Prince of Persia

Δυστυχώς δεν είχα πολύ χρόνο για κινηματογράφο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αλλά είδα μερικές ταινίες σε dvd, όπως βέβαια και απανωτά τα τελευταία επεισόδια του Lost. Στη σημερινή ανάρτηση θα μιλήσουμε λίγο για το "Prince Of Persia" και δύο φιλμ που μπορείτε να εχμ... νοικιάσετε, έχοντας κατά νου ότι η καλοκαιρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από ξαφνικές καταρρακτώδεις βροχές*. Δυστυχώς, αυτή την περίοδο είχαμε και άσχημα νέα για τους σινεφίλ, μιας και ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο εγκατέλειψε το project των δύο ταινιών "Χόμπιτ" εξαιτίας καθυστερήσεων.

Prince of Persia

Δυστυχώς δεν πρόλαβα ακόμα να το δω, αν και από το trailer μού δημιούργησε πολύ καλές εντυπώσεις για ταινία του είδους. Επίσης άκουσα πολλές γνώμες φίλων οι οποίοι την είδαν και ενθουσιάστηκαν, άρα ριψοκινδυνεύω και σας την προτείνω. Εύκολο μαντεύω ότι θα αρέσει ειδικά σε όσους είναι φαν των action video games και των "Πειρατών της Καραϊβικής". Άλλωστε οι "Πειρατές" και το "Prince of Persia" είναι και οι δύο τέκνα ενός απ' τους εμπορικότερους παραγωγού του Χόλυγουντ, του Τζέρυ Μπρουκχάιμερ ("National Treasure", "Black Hawk Down", "Pearl Harbour", "Gone in sixty seconds", "Armageddon", "Con Air", "The Rock").
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο, πολύ δημοφιλές παιχνίδι για κονσόλες, όπου ο ήρωας ταξιδεύει στη μακρινή Περσία περασμένων εποχών για να σκοτώσει κακούς, να κερδίσει την όμορφη πριγκίπισσα και να ανακαλύψει χαμένα τεχνουργήματα. Και η αλήθεια είναι ότι η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα εγχειρίδιο του οποίου ο κάτοχος έχει τη δυνατότητα να αλλοιώνει το πέρασμα του χρόνου. Συνολικά η ταινία θα είναι μία μείξη του παιχνιδιού, του "Assasin's Creed" (ένα παρόμοιας αισθητικής παιχνίδι) και των "Πειρατών της Καραϊβικής", χωρίς να λείψουν και δόσεις "Τιτανομαχίας". Δράση, χιούμορ, ξέφρενα κυνηγητά, σπαθιά, μαγεία και στο ρόλο του πρωταγωνιστή ο Τζίλενχαλ, ένας ηθοποιός που δεν γεμίζει εύκολα το μάτι.
Πώς πήγε στα ταμεία στην Αμερική; Ομολογώ ότι με τόση προβολή που είχε προηγηθεί, περίμενα κάτι καλύτερο. Όπως αποδείχθηκε, είχε την ατυχία να πέσει μαζί με ένα ακόμα sequel του Shrek (το "Forever After", θα έλεγα να το μποϋκοτάρετε μπας και σταματήσουν να βγάζουν συνέχειες), ενώ πολλοί εξακολουθούν να πηγαίνουν στο "Iron Man 2" και στο "Robin Hood" (παράλληλα έκανε πρεμιέρα και το "Sex and the City 2", αλλά σίγουρα αυτή η ταινία δεν απευθύνεται στην ίδια μερίδα του κοινού). Ως αποτέλεσμα και μέσα στη φουρτούνα της summer action season, την πρώτη εβδομάδα στους κινηματογράφους της Αμερικής το "Prince of Persia" κατέλαβε τη δεύτερη θέση του box-office με εισπράξεις 37 εκατομμυρίων δολαρίων. Όχι άσχημα, αλλά όχι και εντυπωσιακά (πάντως πήγε ελάχιστα καλύτερα από τις περιπέτειες της Κάρυ και των φιλενάδων της).

