Αύγουστος 19- Άδοξοι Μπάσταρδη

Αφήσαμε πίσω το δεκαπενταύγουστο και οι περισσότεροι επιστρέψαμε στις εστίες μας από τις σύντομες διακοπές. Ακόμα δεν έχουμε μπει στους σταθερούς εβδομαδιαίους ρυθμούς για τις δύο στήλες, άρα σήμερα θα κάνω μια σύντομη αναφορά στην κορυφή του αμερικανικού box office, αλλά και στην ταινία που έχει διαφημιστεί περισσότερο τις τελευταίες μέρες, το «Inglourious Basterds» του Κουεντίν Ταραντίνο.

Στην Αμερική, κάπως καταλάγιασε η έντονη κινηματογραφική θερινή σεζόν και μειώθηκαν τα εισιτήρια που κόβουν οι ταινίες. Στην κορυφή για αυτή την εβδομάδα είναι το "District 9", μία ταινία επιστημονικής φαντασίας για την οποία είχα γράψει και παλιότερα. Είναι σε παραγωγή Πήτερ Τζάκσον (σκηνοθέτης του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) και έχει να κάνει με εξωγήινους, οι οποίοι ζούνε περιορισμένοι σε ένα γκέτο στη Γη. Γενικά είναι αρκετά παράξενο ως σύλληψη, αλλά έχει πάρει καλές κριτικές και έχει μαζέψει 35 εκατομμύρια δολάρια κατά την πρώτη εβδομάδα προβολής του. Ο σκηνοθέτης Νιλ Μπλόμκαμπ δεν έχει κάνει κάτι άλλο αξιόλογο και για να κρίνουμε ιδίοις όμμασι θα πρέπει να κάνουμε υπομονή μέχρι τις 22 Οκτωβρίου, οπότε και κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας.

Στη δεύτερη θέση είναι η κινηματογραφική μεταφορά των "GI Joe", οι οποίοι θέλουν να εκμεταλλευτούν τη συνταγή επιτυχίας των Transformers και ανακατεύουν ένα δημοφιλές παιχνίδι περασμένων χρόνων με την τελευταία λέξη των ειδικών εφέ. Το αποτέλεσμα που προέκυψε δεν ενθουσίασε (6,1 στα 10 η βαθμολογία στο imdb.com), αλλά κατάφερε να μαζέψει συνολικά 100 εκατομμύρια δολάρια στις τρεις τέσσερις εβδομάδες που προβάλλεται. Αν οι διαθέσεις σας κινούνται σε αυτό το μήκος κύματος θα συνιστούσα ή να νοικιάσετε τα ρομπότ που μεταμορφώνονται σε αμάξια ή να δείτε το πολύ πιο ενδιαφέρων "District 9".

Στην τρίτη θέση με μικρότερες εισπράξεις είναι το "Time traveler's wife", μία ταινία με πρωτότυπη θέμα. Είναι ένα ρομαντικό δράμα για τη ζωή ενός βιβλιοθηκάριου ο οποίος έχει ένα μοναδικό γονίδιο που τον αναγκάζει να κάνει άλματα στο χρόνο. Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Σβέντκε (έχει κάνει το μέτριο "Σχέδιο Πτήσης" με την Τζόντι Φόστερ) εστιάζει στις επιπτώσεις που έχουν τα ταξίδια στο χρόνο στο γάμο του πρωταγωνιστή, τον οποίο υποδύεται ο πολύ καλός Έρικ Μπάνα. Το επόμενο χρονικό διάστημα στο Χόλυγουντ θα αναπτυχθεί μία τάση "ανακατέματος της τράπουλας", μιας και υπάρχει μεγάλη έλλειψη πρωτόπυπου υλικού. Δηλαδή τα μεγάλα στούντιο θα αναμιγνύουν θέματα όπως το ρομαντικό δράμα και η επιστημονική φαντασία, προκειμένου να προκύψει κάτι καινούργιο και φρέσκο.

Τέλος κλείνω με το "Inglourious Basterds" ή όπως έξυπνα μεταφράστηκε στα ελληνικά: "Άδοξοι Μπάσταρδη". Είναι μία ταινία που επιβεβαιώνει την NPN Theory (περισσότερα εδώ), πρώτη φορά προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου συνάντησε σχετικά μέτρια υποδοχή, ενώ γενικά πάνω από τον μέσο όρο κινούνται οι κριτικές που έχει δεχτεί. Το θέμα όπως είχα γράψει και παλιότερα είναι μάλλον αδιάφορο, αφού ο Ταραντίνο (που έχει γράψει και το σενάριο), σκέφτηκε να στείλει μία ομάδα καλών Αμερικάνων στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία, για να πάρουν τα σκάλπ από κακούς Γερμανούς. Παίζει ο Μπράντ Πιτ και πιθανότατα αξίζει να τη δείτε, γιατί ακόμα κι αν έχετε βαρεθεί τις cool, αυτάρεσκες ατάκες του Ταραντίνο, εδώ θα τις δείτε σε ολότελα διαφορετικό setting.

Αυτά για την ώρα. Καλά να περάσετε στις μέρες άδειας που σας μένουν, ραντεβού σε περίπου μία εβδομάδα!

Ιούλιος 21- Harry Potter and the half blood Prince

Καλημέρα, από τη θερινή νάρκη των Ιωαννίνων.

Συνεχίζοντας τις αναρτήσεις σφηνάκια, σήμερα θα γράψω λίγα λόγια για το μεγάλο θέμα της κινηματογραφικής επικαιρότητας, τη νέα (έκτη κατά σειρά) ταινία με ήρωα τον δημοφιλή χαρακτήρα που δημιούργησε η Ρόουλινγκ, το νεαρό μάγο Χάρυ Πότερ.
Πρεμιέρα λοιπόν στους κινηματογράφους σε Αμερική και Αγγλία και μάλιστα τόσο επιτυχημένη που συνέτριψε διάφορα ρεκόρ, όπως άλλωστε αναμενόταν. Ο κινηματογράφος πέθανε όταν βγήκε η τηλεόραση, ο κινηματογράφος πέθανε όταν βγήκαν οι βιντεοκασέτες, ο κινηματογράφος πέθανε όταν βγήκαν τα dvd και σίγουρα ο κινηματογράφος πέθανε όταν ξεκίνησαν τα παράνομα downloads, πάντως η αλήθεια είναι ότι ο κινηματογράφος ζει και η συγκεκριμένη ταινία έκανε εισπράξεις (κρατηθείτε) 158 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μία εβδομάδα μόνο στην Αμερική.
Οι πρώτες γνώμες των φαν είναι ενθουσιώδεις, αλλά θα περιμένουμε να καταλαγιάσει λίγο η σκόνη της εντυπωσιακής αυτής πρεμιέρας για να δούμε με τι πραγματικά έχουμε να κάνουμε. Κατά πάσα πιθανότητα ο "Χάρυ Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιπας" (νομίζω έτσι είναι η μετάφραση) θα είναι μια πολύ καλή ταινία, αν σας άρεσαν βέβαια οι προηγούμενες, φτιαγμένη για να ικανοποιήσει την πλειοψηφία του κοινού. Το καστ είναι το κλασικό επιτυχημένο, ενώ στην καρέκλα του σκηνοθέτη είναι ο David Yates, που είχε αναλάβει και την προηγούμενη ταινία του franchise. Η ταινία κάνει πρεμιέρα την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου στη χώρα μας, γιατί εδώ κάνουμε διακοπές διαρκείας, δεν είμαστε σαν τα χαζοαμερικανάκια που συνεχίζουν τις δουλειές τους κανονικά ακόμα και το καλοκαίρι.
Μιας και το Χόλυγουντ είναι μπροστά σε ζητήματα οργάνωσης, η συνέχεια του Χάρυ Πότερ γυρίζεται αυτή την περίοδο και μάλιστα πρόκειται για το έβδομο και τελευταίο βιβλίο της σειράς (μετά είναι ένα ζήτημα, μιας και είναι δύσκολο να αφήσουν ένα όνομα με τόσο μεγάλη δυναμική). Θα βγει στις αίθουσες το 2010 και θα χωρίζεται σε δύο μέρη (για να πληρώσουμε διπλό εισιτήριο, ίσως). Σκηνοθέτης και εκεί ο Yates.
Αυτά για την ώρα. Αν είστε Πάτρα ή θα βρεθείτε μέχρι το τέλος του μηνός σας έχω και μια πολύ καλή κινηματογραφική πρόταση. Υπάρχει ένα μπαράκι στο Ρίο, το οποίο λέγεται Camino Real και κάνει δωρεάν προβολές κλασικών ταινιών. Είδα τις προάλλες εκεί το πολύ καλό "La strada" του Φελίνι με τον Άντονι Κουίν. Οι προβολές ξεκινούν στις 22 15 και ο χώρος είναι πολύ όμορφος. Το αναλυτικό πρόγραμμα, μαζί με τις συνόψεις των ταινιών, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Για παράδειγμα οι προβολές των επόμενων ημερών περιλαμβάνουν τις εξής:

Λολίτα-Lolita(Stanley Kubrick-1962)
Ερωτική Επιθυμία-In the Mood for Love(Kar Wai Wong-2000)
O Νευρικός Εραστής-Annie Hall(Woody Allen-1977)

Ιούλιος 16- Searching for Bobby Fischer

Νέα κινηματογραφική εβδομάδα, αλλά μέχρι το τέλος Αυγούστου περνάμε σε περίοδο άτυπων διακοπών και έτσι τα άρθρα στο ιστολόγιο θα εμφανίζονται σε μικρότερη μορφή, θα μοιάζουν περισσότερο με σινε-σφηνάκια.

