη για τις 22 του μηνός, επιβάλλεται λίγη προπόνηση προκειμένου να μην πιάνεστε αδιάβαστοι σε σχετικές συζητήσεις που θα προκύψουν στην παρέα. Εντάξει δεν χρειάζεται να έχετε δει όλες τις ταινίες που είναι προτεινόμενες, αλλά υποθέτω στα βασικά θα πρέπει να έχετε ρίξει μια ματιά. Εκτός βέβαια αν δεν έχετε πολύ χρόνο, οπότε για ορισμένες μπορείτε να αντιγράφετε (με δικά σας λόγια) όσα γράφω εδώ και στο ιστολόγιο της στήλης και θα είναι σαν περίπου να την έχετε δει την ταινία. Τώρα, δε, που το σκέφτομαι ίσως θα ήταν καλή ιδέα να γράψω έναν κατατοπιστικό οδηγό για το «Πώς να μιλάτε για ταινίες που δεν έχετε δει», στο πνεύμα του σχετικού βιβλίου που είχα παρουσιάσει παλιότερα στην άλλη στήλη, το «Πώς να μιλάτε για βιβλία που δεν έχετε διαβάσει».
Αφήνοντας κατά μέρους τη φλυαρία, περνάω σε λίγα λόγια για μερικές ταινίες που παίζονται αυτόν τον καιρό στους κινηματογράφους και αν είστε (και είμαι) τυχερός θα τις συναντήσετε και στο πρόγραμμα των Cineplex της Odeon. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» (το οποίο δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το μετέφρασαν ως «Η Μυστηριώδης υπόθεση του Μπέντζαμιν Μπάτον») με Μπραντ Πιτ και Κέιτ Μπλάνσετ, που θα την έχετε ακούσει μερικές χιλιάδες φορές και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες. Υπάρχει το «Reader» ή «Σφραγισμένα Χείλη» στα ελληνικά, που δεν το έχω δει, αλλά έχω ακούσει εγκωμιαστικά σχόλια και είναι βέβαιο ότι η Κέιτ Γουίνσλετ δίνει εξαίσια ερμηνεία χωρίς να γίνεται τόσο βαρετή όσο στο «Revolutionary Road». Αν έχετε διάθεση για κωμωδία στα όρια της φάρσας, ρίξτε μια ματιά για τη συνέχεια του «Ροζ Πάνθηρα» με τον Στιβ Μάρτιν, που αν έχει τα μισά αστεία από την πρώτη ταινία, θα μείνετε ικανοποιημένοι (ή μάλλον ξεκαρδισμένοι), ενώ αν πραγματικά σας έχουν λείψει οι ταινίες με ναζί που ισοπεδώνουν τα πάντα, σκεφτείτε το «Defiance» με τον Ντάνιελ Κραιγκ.
Αν έχετε παιδάκια ή ανιψάκια μπορείτε να τα πάτε στο animation «Bolt» (δηλαδή «κεραυνός»), που έχει να κάνει με ένα χαριτωμένο και δυναμικό σκυλάκι το οποίο πρωταγωνιστεί σε ταινίες δράσης, κάνοντας τον υπερήρωα. Κάποια στιγμή το σκυλάκι χάνεται από αυτούς που το φροντίζουν και αρχίζει σιγά σιγά ν’ ανακαλύπτει ότι ο κόσμος δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τον έχει στο μυαλό του και ότι οι υπερδυνάμεις του δεν λειτουργούν στην πραγματική ζωή. Πακέτο δηλαδή. Σε ένα τρελό οδοιπορικό θα συναντήσει κι άλλα ζωάκια και είμαι σίγουρος ότι θα περάσουν αυτοί καλοί κι εμείς καλύτερα. Χωρίς να είναι στο ίδιο επίπεδο με τα φετινά «Kung-Fu Panda» και «Wall-e», δεν θα σας απογοητεύσει και αν υπάρχουν προβολές μη μεταγλωττισμένες θα το πρότεινα και για μεγάλους. Πέρα, όμως από το «Bolt», υπάρχει ένα άλλο animation, που ανήκει στην κατηγορία όσων δεν πρέπει να χάσετε.
Αν θυμάστε έχω αναφερθεί ξανά για το «Βαλς με τον Μπασίρ» («Vals Im Bashir»), την έκπληξη της χρονιάς στο χώρο του animation και γενικότερα στα κινηματογραφικά δεδομένα μιας χώρας που δεν φημίζεται για την εξαγωγή τέχνης, το Ισραήλ. Δυστυχώς μιας και δεν είναι αυτό που θα χαρακτήριζα mainstream παραγωγή, δεν ξέρω αν θα έχετε την τύχη να το δείτε σε μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα όπως αξίζει (αν και εδώ στην Πάτρα προβάλλεται στα Ster Cinemas), αλλά όπως και να ‘χει, θα ήταν καλό να το αναζητήσετε. Αφηγείται με γλαφυρό τρόπο την ιστορία μιας σφαγής κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο το 1982 και με έναν από τους στρατιώτες που έχει καταπιέσει μέσα στη μνήμη του ορισμένα απ’ τα φρικιαστικότερα γεγονότα. Όλα ξεκινούν στο Τελ Αβίβ του σήμερα, από τη συζήτηση που έχει ο ίδιος ο σκηνοθέτης με έναν συμπολεμιστή του, ο οποίος βλέπει συνέχεια στο όνειρό του να τον κυνηγούν είκοσι έξι σκυλιά. Προκειμένου ο σκηνοθέτης να θυμηθεί τι ακριβώς είχε διαπράξει κατά τη διάρκεια της σφαγής, αναζητεί και αρχίζει να συναντά πρόσωπα που σχετίζονταν μαζί του την εποχή του πολέμου. Συγκεντρώνει τις σκόρπιες ψηφίδες και τις ενώνει, ώσπου καταλήγει ν’ αντικρίσει την αλήθεια, που είναι σοκαριστική. Αντιπολεμικά μηνύματα, εξαιρετική εικόνα, υποβλητική μουσική, ασύλληπτες λεπτομέρειες αποτυπωμένες σε έντονα φορτισμένο συναισθηματικό φόντο και μια πολύ ιδιαίτερη τεχνοτροπία, εντελώς διαφορετική από την αντίστοιχη των αμερικανικών στούντιο. Πέντε αστέρια στα πέντε και νομίζω δύσκολα θα χάσει το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το οποίο έχει προταθεί. Κυριότερος αντίπαλός του είναι το γαλλικό «Ανάμεσα στους τοίχους», το οποίο ήταν επίσης καλό, αλλά κατά διαστήματα υποτονικό και συνολικά χωρίς διακυμάνσεις και κορυφώσεις.
Ραντεβού την άλλη εβδομάδα, καλή τύχη και καλές προβολές ως τότε.