Book of Eli **

Δεν στάθηκε στο ύψος των προσδκοκιών μου αυτή η ταινία. Η κεντρική ιδέα, οι πρωταγωνιστές, η προσεγμένη φωτογραφία, όλα προοιώνιζαν ότι θα βλέπαμε ένα post-apocalyptic (μετά την καταστροφή - εσχατολογικό) φιλμ, που θα στηριζόταν μεν στη δράση, αλλά θα εμβάθυνε στα ζητήματα που είχε αποφασίσει να θίξει. Τελικά ο σκηνοθέτης (ή οι παραγωγοί) αποφάσισαν να κάνουν ένα ακόμα μέτριο action-packed έργο, μία κόπια του Μαντ Μαξ, που θα έκανε μεν μεγάλη επιτυχία το '90, σήμερα όμως φαντάζει φτωχό και επίπεδο.
Ένας μετα-προφήτης διασχίζει την Αμερική ακολουθώντας οράματα. Στο σακίδιό του κρύβει ένα μοναδικό βιβλίο που μπορεί να φέρει και την καταστροφή και τη λύτρωση. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχουν κι άλλοι που το θέλουν και θα κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν, χωρίς να λογαριάζουν ότι ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Ντέντζελ Ουάσινγκτον δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί που κουβαλάει μαζί του.
Τι μας έμεινε λοιπόν πέρα από τις cool σφαγές; Ο γερο-Ντέντζελ ήταν καλός στο ρόλο του ασκητή προφήτη και επίσης καλός στις σκηνές μονομαχιών. Η γκρίζα, υπερεκτεθειμμένη στο φως εικόνα ήταν επίσης αξιοσημείωτη και κάπου εδώ σταματάνε τα καλά νέα. Το σενάριο κάπου έχασε τον προσανατολισμό του (για να μεταβληθεί τελικά σε αμερικανιά), οι κακοί ήταν καρικατούρες (ακόμα και ο Γκάρι Όλντμαν), κάπου βάλανε και ένα μοντέλο ελαφρώς ενδεδυμένο για να δούνε την ταινία και τα δεκαπεντάχρονα, μουσική δεν θυμάμαι καν αν είχε, τα κοστούμια και τα σκηνικά θύμιζαν αντίγραφα από παιχνίδια στον υπολογιστή (βλέπε "Fallout").
Συμπερασματικά: αν θέλετε να δείτε μία περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, τότε το "Book of Eli" θα σας προσφέρει δύο ευχάριστες ώρες. Για οτιδήποτε άλλο μάλλον θα σας απογοητεύσει ή τουλάχιστον θα σας αφήσει πεινασμένους. Σε περίπτωση που ψάχνετε κάτι βαθύτερο σε παρόμοιο σκηνικό, αναζητήστε το "The Road" με τον Βίγκο Μόρτενσεν.

New Moon **1/2

Άργησα να το δω, αλλά μόλις το έκανα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για τη σειρά των βιβλίων της Stephenie Meyer και διάβασα μέσα σε λίγες μέρες και την "Έκλειψη" (είχα μείνει εδώ και αρκετούς μήνες στα δύο πρώτα βιβλία).
Έχοντας διαβάσει τη "Νέα Σελήνη" ήξερα ότι η υπόθεση θα ήταν βαρύδι για τον καινούργιο σκηνοθέτη και νομίζω δεν έπεσα έξω. Στο βιβλίο δεν γίνονται πολλά πράγματα, ο ευγενικός , τέλειος βρικόλακας Έντουαρτ έχει μικρό ρόλο, η Μπέλα επαναλαμβάνεται σε ατέρμονες αναζητήσεις, ενώ κάθε ίχνος περιπέτειας ουσιαστικά απουσιάζει.
Πάντως, παρ' ότι θεωρώ τη "Νέα Σελήνη" το πιο αδύναμο βιβλίο της σειράς, ο Κρις Βέιτζ έκανε φιλότιμες προσπάθειες, είδα πολλά όμορφα πλάνα στην ταινία που έδεναν αρμονικά με την αξιόλογη μουσική του ελληνικής καταγωγής Άλεξ Ντεπλά (είχε κάνει πρόσφατα και το καλό soundtrack του "Αόρατου Συγγραφέα". Συνολικά αξίζει να τη δείτε, έστω και διεκπεραιωτικά, και υπόσχομαι θα περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά χωρίς να σας αφήσει κάτι.
Τι έχουμε να περιμένουμε από το franchise που δημιούργησε δικό του cult, το ισχυρότερο μάλιστα μετά τα βιβλία του Χάρυ Πότερ; Ένα δυναμικό come back με την "Έκλειψη" που βγαίνει στις 30 Ιουνίου στους κινηματογράφους της χώρας μας. Ο σκηνοθέτης πάλι άλλαξε (λάθος των παραγωγών κατά τη γνώμη μου, αν όντως αυτοί ευθύνονται), αλλά τουλάχιστον αυτή η ταινία έχει να υποστηριχθεί από ένα κατά πολύ ανώτερο βιβλίο. Νομίζω θα είναι μία από τις επιτυχίες του καλοκαιριού και με λίγη υπομονή θα δούμε μια αξιοπρεπή κατάληξη της τετραλογίας σε ενάμιση χρόνο (18 Νοεμβρίου 2011 κάνει πρεμιέρα η "Χαραυγή").

