Απρίλιος 24- Batman Begins

Όπως κάθε χρόνο, πλησιάζει το Πάσχα, το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχει σκοπό να αναδειχθεί στη μεγαλύτερη υπερπαραγωγή των δύο τελευταίων εβδομάδων. Ο οβελίας ετοιμάζεται να ξεκινήσει γυρίσματα, ενώ κόκκινα αυγά και φουσκωτά τσουρέκια θα αναλάβουν να προσφέρουν ένα χορταστικό θέαμα.

Εγώ ήρθα επιτέλους στα Γιάννενα μετά από πολύ καιρό και τα βρήκα ακόμα πιο όμορφα απ’ ότι τα άφησα. Με χαρά περπάτησα στα φαρδιά πεζοδρόμια, και είδα πολλές βιτρίνες βιβλιοπωλείων να φιλοξενούν το Βασίλειο της Αράχνης.

Λίγο πιο μακριά, στην Αμερική, σαν άλλοι Χίλαρι και Ομπάμα, το εκρηκτικό δίδυμο Τσάκι Τσαν και Τζετ Λι αναρριχήθηκε στην κορυφή του box office, με την τελευταία ταινία τους, το πολυαναμενόμενο «Απαγορευμένο Βασίλειο» να πετυχαίνει εισπράξεις της τάξεως των 21 εκατομμυρίων δολαρίων. Μία άλλη ταινία με ακριβώς αυτόν τον αριθμό στον τίτλο της, το «21», πήγε γενικά πολύ καλά, μάζεψε πάνω από 70 εκατομμύρια, φίλοι μου που την είδαν την συνέστησαν, αλλά υποθέτω απευθύνεται περισσότερο σε λάτρεις του τζόγου και των συγκινήσεων. Φυσικά έχει για θέμα το black jack και ελπίζω όταν το φέρουν εδώ να μην μεταφράσουν το τίτλο ως «Στούκι».

Δεν ξέρω αν έχετε πολύ όρεξη για ταινίες σε κινηματογράφο τώρα που ανοίγει ο καιρός, αλλά αν κάνετε υπομονή μερικές εβδομάδες θα κάνουν πρεμιέρα μεγάλες παραγωγές. Για την ώρα, πολύς ντόρος φαντάζομαι θα έχει γίνει με τη «Λούφα και Απαλλαγή» (ή πως αλλιώς το λένε), αλλά εγώ ευτυχώς έχω μια σχετική ανοσία στον διαφημιστικό ορυμαγδό, μιας και δεν έχω τηλεόραση. Στα υπόλοιπα, ελπίζω οι κραυγές αγωνίας μου να έχουν πιάσει τόπο και να μην δώσατε λεφτά για να δείτε το απελπιστικό «Meet the Spartans», εκτός βέβαια αν θέλατε να αποκτήσετε μέτρο σύγκρισης για τη χειρότερη ταινία που έχετε δει ποτέ. Αν όντως θυσιάστε το οκτάευρο, τότε τα θερμά μου συλλυπητήρια.

Το «Street Kings», που προβάλλεται αυτές τις μέρες, με μια πρώτη ματιά μοιάζει ταινία του σωρού, όμως στην πραγματικότητα είναι αρκετά συμπαθητική, έως και ευχάριστη. Αρκεί βέβαια να είστε φαν του θρυλικού LAPD (πάλι αυτοί, έχουμε μάθει απ’ έξω ακόμα και πως είναι η διαρρύθμιση των γραφείων τους) και να σας αρέσουν ταινίες με σειρήνες περιπολικών να ουρλιάζουν, ανταλλαγές πυροβολισμών, ανεξιχνίαστες δολοφονίες και γκετομαφία. Δεν είναι προφανώς ο «Πληροφοριοδότης» και αν σας αρέσει αυτό το στυλ, μπορείτε επίσης να αναζητήσετε το «Gone baby Gone», που σκηνοθέτησε ο Μπεν Άφλεκ και στηρίζεται σε μια πολύ δυνατή ιστορία. Πάντως βλέπεται, με δυόμιση αστέρια προς τρία.

Σε άλλα ευχάριστα νέα, επιτέλους έφυγαν οι χαρούμενες μέλισσες του «B-movie» και ήρθε η ώρα μία άλλη ταινία animation να στοιχειώσει τα Odeon στο Παραλίμνιο, για εβδομάδες επί εβδομάδων. Καλή λύση, πάντως για παιδιά το «Horton hears a Who» ή αλλιώς στα ελληνικά, απλά: «Χόρτον». Έκανε εντυπωσιακά μεγάλες εισπράξεις στην Αμερική και στην αγγλική έκδοση δανείζουν τις φωνές τους ο Τζιμ Κάρευ και μερικοί ακόμα, που δεν τους έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Το «Χόρτον» είναι η ιστορία ενός αγαθού- συμπαθούς- καλόκαρδου- μπλα- μπλα ελέφαντα, που εκτός του ότι είναι μόνιμο θύμα, προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει μία μικροσκοπική κοινωνία, την οποία ανακαλύπτει σε έναν (τα-ντα, τα-ντα!) κόκκο σκόνης. Οι γείτονές του (άλλα χαρούμενα ζωάκια) δεν πιστεύουν στην ύπαρξή της και όπως φαντάζεστε ακολουθούν διάφορα ευτράπελα.

Για dvd συστήνω ανεπιφύλακτα την ταινία του εξαιρετικά ταλαντούχου σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν «Batman Begins», που αποτέλεσε το 2005 το prequel της σειράς με τον άνθρωπο-νυχτερίδα. Εν όψει της συνέχειας του, με τίτλο «Dark Knight», που θα βγει σύντομα στις αίθουσες με τους ίδιους συντελεστές, δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να ανανεώσετε τη σχέση σας με τη σκοτεινή φιγούρα του Bruce Wayne. Αν δεν την έχετε δει και αναπολείτε με νοσταλγία τις δύο πρώτες ταινίες του (υπερεκτιμημένου και επαναλαμβανόμενου) Τιμ Μπάρτον, ήρθε η ώρα να αλλάξετε γνώμη και οπτική γωνία. Εντυπωσιακό καστ, επιτέλους ένας πειστικός πρωταγωνιστής και σύγχρονη σκηνοθετική άποψη, που κάνει τις προηγούμενες ταινίες να φαντάζουν απλές καρικατούρες. Αναβάπτιση ενός σπουδαίου franchise και μετρήστε: Κρίστιαν Μπέιλ, Μόργκαν Φρίμαν (κλασικά), Λίαμ Νίσον, Ρούτγκερ Χάουερ, Κεν Γουατανάμπε, Γκάρυ Όλντμαν, Μάικλ Κέιν στο ρόλο του μπάτλερ και 8,3 στα 10 στο imdb. Εντάξει, μην περιμένετε να δείτε τον «Πολίτη Κέιν», έχει μερικά αχρείαστα κλισέ, αλλά σε σύνολο πολύ πετυχημένη, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και εισπρακτικά όπως αποδείχθηκε.

Απρίλιος 17- Γιαγκόναν

Το σημερινό θέμα δεν είναι και πολύ συνηθισμένο. Παίζουν διάφορες ταινίες και χίλιες που μπορείτε να νοικιάσετε, αλλά ας προτείνω κάτι διαφορετικό. Ήμουν στην Αθήνα για ένα διήμερο λογοτεχνίας του φανταστικού, που διοργάνωσε το βιβλιοπωλείο cube και οι εκδηλώσεις άνοιξαν με μια ταινία που είχα ξαναδεί μεν, αλλά εξακολουθούσε να είναι ενδιαφέρουσα δε. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες c ή και z-movies παράγονται στη χώρα μας και είμαι σίγουρος ότι κάποιες από αυτές θα τις έχετε ακουστά. «Το Κακό», «Ο μεγιστάνας των Νίντζα», Καράτε Τυφλή φυγή» και φυσικά την ταινία του σημερινού αφιερώματος: «Γιαγκόναν».