Φεβρουάριος 11- Oktapodi

Ένα βήμα πιο κοντά στο καρναβάλι μας φέρνει και αυτή η εβδομάδα.
Πέρα από αυτό, στην κινηματογραφική επικαιρότητα εξακολουθούν να κυριαρχούν οι υποψήφιες για όσκαρ ταινίες, μιας και αυτή την περίοδο σχεδόν όλες οι ενώσεις κριτικών, ηθοποιών, σκηνοθετών και λοιπών ειδικοτήτων ανακοινώνουν τα βραβεία της χρονιάς που μας πέρασε. Εκτός από όλους αυτούς στην Αμερική, το ίδιο έπραξε και η Βρετανική Ακαδημία κινηματογράφου αυτές τις μέρες, δίνοντας στη δημοσιότητα τις δικές της επιλογές.

Επτά βραβεία BAFTA, λοιπόν κέρδισε το πολύ καλό “Slumdog Millionaire”, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας και καλύτερης σκηνοθεσίας, σε βάρος της “Μυστηριώδους υπόθεσης του Μπέντζαμιν Μπάτον”. Η Κέιτ Γουίνσλετ πήρε το βραβείο της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για τα “Σφραγισμένα Χείλη”, ενώ νικητής στους άνδρες ήταν ο Μίκι Ρουρκ για τον “Παλαιστή”. Όπως ήταν αναμενόμενο και η Βρετανική Ακαδημία τίμησε τον Τζόκερ του Χιθ Λέτζερ με το βραβείο δευτέρου ανδρικού ρόλου στον “Σκοτεινό Ιππότη”, ενώ την αντίστοιχη τιμητική διάκριση στις γυναίκες κέρδισε στη Πενέλοπε Κρουθ για το “Vicky Christina Barcelona”.

Αναλυτικά τα βραβεία:

Καλύτερης ταινίας: Slumdog Millionaire
Καλύτερης βρετανικής ταινίας: Man on Wire
Α' Ανδρικού ρόλου: Μίκι Ρουρκ για την ταινία Ο Παλαιστής
Α' Γυναικείου ρόλου: Κέιτ Γουίνσλετ για το Σφραγισμένα Χείλη
Β' ανδρικού ρόλου: Χιθ Λέτζερ για τον Σκοτεινό Ιππότη
Β' γυναικείου ρόλου: Πενέλοπε Κρουθ για το Vicky Christina Barcelona
Σκηνοθεσίας: Ντάνι Μπόιλ για το Slumdog Millionaire
Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη: Στιβ ΜακΚουίν για το Hunger
Ανερχόμενου ηθοποιού: Νόελ Κλαρκ
Πρωτότυπου σεναρίου: Μάρτιν ΜακΝτόναχ Στην Μπρυζ
Διασκευασμένου σεναρίου: Σάιμον Μπόφοϊ για το Slumdog Millionaire
Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας: I've Loved You So Long
Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους: September
Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων: WALL-E
Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: Wallace and Gromit: A Matter of Loaf and Death
Φωτογραφίας: Αντονι Ντοντ Μανλτ για το Slumdog Millionaire
Καλλιτεχνικής παραγωγής: Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Μουσικής: Α.Ρ. Ράχμαν για το Slumdog Millionaire
Μοντάζ: Κρις Ντίκενς για το Slumdog Millionaire
Κοστουμιών: Η Δούκισα
Ήχου: Slumdog Millionaire
Οπτικών Εφέ: Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Μακιγιάζ και Χτενισμάτων: Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Τέλος το ειδικό βραβείο της Ακαδημίας απονεμήθηκε φέτος στον Τέρι Γκίλιαμ.