Για σήμερα έχω να προτείνω μια αρκετά καλή ταινία για dvd, την οποία είδα πρόσφατα. Μπορεί με μια πρώτη ματιά να φαίνεται ταινία ειδικού ενδιαφέροντος, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα κρατήσει συντροφιά σε κάθε θεατή, που έχει διάθεση να ξοδέψει 110 λεπτά για να ψυχαγωγηθεί χωρίς ειδικά εφέ και περιττούς εντυπωσιασμούς.
Πρόκειται για τη "ζεστή", οικογενειακή ταινία "Searching for Bobby Fischer" του 1993, η οποία έχει ως κεντρικό θέμα το σκάκι και ειδικότερα το πως ένα εξάχρονο παιδί (και μελλοντικός πρωταθλητής) αρχίζει να παίζει επαγγελματικά υπό την παρότρυνση του πατέρα του. Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και έχει να κάνει όχι με τη θρυλική ζωή του διασημότερου Αμερικάνου σκακιστή όλων των εποχών (Bobby Fischer), αλλά με τη ζωή του μικρού Josh Waitzkin, που εκείνη την εποχή ήταν 16 ετών και θεωρούνταν ο αξιότερος διάδοχός του.
Ο εξάχρονος Josh ξεκινάει να παίζει σκάκι σε ένα πάρκο με άστεγους (ανάμεσά τους και ο Λόρενς Φίσμπερν) και σύντομα διαφαίνεται το εκπληκτικό του ταλέντο, που αναλαμβάνει να καλλιεργήσει ο διάσημος δάσκαλος Bruce Pandolfini, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Μπέν Κίνγκσλει. Μετά τις πρώτες επιτυχίες, όμως στους ώμους του αρχίζει και σωρεύεται τρομακτική πίεση αποκλειστικά για νίκες και ουσιαστικά ξεχνάει ότι είναι απλά ένα παιδί που πρέπει να ζήσει όσα ζούνε οι συνομήλικοί του. Όλη η ζωή του ουσιαστικά μετατρέπεται σε ένα τουρνουά.
Μέχρι το τέλος θα θελήσει να τα παρατήσει, γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά "δεν θέλει να είναι ο καλύτερος, γιατί ο καλύτερος δεν μπορεί να χάσει ποτέ". Τελικά ο άλλοτε πιεστικός πατέρας του θα αντιληφθεί το σφάλμα του και θα προσπαθήσει να βρει μία χρυσή τομή ανάμεσα στον πρωταθλητισμό και την παιδική ηλικία του γιου του. Λίγες μέρες πριν τους μεγάλους τελικούς, εγκαταλείπουν την εξουθενωτική προπόνηση και πηγαίνουν για ψάρεμα και ξεκούραση.
Είναι μια συγκινητική ταινία, βλέπεται πολύ ευχάριστα χωρίς να χρειάζεται να έχετε γνώσεις για το σκάκι, αλλά αν παίζετε τότε νομίζω θα σας αρέσει ακόμα περισσότερο, μιας και είναι η μοναδική μεγάλη παραγωγή πάνω σε αυτό το θέμα. Έχει βασιστεί, δε, στο ομώνυμο βιβλίο που έγραψε ο πατέρας του Josh. Το "Searching for Bobby Fischer" ήταν υποψήφιο για όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας, στο imdb.com έχει βαθμολογία 7,5 στα 10, ενώ έχει μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσετε περισσότερα για τη μετέπειτα εξέλιξη του Josh Waitzkin, ο οποίος εδώ και χρόνια έχει εγκαταλείψει το επαγγελματικό παίξιμο και είναι η φωνή του δημοφιλούς παιχνιδιού εκμάθησης Chess Master.
Περισσότερα για την άκρως ενδιαφέρουσα ζωή του Bobby Fischer μπορείτε να μάθετε εδώ,
και περισσότερα για τον Josh εδώ.

Ιούλιος 9- Public Enemies

Γκάνγκστερ, αυθόρμητα κορίτσια και άλλα… απαγορευμένα

Του Γιάννη Πλιώτα

Νέα κινηματογραφική εβδομάδα, και εδώ στην Πάτρα όλα κυλούν με ηρεμία τάξη και ασφάλεια. Για βουτιές πολύς χρόνος δεν υπάρχει, τηλεόραση δεν έχω για να ξέρω αν παίζει κάτι καλό, τα βιβλία είναι καλά για την παραλία και το τρένο, αλλά για το βράδυ, όταν πέφτει ο ήλιος και η φύση ησυχάζει, όταν επιτέλους υπάρχουν βάσιμες ελπίδες για ένα δροσερό αεράκι που απροειδοποίητα θα καταφτάσει ταξιδεύοντας από μια μακρινή θάλασσα, ο εγκέφαλος αναζητάει κάτι διαφορετικό για να ξεκουραστεί ή αν είναι αρκετά ξεκούραστος και γαλήνιος, κάτι που θα του δώσει τροφή για σκέψη. Και αυτό μπορεί κάλλιστα να είναι μια ταινία. Ανασκουμπωθείτε, ψάξτε το πρόγραμμα του κοντινότερου (κλιματιζόμενου) Cineplex ή του συνοικιακού θερινού σινεμά (μπορείτε και να καπνίσετε, πού το πάτε αυτό;), μελετήστε προσεκτικά τις διάφορες εναλλακτικές λύσεις και προγραμματίστε κατάλληλα την έξοδό σας. Επίσης δεν είναι άσχημη ιδέα να νοικιάσετε κάτι αγαπημένο από το video club της γειτονιάς, να οχυρωθείτε στη βεράντα του σπιτιού με φαγητό, μπύρα, ac και (ποτέ μην το υποτιμάτε) φιδάκι για τα κουνούπια, τα οποία διψάνε για ανοιχτές οθόνες.

Αν λοιπόν συμφωνείτε με όλα τα παραπάνω και ουσιαστικά η επιλογή της ταινίας είναι το μοναδικό που σας προβληματίζει, ας ρίξουμε μία ματιά σε όσα παίζονται αυτή την εβδομάδα για να στρέψουμε την προσοχή μας εκεί που αξίζει περισσότερο. Και ίσως να πάρουμε μια ιδέα για το τι πρέπει να αποφύγουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυλαία λοιπόν!

Public enemies
Πρώτη και καλύτερη μία ταινία στην οποία έχουμε αναφερθεί ξανά. Ο ποιοτικός σκηνοθέτης ταινιών δράσης Μάικλ Μαν («Collateral», «Ali», «Insider», «Heat» και το αριστούργημα «Τελευταίος των Μοϊκανών»), επιστρέφει τρία χρόνια μετά την όχι και τόσο επιτυχημένη μεταφορά των «Σκληρών του Μαϊάμι», με μία ταινία που έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει το φετινό καλοκαίρι. Το νέο του γκανγκστερικό δημιούργημα ονομάζεται «Public enemies» και καλείστε να μην το μπερδέψετε με το γαλλικό «Public enemy», που ακούστηκε πολύ φέτος με τον Βενσάν Κασέλ (και έχουν και παρόμοια θεματολογία). Η ταινία του Μαν έχει ηχηρό καστ αποτελούμενο από τον Τζόνι Ντεπ, τον Κρίστιαν Μπέιλ και τη γαλλίδα Μαριόν Κοτιγιάρντ, που είχε κερδίσει Οσκαρ το 2007 για την ερμηνεία της στη βιογραφία της Εντίθ Πιάφ, «Ζωή σαν τριαντάφυλλο». Σύμφωνα με την υπόθεση στο Σικάγο (προφανώς) του 1933 ο Τζόνι Ντίλιγκερ είναι ένας διαβόητος ληστής τραπεζών (Τζ. Ντεπ) και το νεοσύστατο FBI θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα τη σύλληψή του. Την αποστολή αναλαμβάνει ο φιλόδοξος πράκτορας Μέλβιν Πέρβις (Κρ. Μπέιλ) και ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό, που σύντομα αποκτά μεγάλη δημοσιότητα, τυλίγοντας με αίγλη το όνομα του Ντίλιγκερ. Στην ταινία υπάρχει άφθονη δράση, ασταμάτητες ριπές πολυβόλων, πολύ στυλ με καπέλα και παλτά, ενώ σε πολλές σκηνές είναι εμφανής η ξεχωριστή ψηφιακή ματιά του Μαν, ο οποίος να σημειώσω ότι στο παρελθόν ήταν υποψήφιος ανάμεσα σε άλλα βραβεία και για τέσσερα Οσκαρ. Πολύ σημαντικό γεγονός ότι το «Public Enemies» βασίζεται σε αληθινή ιστορία και αυτή τη στιγμή στο imdb έχει βαθμολογία 8,2 στα 10, ενώ και στο Αθηνόραμα αυτής της εβδομάδας ο (πολύ αυστηρός) κριτικός Χρήστος Μήτσης του δίνει τρία αστέρια στα πέντε.

Το κορίτσι από το Μονακό
Το γαλλικό σινεμά συνεχίζει να μας προμηθεύει με έργα σχετικά καλά και ένα τέτοιο είναι το «Κορίτσι από το Μονακό», μια καλοκαιρινή, διασκεδαστική, γλυκόπικρη κομεντί. Είναι παραγωγής 2008, σκηνοθετεί η Αν Φοντέν και περιγράφει το πώς ο σοβαρός δικηγόρος Μπερτράν, που συμμετέχει σε μια σπουδαία δίκη στο Μονακό, γνωρίζει ένα πανέμορφο, νέο, αυθόρμητο κορίτσι την Οντρέ και παρασύρεται σε τρέλες που δεν είχε ποτέ φανταστεί. Ακούγεται κλισέ (και πιθανότατα είναι), αλλά κάπου επιχειρούν να παρεισφρήσουν και στοιχεία θρίλερ. Αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, γιατί όχι;

Ο πρωτάρης
Γενικά δεν υπάρχουν πολλές ακόμα καλές ή έστω ενδιαφέρουσες επιλογές προς τέρψιν σας, εκτός κι αν είστε φαν των επανεκδόσεων, μιας και αυτές φοριούνται πολύ από τους διανομείς στην Ελλάδα αυτή την περίοδο. Από κλασικές στους κινηματογράφους μπορείτε να δείτε τον «Πρωτάρη» του 1967 με τον Ντάστιν Χόφμαν, που έχοντας μόλις αποφοιτήσει απ’ το κολέγιο τα φτιάχνει με μια γοητευτική σαραντάρα (και ακολούθως ερωτεύεται την κόρη της).