Το «Γιαγκόναν» είναι μια επική τριλογία η οποία γυρίστηκε με ελάχιστα μέσα και έτσι αυτόματα βγαίνει από οποιοδήποτε μέτρο σύγκρισης με αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού. Ουσιαστικά πίσω από την ολοκλήρωση της τριλογίας (η οποία αποτελείται από δύο ταινίες, το «Γιαγκόναν 1» και το «Γιαγκόναν 3») βρίσκεται ο Γιάγκος Ραυτόπουλος, μία cult φιγούρα που ίσως την έχει πάρει το μάτι σας σε κάποιο έντυπο ή σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή. Στις σελίδες για άλλες σελίδες αν προσέξετε έχω παρουσίαση ενός βιβλίου του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, κάτι που κάνει ακόμα πιο ροκ και cult αυτό το άρθρο.

Το πρώτο μέρος του «Γιαγκόναν», λοιπόν μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από τη σελίδα του δημιουργού στο www.giagos.gr, ενώ για το δεύτερο θα πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή ή να το πετύχετε σε κάποια προβολή, όπως γινόταν προ ημερών στο «Gagarin205» στην Αθήνα. Το παράξενο είναι ότι παρότι το «Γιαγκόναν 3» είναι μία καθαρά ερασιτεχνική ταινία, η οποία έχει φτιαχτεί περισσότερα για να διασκεδάσουν οι συντελεστές, είχε γυρίσματα σε εφτά χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, της Νέας Ζηλανδίας και του Ντουμπάι), ενώ απέσπασε και τρία βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ (συμπεριλαμβανομένου και βραβείου από το φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Επίσης, όπως γράφει και στην αφίσα της ταινίας, δύο φορές το συνεργείο και οι ηθοποιοί οδηγήθηκαν στα κρατητήρια της αστυνομίας, μιας και ανήσυχοι πολίτες νόμιζαν ότι είχαν γίνει μάρτυρες σατανιστικών τελετών. Γενικά είναι ενδιαφέρων, έστω και για να πάρετε μια ιδέα από ελληνικό εναλλακτικό κινηματογράφο. Για τον ίδιο λόγο θα σύστηνα ανεπιφύλακτα και το «Καράτε Τυφλή Φυγή», που έχει γυριστεί με κάμερα φωτογραφικής μηχανής και ανακατεύει Νίντζα και Ναζί. (αποθέωση της NPN theory η οποία υποστηρίζει αν σε μία ταινία εμφανίζονται Νίντζα, Πειρατές ή Ναζί, αυτόματα η ταινία γίνεται πολύ πιο διασκεδαστική)

Χρήσιμες αναφορές θα βρείτε στη wikipedia για τις b,c,z movies στο: http://en.wikipedia.org/wiki/B_movie και στο myspace για την περίφημη NPN theory: http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoID=1873931270

Τελειώνω με δύο ερωταπαντήσεις που ανταλλάξαμε με τον Γιάγκο:

Γ.Π: Υπάρχει χώρος στην Ελλάδα για ανεξάρτητες κινηματογραφικές παραγωγές;

Γιάγκος: Στην Ελλάδα υπάρχει χώρος μόνο αν κάνεις κάτι μόνο για πάρτη σου, αν πας να κερδίσεις λεφτά τότε όλοι είναι εχθροί σου και λυσάνε και πέφτουν να σε ξεσκίσουν. Πρέπει να το πάρεις απόφαση και να είσαι προετοιμασμένος ότι το μέγιστο που μπορείς να κερδίσεις είναι δόξα και προσωπική ικανοποίηση, εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της και δεν αφήνει κανέναν να προχωρήσει, παρά μόνο τους βυσματίες. Το ίντερνετ είναι μια πολύ καλή διέξοδος προώθησης πάντως και μπορεί να κάνει τις ανεξάρτητες παραγωγές να συνεχίσουν να υπάρχουν και να πολλαπλασιάζονται.

Γ.Π: Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντήσατε;

Γιάγκος: Οι μεγαλύτερες δυσκολίες ήταν άπειρες, ενδεικτικά αναφέρω μερικά περιστατικά που μου έρχονται στο μυαλό: όταν έσπασε το κλαρί που καθόμουνα πάνω από μια λίμνη για να γυρίσω τη σκηνή που ήθελα και έπεσα με την κάμερα στο νερό, όταν γυρνάγαμε για 8 ώρες σκηνές στα χιόνια και ήμουν με το γούνινο βρακί, στους πάγους όταν διαπίστωσα ότι δεν είχε βάλει κασέτα ο καμεραμάν και έπρεπε να τα ξαναγυρίσω όλα, όταν ο πρίγκιπας μας παράτησε 70 άτομα γυμνά στο κρύο στη κορυφή ενός βουνού για να βγει με μια κοπέλα, όταν ο Σταύρος ο καμεραμαν έπεσε από ένα ύψωμα με την κάμερα στο ποτάμι μαζί με την κάμερα, όταν το δόρυ που πέταξε ο πρίγκιπας πέρασε δίπλα από το μάτι μου.

Απρίλιος 10- 3:10 to Yuma

Σήμερα που κουρευόμουν, όταν έβγαινα απ’ το κατάστημα ο κομμωτής μου ευχήθηκε «καλές γιορτές» και έτσι κατάλαβα ότι πλησιάζουμε ολοταχώς τις διακοπές του Πάσχα. Εντάξει δεν χρειάζεται να προχωρήσετε σε κινήσεις πανικού (ακόμα δεν έχει μπει ούτε το δώρο στα ταξί), αλλά καλό θα είναι να ετοιμάζετε τα σχέδιά σας για τις διακοπές. Είμαι επίσης σίγουρος ότι σας απασχολεί και εσάς το γιατί δεν παίζουν μπάλα τα ΠΑΣ και θα πρότεινα στη διοίκηση να οργανώσει προβολές με «Τη μεγάλη απόδραση των 11», τη «Φανέλα με το νούμερο 9» και τα «100 καλύτερα γκολ του Μαραντόνα». Επίσης καλή λύση θα ήταν να (ξανα) επιστρέψει ο Ζντένκο Μουφ και από εδώ κάνω έκκληση να πάρει κάποιος την πρωτοβουλία και να οργανώσει τη συγκέντρωση υπογραφών για αυτόν τον ευγενή σκοπό.

Δέκα Απριλίου λοιπόν σήμερα, διάφορες ταινίες ήδη προβάλλονται στην πόλη μας και ανάμεσά τους είναι κάποιες που αξίζουν την προσοχή σας. Τώρα για το αν αξίζουν και τα 7-8 ευρώ, είναι μεγάλη συζήτηση, αλλά εσείς ξέρετε καλύτερα κι εσείς αποφασίζετε. Πάντως το γουέστερν με το οποίο ξεκινάω, είναι εξαιρετικό, άρα αξίζει να το δείτε στη σκοτεινή αίθουσα.