Πέρα από αυτά θα πρότεινα αν δεν προλάβατε στους κινηματογράφους να δείτε σε dvd την γκανγκστερική ταινία “Rock 'n Rola” του Γκάι Ρίτσι, η οποία κινείται στους γνώριμους ρυθμούς του σκηνοθέτη. Μπορεί να σας κουράσει η απόλυτη επανάληψη του στυλ που χρησιμοποίησε στην “Αρπαχτή” και στις “Δυο καπνισμένες κάννες”, αλλά η ταινία έχει καλές στιγμές και ενδείκνυται για μια βραδιά καθαρά βρετανικής δράσης. Δυστυχώς λείπει ο Βίνι Τζόουνς, αλλά τον αντικαθιστούν επάξια διάφορες άλλες διαβολικά κακές φάτσες.
Τώρα όσοι έχετε να διαθέσετε δυόμιση λεπτά από τον χρόνο σας, θα σας πρότεινα να δείτε στο youtube και συγκεκριμένα στο http://www.youtube.com/watch?v=SJFy5nemzYY την πολύ μικρή ταινία “Oktapodi”, η οποία είναι υποψήφια φέτος για όσκαρ καλύτερης ταινίας animation μικρού μήκους. Δυνατή σύλληψη και τέλεια καλλιτεχνική απόδοση μιας τραγικά αστείας ιστορίας αγάπης μεταξύ δύο χταποδιών, με φόντο ένα ελληνικό, αιγαιοπελαγίτικο νησί.

Φεβρουάριος 5- Chaos Theory

Κατευθείαν σε προτάσεις για κινηματογραφικές βραδιές στο σπίτι σας από την Audiovisual.






GET SMART Κωμική Περιπέτεια

Σκηνοθεσία ΠΙΤΕΡ ΣΙΓΚΑΛ

Πρωταγωνιστούν

ΣΤΙΒ ΚΑΡΕΛ, ΑΝΝ ΧΑΘΑΓΟΥΕΪ, ΝΤΟΥΕΪΝ ΤΖΟΝΣΟΝ, ΑΛΑΝ ΑΡΚΙΝ, ΤΕΡΕΝΣ ΣΤΑΜΠ, ΤΖΕΗΜΣ ΚΑΑΝ,ΜΠΙΛ ΜΑΡΕΫ, ΤΕΡΡΥ ΚΡΟΥΣ, ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΚΕΧΝΕΡ

$ 300.000.000 BOX OFFICE ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ
230.000 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Αστεία και γεμάτη δράση, σαν ταινία του Τζέιμς Μποντ!»
- Roger Ebert, CHICAGO SUN-TIMES

Ο Μάξγουελ Σμαρτ έχει την ιδιαίτερη αποστολή να αποτρέψει το τελευταίο εγχείρημα για παγκόσμια κυριαρχία ενός συνδικάτου εγκλήματος με το φλεγματικό τίτλο ΧΑΟΣ. Όταν τα κεντρικά γραφεία της αμερικάνικης υπηρεσίας κατασκοπίας «ΕΛΕΓΧΟΣ», δέχονται επίθεση και οι ταυτότητες των πρακτόρων υποκλέπτονται, ο Αρχηγός δεν έχει άλλη επιλογή από το να δώσει προαγωγή στον αναλυτή Σμαρτ να συμμετάσχει στη μάχιμη αποστολή, δίπλα στον διάσημο Πράκτορα 23. Συνεργάτης του σ' αυτή τη ζόρικη δουλειά θα είναι η θανάσιμη πράκτορας 99. Οι δύο τους, χωρίς ολοκληρωμένη εκπαίδευση και οπλισμένοι με τον αχαλίνωτο ενθουσιασμό τους, πρέπει να αποτρέψουν τα καταστροφικά σχέδια του ΧΑΟΥΣ και του αρχηγού τους, Ζίγκφριντ.
Στο imdb.com έχει βαθμολογία 7 στα 10.


Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ // CHAOS THEORY Κομεντί

Σκηνοθεσία ΜΑΡΚΟΥΣ ΣΙΕΓΚΑ

Πρωταγωνιστούν

ΡΑΪΑΝ ΡΕΪΝΟΛΝΤΣ, ΕΜΙΛΥ ΜΟΡΤΙΜΕΡ, ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΤΑΟΥΝΣΕΝΤ, ΣΑΡΑ ΤΣΑΛΚΙ, ΜΑΪΚ ΕΡΓΟΥΙΝ,
ΚΟΝΣΤΑΝΤΣ ΖΙΜΜΕΡ

«Η ζωή είναι απρόβλεπτη
και ανεξάρτητη
από κάθε
ανθρώπινο έλεγχο»

Όταν η γυναίκα του αποφασίζει να προσθέσει 10 λεπτά στην ημέρα του, κανείς δεν είχε φανταστεί τις συνέπειες...
O Φρανκ Άλεν, ο συγγραφέας του επιτυχημένου μπεστ-σέλλερ «Πώς να οργανώσετε
αποτελεσματικά τη Ζωή σας, σε Πέντε Λεπτά» έχει τη ζωή του υπό απόλυτο έλεγχο, ενώ απορρίπτει κατηγορηματικά οτιδήποτε σχετίζεται με τον αυθορμητισμό και την
παρόρμηση. Η γυναίκα του και η κόρη του βρίσκουν αυτή την εμμονή του σχετικά
γοητευτική, αλλά όταν μια μέρα η πρώτη αποφασίζει να προσθέσει 10 λεπτά στην ημέρα του, γυρίζοντας το ρολόι προς τα πίσω, κανείς δεν είχε φανταστεί τις συνέπειες...
Στο imdb.com έχει βαθμολογία 7,1 στα 10.