Το αλάτι της γης
Υποθέτοντας ότι θα το έχετε δει, επίσης προβάλλεται και μία σχετικά άγνωστη ταινία, το ασπρόμαυρο «Αλάτι της γης» του 1954. Η ταινία παρακολουθεί τους εργάτες σε ένα ορυχείο στο Νέο Μεξικό, οι οποίοι εξαναγκάζονται απ’ τις αφόρητες συνθήκες να κατέβουν σε απεργία, ερχόμενοι σε σύγκρουση με το τοπικό (και εθνικό) κατεστημένο. Η προβολή του φιλμ είχε απαγορευτεί στη «φιλελεύθερη» Αμερική και στο imdb έχει 7,7 στα 10. Πάντως θα το σύστηνα μόνο σε όσους θέλουν πραγματικά να προβληματιστούν και δεν πιστεύω ότι η ραστώνη του Ιουλίου ενδείκνυται για κάτι τέτοιο.

Εποχή των παγετώνων 3
Σε πιο ανάλαφρες λύσεις υπάρχει ακόμα το αρκετά καλό animation της συνήθους υπόπτου εταιρείας pixar, το «Ice Age 3: Dawn of the dinosaurs» ή αλλιώς στα ελληνικά «Εποχή των παγετώνων 3: Η αυγή των δεινοσαύρων». Η ταινία προσφέρει εγγυημένη ψυχαγωγία για μικρούς και μεγάλους, κάτι που θα το ξέρετε ήδη όσοι έχει δει μία από τις δύο προηγούμενες ταινίες «Ice Age». Ειδικά αν έχετε πιτσιρίκια αυτή μάλλον θα πρέπει να είναι η πρώτη σας επιλογή, μιας και το φανταστικό «Up» αργεί ακόμα να έρθει στην Ελλάδα (πρεμιέρα στις 27 Αυγούστου).

Αυτά για την ώρα. Cu around!

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία: Public enemies
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιούλιος 2- Proposal/ Up/ Hangover

Οι ταινίες που σπάνε ταμεία στην Αμερική

Του Γιάννη Πλιώτα

Και ξαφνικά μπήκε ο Ιούλιος! Δεν ξέρω αν εσείς ήσασταν προετοιμασμένοι, αλλά για μένα ήταν πολύ ξαφνικό, σχεδόν ένα χτύπημα κάτω απ’ τη μέση. Ακόμα βέβαια μπορούμε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε στην αρχή του καλοκαιριού, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι μέρες άρχισαν κιόλας να μικραίνουν, άρα και να λιγοστεύει ο καιρός που απομένει μέχρι τις διακοπές. Υποθέτοντας ότι δεν έχετε πάει ακόμα (και ότι κάπου θα πάτε), μάλλον προλαβαίνετε να δείτε μερικές ακόμα ταινίες, για να σας κρατήσουν οι εικόνες τους συντροφιά μέχρι τη μεγάλη απόδραση. Ή ακόμα να πάρετε ιδέες για το τι θα δείτε στον εξωτικό προορισμό σας (προφανώς θα κανονίσετε να πάτε κάπου με θερινό σινεμά, έτσι;).

Ας ρίξουμε λοιπόν μία ματιά σε όσα παίζονται στις αίθουσες γύρω μας ή θα παιχτούν σύντομα, και λέγοντας σύντομα εννοώ σε ένα άλφα βάθος χρόνου. Για να πάρουμε λοιπόν αυτή την πρόγευση, θα χρησιμοποιήσω ως μπούσουλα το αμερικάνικο box office, δηλαδή τη λίστα με τις ταινίες που έκοψαν τα περισσότερα εισιτήρια την εβδομάδα που μας πέρασε στην από εκεί μεριά του Ατλαντικού. Συνήθως στις μεγάλες παραγωγές οι πρεμιέρες εκεί συντονίζονται με τις πρεμιέρες εδώ, αλλά λόγω θέρους οι διανομείς μας περνούν μία διαφορά φάσης.

Proposal
Πρώτη και καλύτερη ήταν η ρομαντική κομεντί «Proposal» με την default ηθοποιό χαριτωμένων ρόλων εργαζόμενης γυναίκας Σάντρα Μπούλοκ. Η Μπούλοκ πάντως παρά τις τυποποιημένες τα τελευταία χρόνια επιλογές της, έχει σταθερό κοινό που επιβραβεύει την αδιαφιλονίκητα γοητευτική αμηχανία της και έχει κάνει πολλές εμπορικές επιτυχίες όπως το συμπαθητικό «Μις με το ζόρι» και το καλό «Δυο εβδομάδες προθεσμία». Τώρα στο «Proposal» (που έχει κάνει πρεμιέρα και στην Ελλάδα) υποδύεται την Καναδέζα, στρυφνή εργασιομανή διευθύντρια, η οποία προκειμένου να μην απελαθεί από την Αμερική, αποφασίζει να κάνει λευκό γάμο με έναν απ’ τους υφιστάμενούς της, ο οποίος τυχαίνει να είναι νέος, φέτες και ωραίος. Θα μπορούσε να είναι σενάριο ξεπατικωμένο από ταινία του Σακελάριου, πάντως έκοψε 35 εκατομμύρια δολάρια με το καλημέρα και έπιασε βαθμολογία 7,3 στα 10 στο imdb.com. Σκηνοθέτης είναι η Αν Φλέτσερ, η οποία έχει κάνει ακόμα το «27 dresses» και το «Step Up» και άρα καταλαβαίνει καλύτερα το γυναικείο κοινό. Πάντως έχετε κατά νου τα στοιχεία που προανέφερα, ούτως ώστε αν σας τραβήξει το κορίτσι σας να δείτε το «Proposal» να κερδίσετε πόντους στην εκτίμησή της δείχνοντας ενδιαφέρον.

Hangover
Στη δεύτερη θέση φιγουράρει το «Hangover», μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού, μιας και οι συντελεστές είναι άγνωστοι και το σενάριο ακούγεται λίγο (ή και πολύ) κλισέ. Πρόκειται για μια κωμωδία που διαδραματίζεται στο Λας Βέγκας, όταν τρεις άνδρες χάνουν τον τέταρτο φίλο τους κατά τη διάρκεια ενός ξέφρενου πάρτυ. Το ζήτημα είναι ότι ο φίλος τους είναι προγραμματισμένο να παντρευτεί σε λίγες ώρες και έτσι ξεκινάει ένα περιπετειώδες οδοιπορικό παρεξηγήσεων, φαρσών, κυνηγητών, ευτράπελων κ.λπ. κ.λπ. Στην Αμερική άρεσε πάρα πολύ και κατάφερε να συγκεντρώσει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 153 εκατομμυρίων δολαρίων όσο καιρό προβάλλεται. Πρεμιέρα στην Ελλάδα κάνει την επόμενη εβδομάδα και αν σας άρεσε το «Knocked Up» μάλλον αυτή είναι η ταινία σας.

Up
Στην τρίτη θέση του box office είναι η καινούργια ταινία της Pixar (σε αγαστή συνεργασία με τη Disney), το «Up», το οποίο παίζεται για αρκετές εβδομάδες και ήδη έχει συγκεντρώσει μόνο στις ΗΠΑ το ιλιγγιώδες ποσό των 230 εκατομμυρίων δολαρίων. Πρόκειται για μία ακόμα άκρως επιτυχημένη ταινία του στούντιο που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια αριστουργηματικά animations, όπως το «Ψάχνοντας το Νέμο», «Ice Age», «Monsters Inc.» το «Wall-E» και άλλα πολλά, που μπορούν να συνεχίζονται για μια ολόκληρη παράγραφο. Με άνεση, λοιπόν, κατέκτησε το κοινό και αυτό το πολύχρωμο φιλμ, το οποίο αφηγείται την ιστορία ενός γκρινιάρη γέρου, που αποφασίζει για να ξεφύγει απ’ τη μίζερη ρουτίνα της καθημερινότητας στη μεγαλούπολη, να βάλει χιλιάδες μπαλόνια στη στέγη του σπιτιού του και να απογειωθεί. Πρόκειται εγγυημένα για καλή διασκέδαση, 8,8 βαθμολογία στο imdb.com και το απίθανο 97% μετά από 194 γνώμες κριτικών στο rottentomatoes.com. Το μόνο αρνητικό, όμως είναι ότι για να το δείτε στις μεγάλες αίθουσες στη χώρα μας, θα πρέπει να κάνετε υπομονή ως τις 27 Αυγούστου.

Year One
Στην τέταρτη θέση είναι η κωμωδία «Year One» στην οποία πρωταγωνιστεί ο εξαιρετικά δημοφιλής και πολυσχιδής καλλιτέχνης Τζακ Μπλακ. Η ταινία μοιάζει με παρωδία της προ διετίας ταινίας του Ρόναλντ Εμεριχ «10.000 π.Χ.». Στο trailer υπάρχουν πολλά πετυχημένα αστεία, αλλά γενικά η ταινία συνάντησε χλιαρή σχετικά υποδοχή απ’ το κοινό. Θα την πρότεινα περισσότερο για τους φαν του θεοπάλαβου ηθοποιού, αλλά αν έχετε καιρό να δείτε κάτι αστείο, γιατί όχι; Βέβαια θα χρειαστεί να περιμένετε λίγο, εδώ έρχεται στις 3 Σεπτεμβρίου, μαζί με τα πρωτοβρόχια. Μέχρι τότε θα έχουμε δει και τη συνολική της πορεία για να κρίνουμε πιο αντικειμενικά.