Έχουμε λοιπόν το «3:10 to Yuma», ταινία αξιώσεων με πολύ δυνατό καστ και στιβαρή σκηνοθεσία. Βέβαια, είναι remake παλιότερης ταινίας και απ’ ότι φαίνεται δεν θα αργήσει η εποχή, που όλες οι ταινίες που θα βλέπουμε θα είναι remakes παλιότερων επιτυχημένων ταινιών. Εδώ έχουμε ένα καλό παράδειγμα αυτής της πρακτικής, με πρωταγωνιστικό δίδυμο τον βραβευμένο με όσκαρ Ράσελ Κρόου και τον συνεχώς ανερχόμενο Κρίστιαν Μπέιλ, ο οποίο ως διά μαγείας πείθει απόλυτα με οποιαδήποτε ερμηνεία του, όσο διαφορετική κι αν είναι. Απολαυστικός είτε ως Μπάτμαν, είτε ως μάγος στο «Prestige». Ο «καλός» εδώ της υπόθεσης είναι ο Μπέιλ, ένας ιδιοκτήτης ράντσου σε μία απομονωμένη περιοχή. Γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μίας βίαιης ληστείας, της οποίας εγκέφαλος είναι ένας διαβόητος παράνομος, δηλαδή ο Ράσελ Κρόου. Λίγο αργότερα, ο «κακός» συλλαμβάνεται απ’ τις αρχές και ο ιδιοκτήτης ράντσου με αντάλλαγμα μία αμοιβή που τη χρειάζεται απεγνωσμένα, παίρνει μέρος στην αποστολή που θα συνοδεύσει τον Ράσελ Κρόου με το τραίνο των τρεις και δέκα για τη Γιούμα, για να παραδοθεί στη δικαιοσύνη. Με αυτόν τρόπο αρχίζει μία μακριά διαδρομή, στην οποία ο καλός ραντσέρης παίρνει μέρος όχι μόνο για να σώσει τη γη του, αλλά και για να αποδείξει στα μάτια του αυθάδη γιου του, ότι μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από έναν αφελή αγρότη. Η μεταφορά είναι επικίνδυνη, έχουν να αντιμετωπίσουν ύπουλες παγίδες Ινδιάνων, αλλά και το κυνηγητό από τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας του Κρόου, οι οποίο όντας πιστοί στον αρχηγό τους, αποζητούν εκδίκηση. Ταυτόχρονα ο ίδιος ο αρχιληστής προσπαθεί με κόλπα και απειλές να κερδίσει την ελευθερία του και να επικρατήσει στην σύγκρουση χαρακτήρων με τον νομοταγή Κρίστιαν Μπέιλ. Μόνο θετικές γνώμες έχουν ακουστεί, έκανε καλή πορεία σε ταμεία και σίγουρα τέσσερα αστέρια στα πέντε.

Μετά πάμε στο «Super Hero Movie», μία ακόμα παρωδία που φαίνεται ότι ακολουθεί την ανεκδιήγητη σειρά των «Epic Movie», «Date Movie» και εσχάτως του απαράδεκτου «Meet the Spartans». Ειδικά η τελευταία πρέπει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών, έχοντας προκαλέσει αγανάκτηση σε όσους είχαν την ατυχία να τη δουν. Τώρα περίπου η ίδια ομάδα συντελεστών χτυπάει ξανά με ήρωα ένα νεαρό, που μιμείται τον Spiderman. Εντάξει, δεν μπορεί να είναι χειρότερο απ’ το «Meet the Spartans», αλλά αυτό δεν αποτελεί και πολύ αξιόπιστο κριτήριο. Πήγε σχετικά άσχημα σε εισπράξεις στην Αμερική και στο imdb έχει μαζέψει ένα ωραιότατο 3,6 στα 10. Τι να σας πω; Καλή κωμωδία ήταν οι «Τρελές Σφαίρες». Αυτό είναι για πέταμα. Καλύτερα να μην πάτε για να το πάρουν χαμπάρι και να σταματήσουν να τα βγάζουν.

Τέλος υπάρχει και μία ταινία εποχής, το «The other Boleyn Girl» ή όπως το έχουν πει στα ελληνικά: «Η άλλη ερωμένη του Βασιλιά». Δύο αδερφές, σε βικτωριανό φόντο, συναγωνίζονται για την αγάπη του Βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου του 8^ου. Τις αδερφές υποδύονται η Νάταλι Πόρτμαν και η Σκάρλετ Γιόχανσον, ενώ παίζουν και ο Έρικ Μπάνα, ο Έκτορας απ’ την Τροία και η πολύ καλή ηθοποιός Κριστίν Σκοτ Τόμας. Όλοι αυτοί βέβαια δεν κάνουν αυτόματα και καλή την ταινία. Γενικά δεκαπέντε χρόνια της ζωής του Βασιλιά συμπυκνώνονται σε δύο ώρες ταινίας και τα σχόλια μιλούν για μονόπλευρους χαρακτήρες, ιστορικές ανακρίβειες, αλλά και για ένα υπερθέαμα ραμμένο με εκθαμβωτικά κοστούμια και πλαισιωμένο μέσα σε φανταχτερά παλάτια. Eyecandy λοιπόν και δύομιση αστέρια στα πέντε.

Απρίλιος 3- Be Kind Rewind

Νέος μήνας και μία ακόμα κινηματογραφική εβδομάδα ξεκινά με αξιώσεις. Γενικότερα θα συναντήσουμε μία ύφεση, ας πούμε, στην ποιότητα των ταινιών που θα φτάνουν στις οθόνες μας, αφού χρειάζεται μία περίοδος αγρανάπαυσης μετά τις φορτωμένου προγράμματος εβδομάδες που προηγήθηκαν των όσκαρ. Έτσι λοιπόν και πριν αρχίσουν να καταφτάνουν trailer και διαφημιστικά για τα μεγάλα blockbuster που προγραμματίζονται ως συνήθως για το Μάιο, θα αρκεστούμε σε απλά «ψυχαγωγικές» ταινίες, που δίνουν βάρος περισσότερο στη διασκέδαση του θεατή και λιγότερο στην αντοχή τους στο χρόνο. Ας κάνουμε λίγη υπομονή λοιπόν ως τον επόμενο μήνα, που θα μας αποζημιώσει χωρίς υπερβολή με μία από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες των τελευταίων δεκαπέντε, θα έλεγα, ετών*. Εναλλακτικά μπορείτε να αναζητήσετε κάποια απ’ τις μεγάλες ταινίες του χειμώνα που δεν προλάβατε στις αίθουσες ή να κάνετε ένα διάλειμμα και να ασχοληθείτε με γραμματόσημα, οριγκάμι, τη μπάλα, το σκουός, την κηπουρική, ορειβασία, ελεύθερη κατάδυση, την όπερα, τη γιόγκα ή το τάβλι κατά πάσα πιθανότητα.

Πάμε λοιπόν σε ταινίες που μπορεί να δείτε στην πόλη μας αυτή την εβδομάδα και ξεκινάμε με έναν ζωντανό θρύλο, όχι του σινεμά, όχι της μουσικής, όχι του μπαλέτου, αλλά ζωντανό θρύλο γενικότερα. Δεν εννοώ φυσικά τον Γουιλ Σμιθ που κυνηγούσε τα βαμπίρ παρέα με το λυκόσκυλο, αλλά το φοβερό και τρομερό Τζακ Μπλακ, που εισβάλει στις οθόνες με την καινούρια του ταινία «Be kind rewind» ή αλλιώς στα ελληνικά «Γύρνα το μόνος σου». Εντάξει έχω ενστάσεις για τον ελληνικό τίτλο, αλλά αφού θέλανε έτσι να το πούνε, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Πάντως ακούγεται σαν διαφήμιση τηλεμάρκετινγκ. Τον Τζακ Μπλάκ, λοιπόν θα τον θυμάστε από το «High Fidelity», το «Pick of Destiny», το «Nacho Libre», το «King Kong» και το «School of Rock». Ήρθε, όμως η ώρα να τον συναντήσετε και σε αυτή τη θεοπάλαβη ταινία. Η υπόθεση είναι απλά και ταυτόχρονα σατανική σε σύλληψη. Δουλεύει σε ένα βιντεοκλάμπ και όταν από ένα «ατύχημα» όλες οι κασέτες απομαγνητίζονται, κατεβάζει τη θεότρελη ιδέα να τις ξαναγυρίσει από μηδενική βάση και με μηδενικό budget για χάρη των απαιτητικών πελατών του. Απ’ τις οθόνες σας θα παρελάσουν εξωφρενικές καταστάσεις με τους «Γκοστμπάστερς», το «Ρόμποκοπ», το «Σοφέρ της κυρίας Νταίζυ» και άλλες πολλές. Μαζί με τον Τζακ Μπλακ πρωταγωνιστούν και οι Μος Ντεφ και Ντάνυ Γκλόβερ, έχει πάρει βαθμολογία 7,3 στο imdb και θα έλεγα ότι είναι η ιδανική λύση για να διασκεδάσει μια μεγάλη παρέα.