ΧΡΩΜΑΤΑ ΖΩΗΣ // LOCAL COLORS Κοινωνική

Σενάριο / Σκηνοθεσία ΤΖΟΡΤΖ ΓΚΑΛΛΟ

Πρωταγωνιστούν

ΑΡΜΙΝ ΜΙΛΕΡ-ΣΤΑΛ, ΤΡΕΒΟΡ ΜΟΡΓΚΑΝ, ΡΕΪ ΛΙΟΤΤΑ, ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΑΡΝΙΓΚ, ΣΑΜΑΝΘΑ ΜΑΘΙΣ, ΡΟΝ ΠΕΡΛΜΑΝ, ΤΖΟΥΛΙ ΛΟΤ, ΤΑΣΟ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

" Ένας Καθηγητής, Ένας Μαθητής.
Ένα καλοκαίρι γεμάτο όνειρα"

Ένας επιτυχημένος καλλιτέχνης αναπολεί το πιο σημαντικό καλοκαίρι της ζωής του, το 1974. Τότε που ήταν ακόμα ένας νεαρός, προβληματισμένος 18χρονος φοιτητής και
γνωρίστηκε με ένα μεσήλικα, αλκοολικό πρώην ζωγράφο που είχε γυρίσει την πλάτη του όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στην ίδια τη ζωή. Οι δύο τους, ανέπτυξαν μια ιδιαίτερη φιλία που εξελίχθηκε σε σχέση ζωής και καθόρισε το μέλλον τους. Η αντίληψη του νεαρού για τον κόσμο εμπλουτίστηκε από τη σοφία και τις εμπειρίες της ζωής του ζωγράφου ενώ η ζωή του τελευταίου, πήρε νέα πνοή από τη φρεσκάδα και την αισιοδοξία του νεαρού. Αυτή είναι η ιστορία τους, η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.
Στο imdb.com έχει βαθμολογία 7 στα 10.

Ιανουάριος 29- Underworld:Rise of the Lycans

Στις “σελίδες για άλλες σελίδες” ασχοληθήκαμε λίγο με το 2012, άρα θα συνεχίσω και στον πρόλογο που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αλλά με θέμα καθαρά κινηματογραφικό. Πρόκειται για μια ταινία η οποία θα κάνει σε λίγο καιρό πρεμιέρα στις σκοτεινές αίθουσες και την υπογράφει ο σκηνοθέτης εντυπωσιασμού Ρόναλντ Έμεριχ, που έχει στο βιογραφικό του ταινίες όπως η “Ημέρα Ανεξαρτησίας”, το “Μετά την επόμενη μέρα” και το πιο πρόσφατο και όχι και τόσο επιτυχημένο “10.000 π.Χ.”. Η ταινία έχει στον τίτλο και πάλι χρονολογία, ονομάζεται “2012” (κάνει πρεμιέρα όμως το 2009) και ασχολείται προφανώς με μια επικείμενη βιβλική, φυσική καταστροφή η οποία θα σαρώσει τον πλανήτη, αφήνοντας ίσως κάποιους επιζώντες. Μάγιας, εκλείψεις ηλίου, αλλάζουν οι πόλοι της γης και φύγαμε για τελικό. Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο εντυπωσιακό trailer που έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο ή να κάνετε λίγο υπομονή (μέχρι να βγει η ταινία, όχι μέχρι να καταστραφεί ο κόσμος).
Αφήνω, όμως αυτά στην άκρη γιατί δεν είναι η καταστροφή το κεντρικό θέμα της στήλης για σήμερα. Για την ακρίβεια είναι η κριτική, που βέβαια πολλές φορές μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική και ειδικά στον κινηματογράφο είναι ιδιαίτερα πολυσύνθετο και άκρως αμφιλεγόμενο ζήτημα. Και στις μέρες μας φυσικά, άκρως εμπορευματοποιημένο και αδιαφανές σε πολλές από τις πτυχές του. Πρώτα απ' όλα όμως είναι σημαντικό να δώσουμε έναν λιτό ορισμό του τι είναι κριτική. Ως κριτική κινηματογράφου λοιπόν, ορίζεται η επιστήμη που σκοπό έχει να ανακαλύψει και να αποκαταστήσει κατά το δυνατόν, τυχόν λάθη, ώστε να παρουσιάσει μια ταινία όσο γίνεται πιο άρτια.
Εγώ θα σας συστήσω σήμερα έναν ελληνικό δικτυακό χώρο με άριστη ενημέρωση γύρω από τα κινηματογραφικά δρώμενα, στον οποίο μπορείτε να διαβάζετε κριτικές για όλες τις ταινίες που απασχολούν την επικαιρότητα και όχι μόνο. Είναι άλλωστε αδιαμφισβήτητο ότι τα τελευταία χρόνια το βάρος της κριτικής έχει μετακινηθεί από τις εφημερίδες και τα περιοδικά προς τα δεκάδες ιστολόγια του χώρου.
Το site που σας προτείνω (και ίσως να το γνωρίζετε ήδη) είναι το δημοφιλές “Movies for the Masses”, δηλαδή “Ταινίες για τις μάζες” στα ελληνικά, που μπορείτε να επισκεφτείτε στην ηλεκτρονική του διεύθυνση http://mftm.blogspot.com. Το διατηρεί μια ομάδα αξιόλογων, νεαρών κριτικών και εκτός από αναλυτικές παρουσιάσεις ταινιών μπορείτε να δείτε και τα trailers τους, ενώ παράλληλα ενημερώνεστε και για σχετικά θέματα. Για να πάρετε μια καλύτερη γεύση θα σας δώσω και ένα παράδειγμα. Αντιγράφω την καυστική κριτική τους για την τρίτη ταινία “Underworld”, που κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες αυτή την εβδομάδα και την οποία τη βαθμολόγησαν με δύο αστέρια στα πέντε.
“Δεν ξέρω σε ποιόν φάνηκε καλή ιδέα να μην κουβαλάει η Rhona Mitra την ταινία και να μην φοράει εξίσου κολλητή --έστω και μεσαιωνική-- στολή με αυτήν της Kate Beckinsale, αλλά ο φακός επικεντρώνεται στον Michael Sheen που μετά τις περαστικές του εμφανίσεις στο franchise και τις στιγμές του κάτω απ’ τον προβολέα ως Tony Blair (The Queen (2006)) και David Frost (Frost/Nixon (2008)), αποδεικνύεται ολοκληρωτικά ανίκανος να παίξει τον άντρα, οπότε αφήνεται να περιφέρεται ερμηνεύοντας με την οδοντοστοιχία του και τους μυες του προσώπου του σε μελοδραματική υστερία, τον Σπάρτακο των Λάυκανς, σε ένα σενάριο απογοητευτικά βασικό, το οποίο όμως ο Tatopoulos, που μέσα στον ενθουσιασμό του, έχει γεμίσει ελληνικά ονόματα τις στρατιές των επαναστατημένων του Λυκοσπάρτακου, διαχειρίζεται με μεράκι και εμφανή επιθυμία να μεταπλάσει σε αξιόλογο σκηνοθετικό ντεμπούτο, έστω και διεκπεραιωτικού τύπου. Το γεμάτο τροτέζες (σε κάθε κάδρο που χρειάζεται γέμισα) κάστρο του, φιλοξενεί τον γοτθικό ρυθμό της παράδοσης του franchise, αναδεικνύοντας στις σκοτεινές γωνιές του την σαφώς ανώτερη ικανότητά του να διαχειριστεί τα πλάσματα που πλάθει, περισσότερο από τα ψηφιακά που κραυγάζουν, ή τους ηθοποιούς που του παρέχουν. Πάντως, πέρα από μια-δυο σκηνές δράσης που μπορείς να πάρεις μαζί σου έξω απ’ την αίθουσα (αλλά όχι απαραίτητα κι ως το σπίτι), ο μέχρι τώρα production designer της σειράς, με το Rise of the Lycans σου δίνει και μια αναπτέρωση στις ελπίδες σου ότι το Underworld θα μπορούσε να γίνει αξιολογότατο franchise, αν κάποιοι το έπαιρναν λίιιιγο στα σοβαρά.”