Taking of Pelham 1 2 3
Στην πέμπτη θέση υπάρχει η ταινία καταιγιστικής δράσης του Τόνυ Σκοτ, το «Taking of Pelham 1 2 3», μια ταινία για την οποία έγραψα και πριν από εβδομάδες. Ο Τζον Τραβόλτα υποδύεται έναν σχετικά ψυχοπαθή τρομοκράτη, που καταλαμβάνει έναν συρμό μετρό. Τις διαπραγματεύσεις αναλαμβάνει «τυχαία» ο κλασικός διαπραγματευτής Ντέντζελ Ουάσινγκτον. Συνολικά δεν έχει ακριβώς «σπάσει» τα ταμεία (44 εκατομμύρια σε τρεις εβδομάδες), αλλά σίγουρα θα βγάλει τα λεφτά της και θα ψυχαγωγήσει αξιοπρεπώς όσους την τιμήσουν. Είναι remake παλιότερης ταινίας, έχει βαθμολογία 7,1 στα 10 και πρεμιέρα κάνει στην Ελλάδα στις 23 Ιουλίου.

Και οι συνήθεις ύποπτοι
Στις θέσεις 6, 7 και 10 συναντούμε κολημένα τα παλιά, καλά, γνωστά blockbuster φαντασίας, «Night at the museum: Battle of the Smithsonian», «Star Trek» και «Terminator Salvation» αντίστοιχα, που άπαντα έχουν σπάσει προ πολλού το φράγμα των 150 εκατομμύριων εισπράξεων. Είναι συνήθεις ύποπτοι τον τελευταίο καιρό, αλλά αν τα έχετε δει ή δεν έχετε όρεξη να τα δείτε, υπάρχει η εγγυημένη λύση πασπαρτού: νοικιάζετε το καθηλωτικό «Dark Knight» του Κρίστοφερ Νόλαν και χάνεστε στον ατμοσφαιρικό κόσμο της Γκόθαμ Σίτι.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία: Proposal
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιούνιος 25- Transformers

Transformers, δύο γλυκόπικρες ιστορίες και μια απίστευτη θεωρία

Του Γιάννη Πλιώτα

Φτάνουμε σχεδόν στην κορύφωση της κινηματογραφικής summer action season, και κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας αυτή την εβδομάδα ίσως η ηχηρότερη ταινία του καλοκαιριού, με μεγαλύτερες φιλοδοξίες και από το «Star Trek» και από το «Terminator Salvation». Οπως θα σας έχουν υπενθυμίσει τα αλλεπάλληλα διαφημιστικά στην τηλεόραση, από χθες μπορείτε να χορτάσετε θέαμα στη νέα δημιουργία του μετρ των εκκωφαντικών υπερεκρήξεων Μάικλ Μπέι, το sequel της προ διετίας άκρως επιτυχημένης ταινίας «Transformers», με γενικό τίτλο «Revenge of the fallen». Η πρώτη ταινία ήταν πολύ καλή σε όλους τους αμιγώς ψυχαγωγικούς τομείς και προφανώς δεν απευθυνόταν μόνο σε όσους έπαιζαν μικροί με τα συμπαθή ρομπότ, που μετατρέπονταν σε μπουλντόζες, περιπολικά, ασθενοφόρα και τούμπαλιν. Οι προσδοκίες για τη νέα ταινία είναι πολύ υψηλές και σίγουρα συστήνεται στους φίλους της δράσης και των ειδικών εφέ· στο trailer φαίνεται ότι τα 200 (τουλάχιστον) εκατομμύρια του προϋπολογισμού έχουν κατά κύριο λόγο ξοδευτεί σε αυτόν τον τομέα και το αποτέλεσμα συνιστά τον ορισμό του eye-candy. Στο τιμόνι της παραγωγής είναι πάλι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και πρωταγωνιστούν ο γκαφατζής Σία Λε Μπουφ και η από μόνη της εκρηκτική και ταχύτατα ανερχόμενη Μέγκαν Φοξ. Αρα όσοι πιστοί προσέλθετε να κλείστε τώρα τα εισιτήριά σας, για να απολαύσετε τόνους τσαλακωμένης λαμαρίνας στην τιτανομαχία μεταξύ Μέγκατρον (the bad guy) και Όπτιμους Πράιμ (the good guy).

Σίγουρα θα παίζονται και άλλες ωραίες ταινίες στους κινηματογράφους, αλλά θα κάνω ένα διάλειμμα απ’ την επικαιρότητα για να γράψω για δύο ξεχωριστές ταινίες, που έτυχε να δω αυτές τις μέρες. Είναι φιλμ σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος με τις φαντεζί υπερπαραγωγές του Χόλυγουντ, αλλά είναι πολύ αξιόλογες και αξίζουν την προσοχή κάθε συνειδητοποιημένου κινηματογραφόφιλου. Οχι, μην τρομάζετε, δεν είναι τίποτα ακατανόητες ψαγμενιές. Είναι απλές, αληθινές και γήινες ιστορίες, από αυτές που αφήνουν γλυκόπικρη γεύση στο στόμα και αναμνήσεις για καιρό.

Gadjo Dilo
Σε κάθε ανθρώπινη ψυχή κρύβεται ένας τσιγγάνος, όπως υποστηρίζει το μότο της τρελής αυτής ταινίας. Το «Gadjo Dilo» σημαίνει «Τρελός άνθρωπος» και είναι μια ρουμανο-γαλλική παραγωγή του 2007. Ενας νεαρός Γάλλος αφήνει πίσω του για λίγο τον δυτικό πολιτισμό και ξεκινάει πεζή ένα οδοιπορικό σε τσιγγάνικα χωριά της Ρουμανίας, προκειμένου να βρει τη Νόρα Λούκα, την αγαπημένη τραγουδίστρια του μακαρίτη πατέρα του. Με μόνο οδηγό μερικές σπάνιες ηχογραφήσεις σε κασέτα, καταλήγει στο κονάκι του Ισιντόρ, ενός ανέμελου γερο-τσιγγάνου βιολιστή, που ζει σε ένταση κάθε χαρούμενη και θλιμμένη στιγμή της ζωής του. Αν και δεν μιλούν την ίδια γλώσσα και αν και προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, οι δύο άνδρες συνδέονται με μια δυνατή φιλία και για λίγες εβδομάδες μοιράζονται τα πάντα. Η ταινία ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και το λαογραφικό ντοκιμαντέρ και σκοπεύει να σας παρασύρει σε ένα σύμπαν γεμάτο χρώματα και μουσικές.

In search of a midnight kiss
Η δεύτερη πολύ καλή ταινία, έπεσε στα χέρια μου μετά από σύσταση φίλων και ήταν το «In search of a midnight kiss», μια αμερικανική ανεξάρτητη παραγωγή επίσης του 2007. Για την ακρίβεια είναι μία ασπρόμαυρη ταινία με παντελώς άγνωστους συντελεστές, φτιαγμένη με ελάχιστα μέσα και budget κοντά στο μηδέν. Παρ’ όλα αυτά γρήγορα έγινε γνωστή σε σινεφίλ κύκλους και τελικά βρήκε διανομή σε πολλές χώρες, όπου το κοινό αποκεντρωμένων αιθουσών το υποδέχτηκε με δυνατά χειροκροτήματα. Είναι μια σύγχρονη ιστορία ανθρώπινων σχέσεων, που διαδραματίζεται μερικές ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου στο Λος Αντζελες. Ο Γουίλσον είναι loser, άφραγκος, μίζερος και μόνος, αλλά έχει την τύχη να συναντήσει μέσω ενός site γνωριμιών την Βικ, μία αλλόκοτη κοπέλα, η οποία έχει μόλις χωρίσει. Στις λίγες ώρες που περνούν μαζί κάνουν βόλτες, ανεβαίνουν στη σκηνή ενός θεάτρου, φωτογραφίζουν χαμένα παπούτσια, τρώνε σε ένα ιταλικό εστιατόριο, συζητούν για προφυλακτικά, σώζουν απ’ τη φωτιά μερικά κάδρα και τελικά καταλήγουν να περάσουν την αλλαγή του χρόνου κολλημένοι μαζί με άλλους συμπολίτες τους στην κίνηση. Μέχρι το επόμενο πρωί αγαπιούνται και χωρίζουν, αλλά ίσως ήταν μια από τις καλύτερες μέρες της ζωής τους και θα τη θυμούνται για πάντα. Το «In search of a midnight kiss» μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία με τη φιλοσοφία του κλασικού «Before Sunrise», μα το έξυπνο σενάριο και η πολύ φρέσκια σκηνοθετική ματιά της δίνουν κάτι ανεκτίμητα ιδιαίτερο.

NPN
Ας πάμε και σε κάτι πιο αστείο. Την προηγούμενη εβδομάδα, κλείνοντας σας είχα υποσχεθεί ότι θα εξηγούσα γιατί ορισμένες πασίγνωστες ταινίες, που αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι διαφέρουν στα πάντα, στην πραγματικότητα ο λόγος που έγιναν επιτυχίες είναι κοινός. Για παράδειγμα ποιος θα φανταζόταν ότι οι «Πειρατές της Καραϊβικής» και ο «Πόλεμος των Αστρων» στηρίχτηκαν στην ίδια θεμελιώδη αρχή για να προσελκύσουν το κοινό στα ταμεία; Σήμερα έρχομαι να σας αποκαλύψω ότι η ευφάνταστη εξήγηση βρίσκεται στην NPN theory. Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία NPN, μία ταινία γίνεται αυτόματα πολύ πιο διασκεδαστική, αν περιλαμβάνει ένα (ή και περισσότερα) από τα παρακάτω τρία στοιχεία: Νίντζα, Πειρατές ή Ναζί.

Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα και βαθιά μέσα σας, μόλις το συνειδητοποιήσατε κι εσείς. Σε όλους αρέσει να βλέπουν περιστρεφόμενους Νίντζα που πηδούν απ’ τις στέγες και σκοτώνουν με μια γροθιά στο στήθος τους εχθρούς τους, ανέμελους πειρατές που σκάβουν για χαμένους θησαυρούς και κάνουν ρεσάλτο σε κακόμοιρα μπάρκα, και τέλος βλοσυρούς ναζί που ως μόνο σκοπό της ζωής τους έχουν βάλει να καταστρέψουν τον κόσμο (ανακαλύπτοντας ξεχασμένες τεχνολογίες των αρχαίων). Γενικά οι ταινίες του Τζορτζ Λούκας και του Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι τα καλύτερα παραδείγματα. Ο «Πόλεμος των Αστρων» κατάφερε να γίνει μια απ’ τις δημοφιλέστερες ταινίες όλων των εποχών, χτίζοντας πάνω στην ΝΡΝ: είχε νίντζα (τους Τζεντάι), ναζί (η αδίστακτη αυτοκρατορία- μέχρι και οι στολές τους ίδιες με των SS ήταν) και φυσικά έναν πειρατή (τον λαθρέμπορο Χαν Σόλο). Το ίδιο ισχύει και για τον Ιντιάνα Τζόουνς. Σταματήστε για ένα δευτερόλεπτο την ανάγνωση και αναλογιστείτε: θα ήταν το ίδιο επιτυχημένη ταινία αν δεν κυνηγούσαν τον Χάρισον Φορντ οι μισητοί εχθροί του, οι ναζί; Και τέλος ο Τζακ Σπάροου, θα ήταν το ίδιο επιτυχημένος ήρωας, αν ο Τζόνι Ντεπ υποδυόταν τον καπετάνιο μιας ψαρότρατας; Ειλικρινά δεν το νομίζω.

Μην αναρωτιέστε πλέον γιατί το παρκούρ είναι της μόδας (θυμηθείτε: πήδημα από στέγες – σήμα κατατεθέν των νίντζα), γιατί οι ληστές τραίνων στις ταινίες του Τζον Γουέιν ήταν τόσο ελκυστικοί (τι άλλο ήταν εκτός από πειρατές;) και γιατί ο Κώστας Καρράς αγαπήθηκε τόσο πολύ στο «Υπολοχαγός Νατάσα». Τέλος είναι αποδεδειγμένο ότι εκτός από τον κινηματογράφο η θεωρία NPN βρίσκει εφαρμογή και σε άλλες μορφές τέχνης, όπως τα βιβλία, τη μουσική και τα κόμικ. Περισσότερα για αυτή τη διασκεδαστική θεωρία μπορείτε να δείτε στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στη διεύθυνση vimeo.com/927451, όπου υπάρχει και το σχετικό δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ.

Πάνω κάτω αυτά συμβαίνουν και αυτά παίζονται, ενώ διανύουμε τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου. Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα!

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Ιούνιος 18- Έρωτας αλά ελληνικά

Ζήσε το μύθο σου στα… θερινά

Του Γιάννη Πλιώτα

Περάσαμε πλέον στο δεύτερο μισό του Ιουνίου, ο οποίος μας επιτίθεται ύπουλα τις τελευταίες μέρες με αλλεπάλληλα κύματα ζέστης. Ο λίβας που καίει τα σπαρτά σαρώνει και κάθε είδους διάθεση για πνευματικές και χειρωνακτικές διεργασίες εξίσου, αφήνοντας στο προσκήνιο μόνο τις επιλογές για σχεδιασμό διακοπών και εξόδων στις κοντινές παραλίες (ο συνδυασμός των δύο παραπάνω θεωρείται ότι αγγίζει την υπερβολή, αλλά τον επικροτούμε).

Φυσικά τις υπόλοιπες ώρες βρίσκουμε καταφύγιο στην ψυχρή αγκαλιά των κλιματιστικών (αγαπημένες συσκευές), που χωρίς αυτά απλά θα παρέλυαν τα πάντα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του θερινού τριμήνου (όχι ότι αυτό δεν γίνεται σε μεγάλο βαθμό ούτως ή άλλως). Και έρχομαι τώρα να καταθέσω τον εύλογο προβληματισμό μου, επηρεασμένος ίσως και από τον τέταρτο Εξολοθρευτή που δίνει μάχες αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους όλης της επικράτειας: Μήπως δεν πρέπει να φοβόμαστε ως ανθρώπινο είδος την εξέλιξη των ευφυών μηχανών, αλλά πρέπει να αναλύσουμε μεθοδικά και τις συμπεριφορές των κλιματιστικών; Τα κατά τα άλλα εξόχως συμπαθή, λευκά, ραβδωτά, ορθογώνια, ευάερα κατασκευάσματα, μήπως στο μέλλον συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της επίδρασής τους στους πληθυσμούς των θερμών χωρών και αποφασίσουν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους, όπως έκανε το πρόγραμμα Skynet; (στον «Εξολοθρευτή», μην ξεχνιόμαστε) Ξέρω ότι είναι ανόητη η εικόνα του Κρίστιαν Μπέιλ να ανατινάζει στρατιές από Inverter, αλλά απλά σταματήστε για λίγο και αναλογιστείτε την εξάρτησή μας από την τεχνητή δροσούλα (εσύ αναγνώστη που κάνεις διακοπές στο Ντουμπάι αναλογίσου το δέκα φορές περισσότερο, μαζί με την ύβρη του χιονοδρομικού κέντρου στο μέσο της ερήμου).

Πατώντας βιαστικά το next chapter στο μενού της στήλης, θα ρίξουμε μια ματιά στις περισσότερες ταινίες που προβάλλονται αυτή την εβδομάδα σε έναν κλιματιζόμενο κινηματογράφο κάπου κοντά μας ή σε ένα θερινό σινεμά για τους θαρραλέους, ρομαντικούς ψυχρόαιμους. Και ας ξεκινήσουμε με άρωμα ελληνικών διακοπών, ώστε να εναρμονιστούμε με το κλίμα.

Ερωτας αλά Ελληνικά
Τη Νία Βαρντάλος όλοι τη θυμόμαστε από το πολύ πετυχημένο «Γάμος αλά Ελληνικά», που έκανε εντυπωσιακή πορεία στα αμερικανικά ταμεία και υπενθύμισε ότι το ελληνικό στοιχείο εξακολουθεί να προκαλεί ενδιαφέρον. Τώρα η ηθοποιός επιστρέφει με τη «ζωή της σε ερείπια» στην ταινία «Ερωτας αλά Ελληνικά» (ο αγγλικός τίτλος «My life in Ruins» κάνει λογοπαίγνιο με τα αρχαιολογικά αξιοθέατα). Εχει στο πλευρό της κάποιον Ρίτσαρντ Ντρέυφους και το «δικό μας» παιδί, τον Αλέξη Γεωργούλη, που μάλλον τον μίσησαν οι φροντιστές της ταινίας και τον ανάγκασαν να φοράει ένα απαίσιο ‘80s μαλλί βιντεοκασέτας. Η ταινία προβλέπεται συμπαθητική, όχι το στυλ που θα επέλεγα να δω εγώ, αλλά λίγο tzaziki, souvlaki, filotimo και greek kamaki ποτέ δεν έβλαψε (την προβολή της Ελλάδας ως τουριστικό αξιοθέατο). Μικρό άνοιγμα στην Αμερική (3 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο τριήμερο προβολής) και μέτριες κριτικές, συνηγορούν τελεσίδικα ότι αποκλείεται να κάνει επιτυχία. Αν δεν έχετε πειστεί ακόμα ότι έχουμε ωραία μέρη, μπορείτε να τη δείτε, αλλιώς προτιμήστε -γιατί όχι;- σε dvd το μιούζικαλ «Μάμα Μία».

Το τελευταίο σπίτι στα αριστερά
Πέρα από τις κλασικές υπερπαραγωγές σαν το «Illuminati» που παίζεται και θα παίζεται και θα παίζεται (οι παραγωγοί κολυμπάνε στα 410 εκατομμύρια των έως σήμερα εισπράξεων), υπάρχει μία ακόμα ταινία «χόλυγουντ» με ελληνικό άρωμα, το θρίλερ «Το τελευταίο σπίτι στα αριστερά», που σκηνοθέτησε ο Ντένης Ηλιάδης. Είναι remake παλιότερης ταινίας, έχει αφήσει γενικά καλές εντυπώσεις και σύμφωνα με την υπόθεση «...δύο γυναίκες απάγονται από τον ψυχοπαθή, δραπέτη Κρουγκ (όχι, όχι Κρούγκερ, κι εγώ μπερδεύτηκα) και τη συμμορία του. Δυστυχώς όμως γι’ αυτές, οι απαγωγείς αναζητούν καταφύγιο στο μόνο σπίτι που θα ήσαν ασφαλείς. Οταν οι οικογένειά τους θα πληροφορηθεί την τραγική ιστορία, θα κάνει τους ξένους να καταριούνται τη μέρα που μπήκαν στο τελευταίο σπίτι στα αριστερά». Δεν ξέρω αν βγάλατε νόημα από την περίληψη που μόλις διαβάσατε, εγώ κανένα, αλλά την παραθέτω για εκείνους που έχουν φαντασία και θέλουν να συμπληρώσουν τα κενά μόνοι τους.