Καλή λύση, αν σας ενδιαφέρει το θέμα είναι και το «Vantage Point» («Σημείο Υπεροχής» αν θυμάμαι καλά ο ελληνικός τίτλος), με πλούσιο καστ και αφήγηση που επιχειρεί να ξεφύγει απ’ τα τετριμμένα. Σε (μία ακόμα) απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου της Αμερικής, τα στοιχεία που οδηγούν στον ή στους δολοφόνους, παρουσιάζονται από οχτώ διαφορετικές οπτικές γωνίες, όσες και οι βασικοί αυτόπτες μάρτυρες. Οχτώ εκδοχές, οχτώ χαρακτήρες, οχτώ ερωτήματα, αλλά μόνο μία αλήθεια. Βασικός ήρωας ο στιβαρός Ντένις Κουέηντ και μαζί του ο Μάθιου Φοξ, ο Φόρεστ Γουιτάκερ και η Σιγκούρνι Γουίβερ, οι οποίοι προσπαθούν να συνθέσουν ένα πολυδιάστατο παζλ. Κλασική χολυγουντιανή ψυχαγωγία, πάνω από 60 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις στην Αμερική μέχρι σήμερα και ανάμεικτες κριτικές, για μια ταινία που νομίζω θα σας αφήσει καλές εντυπώσεις.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Αν δεν έχετε δει ακόμα τις πολυβραβευμένες «Θα χυθεί αίμα» ή το «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους», μάλλον θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά και να τις εντάξετε στο πρόγραμμά σας. Απ’ το «Doomsday» θα έλεγα ούτε απ’ έξω μη περάσετε, ενώ αν έχετε απολαύσει τις προηγούμενες εισπρακτικές επιτυχίες του Έμεριχ («Ημέρα ανεξαρτησίας» και «Μετά την επόμενη μέρα») δοκιμάστε και το «10.000 BC», που ανακατεύει διάφορες συνταγές για ένα εντυπωσιακό στο μάτι αποτέλεσμα μεν, ρηχό δε. Πάντως είναι για ακόμα μία εβδομάδα στο top-10 του αμερικάνικου box-office, ενώ συνολικά οι εισπράξεις του πλησιάζουν τα 90 εκατομμύρια. Δεν έκανε πάταγο, αλλά δεν έπιασε και πάτο.

*Φυσικά μιλάω για την επιστροφή του Χάρισον Φόρντ στο ρόλο ενός απ’ τους διασημότερους κινηματογραφικούς ήρωες, του Ιντιάνα Τζόουνς. Η τέταρτη ταινία με τίτλο «Το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου» κάνει πρεμιέρα στις 22 Μαΐου. Προφανώς θα είμαστε εκεί.

Μάρτιος 27- The Nines

Πλησιάζουμε στο τέλος Μαρτίου και για να ρίξουμε μία ματιά σε τρεις ταινίες που θα ξεκινήσουν να κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στα καταστήματα ενοικίασης ταινιών και που σίγουρα δεν έχουν τραβήξει πολύ προσοχή πάνω τους. Αν είστε ανάμεσα σε όσους οργανώνουν βραδιές θρίλερ, τρόμου, αγωνίας, σπλάτερ, γκορ κλπ ίσως ανακαλύψετε κάτι ενδιαφέρων.

Το πρώτο είναι «Η δύναμη των Εννιά» («The Nines») και θυμίζει αμυδρά σε σύλληψη το «Old boy». Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας προβληματισμένος σταρ της τηλεόρασης, ένας παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής και ένας σχεδιαστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών, βλέπουν τις ζωές τους να μπλέκονται με μυστήριο και απρόσμενο τρόπο. Ο ένας, που είναι φυλακισμένος στο ίδιο του το σπίτι, αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο προσπαθεί να βρει τρόπο διαφυγής. Ο δεύτερος έρχεται αντιμέτωπος με σωρεία ανεξήγητων προβλημάτων που εμποδίζουν την έναρξη της τηλεοπτικής του εκπομπής. Και ο τρίτος βρίσκεται στη μέση του πουθενά, με τη γυναίκα του, την κόρη του και το αυτοκίνητό του χαλασμένο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αποκαλύψεις και μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια και οδηγούν σε δύσκολες και επικίνδυνες αποφάσεις. Τρεις χαρακτήρες που χωρίς να το ξέρουν, είναι δεμένοι μεταξύ τους με ένα γρίφο, του οποίου η λύση θα είναι απρόσμενη και αναπάντεχη.

Μυστηρίου υποστηρίζει ότι είναι, σίγουρα δεν πρόκειται για αριστούργημα, αλλά δεν θα χάσετε και το χρόνο σας αν τη δείτε. Στην Αμερική κρίθηκε ακατάλληλο για ανηλίκους και όπως καταλάβατε είναι ένα κράμα μεταξύ «Number 23» και του «Identity».

Η επόμενη είναι το «The deaths of Ian Stone», που στα ελληνικά αποφάσισαν να το ονομάσουν «Αύριο θα… ξαναπεθάνεις», μειώνοντας έτσι κάθε πιθανότητα που υπήρχε να τη δει ο οποιοσδήποτε δεν διαλέγει κουτιά ταινιών με κλειστά μάτια. Το tagline της ταινίας είναι άκρως κοινότυπο και μας προκαλεί να ζήσουμε την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία: «Ζήσε την κάθε σου μέρα! Σαν να ήταν η τελευταία!» Τι γίνεται όμως στο «Αύριο θα ξαναπεθάνεις» και ποιος μπορεί να εκστομίζει τέτοιες απειλές εναντίον μας;;

Ο Ίαν Στόουν είναι ένας νεαρός που ζει ήσυχα τη ζωή του με την αγαπημένη του Τζένη. Ξέρετε. Ήσυχα. Ήρεμοι άνθρωποι, δεν πειράζουν κανέναν, κοιτούν τις δουλειές τους, τα κλασικά. Ένα βράδυ όμως, ο Ίαν θα πληρώσει με την ίδια του τη ζωή, την καλοσύνη του να βοηθήσει έναν χτυπημένο άνθρωπο στο δρόμο. Την επόμενη μέρα, όμως ο Ίαν θα ξυπνήσει σε ένα γραφείο και θα διαπιστώσει ότι είναι ζωντανός και ότι η ζωή του είναι εντελώς διαφορετική. Η Τζένη δεν είναι φιλενάδα του και τη θέση της έχει πάρει η Μήδεια, μια σέξι και μυστηριώδης γυναίκα. Κάπως καλύτερα δηλαδή τα πράγματα για τον παλιόφιλο τον Ίαν. Σύντομα ο Ίαν θα ανακαλύψει ότι κάποιοι τον κυνηγούν με σκοπό να τον σκοτώσουν. Και θα το καταφέρουν (Ίαν-Θάνατος 0-2). Την επόμενη όμως, μέρα –μαντέψτε- ο Ίαν θα ξυπνήσει και πάλι για να διαπιστώσει ότι είναι καταδικασμένος να ζει τον φαύλο κύκλο ζωής και θανάτου μέχρι να μπορέσει να λύσει το μυστήριο που περιβάλει τους φρικιαστικούς τρόπους με τους οποίους έχει δολοφονηθεί. Κάπου φαίνεται να χωλαίνει γενικά, ένα 5,8 έχει αρπάξει στο imdb, αλλά δεν μπορώ να την καταδικάσω εντελώς. Όπως καταλάβατε έχει λίγο από «Μέρα της Μαρμότας» και λίγο από «Dark City» και λίγο απ’ όλα εδώ που τα λέμε.