Ιανουάριος 22- Slumdog Millionaire

Σήμερα που κρατάτε στα χέρια σας την Epirus Press, φτάνουμε στην κορύφωση της κινηματογραφικής χρονιάς, μιας και ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ, γεγονός που θα τροφοδοτήσει τη θεματολογία μας για το προσεχές χρονικό διάστημα. Χωρίς να έχω δει πολλές απ’ τις ταινίες που ήδη ακούγονται για φαβορί, νομίζω ότι καμία δεν θα καταφέρει να «σαρώσει» στις σημαντικές κατηγορίες, δηλαδή καμία ταινία μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να ξεχωρίσει μέχρι στιγμής.

Παρ' όλα αυτά σε ορισμένες κατηγορίες υπάρχουν ξεκάθαρα φαβορί, όπως στης καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να χάσει το αντιπολεμικό, ισραηλινό «Βαλς με τον Μπασίρ» ή και στην κατηγορία καλύτερου animation που το «Wall-E» παίζει χωρίς αντίπαλο και ίσως τιμηθεί με υποψηφιότητα ακόμα και στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Μεγάλο φαβορί βέβαια και ο παρανοϊκός Τζόκερ-Χιθ Λέτζερ για όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου, αλλά από εκεί και πέρα το τοπίο είναι σχετικά θολό. Όπως έχει διαφανεί, η μυστηριώδης «Μυστηριώδης υπόθεση του Μπέντζαμιν Μπάτον» του Ντέιβιντ Φίντσερ με τον Μπραντ Πιτ και την Κέιτ Μπλάνσετ, απλά άφησε καλές εντυπώσεις, αλλά όχι κάτι παραπάνω, ενώ και από το «Revolutionary Road» του Σαμ Μέντεζ με το κλασικό πρωταγωνιστικό δίδυμο Κέιτ Γουίνσλετ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο, φαίνεται κάτι να λείπει. Η ταινία των συνήθων υπόπτων Κοέν, άλλους ενθουσίασε και άλλους απογοήτευσε

Υπάρχει βέβαια και ο κατά πολλούς σπουδαιότερος σκηνοθέτης αυτή τη στιγμή, ο Κλιντ Ίστγουντ που έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες πάλι με δύο ταινίες, οι οποίες έχουν αποσπάσει την προτίμηση κοινού και κριτικών. Ο γερο-Κλιντ φαίνεται να διανύει μία ακόμα νεότητα της καριέρας του και εκτός από το “Changeling” (“Ανταλλαγή”) με την Αντζελίνα Τζολί, έφτιαξε φέτος και το “Gran Torino”, που έχει βαθμολογία 8,6 στα 10 στο imdb.com και αφηγείται την ιστορία ενός στρυφνού γερο-γκρινιάρη που αποφασίζει να δώσει ένα καλό μάθημα στο παιδί ενός μετανάστη γείτονά του. Πρωταγωνιστεί ο ίδιος του και δεν θα είναι καθόλου απίθανο να πάρει και το χρυσό αγαλματίδιο.