Coraline, Σπίτι στην ομίχλη
Υπάρχει ακόμα ένα animation, το «Coraline, Σπίτι στην ομίχλη», που είναι του σκηνοθέτη του πασίγνωστου «Εφιάλτη των Χριστουγέννων», του Χένρι Σέλικ. Αφηγείται την ιστορία ενός εντεκάχρονου κοριτσιού, το οποίο μετακομίζει μαζί με τους κλασικά πολυάσχολους γονείς της σε ένα καινούργιο σπίτι. Ο μόνος φίλος που αποκτά είναι ένα αινιγματικό αγόρι, ενώ οι ιδιόρρυθμοι γείτονες δίνουν μια γλυκόπικρη νότα στη μοναξιά της. Σ’ ένα δωμάτιο, όμως, του νέου σπιτιού της Coraline, υπάρχει μία μυστική πόρτα, που δεν πρέπει να ανοίξει κανείς. Ολοι ξέρουμε ότι το περίεργο (και πιθανώς δίχως τρόπους) κοριτσάκι θα ανοίξει την πόρτα και θα βρεθεί σε έναν άλλο κόσμο, που μοιάζει με τον δικό της, αλλά είναι διαφορετικός. Το σεναριακό μοτίβο ακούγεται κάπως τετριμμένο γιατί χρησιμοποιείται χωρίς υπερβολή εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά ίσως η ταινία έχει κάτι να πει.

Σε παρόμοιο μήκος κύματος πάντως, θα πρότεινα ανεπιφύλακτα την εξαιρετική «Γέφυρα για την Τεραμπίθια», ένα σπουδαίο σύγχρονο παραμύθι για μικρούς και μεγάλους.

Πληγές του Φθινοπώρου
Επίσης υπάρχει μία ταινία που ανήκει σε ειδική κατηγορία και κακώς δεν την έχω προτείνει τις προηγούμενες εβδομάδες. Είναι ένα πολύ αξιόλογο φιλμ από την Τουρκία, για το οποίο σίγουρα θα έχετε ακούσει να γίνεται λόγος. Πρόκειται για τις «Πληγές του Φθινοπώρου» («Guz Sancisi») του Τομρίς Γκιριτλίογλου, που μετά τη μεγάλη (και ίσως απρόσμενη λόγω θέματος) επιτυχία που γνώρισε στη γείτονα, έκανε πρεμιέρα και στην από εδώ μεριά του Αιγαίου. Περιγράφει μία μαύρη σελίδα της ιστορίας μας, τα Σεπτεμβριανά του 1955, όταν εξαπολύθηκε ένα πογκρόμ διώξεων εναντίον Ελλήνων και των περιουσιών τους στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή μια επίθεση-προβοκάτσια ενάντια στο σπίτι που είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη ο Κεμάλ. Υπάρχει και έντονο το στοιχείο του έρωτα, ενώ έκπληξη αποτέλεσε η ρεαλιστική περιγραφή των γεγονότων και μάλιστα από την πλευρά των «κακών». Το ότι πλήθη συνέρευσαν στους κινηματογράφους της Τουρκίας να δουν τις «Πληγές του Φθινοπώρου», χαρακτηρίστηκε ως σιωπηλή συγνώμη προς τα θύματα των βιαιοτήτων, αλλά πέρα από το ιστορικό πλαίσιο της και τον συναισθηματικό φορτισμό του θέματος, είναι αντικειμενικά μια πάρα πολύ καλή ταινία. Το σενάριο έχει βασιστεί στο ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη, ενώ αν σας ενδιαφέρει το θέμα θα πρότεινα να διαβάσετε και το παλιότερο «Θαύμα», του Λεωνίδα Κουμάκη (εκδ. One).

Κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος, γιατί δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα να δείτε, εκτός αν σας κάνει κλικ, η ταινία με τίτλο «Ξενοδοχείο για σκύλους» (θα πρότεινα το sequel της να ονομαστεί «Ξενοδοχείο για σκύλους χωρίς ψύλλους»). Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα που ανάμεσα σε άλλα θα ρίξουμε φως σε μια κινηματογραφική θεωρία, που παρότι είναι ακόμα ευρέως άγνωστη, ο αντίκτυπός της είναι μεγάλος. Αν αναρωτηθήκατε ποτέ, γιατί ταινίες όπως «Οι πειρατές της Καραϊβικής», «Ιντιάνα Τζόουνς» και «Πόλεμος των Αστρων» έκαναν τόσο μεγάλη επιτυχία και διαχρονικά έχουν τόσους πολλούς πιστούς οπαδούς, η απάντηση θα σας εκπλήξει (και θα σας διασκεδάσει ελπίζω). Over and out.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στη φωτογραφία: Ερωτας αλά Ελληνικά

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιούνιος 11- Sauna

Ταινιοθήκη με τροφή για το μυαλό

Του Γιάννη Πλιώτα

Καλημέρα! Είναι Κυριακή πρωί τώρα που γράφω τη στήλη και πριν λίγο έκανα το καθήκον μου ως συνειδητοποιημένος πολίτης, ψηφίζοντας για ανάδειξη Ελλήνων ευρωβουλευτών. Αρκετά, όμως αφιερώσαμε σε αυτό. Εχει ωραίο καιρό, ο ήλιος δεν μοιάζει πολύ θυμωμένος και βρίσκομαι στο πέτρινο μπαλκόνι του χωριού μου (Σταυροδρόμι – ορεινή Γορτυνία) παρέα με φορητό υπολογιστή και φορητό φραπέ (σπουδαίες εφευρέσεις αμφότερες). Η θέα είναι μαγευτική και εύχομαι να παραμείνει όπως είναι για μερικούς αιώνες ακόμα. Μέχρι το μεσημέρι θα έχω επιστρέψει στην τρέλα της Πάτρας (που αν και δεν συγκρίνεται με την τρέλα της Αθήνας, παραμένει τρέλα), αλλά τουλάχιστον εκεί όλο και κάποια παραλία θα περιμένει βράζοντας καρτερικά, για να με υποδεχτεί και να μοιραστούμε λίγες ρομαντικές, απογευματινές ώρες.

Ομως τώρα που διαβάζετε τους πλατιασμούς μου, είναι τουλάχιστον Πέμπτη, οι περιβόητες εκλογές θα έχουν ήδη μισοξεχαστεί και εσείς θα θέλετε ίσως να πάρετε ιδέες για καλές ταινίες, οι οποίες θα μπορούσαν να σας κρατήσουν συντροφιά μες στο Σαββατοκύριακο. Είχα υποσχεθεί την προηγούμενη εβδομάδα προτάσεις όχι πολύ τρανταχτές και ας πούμε όχι και τόσο «mainstream», άρα θα ανατρέξω στη σκονισμένη ταινιοθήκη μου, γιατί έτσι κι αλλιώς είμαι σίγουρος ότι στους περισσότερους κινηματογράφους, αυτή την περίοδο μπορείτε να δείτε σχεδόν αποκλειστικά θορυβώδη blockbusters, με εντυπωσιακές εκρήξεις που καταλαμβάνουν με πάταγο όλο το μήκος και το πλάτος της οθόνης. Ακόμα και αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε να έχετε ένα θερινό σινεμά κοντά στη γειτονιά σας, θα διαπιστώσετε ότι το ρεπερτόριό του μάλλον δεν θα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό των δαιδαλωδών multiplex. Στην Πάτρα τουλάχιστον, ακόμα και τα θερινά το «Illuminati» παίζουν.

Sauna

Την πρώτη επιλογή πρέπει να την αναζητήσετε σε ενημερωμένο dvd-άδικο ή να προσευχηθείτε να το δώσει δώρο καμιά εφημερίδα (ή φυσικά να περιμένετε να βρέξει καταρρακτωδώς – δηλαδή να ρίξει «torrential rains»). Είναι μια ταινία εποχής με το αστείο όνομα «Sauna» και πρόκειται για φινλανδική παραγωγή του 2008. Κατά τη διάρκεια του εικοσιπενταετή Σουηδο-ρωσικού πολέμου του 16ου αιώνα, μία ανεξάρτητη ομάδα πολεμιστών, στην οποία συμμετέχουν δύο αδέρφια, διαπράττει ειδεχθή εγκλήματα. Υπάρχει, όμως, ένα μέρος το οποίο μπορεί ως άλλο Καθαρτήριο να ξεπλύνει τις αμαρτίες τους. Σύντομα τα δύο αδέρφια διαπιστώνουν ότι η σωτηρία δεν επαρκεί για όλους. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ / δράμα, που ρίχνει το βάρος στους χαρακτήρες και στο πώς οι φρικαλεότητες του πολέμου έχουν επηρεάσει την ψυχή τους. Παράλληλα δημιουργεί βαριά, αινιγματική ατμόσφαιρα αυστηρά στα πρότυπα του «Stalker», του Ταρκόφσκυ. Συστήνω το «Sauna» ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν ένα εγκεφαλικό έργο μυστηρίου.

Εννιά Βασίλισσες

Την επόμενη ταινία μπορείτε να τη βρείτε πολύ πιο εύκολα, γιατί είναι αρκετά γνωστή και έχει προβληθεί ακόμα και στην τηλεόραση. Πρόκειται για τις «Εννιά Βασίλισσες» («Nueva Reinas»), αργεντίνικη παραγωγή του 2000, την οποία έχει σκηνοθετήσει ο Φαμπιάν Μπιελίνσκι και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη χώρα της, αλλά και στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την υπόθεση δύο άγνωστοι μεταξύ τους μικροαπατεώνες, αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να οργανώσουν το κόλπο της ζωής τους. Με φόντο το ρημαγμένο από την τότε τοπική οικονομική κρίση Μπουένος Αϊρες, ο Ρικάρντο Νταρίν και ο Γκαστόν Πάουλς δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας πάνω σε ένα υποδειγματικά γραμμένο σενάριο. Αγαπημένη ταινία, από αυτές που «πρέπει» να έχετε δει.