Κλείνω αυτή τη σύντομη περιήγηση στα σκοτεινά κινηματογραφικά μονοπάτια με το ευφάνταστου τίτλου «Εμπόριο Λευκής Σαρκός». Στα αγγλικά «Trade» το λέγανε και δεν χρειάζεται να έχετε μαντικές ικανότητες για να καταλάβετε το θέμα. Κάθε χρόνο, περισσότεροι από 1.000.000 άνθρωποι, «διακινούνται» στα σύνορα παρά τη θέλησή τους. Η Αντριάνα είναι ένα 13χρονο κορίτσι από το Μεξικό (και δεν ξέρω γιατί δεν έχει μεξικανικό όνομα), που πέφτει θύμα απαγωγής από σωματέμπορους. Ο 17χρονος αδελφός της Χόρχε, βρίσκεται στα ίχνη των απαγωγέων, ορκισμένος να σώσει τη μικρή του αδελφή. Παγιδευμένη σε ένα υποχθόνιο και τρομακτικό δίκτυο λαθρομετανάστευσης και εμπορίου σάρκας, από μια διεθνούς δράσης σπείρα που εμπορεύεται «ανθρώπινο φορτίο» αξίας εκατομμυρίων δολαρίων, η Αντριάνα θα βρει μοναδική παρηγοριά στο πρόσωπο της Βερόνικα, μιας Πολωνής που θα την βοηθήσει και θα την προστατεύσει. Από τα προάστια του Μεξικού και τα επιβλητικά τοπία του Ρίο Γκράντε, το κυνηγητό για τη διάσωση της Αντριάνα θα αποκαλύψει τον βρώμικο κόσμο των λαθρεμπόρων. Έναν κόσμο στον οποίο πολλοί θα μπουν αλλά λίγοι θα βγουν ζωντανοί.

Τρομακτικό.

Μάρτιος 13- No country for Old men

Η 13^η Μαρτίου κάνει εντυπωσιακή πρεμιέρα και στα Γιάννενα, ο βασιλιάς καρνάβαλος μπορώ να σας βεβαιώσω ότι κάηκε μπροστά στα μάτια μας, αφού πρόλαβε να βασιλέψει στην απέραντη χώρα των σκουπιδιών. Από ρεύμα καλά πάμε και ίσως ο εισαγγελέας πρέπει να εξετάσει αν υπάρχει συνωμοσία μεταξύ ΔΕΗ και κηροποιών για να εκτοξευτούν στα ύψη οι πωλήσεις των τελευταίων. Αφήνοντας πίσω όλα αυτά (για να τα βρούμε μπροστά μας) ας κάνουμε μια επιστροφή στην κινηματογραφική επικαιρότητα, με τις ταινίες που προβάλλονται αυτή την εβδομάδα στην πόλη μας. Όπως θα διαπιστώσετε υπάρχουν ταινίες με λάμψη από όσκαρ, αλλά και ταινίες που πήγαν πολύ καλά στα ταμεία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Μία η οποία σίγουρα συνδυάζει τα δύο αυτά στοιχεία είναι το «No country for old men» («Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους») των αδερφών Κοέν, που επιβεβαίωσε πανηγυρικά τον τίτλο του φαβορί και κέρδισε τα πολυπόθητα αγαλματίδιο για καλύτερη ταινία και καλύτερη σκηνοθεσία. Αν έχετε δει trailer θα έχετε καταλάβει ότι πρόκειται για μία ταινία με αρκετή ωμή βία, δολοφονίες με στυλ και αμερικανική επαρχία. Επικεντρώνεται σε χαρακτήρες, καταστάσεις και σεναριακές ανατροπές, ακολουθεί ευλαβικά τη γραμμή των Κοέν, οι οποίοι επέλεξαν για δεύτερο ανδρικό ρόλο τον Ισπανό Χάβιε Μπαρδέμ («Η θάλασσα μέσα μου»), που πήρε με άνεση το όσκαρ και παραπονέθηκε ότι είχε το χειρότερο χτένισμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Σε κλασικό ρόλο σερίφη ο Τόμι Λι Τζόουνς, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το απόλυτο χάος, που ξεκινάει όταν ένας κυνηγός συναντά στο δρόμο του μερικά πτώματα, ναρκωτικά και μία βαλίτσα με δύο εκατομμύρια δολάρια. Αν έχετε δει το «Φάργκο» ή το «Μόνο Αίμα» μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να επακολουθήσει. Στην Αμερική ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, έκοψε πολλά εισιτήρια, εκτός από τα τέσσερα όσκαρ κέρδισε και άλλα 79 (!) βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ και απονομές, ενώ στο imdb έφτασε βαθμολογία 8,5 στα 10 και κατατάχθηκε στην 42^η θέση των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών. Μάλλον αξίζει να το δείτε κι εσείς.

Τα «27 Φορέματα» είναι ρομαντική κομεντί και έκανε μεγάλη επιτυχία στο αμερικανικό box office. Πρωταγωνιστεί η συμπαθητικότατη Catherine Heigl, η οποία έπαιζε στο «Knocked Up» την καριερίστα δημοσιογράφο που μένει έγκυος με τον πιο απίθανο τύπο του κόσμου. Εδώ κάνει το ρόλο μίας παρανύφου η οποία παίρνει μέρος σε 27 συνεχείς γάμους μέχρι να βρει τον άνδρα των ονείρων της. Καλό θα είναι, αλλά αν έχετε στο μυαλό σας κάτι με δράση και έχετε συνδυάσει το dolby surround με θραύσματα χειροβομβίδων που σφυρίζουν δίπλα απ’ το κεφάλι σας, μπορείτε και να περιμένετε να βγει σε dvd.

Αν ανήκετε λοιπόν σε αυτή την κατηγορία ή αν κάνατε αρκετή υπομονή για την επόμενη ταινία με υπερ-ήρωες της Marvel, τότε η επόμενη ταινία είναι για εσάς. «Jumper» λοιπόν, με έναν νεαρό Αμερικάνο (προφανώς), που ανακαλύπτει ότι διαθέτει ένα απίστευτο χάρισμα. Μπορεί να μετακινείται (δηλαδή να πηδάει) μέσα στο χώρο κατά βούληση. Μετά από μερικά χρόνια συνειδητοποιεί ότι αυτή η ικανότητα τηλεμεταφοράς υπάρχει από παλιά στη γη και αναγκάζεται να εμπλακεί σε έναν προαιώνιο πόλεμο ανάμεσα στους jumpers και σε αυτούς που έχουν ορκιστεί να τους σκοτώσουν. Ενδιαφέρουσες ιδέες, πρωταγωνιστεί ο Hayden Cristensen (είχε παίξει και στα πρόσφατα «StarWars»), αλλά είναι και μικρό σε διάρκεια. Ο Κρίστενσεν ήταν ξύλινος στα «Star Wars» και δεν νομίζω ότι έχει βελτιωθεί και ιδιαίτερα εδώ. Υποθέτω ότι το Jumper είναι μία ταινία για τους φαν των κόμικ χαρακτήρων και για όσους τα ειδικά εφέ βαραίνουν (πολύ) περισσότερο από το σενάριο, την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία. Σε λίγο καιρό πάντως καταφτάνει και ο παρόμοιας λογικής «Iron Man», που μόνο στο trailer σκοτώνει μια αρμαθιά Αράβων τρομοκρατών.

Ο «Θανάσιμος Επισκέπτης» είναι θρίλερ θα έλεγα του σωρού. Ένας πράκτορας του FBI αναλαμβάνει να εντοπίσει έναν ασύλληπτο κατά συρροή δολοφόνο, που ανεβάζει βιντεάκια απ’ τις εκτελέσεις των θυμάτων του στο ίντερνετ. Παίζεται το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι και οι δυο τους έρχονται όλο και πιο κοντά. Ο σκηνοθέτης προσπαθεί να πιάσει τον παλμό της τεχνολογίας, ανακατεύει βία επιπέδου σναφ και όλα τα κλισέ τους είδους. Δε νομίζω να είναι αξιόλογο και αν είστε σε αυτή τη διάθεση καλύτερα να νοικιάσετε τα «8 χιλιοστά» με τον Κέιτζ, το καλό νεανικό «Disturbia» ή το δυνατό «Zodiac»

Μάρτιος 6- Προσεχώς

Μερικές ενδιαφέρουσες ταινίες που κάνουν πρεμιέρα τις επόμενες εβδομάδες.