Υπάρχει βέβαια και η νέα ταινία του Ντάνυ Μπόιλ (“Trainspotting” και “28 Ημέρες μετά”), το δυνατό “Slumdog Millionaire”, που απέσπασε και τις σημαντικότερες χρυσές σφαίρες, πριν λίγες μέρες. Έχει να κάνει με την ιστορία ενός άστεγου και ορφανού παιδιού, που ζει σε εξαθλίωση στη Βομβάη της Ινδίας και καταφέρνει να φτάσει μέχρι την τελευταία ερώτηση του παγκοσμίως δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος”. Μέσα σε μία νύχτα η μορφή του παίρνει διαστάσεις εθνικού ήρωα, αφού ενσαρκώνει το ουτοπικό όνειρο του μέσου Ινδού που καταφέρνει να βγει απ' την αφάνεια και να πλουτίσει. Όμως ο κυνικός παρουσιαστής του παιχνιδιού, υποψιάζεται ότι ο μικρός έχει στήσει κάποια απάτη προκειμένου να κερδίσει και ακριβώς εκεί ξεκινάει η ταινία. Άλλωστε πώς θα μπορούσε ένα παιδί από τις παραγκουπόλεις να γνωρίζει όλες τις δύσκολες απαντήσεις, τις οποίες δεν κατέχουν δικηγόροι, γιατροί και καθηγητές;

Πρόκειται για μία πάρα πολύ καλή ταινία, με υποδειγματική αφήγηση, καλό καστ και σαγηνευτική θα έλεγα απεικόνιση της σύγχρονης, φτωχικής Ινδίας, όσο κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο. Ταυτόχρονα, όμως με ενόχλησαν κάπως ορισμένες αναληθοφάνειες πάνω στους κανόνες του τηλεπαιχνιδιού και ορισμένες αδικαιολόγητες κατά τη γνώμη μου μεταβολές στους χαρακτήρες τους. Δεν πρόκειται για αριστούργημα και γι' αυτό δύσκολα θα κολυμπήσει και στα όσκαρ, αλλά είναι σίγουρα μια ταινία με τέσσερα αστέρια στα πέντε και δεν θα βγουν πάρα πολλές ισάξιές της φέτος. Άνετα ξεχωρίζει και η έθνικ μουσική επένδυσή της, με κομμάτια που θα αφήσουν τις μελωδίες τους για μέρες στο μυαλό σας.

Από αυτές που θα ακουστούν τη βραδιά της απονομής των Όσκαρ, στις αίθουσες της πόλης μας μπορείτε να αναζητήσετε σίγουρα την “Ανταλλαγή” που ανέφερα και παραπάνω και έχει να κάνει με μια παράξενη υπόθεση ανταλλαγής παιδιών κατά τη διάρκεια της γέννας και ορισμένα μυστικά που κρύβονται πίσω της. Επίσης την κοινωνική ταινία του Σαμ Μέντεζ “Revolutionary Road”, αν σας ενδιαφέρουν οι αργοί αφηγηματικοί ρυθμοί και οι ενδοοικογενειακές διενέξεις ενός ζευγαριού στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Φυσικά υπάρχει και ο “Yes man” Τζιμ Κάρει, που μάλλον καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να ανακαλύπτει τετριμμένα σενάρια στα οποία θα μπορεί να κάνει γκριμάτσες. Εδώ υπόσχεται στον εαυτό του να λέει για έναν ολόκληρο χρόνο μόνο “ναι” και όπως φαντάζεστε αυτό τον οδηγεί σε μία σειρά “αστείων”, πλην αναπόφευκτων καταστάσεων. Εμένα μου θυμίζει έντονα εκείνο που αναγκαζόταν να λέει μόνο αλήθειες (“Liar, liar”), που είχα δει στον κινηματογράφο και ακόμα κλαίω τα λεφτά μου. Δεν ξέρω μπορεί αυτό να είναι και καλό για τους φαν του ηθοποιού. Οι υπόλοιποι θα πρότεινα να το αποφύγετε.

Ιανουάριος 15- Lat den ratte komma in

Και μετά το διάλειμμα μιας εβδομάδας που μεσολάβησε απ' το προηγούμενο ραντεβού επιστρέφω στην καρέκλα του σκηνοθέτη με πολύ κινηματογραφικό υλικό, τόσο που θα χρειαζόμασταν πολύ χώρο για να κάνουμε update. Θα κάνω, όμως μια προσπάθεια και θα ξεκινήσω ευθύς αμέσως με τις απονομές των χρυσών σφαιρών.

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν μερικές εκπλήξεις, αλλά όπως και να ΄χει, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τα αποτελέσματα την βραδιά απονομής των όσκαρ θα είναι πολύ διαφορετικά. Καλύτερη δραματική ταινία ψηφίστηκε μία σχετικά ανεξάρτητη έκπληξη, το “Slumdog Millionaire”. Κατά πάσα πιθανότητα είναι μια ταινία που πρέπει να προσέξουμε. Σκηνοθετεί ο Ντάνυ Μπόιλ που έχει στο ενεργητικό του το πρωτοπόρο -για την εποχή- “Trainspotting” (1996), αλλά που από εκεί και πέρα αναλώθηκε σε ταινίες που πέρασαν σχετικά απαρατήρητες (βλ. “Beach”, “Millions”, “28 Εβδομάδες Μετά” και “Sunshine”). Ξαφνικά λοιπόν έκανε μια δυναμική επιστροφή με μια παράξενη ταινία, που διαδραματίζεται στην Ινδία. Ένα 18-χρονο ορφανό που ζει σε συνθήκες ανέχειας, πηγαίνει στο διάσημο τηλεπαιχνίδι “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος” και καταφέρνει να φτάσει μέχρι το έπαθλο. Σύντομα, όμως συλλαμβάνεται από την αστυνομία με την κατηγορία της απάτης. Καλύτερα να μην αποκαλύψω περισσότερα, γιατί η πλοκή παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Αυτή η ταινία λοιπόν, κατάφερε να αποσπάσει τέσσερις χρυσές σφαίρες, δηλαδή ακριβώς για όσες προτάθηκε. Εκτός από το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη, τιμήθηκε με το καλύτερης δραματικής ταινίας (στις χρυσές σφαίρες θυμίζω ότι υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ κωμικών και δραματικών ταινιών), το βραβείο σεναρίου και αυτό για την καλύτερη μουσική επένδυση.