Αξίζουν επίσης

Μόνιμα πολύ ψηλά στις επιλογές σας πρέπει να είναι και τα αριστουργηματικά animation του Χαγιάο Μιγιαζάκι. Πέρα από το πασίγνωστο «Spirited Away» (2001), που έχει βαθμολογία 8,5 στα 10 στο imdb.com, υπάρχουν το φανταστικό «Princess Mononoke» (1997) και το «Nausicaa» (1984), που αξίζει να τα αναζητήσετε και να τα δείτε είτε έχετε παιδιά, είτε όχι. Θα σας φανεί παράξενη η αντίθεση με τις φανταχτερές υπερπαραγωγές της αμερικάνικης Pixar, αλλά και θα σας δώσουν εγγυημένα τροφή για σκέψη και το μάτι θα χορτάσει από την πανδαισία ευφυών εικόνων.

Περίπου αυτά σκέφτηκα για σήμερα. Αν δεν έχετε δει κάποια από τις πιο πρόσφατες γνωστές «ποιοτικές» παραγωγές θα είναι κρίμα να συνεχίσετε να τις αγνοείτε. Δεν δικαιολογείστε να κλείσετε την κινηματογραφική σεζόν 2008-2009 χωρίς να έχετε δει το γερμανικό «Κύμα», το σουηδικό «Ασε το κακό να μπει», το γαλλικό «Ανάμεσα στους τοίχους» και το δικό μας «Σκόνη του χρόνου». Δεν χρειάζεται φυσικά να λατρέψετε όλες τις παραπάνω, αλλά θα σας βοηθήσουν να σχηματίσετε μία πολύ καλή εικόνα για τον σύγχρονο ευρωπαϊκό κινηματογράφο, που μπορεί να είναι ποιοτικός και εμπορικός ταυτόχρονα.

Αυτές ήταν οι δόσεις ποιότητας για σήμερα. Αν τίποτα δεν σας φάνηκε αρκετά ελκυστικό για τα γούστα σας ή αν απλά μόλις επιστρέψατε από τις Κάννες και έχετε πάρει αρκετή δόση κουλτούρας ή αν έχετε την κατανοητή ανθρώπινη ανάγκη να ακούσετε πολυβόλα να κροταλίζουν και να δείτε άρματα μάχης να ανατινάζονται, τότε δεν χρειάζεται να ανησυχείτε. Παντού θα βρείτε προβολές του «Terminator: Salvation», της τέταρτης ταινίας Εξολοθρευτών με πρωταγωνιστή τον στιβαρό Κρίστιαν Μπέιλ.

Ο οποίος Κρίστιαν (και κάπου εδώ κλείνουμε) έρχεται να πρωταγωνιστήσει σε λίγες εβδομάδες σε μία ακόμα μεγάλη παραγωγή, που θα διεκδικήσει δάφνες ποιότητας και αποδοχή απ’ το φιλοθεάμον κοινό, εξίσου. Ερχεται, λοιπόν αντιμέτωπος με τον Τζόνι Ντεπ στη νέα ταινία του μετρ σκηνοθέτη Μάικλ Μαν (πάρα πολλές πασίγνωστες ταινίες για να τις αναφέρω μέσα σε μία παρένθεση), με τίτλο «Public Enemies». Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και έχει να κάνει με τον «πόλεμο» μεταξύ κράτους και του διαβόητου μαφιόζου Ντίλινγκερ, κάπου κοντά στη δεκαετία του ’20 στην Αμερική. Από το περιπετειώδες trailer διακρίνεται η ψηφιακή ματιά του Μαν, πολλή δράση και τα κλασικά σκηνικά με παλτά, καπέλα, tommy gun και ford αντίκες, που έχουμε δει σε αμέτρητες γκανκστερικές ταινίες.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία: Sauna
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιούνιος 4- Terminator Salvation

Καλοκαιρινός… εξολοθρευτής

Του Γιάννη Πλιώτα

Με αυτά και μ’ αυτά μόνο τρεις μέρες μείνανε μέχρι τις ευρωεκλογές αν και φαντάζομαι ότι οι φανατικοί κινηματογραφόφιλοι περίμεναν εδώ και εβδομάδες με ανυπομονησία όχι την ευκαιρία να ψηφίσουν, αλλά μία νέα εκδοχή της καταστροφής του κόσμου. Θυμάστε ότι είμαστε στη μέση μίας κάποιας οικονομικής κρίσης, άρα υποσυνείδητα στρεφόμαστε σε όλο και πιο εσχατολογικές επιλογές.

Πρεμιέρα λοιπόν σήμερα στη χώρα μας για την πολυαναμενόμενη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Terminator Salvation», την τέταρτη της σειράς των εξολοθρευτών, η οποία όμως δεν πατάει πάνω σε όσα προηγήθηκαν. Το εξαιρετικά δημοφιλές franchise που δημιούργησε ο Τζέιμς Κάμερον το 1984 και εκτίναξε την καριέρα του Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, εμβαπτίζεται εκ νέου στην κολυμβήθρα των ειδικών εφέ, η δράση μεταφέρεται στο μέλλον και θα προσπαθήσει να πείσει ακόμα και τους πιο σκεπτικιστές ότι αποτελεί μια ευχάριστη, ποιοτική, ψυχαγωγική επιλογή (απόλυτης καταστροφής).

Terminator Salvation
Το ευχάριστο κατ’ αρχάς είναι η επιλογή του πρωταγωνιστή. Χωρίς τον μονοσυλλαβικό κυβερνήτη της Καλιφόρνια στο προσκήνιο, οι παραγωγοί αποφάσισαν να επενδύσουν στην παρουσία ενός πραγματικού ηθοποιού και μάλιστα ενός από τα πιο τρανταχτά ονόματα. Στο ρόλο του αρχηγού της Αντίστασης Τζον Κόνορ, θα δούμε τον πολύ Κρίστιαν Μπέιλ, στην πρώτη του ταινία μετά την περσινή αστρονομική επιτυχία του «Σκοτεινού Ιππότη». Επίσης ευχάριστο είναι και ότι η ταινία εξελίσσεται σε post-apocalyptic σκηνικό το 2018 (όχι πολύ μακριά απ’ το σήμερα δηλαδή), όταν το ραδιούργο υπολογιστικό σύστημα Skynet έχει καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας μέσα σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Εχουν απομείνει μόνο ελάχιστες εστίες αντίστασης και ηγέτης τους είναι ο ιδεαλιστής Τζον Κόνορ, που θα πρέπει να εξοντώσει στρατιές κακών -πλην ευφυέστατων- ρομπότ, προκειμένου να σωθεί το ανθρώπινο είδος. (Hint: Λογικά τα καταφέρνει, μιας και ήδη η εταιρεία παραγωγής Warner Bros ετοιμάζει σίκουελ.) Βέβαια ακόμα κι αν καταφέρουν οι άνθρωποι να νικήσουν στον πόλεμο ενάντια στις μηχανές και επικρατήσουν ξανά στον πλανήτη, τότε και πάλι θα χρειάζονται την υπηρεσία των μηχανών για να φτιάξουν καφέ, να πλένουν τα ρούχα, να περπατούν σε κυλιόμενους διαδρόμους, άρα αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο, όπου γίνονται πιο έξυπνες από εμάς και αποφασίζουν να μας καταστρέψουν για πάντα και πάει λέγοντας.

Ισως το μόνο αποθαρρυντικό είναι η επιλογή του σκηνοθέτη, του εντελώς άπειρου McG (κι όμως έτσι λέγεται), που στο βιογραφικό του έχει να επιδείξει μόνο τους «Αγγελους του Τσάρλι» το 2000 και τους «Αγγελους του Τσάρλι 2» το 2003. Πάντως το στούντιο μοιάζει να τον εμπιστεύεται, μιας και για το 2011 του έχει αναθέσει να σκηνοθετήσει ένα έργο φαντασίας σχετικά με τη ζωή του Πλοίαρχου Νέμο από το «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα». Γενικά το «Terminator Salvation» έχει πάει σχετικά καλά στην Αμερική, με 65 εκατομμύρια εισπράξεις πρώτης εβδομάδας και βαθμολογία 7,4 στα 10 στο imdb.com και βαθμολογία «Β» στο boxofficemojo.com ένα δημοφιλές site, όπου μπορείτε να βλέπετε αναλυτικά στοιχεία για τις εισπράξεις των ταινιών. Τα 65 εκατομμύρια μπορεί να ακούγονται πολλά για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά έχετε κατά νου, ότι εξαιτίας της υπερπληθώρας σκηνών με ειδικά εφέ, το budget είχε εκτιναχθεί περίπου στα 200 (!) εκατομμύρια.

Night at the museum: Battle of the Smithsonian
Τι άλλο έχουμε πέρα από τον εξολοθρευτή; Φυσικά τη νέα «χαριτωμένη» ταινία του Μπεν Στίλερ, που επιστρέφει ως φύλακας μουσείου στο «Night at the museum: Battle of the Smithsonian», που παίζεται και στη χώρα μας από την προηγούμενη εβδομάδα. Οπως φάνηκε ο Στίλερ δεν είχε δώσει όσα ήθελε στο ρόλο κι έτσι επέστρεψε για (ας μην κρυβόμαστε) αρπαχτή, μιας και είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού και το κοινό επιβραβεύει συνήθως τις ταινίες του. Ετσι έκανε και τώρα χαρίζοντάς του μεγάλη πρωτιά στο αμερικανικό box office με εισπράξεις 70 εκατομμυρίων, για μια ταινία που θεωρήθηκε μέτρια στις περισσότερες κριτικές.

Drag me to hell
Σε τι προσμένουμε την επόμενη μέρα των εκλογών; Η απάντηση είναι εύκολη. Πρεμιέρα σε μια εβδομάδα για την ταινία τρόμου «Drag me to hell» από τον πετυχημένο σκηνοθέτη του «Spiderman» Σαμ Ραίμι, ο οποίος έχει μακρά παράδοση σε έργα του είδους, μιας και στην αρχή της καριέρας του έγινε γνωστός με cult b-movies όπως τα «Evil Dead» και το ανεπανάληπτο «Army of Darkness».