Doomsday

14 Μαρτίου

Οι εσχατολογικές ταινίες πιστεύω έχουν το σταθερό δικό τους κοινό. Επί υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχε η δαμόκλειος σπάθη των πυρηνικών, στις μέρες μας είναι στην επικαιρότητα η καταστροφή του περιβάλλοντος και η επέμβαση του ανθρώπου στα γονίδια. Το «Doomsday» μοιάζει να κάνει ανακύκλωση ιδεών και καταπιάνεται με έναν ιό που ξεσπάει –μαντέψτε πού- στην Αγγλία. Απ’ ότι φαίνεται στη γηραιά Αλβιώνα παίρνουν πολύ στα σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο, γι’ αυτό και επιμένουν σε αυτό το θέμα. Τέλος πάντως έχουν περάσει τρεις δεκαετίες απ’ όταν ένας Χ ιός αφάνισε τον πληθυσμό και μία ομάδα ειδικών στέλνεται σε έναν θύλακα για να βρει αντίδοτο. Δεν ξέρω αν θα γίνουν ζωντανοί θρύλοι, αλλά οι δημιουργοί μάλλον είδαν στον κινηματογράφο το «28 Εβδομάδες Μετά» κι ενθουσιάστηκαν.

10.000 B.C.

14 Μαρτίου

Ο σκηνοθέτης της «Ημέρας Ανεξαρτησίας» και του «Μετά την επόμενη μέρα» Ρόλαντ Έμεριχ, επιστρέφει έχοντας στη διάθεσή του απεριόριστο budget και γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου στο 10.000 π.Χ. Παραδόξως δεν υπάρχουν Άτλαντες και Νεφιλίμ, αλλά δεινόσαυροι, μαμούθ και διάφορα σατανικά πλάσματα. Ένας νεαρός, πλην όμορφος κυνηγός, περιπλανιέται σε πιθανά και απίθανα μέρη προσπαθώντας να διασφαλίσει την επιβίωση της φυλής του και να σκοτώσει όλους τους άλλους. Κάπου θα συναντήσει και την πρωτόγονη αγάπη της ζωής του. Αναμφίβολα καλογυρισμένο, το trailer είναι εντυπωσιακό, αλλά και δηλωτικό του τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ένα συνονθύλευμα από «Apocalypto», «Βασίλισσα Κλεοπάτρα», «Scorpion King» και «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Nim’s Island

4 Απριλίου

Ένα φάνταζυ ακόμα, με πρωταγωνιστές την Τζόντι Φόστερ (ναι- υπάρχει ακόμα), τον ρωμαλέο Τζεράλντ Μπάτλερ (ο παλιόφιλος Κινγκ Λεονάιντας) και φυσικά το απαραίτητο μικρό, χαριτωμένο κοριτσάκι. Μοιάζει λίγο του σωρού, πλασάρεται ως θηλυκός Ιντιάνα Τζόουνς και έχει επιρροές από το «Stranger than Fiction». Μία συγγραφέας ενώνει τις δυνάμεις της με έναν τυχοδιώκτη για να βοηθήσει ένα κοριτσάκι, το οποίο είναι ήρωας σε ένα βιβλίο της και έχει χάσει τον πατέρα της σε ένα μυστικό νησί. Μπλέξιμο. Δεν ακούγεται και ότι καλύτερο, αλλά αν έχετε παιδιά κι ανίψια και έχετε βαρεθεί τα καρμπόν animation της pixar, τότε ίσως είναι μια καλή λύση.

The Ruins και Prom Night

11 Απριλίου

Αυτές οι δύο ταινίες είναι σχετικά αναμενόμενα θρίλερ, ειδικά το πρώτο που έχει χρηματοδοτηθεί από τη Dreamworks. Στο «Ruins» μία ομάδα τουριστών ξεστρατίζει σε κάποια μεξικάνικη ζούγκλα, όπου παραμονεύει ένα κακό χωρίς όνομα. Η συνέχεια δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη, ειδικά γιατί δεν θα έχουν και την Τζένιφερ Λόπεζ μαζί τους. Το «Prom Night» θυμίζει «I know what you did last summer», μιας και ένας εκδικητικός δολοφόνος αποφασίζει να σπείρει τον τρόμο σε ένα σχολείο, γιατί πριν από μερικά χρόνια είχε δει τους μαθητές να προξενούν κατά λάθος το θάνατο ενός παιδιού. Η αλήθεια είναι ότι το θυμήθηκε λίγο αργά, αλλά κέτσαπ θα δούμε και μάλιστα μπόλικο.

Forbidden Kingdom

18 Απριλίου
Αυτό ίσως έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον έτσι φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Ένας νεαρός αμερικάνος, παθιασμένος με τις ταινίες κουνγκ-φου, ανακαλύπτει ένα μαγικό αντικείμενο και ταξιδεύει άθελά του, στην φεουδαρχική Κίνα. Εκεί συναντά τον Τσάκι Τσαν, που μάλλον έχει επιστρέψει για επίσκεψη στην πατρίδα και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να απελευθερώσουν τον θρυλικό monkey king, τον οποίο υποδύεται ο Τζετ Λι, αυτοπροσώπως. Αναμένεται καταιγισμός ιπτάμενων κλωτσιών, αλλά και αστεία γκανγκ.Ο σκηνοθέτης έχει κάνει το «Βασιλιά των Λιονταριών» και τον «Ποντικομικρούλη», αλλά και το κακό «Στοιχειωμένο Σπίτι» με τον Έντυ Μέρφυ. Μένει να δούμε αν θα επαληθευτεί κάποιος απ’ τους νόμους του τελευταίου.

Φεβρουάριος 28- Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

Εν αναμονή της τελετής απονομής των Όσκαρ ξεφεύγουμε λίγο από την επικαιρότητα, για να παρουσιάσω μία σημαντική ταινία, της οποίας την ύπαρξη ίσως αγνοείται, το «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» που σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει προς ενοικίαση στα video club. Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του Στέφαν Χάουπτ απέσπασε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2007, το βραβείο κοινού στο 1ο φεστιβάλ ελληνικών ταινιών που διοργανώθηκε στο Λος Άντζελες, ενώ ήταν υποψήφιο και για το βραβείο του καλύτερου ντοκιμαντέρ στα ελβετικά κινηματογραφικά βραβεία. Το «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» είναι ένα συγκλονιστικό έργο, που αφηγείται την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας μέσα από τα μάτια ενός ξεχωριστού ανθρώπου.

Η ταινία ξεκινάει στις 10 Ιουνίου του 1944 στο Δίστομο. Ένα μικρό χωριό, ένα βήμα από τη θάλασσα, στο δρόμο από την Αθήνα προς τους Δελφούς. Ο μικρός Αργύρης σχεδόν 4 χρονών, επιζεί της κτηνώδους σφαγής των Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής: «Μέτρο Εξιλέωσης» μιας ναζιστικής μεραρχίας ως αντίποινα για μια επίθεση ανταρτών εναντίον των Γερμανών στην περιοχή. Περνά τα επόμενα χρόνια σε ορφανοτροφεία στην Αθήνα, μαζί με άλλα παιδιά θύματα του πολέμου. Μία μέρα, μια αποστολή του Ερυθρού Σταυρού διαλέγει παιδιά να κάνουν μια καινούρια αρχή σε άλλη χώρα. Ο Αργύρης θέλει οπωσδήποτε να πάει μαζί τους. Έτσι, βρίσκεται στην Ελβετία. Χρόνια αργότερα κάνει τη διδακτορική του διατριβή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ) στα Μαθηματικά και την Αστροφυσική. Σύντομα αρχίζει να διδάσκει στα λύκεια της Ζυρίχης, μεταφράζει Έλληνες ποιητές στα γερμανικά και για κάποια χρόνια εργάζεται ως βοηθός στην αναπτυξιακή βοήθεια του Ελβετικού Σώματος Βοήθειας για τα θύματα καταστροφών στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία. Ο Αργύρης Σφουντούρης, 66 χρονών σήμερα, αγωνίστηκε για να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Τα λόγια παρακάτω προέρχονται από την κριτική του Stefan Volk για το Filmbulletin: «Τα λόγια αστοχούν να περιγράψουν πώς μπορεί να αισθανόταν ο μικρός Αργύρης με τα μεγάλα μαύρα του μάτια, όταν βρήκε πρώτα τον πατέρα του και αργότερα την μητέρα του νεκρούς. Ακόμη και μία ταινία όπως η ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ δεν μπορεί να εξηγήσει το ανεξήγητο. Όμως, η ήπια, ανθρώπινη φωνή, με την οποία ακούγεται αυτό το κινηματογραφικό τραγούδι, δεν μας επιτρέπει να μη δώσουμε σημασία. Αυτή η ταινία δεν είναι όπως πολλές άλλες. Όχι όνο επειδή είναι τόσο καταπληκτική, όχι μόνο επειδή γυρίστηκε με αριστουργηματικό τρόπο, αλλά και επειδή υποχωρεί τελείως ως ταινία και αφήνει να προβληθεί ένας ασυνήθιστος άνθρωπος και το ανυπόφορο πεπρωμένο του.»