Στην κατηγορία των κωμωδιών/μιούζικαλ κυριάρχησε ο Γούντυ Άλεν με το “Vicky, Christina, Barcelona”, ενώ καλύτερος δραματικός ηθοποιός αναδείχθηκε ο παλαίμαχος παλαιστής “Μίκι Ρουρκ”. Η Κέιτ Γουίνσλετ κατάφερε να επιτύχει το απόλυτο, παίρνοντας χρυσές σφαίρες καλύτερου γυναικείου ρόλου και καλύτερης συμπρωταγωνίστριας για τις ταινίες “Revolutionary Road” και “The Reader” αντίστοιχα. Φυσικά ο Χιθ Λέτζερ βραβεύτηκε μετά θάνατον με το βραβείο καλύτερου συμπρωταγωνιστή για την ερμηνεία του ως Τζόκερ στο “Dark Knight”, ενώ βραβείο για ερμηνεία σε κωμωδία πήρε και ο Κόλιν Φάρελ για το “In Bruges”, το οποίο γενικά ήταν μάλλον μέτριο και οπωσδήποτε όχι αμιγώς κωμικό.

Ο “Wrestler” του Ντάρεν Αρανόφσκι εκτός από το βραβείο του Ρουρκ πήρε και ένα για το καλύτερο τραγούδι, ενώ το “Wall-E” κέρδισε όπως αναμενόταν το βραβείο του καλύτερου animation. Τις τηλεοπτικές σφαίρες που απονεμήθηκαν τις παραλείπω και θα αναφέρω απλά ότι τελικά η “Μυστηριώδης υπόθεση του Μπέντζαμιν Μπάτον” με τον Μπραντ Πιτ, έμεινε στο περιθώριο με μόνη παρηγοριά τα 94 εκατομμύρια δολάρια, που έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής στο αμερικανικό box office. Την ίδια ώρα έλαβε χώρα σφοδρή “μάχη” για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που διεκδίκησαν ταινίες όπως το πολυσυζητημένο “Γόμορρα” απ' την Ιταλία και το “Σύνδρομο Μπάαντερ-Μάινχοφ” απ΄ τη Γερμανία. Δεν κέρδισε, όμως κανένα από αυτά τα δύο, γιατί καλύτερη (όσο και επίκαιρη) είναι μια αντιπολεμική ταινία από το Ισραήλ, το “Vals Im Bashir” ή “Βαλς με τον Μπασίρ” στα ελληνικά.

Σε αυτό νομίζω ότι πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή, γιατί από την πρώτη ματιά στο trailer, εύκολα κάποιος μπορεί να καταλάβει την ποιότητα αυτής της ταινίας. Πρόκειται για animation, που έχει γυριστεί με ρηξικέλευθη τεχνική από τον Ισραηλινό σκηνοθέτη Άρι Φόλμαν και αφηγείται μια ιστορία για την πρώτη ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Οπωσδήποτε προσθέστε το στα υπ' όψιν για μία από τις επόμενες κινηματογραφικές σας επιλογές. Εντάξει προφανώς κάποιοι είναι της φιλοσοφίας ότι δεν πρέπει να πληρώσουν για ένα εισιτήριο που έχει φτάσει στα οχτώ ευρώ, μιας και υπάρχει η εύκολη λύση του download. Αλλά είναι ορισμένες ταινίες που και ενίσχυση χρειάζονται και αξίζουν. Σε τελική ανάλυση είναι δύο ώρες που θα ξοδέψετε από το βόλεμά σας και θα έχουν ένα αντίκρισμα, το οποίο θα δηλώνει κάτι. Περισσότερα διαβάστε και στις “σελίδες για άλλες σελίδες”.

Τέλος έχω να επισημάνω και μια ταινία η οποία δεν έχει έρθει ακόμα στη χώρα μας και θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον. Πρόκειται για το θρίλερ “Lat den ratte komma in” (“Αφήστε τον σωστό να μπει”, περίπου ο τίτλος), που έρχεται από τη Σουηδία. Ξεκινάει με την ιστορία ενός μικρού αγοριού του Όσκαρ, ο οποίος ονειρεύεται να πάρει εκδίκηση από τους συμμαθητές του. Όπου και να έχει προβληθεί έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς και δεν είναι τυχαίο το ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται με βαθμολογία 8,3 στα 10, μέσα στη λίστα με τις καλύτερες διακόσιες ταινίες όλων των εποχών στο imdb.com.

Εκτός από αυτό αξίζει να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον το “Valkyrie” με τον “μονόφθαλμο” Τομ Κρουζ και φυσικά τη δεύτερη ταινία του Κλιντ Ίστγουντ για φέτος, το “Gran Torino” για το οποίο έχω ακούσει μόνο πολύ θετικά σχόλια, ενώ τα έχει πάει πολύ καλά σε ταμεία και κριτικές.