Taking of Pelham 1 2 3
Μεγάλες προσδοκίες υπάρχουν και για ένα remake, την περιπέτεια αγωνίας «Taking of Pelham 1 2 3», του μετρ των εκρήξεων και των κυνηγητών Τόνι Σκοτ («Top Gun», «Μέρες κεραυνού», «Ο τελευταίος πρόσκοπος», «Crimson Tide», «Domino», «Deja vu» και πολλές άλλες ακόμα). Πρωταγωνιστούν ο συμπαθής Τζον Τραβόλτα σε ρόλο παρανοϊκού τρομοκράτη που καταλαμβάνει έναν συρμό μετρό, και ο Ντέντζελ Ουάσινγκτον στον συνήθη ρόλο του, αυτό του διαπραγματευτή.

Dead Snow
Κάνει επίσης έξοδο μέσα στον Ιούνιο και μια φινλανδική ταινία τρόμου, αν και για τη συγκεκριμένη αμφιβάλω ότι θα την φέρει κάποιος διανομέας σε έναν κινηματογράφο κοντά στο σπίτι σας. Λέγεται «Dead Snow» και έχει να κάνει με μια παρέα αμέριμνων -κλασικά- φίλων που θα αντιμετωπίσει έναν θανάσιμο κίνδυνο κατά τη διάρκεια των χειμερινών της διακοπών. Βέβαια όταν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, έξω θα έχει γύρω στους 35 βαθμούς κελσίου, αλλά μην σας πτοεί ιδιαίτερα αυτό. Το αίμα σίγουρα θα παγώσει στις φλέβες σας, όταν μάθετε ποιος τρομακτικός κίνδυνος παραμονεύει στο χιόνι: πρόκειται για ζόμπι ναζί (!).

Και προσεχώς
Τελεία κάπου εδώ. Στις 24 του μήνα είναι προγραμματισμένη η πρεμιέρα των νέων «Transformers», που υπόσχονται τα πιο συγκλονιστικά εφέ όλων των εποχών (αλλά κυρίως του καλοκαιριού) και αρχές Ιουλίου θα δούμε ένα ακόμα «Ice Age» από την Pixar. Οπως καταλαβαίνετε, δεν ονομάζεται τυχαία «summer action season» η σεζόν που διανύουμε. Την επόμενη εβδομάδα θα προσπαθήσω να αντεπιτεθώ με ταινίες λιγότερο μαζικής κατανάλωσης. Ως τότε, καλή τύχη.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στη φωτογραφία: Terminator Salvation
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μάιος 28- Antichrist/ Inglorious Basterds

Φυσικά έχουμε μπει για τα καλά στο καλοκαίρι και η ζέστη αρχίζει να απλώνει παντού τα δάχτυλά της, αλλά κι έτσι δεν μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και τώρα πρέπει να ανησυχούμε για την πιθανότητα καταρρακτώδων βροχών, οι οποίες συνδέονται με την προβολή στους κινηματογράφους πολλών blockbusters. Μπορεί να σας ακούγεται απίθανο, αλλά προς υπεράσπιση της γνώμης μου, θα αντιγράψω ένα μικρό απόσπασμα από είδηση του BBC: «Britons could only stare at the sky in bewilderment today as the country was shrouded in black skies and drenched in torrential rain. In some parts of the UK, up to an inch of rain fell in an hour. According to Meteogroup, the rain swept up through France and is pivoting over the Midlands, meaning large parts of southern and central England and Wales have experienced constant downpours. The torrential rain will move on Scotland and Northern Ireland over the weekend. "Within this main torrential rain band there are embedded thunder storms that are enhancing the already very heavy rain," said forecaster Helen Rossington.»

Αφήνοντας πίσω αυτά, περνάμε στη Νότια Γαλλία, εκεί που χτυπάει αυτό τον καιρό η καρδιά του Ευρωπαϊκού (τουλάχιστον) κινηματογράφου. Στις φημισμένες Κάννες λοιπόν, που μέχρι σήμερα δύο ταινίες φαίνεται να αποσχόλησαν εντονότερα το ενδιαφέρον κριτικών και δημοσιογράφων. Πρώτα απ’ όλα ο «Αντίχριστος» του Δανού Λαρς Φον Τρίερ, μια ταινία που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για τις ακραίες σκηνές της και την ιστορία που αφηγείται. Συνήθως σε ανάλογες περιπτώσεις τείνω να πιστέψω ότι η πρόκληση «θορύβου» είναι εξαρχής η πρόθεση ενός δημιουργού, αλλά σε αυτή την περίπτωση ίσως να είναι διαφορετικό- καλύτερα να κρίνουμε όταν τη δούμε με τα μάτια μας. Παρ’ ότι ο Τρίερ από άλλους θεωρείται ρηξικέλευθος οραματιστής και από άλλους άσχετος, θεωρώ ότι το «Dogville» ήταν μια πολύ καλή ταινία. Στον «Αντίχριστο» πρωταγωνιστούν μόνο μία γυναίκα και ένας άνδρας, οι οποίοι μετά από μία πορόσφατη τραγική απώλεια, απομονώνονται στην καρδιά ενός δάσους. Τον ρόλο του άνδρα έχει η εμβληματική φιγούρα του Γουίλεμ Νταφόε, τον οποίο απολαύσαμε νωρίτερα αυτή τη σεζόν στη «Σκόνη του Χρόνου» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.

Η έτερη ταινία είναι μάλλον παράξενη, τουλάχιστον ως προς τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένη. Ομολογώ ότι δεν είμαι μεγάλος φαν του Ταραντίνο και τον θεωρώ λίγο υπερεκτιμημένο. Δέχομαι ότι έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο με το low budget «Reservoir Dogs» και συνέχισε με το εξαιρετικό σε όλους τους τομείς «Pulp Fiction», αλλά από εκεί και πέρα πολλά πράγματα δεν μου άρεσαν. Από το άσημο και βαρετό «Jackie Brown», μέχρι τη στυλιζαρισμένη/ επιτηδευμένη διλογία «Kill Bill» και το ασχολίαστο «Death Proof», κάπου νομίζω υπερέβαλε των δυνατοτήτων του ή απλά αναλώθηκε σε επαναλήψεις. Πάντως εξακολουθεί να παραμένει πολύ δημοφιλής στην Αμερική και τώρα αλλάζει στυλ για να επιστρέψει με μία πολεμική ταινία (!), που διαδραματίζεται κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για το «Inglorious Basterds» (sic) με πολυπρόσωπο καστ, απ’ το οποίο ξεχωρίζει ο σταρ Μπραντ Πιτ. Μία ομάδα αμερικανοεβραίων στρατιωτών στέλνεται στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Γαλλία, για να σπείρει τον τρόμο στους Ναζί γδέρνοντας σκαλπ, όπως οι Ινδιάνοι. Μην γελάτε, αυτό είναι το σενάριο. Σίγουρα ένα μεγάλο ερωτηματικό δίπλα από αυτόν τον τίτλο.

Στα υπόλοιπα κλασικά που παίζονται ακόμα και θα παίζονται για αρκετές εβδομάδες, σταθερές παραμένουν δύο επιλογές. Πρώτα οι σατανικοί «Illuminati» του Ρον Χάουαρντ με τον Τομ Χανκς να υποδύεται ξανά τον διάσημο καθηγητή Λάνγκτον. Η μετάφορα του ομώνυμου βιβλίου του Νταν Μπράουν κόστισε γύρω στα 150 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που κατάφερε να αποσβέσει από την πρώτη κιόλας εβδομάδα προβολής, μιας και συγκέντρωσε παγκοσμίως, μέχρι σήμερα Παρασκευή που γράφω το άρθρο, 160 εκατομμύρια. Άρα μιλάμε για μία μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, που μπορεί να μην πλησιάσει το τεράστιο ποσό που είχε συγκεντρώσει ο Κώδικας Ντα Βίντσι, αλλά σίγουρα θα αποδόσει τα αναμενόμενα στους δημιουργούς του. Η βαθμολογία του στο imdb.com είναι σταθερά στο 6,9 στα 10, ενώ οι γνώμες όσες την είδαν ποικίλουν από καλές, έως πολύ καλές. Την ίδια ώρα, εξίσου μεγάλες εισπράξεις έχει κάνει και το «Star Trek», έχοντας συγκετρώσει σε δύο εβδομάδες προβολής γύρω στα 230 εκατομμύρια δολάρια, με τη μερίδα του λέοντος βέβαια να αποδίδεται στο αμερικάνικο κοινό. Πάντως οι θεατές γενικά έμειναν στην πλειοψηφία τους απόλυτα ικανοποιημένοι από τη δράση και τα εφέ, γεγονός αναμενόμενο, αφού ο σκηνοθέτης Άμπρααμς είναι εκ των δημιουργών του δημοφιλούς «Lost».

Στην Αμερική έκανε πρεμιέρα την προηγούμενη εβδομάδα μία από τις σημαντικότερες ταινίες του καλοκαιριού το «Terminator Salvation», αλλά για τη χώρα μας θα πρέπει να κάνουμε υπομονή μέχρι τις 4 Ιουνίου, όταν και θα αναφερθούμε αναλυτικά σε αυτήν. Αρκετοί από εσάς θα κουνάνε το κεφάλι τους περιπαικτικά και ήδη θα τρίβουν τα χέρια τους, γιατί η ταινία ίσως έχει κάνει ανεπίσημη «πρεμιέρα» σε torrents και rapid share, αλλά όπως και να ‘χει η συγκεκριμένη νομίζω είναι προτιμότερο να τη δείτε σε μεγάλη οθόνη στον κινηματογράφο με dolby surround και καθισμένοι σε αναπαυτική πολυθρόνα, παρά ξαπλωμένοι στο κρεβάτι σας μπροστά στο laptop. Σύμφωνοι, δεν αξίζουν όλες οι ταινίες που βγαίνουν το 8ευρω· από εκεί και πέρα είναι θέμα δικής σας επιλογής.