Στην ταινία παίζει ο Αργύρης Σφουντούρης, μαζί με τις τρεις αδερφές του Χρυσούλα Τζάθα-Σφουντούρη, Αστέρω Λιάσκου-Σουντούρη και Κονδυλία Σφουντούρη, τον κληρικό Χαράλαμπο Γιάγκου, τον καλλιτέχνη Στάθη Στάθα, τον Albert Spiegel, πρώην Γερμανό πρέσβη στην Αθήνα, το συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, τη δικηγόρο από την Ομάδα Εργασίας του Αμβούργου «Δίστομο» Gabriele Heinecke, το δημοσιογράφο Eberhard Rondholz, τον ιστορικό Rolf Surmann, τον πρώην πρόεδρο του παιδικού χωριού Πεσταλότσι στη Βέρνη Arthur Bill και το βιβλιοπώλη στη Ζυρχη Λεωνίδα Σακελλαρίδη.

Η διάρκεια της ταινίας είναι 105 λεπτά και η πρώτη προβολή της έγινε στο Δίστομο στις 9 Ιουνίου 2007.

Φεβρουάριος 14- Juno

Φτάνουμε στη μέση του κινηματογραφικού Φεβρουαρίου και οι επιλογές που θα συναντήσουμε μπροστά μας στη βραδινή έξοδο, κάθε άλλο παρά περιορισμένες είναι. Τρεις ταινίες κάνουν πρεμιέρα και δυστυχώς για όσους δεν την προλάβατε, σταματάει να προβάλλεται η «Εξιλέωση» («Atonement»), η οποία πρόσθεσε κι άλλες διακρίσεις στο ενεργητικό της, κυριαρχώντας στα βρετανικά βραβεία BAFTA, πριν από λίγες μέρες. Ελπίζω οι δρόμοι σας να διασταυρωθούν ξανά στα βίντεοκλάμπ.

Η σημαντικότερη πρεμιέρα, λοιπόν για αυτή την εβδομάδα είναι το «Juno», το οποίο είναι μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις της σεζόν που διανύουμε. Αν και με μία πρώτη ματιά μοιάζει με ελαφριά, επίπεδη, αμερικάνική κωμωδία, στην πραγματικότητα κρύβει πολλά παραπάνω και αυτό αποδεικνύεται απ’ το ότι κέρδισε την αποδοχή κοινών και κριτικών όπου κι αν προβλήθηκε. Παρ’ όλο το διόλου δυσθεώρητο budget των 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων, οι εισπράξεις του «Juno» ξεπέρασαν με άνεση τα 100, ενώ απέσπασε και τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ.

Σύμφωνα με το σενάριο η δεκαεξάχρονη, δυναμική μαθήτρια Juno MacGuff, μένει έγκυος, ως αποτέλεσμα μίας απρόσεκτης ερωτικής συνεύρεσης με τον καλύτερό της φίλο. Η ζωή της αλλάζει και καλείται να πάρει αποφάσεις υπό το συνθλιπτικό βάρος των περιστάσεων. Στην αρχή αποφασίζει να προχωρήσει σε έκτρωση, αλλά τελικά το μετανιώνει και αφού ξεπερνά τον σκόπελο της ανακοίνωσης του γεγονότος στους γονείς της, αποφασίζει να γεννήσει το παιδί και να το δώσει σε μία ανάδοχη οικογένεια. Η ταινία είναι κατά βάση κωμωδία, αλλά δεν λείπουν οι δραματικές πινελιές και τα ηθικά διλήμματα. Στο ρόλο της Juno η εξαιρετικά συμπαθητική Ellen Page, στην ερμηνεία της οποίας στηρίζεται και σε μεγάλο βαθμό η ταινία. Γενικά νομίζω ότι θα την απολαύσετε, δεν βγαίνουν πολλές τέτοιες ταινίες κάθε χρονιά.

Μιας και είναι του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα, πρεμιέρα κάνει και το ελληνικό «Μόλις χώρισα», που θα μπορούσε να λέγεται και «Γαμήλιο Πάρτυ» και «Ψυχραιμία» και «Όχι άλλο κάρβουνο». Ίσως να χρειάζεται να έχετε μόλις χωρίσει για να βρείτε κάτι ενδιαφέρον και είμαι σίγουρος χωρίς να κοιτάξω το καστ, ότι θα παίζουν διάφοροι τηλεοπτικοί σταρ, πλαισιωμένοι από μοντέλα και πρώην παίκτες πρώην reality. Πρώτη εβδομάδα επίσης και για το «Deep End», το οποίο δεν ξέρω γιατί έχει αγγλικό τίτλο. Ίσως μπας και ξεγελάσει κανέναν να πάει να τη δει. Ελληνικό φαίνεται να είναι, Σόμερ και σία παίζουν και έχει να κάνει με τη «Μαρία» η οποία δεν έχει και την καλύτερη αντιμετώπιση απ’ τον άνδρα της. Σύμφωνα με τη σύνοψη της ταινίας, ο άνδρας της, τής φέρεται βίαια και αυτό είναι ένα σημάδι ότι η σχέση τους περνάει κρίση. Κάποια μέρα, όμως ενώ η «Μαρία» κάνει βουτιές και ηλιοθεραπεία, μπαίνει στη ζωή της ο «Γιάννης». Προφανώς επακολουθεί δράμα και κλάμα.

Συνεχίζεται το «Sweeney Todd», του Τιμ Μπάρτον, με τον πάντα καλό Τζόνι Ντεπ στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ημίτρελου κουρέα που ζητά εκδίκηση. Γοτθικό Λονδίνο, σκοτεινή ατμόσφαιρα, γκρίζα φωτογραφία διανθισμένη με κόκκινες σφήνες, αλλά και πολύ τραγούδι, μιας και έχουμε να κάνουμε με μιούζικαλ. Γενικά καλά πήγε από κριτικές και υποψηφιότητες, αλλά διατηρώ ορισμένες ενστάσεις, ειδικά μετά τη μέτρια κατά τη γνώμη μου «Corpse Bride» του σκηνοθέτη. Στο ίδιο μήκος κύματος θα κυμαίνεται, όσοι γνωστοί μου την είδαν έκαναν λόγο για επίπεδο σενάριο, αλλά αν είστε φαν των μιούζικαλ λογικά θα σας αποζημιώσει. Οι υπόλοιποι σκεφτείτε το μία δεύτερη φορά.

Αν φυσικά θέλετε λίγη δράση δεν υπάρχει κανένας λόγος να σνομπάρετε τον Συλβέστερ Σταλόνε και τον τέταρτο Τζον Ράμπο. Ο θρυλικός ήρωας επιστρέφει σε ένα από τα καλύτερα action movies των τελευταίων χρόνων και είναι σε καλύτερη φόρμα από ποτέ. Στην ταινία δεν λαχανιάζει καθόλου, παίρνει μία αντιεροπορική φάση και μετά όλα γίνονται πολύ εύκολα. Συγκινητικό τέλος, ανάμικτες κριτικές, αλλά και καλές εισπράξεις σε μία καθ’ όλα επιτυχημένη επιστροφή.