Ιανουάριος 1- The Curious Case of Benjamin Button

Τελευταίο άρθρο για το 2008 και θα εναρμονιστώ με το κλίμα των ημερών για να κάνω μια κινηματογραφική ανασκόπηση της χρονιάς που αποχαιρετούμε (ή αποχαιρετήσαμε ήδη και διαβάζουμε αυτές τις γραμμές με hangover). Δεν θα αναφέρω βέβαια τις καλύτερες ταινίες, γιατί δεν υπάρχει τέτοιος ορισμός, αλλά μόνο λίγες απ’ όσες μου έκαναν εντύπωση και σας τις συστήνω. Όχι, όμως ανεπιφύλακτα γιατί είναι σπάνιο να ταιριάζουν οι προτιμήσεις δύο ανθρώπων. Ας πούμε για χάρη της κουβέντας ότι οι δικές μας συγκλίνουν. Αν βλέπετε μόνο συναισθηματικά, χαμηλών τόνων ρίξτε μια ματιά σε όσες γύρισε η Κίρα Νάιτλι, ενώ αν τοποθετείστε στο αντίθετο άκρο, μπορείτε άφοβα να νοικιάστε το εντυπωσιακά ρεαλιστικό «Τζον Ράμπο IV» και να απολαύσετε την προσωπική επίθεση του Σιλβέστερ Σταλόνε στη Μιανμάρ.

Τώρα για όλους τους υπόλοιπους, έχουμε και λέμε:

The Curious Case of Benjamin Button

Αυτό είναι περισσότερο πρόβλεψη, μιας και δεν την έχω δει. Ταινία φαντασίας από τον Ντέιβιντ Φίντσερ, με τον Μπραντ Πιτ να γεννιέται γέρος και να βαδίσει προς το θάνατο, ενώ η ηλικία του συνέχεια μειώνεται. Είναι δίχως άλλο μια μυστηριώδης υπόθεση. Πολύ καλές κριτικές και δυνατές υποψηφιότητες για χρυσές σφαίρες. Κάνει την έξοδό της στους κινηματογράφους της Αμερικής αυτές τις μέρες.

Wall-E

Ίσως το καλύτερο animation όλων των εποχών. Ένα αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας για το οποίο αξίζει να ξοδέψω διθυράμβους και εσείς μιάμιση ώρα. Είναι κρίμα να μη δείτε αυτή την ταινία, που ίσως φτάσει ακόμα και την υποψηφιότητα για το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Επτακόσια χρόνια αφού οι άνθρωποι εγκαταλείψουν λόγω μόλυνσης τη γη, ένα άοκνο ρομπότ συνεχίζει να επιτελεί το έργο που του έχει ανατεθεί. Η συνέχεια στις οθόνες σας.

Zeitgeist και Zeitgeist: Addendum

Πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ χωρισμένο σε δύο μέρη. Κυκλοφόρησε αποκλειστικά μέσω διαδικτύου και επιχειρεί να διεισδύσει στα θεμέλια ορισμένων «καθεστώτων» πάνω στα οποία στηρίζονται οι δομές της κοινωνίας. Έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον τα οικονομικά θέματα με τα οποία ασχολείται, όπως για παράδειγμα το πως δημιουργείται το χρήμα και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να χειραγωγεί τα αδύναμα κράτη.

Quantum of Solace

Νέος James Bond, όχι τόσο καλός όσο το «Casino Royal», αλλά και πάλι ήταν σχεδόν αδύνατο να το ξεπεράσει. Πολλή δράση, καλές εισπράξεις και ο Κραιγκ πειστικότατος, στο ύψος των περιστάσεων. Αφήνει πολλές υποσχέσεις για την ολοκλήρωση της άτυπης τρολογίας.

Dark Knight

Ένας από τους καλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες, ο Κρίστοφερ Νόλαν, πήρε έναν κλινικά νεκρό (κινηματογραφικά) ήρωα και κατάφερε πρώτα με το «Batman Begins» και κατόπιν με τον «Σκοτεινό Ιππότη» να τον απογειώσει σε δυσθεώρητα ύψη. Πρώτη φορά τόση συζήτηση για μια ταινία που έχει σαν βάση κόμικ, αλλεπάλληλες πρωτιές και εισπράξεις που ξεπέρασαν κάθε φαντασία, απειλώντας να βυθίσουν ακόμα και τον «Τιτανικό». Αναμφίβολα ένα μερίδιο της επιτυχίας αναλογεί και στον Χιθ Λέτζερ, όχι γιατί πέθανε μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, αλλά επειδή παρέδωσε στο κοινό έναν από τους καλύτερους «κακούς» στην ιστορία. Θα έχει σίγουρα αρκετές υποψηφιότητες για όσκαρ, με προεξέχουσα αυτή του σατανικού Τζόκερ.

Ο Παλαιστής

Νίκη με χαρακτηριστική άνεση στο φετινό φεστιβάλ Βενετίας για τη νέα ταινία του Αρανόφσκι, που μετά τα καλλιτεχνικότατα «π», «Requiem for a dream» και το συγκλονιστικό «The fountain», επιστρέφει με μια ταινία…γροθιά στο στομάχι. Δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά κατάφερε να αποσπάσει χειροκρότημα κοινού και κριτικών βάζοντας τον Μίκι Ρουρκ να ρίχνει ξύλο. Καλές εισπράξεις και είσοδος στις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών σύμφωνα με τη βαθμολογία του imdb.com Καθόλου άσχημα αν σκεφτείτε ότι η επόμενη ταινία του ταλαντούχου σκηνοθέτη είναι προγραμματισμένη για το 2010 και είναι remake του «Robocop» (!). Κάτι θα ξέρει παραπάνω από εμάς.