Τέλος για δέκατη (!) εβδομάδα συνεχίζονται τα animation «Bee-Movie» και «Alvin and the Chipmunks», όπως και στα περισσότερα cineplex της Ελλάδας. Λογικά ή κάποιοι έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να τα αναδείξουν σε κλασικά ή απλώς οι κινηματογράφοι περιμένουν να βγάλει καινούρια ταινία η pixar για να τα αντικαταστήσουν (τον Ιούνιο εδώ που τα λέμε, είναι το Wall-E, με ένα ρομπότ που επί επτακόσια χρόνια ακολουθεί την ίδια ρουτίνα). Υποθέτω ότι συνεχίζουν να κόβουν εισιτήρια, αλλά όσοι τα έχουν δει γιατί να καταδικάζονται στην επανάληψη; Αν έχετε πιτσιρίκια και δεν θέλετε να ακούσετε το «πάλι τις μέλισσες θα δούμε;», προτιμήστε να αναζητήσετε σε dvd τα μαγευτικά, πολυπολιτισμικά παραμύθια του Μισέλ Οζελό «Azur et Asmar» και «Πρίγκιπες και Πριγκίπισσες».

Φεβρουάριος 7- 10.000 B.C.

Τα καλά νέα για αυτή την εβδομάδα ήρθαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου άρχισε να διαφαίνεται μία συμφωνία μεταξύ σεναριογράφων και παραγωγών. Σύμφωνα με διαρροές στον τύπο ίσως οι δύο πλευρές δώσουν τα χέρια ακόμα και μέχρι το τέλος της εβδομάδας, βάζοντας στην άκρη τα σενάρια για αλλαγή του προγράμματος της απονομής των όσκαρ στις 24 Φεβρουαρίου. Η τελετή κινδύνευε γιατί οι σεναριογράφοι δεν θα έγραφαν κείμενα και γιατί κατά πάσα πιθανότητα οι ηθοποιοί σε ένδειξη συμπαράστασης θα απείχαν, όπως είχαν κάνει και στις χρυσές σφαίρες. Κατά τα άλλα το «No country for Old Men» («Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους») των αδερφών Κοέν μετά τα βραβεία των ενώσεων ηθοποιών και σκηνοθετών, πήρε και το βραβείο της αμερικανικής ένωσης παραγωγών. Όπως καταλαβαίνετε το όσκαρ στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι άχαστο.

Στα εισιτήρια εκεί, πολύ καλά συνεχίζει να πηγαίνει το «Juno», που έχει ξεπεράσει με άνεση τα 110 εκατομμύρια σε εισπράξεις και συνεχίζει, παραμένοντας για μία ακόμα εβδομάδα στο top 10. Εισπράξεις της τάξεως των 70 εκατομμυρίων έχουν κάνει η κομεντί «Bucket List» με Φρίμαν και Νίκολσον και η περιπέτεια καταστροφής «Cloverfield». Ειδικά η δεύτερη καταπιάνεται με ένα χιλιοφορεμένο θέμα (η Νέα Υόρκη ισοπεδώνεται για μία ακόμα φορά τη φετεινή κινηματογραφική σεζόν), αλλά χρησιμοποιεί ένα έξυπνα εύρημα, τις ερασιτεχνικού τύπου λήψεις, σαν η ταινία να έχει τραβηχτεί από ανθρώπους κατά τη διάρκεια των γεγονότων. Ο Ράμπο γάζωσε με το πολυβόλο του γύρω στα 30 εκατομμύρια τις δύο πρώτες εβδομάδες προβολής, όσα δηλαδή και η παρωδία «Meet the Spartans», που σατιρίζει τους τριακόσιους. Φυσικά έχουμε να κάνουμε με μία ταινία με ένα από τα πλέον απαράδεκτα trailer της χρονιάς, έχει διάρκεια εβδομήντα λεπτά και στο imdb έχει βαθμολογηθεί με 2,4 στα 10, μπαίνοντας με το σπαθί της στις εκατό χειρότερες ταινίες όλων των εποχών. Από ταινίες που πρόσφατα βγήκαν από τη δεκάδα του box office, ξεχώρισαν τα σκιουράκια «Alvin and the Chipmunks» με 200 εκατομμύρια, όσα δηλαδή ανακάλυψε και ο Νίκολας Κέιτζ βρίσκοντας τον χαμένο θησαυρό του. Κυρίαρχος αναδείχθηκε ο Γοθίλ Σμιθ ως «Ζωντανός Θρύλος» με 250 εκατομμύρια, το οποίο είδα πρόσφατα και ήταν αρκετά καλό.

Αρκετά με αυτά, για το τι παίζεται στα Odeon ρίξτε μια ματιά σε μια απ’ τις τριγύρω σελίδες, μιας και στη συνέχεια θα ρίξουμε μια ματιά στο μέλλον για τρεις ταινίες, που θα κάνουν πρεμιέρα το δίμηνο Μαρτίου-Απριλίου.

Ο σκηνοθέτης της «Ημέρας Ανεξαρτησίας» και του «Μετά την επόμενη μέρα» Ρόλαντ Έμεριχ, επιστρέφει έχοντας στη διάθεσή του απεριόριστο budget και γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου στο «10.000 π.Χ», στο οποίο παραδόξως δεν υπάρχουν Άτλαντες και Νεφιλίμ, αλλά δεινόσαυροι, μαμούθ και διάφορα σατανικά πλάσματα. Ένας νεαρός, πλην όμορφος κυνηγός, περιπλανιέται σε πιθανά και απίθανα μέρη προσπαθώντας να διασφαλίσει την επιβίωση της φυλής του και να σκοτώσει όλους τους άλλους. Κάπου θα συναντήσει και την πρωτόγονη αγάπη της ζωής του. Αναμφίβολα καλογυρισμένο, το trailer είναι εντυπωσιακό, αλλά και δηλωτικό του τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ένα συνονθύλευμα από «Apocalypto», «Βασίλισσα Κλεοπάτρα», «Scorpion King» και «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Οι εσχατολογικές ταινίες πιστεύω έχουν το σταθερό δικό τους κοινό. Επί υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχε η δαμόκλειος σπάθη των πυρηνικών, στις μέρες μας είναι στην επικαιρότητα η καταστροφή του περιβάλλοντος και η επέμβαση του ανθρώπου στα γονίδια. Το «Doomsday» μοιάζει να κάνει ανακύκλωση ιδεών και καταπιάνεται με έναν ιό που ξεσπάει –μαντέψτε πού- στην Αγγλία. Απ’ ότι φαίνεται στη γηραιά Αλβιώνα παίρνουν πολύ στα σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο, γι’ αυτό και επιμένουν σε αυτό το θέμα. Τέλος πάντως έχουν περάσει τρεις δεκαετίες απ’ όταν ένας Χ ιός αφάνισε τον πληθυσμό και μία ομάδα ειδικών στέλνεται σε έναν θύλακα για να βρει αντίδοτο. Δεν ξέρω αν θα γίνουν ζωντανοί θρύλοι, αλλά οι δημιουργοί μάλλον είδαν στον κινηματογράφο το «28 Εβδομάδες Μετά» κι ενθουσιάστηκαν.

Η τελευταία, το «Forbidden Kingdom» ίσως έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον έτσι φαίνεται με την πρώτη ματιά. Ένας νεαρός αμερικάνος, παθιασμένος με τις ταινίες κουνγκ-φου, ανακαλύπτει ένα μαγικό αντικείμενο και ταξιδεύει άθελά του, στην φεουδαρχική Κίνα. Εκεί συναντά τον Τσάκι Τσαν, που μάλλον έχει επιστρέψει για επίσκεψη στην πατρίδα και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να απελευθερώσουν τον θρυλικό monkey king, τον οποίο υποδύεται ο Τζετ Λι, αυτοπροσώπως. Αναμένεται καταιγισμός ιπτάμενων κλωτσιών, αλλά και αστεία γκανγκ.Ο σκηνοθέτης έχει κάνει το «Βασιλιά των Λιονταριών» και τον «Ποντικομικρούλη», αλλά και το κάκιστο «Στοιχειωμένο Σπίτι» με τον Έντυ Μέρφυ. Μένει να δούμε αν θα επαληθευτεί κάποιος απ’ τους νόμους του τελευταίου.