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να μην στγκαταλέγεστε στους απογοητευμένους απ' το τέλος του Lost. Μετά από έξι χρόνια τελείωσε η -μέχρι στιγμής- καλύτερη σειρά της τηλεόρασης (κοντά της τοποθετώ μόνο το αστυνομικό "The Wire", αν και δύσκολα συγκρίνονται μιας και ανήκουν σε εντελώς διαφορετικό είδος). Φυσικά ήταν αδύνατον να ικανοποιήσει όλους τους φανατικούς φίλους της, ειδικά όταν και η τελευταία σεζόν κρατήθηκε σε υψηλό επίπεδο. Τελικά οι δημιουργοί αποφάσισαν να ρίξουν περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες και όχι στο μυστήριο του νησιού και για μένα έπραξαν ορθά. Το "Lost" έκανε μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο εξαιτίας όχι μόνο της "αινιγματικής" εξέλιξης, αλλά και των επιτυχημένων χαρακτήρων του. Οπωσδήποτε κι εγώ θα ήθελα μερικές εξηγήσεις παραπάνω, αλλά είναι καλύτερα ορισμένα ζητήματα να μην υπεραναλύονται, ώστε ο καθένας να μπορεί να φτιάξει μία διαφορετική εκδοχή στο μυαλό του, ανάλογα με όσα πήρε από τη σειρά. εννοείται, δεν θα γράψω κάτι σχετικά με την υπόθεση. Αν ανήκετε σε όλους αυτούς που δεν έχουν δει ούτε ένα επεισόδιο Lost, ξεχάστε τη δικαιολογία "πού να βλέπω τώρα έξι σεζόν". Θα το δείτε γιατί αξίζει και θα σας χαρίσει πολλές όμορφες στιγμές.
Αξίζει να τονίσω και ότι μπορείτε πολύ εύκολα να βρείτε τα 131 επεισόδια της σειράς, μιας και το κανάλι που την προβάλει στην Αμερική, το ABC τα διαθέτει όλα δωρεάν στο site του.

Με την παραπάνω τηλεοπτική παρένθεση, κλείνω για σήμερα Πέμπτη. Στην επόμενη συνάντησή μας θα κάνω κριτική στον "Κυνόδοντα", μία εξαιρετική ελληνική ταινία. Και εκτός από αυτό σκοπεύω να αναλύσω με αυστηρότητα και μία γκρίζα υπόθεση που τη συνοδεύει.

*torrential rains για τους αγγλομαθείς

Robin Hood

Καλησπέρα. Αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται και το φεστιβάλ στις Κάννες, όμως θα αργήσουμε να δούμε κάποια από τις ταινίες που διαγωνίζονται εκεί και άρα αναβάλουμε το θέμα για τις καλένδες. Σήμερα θα παρουσιάσω τις δύο τελευταίες ταινίες που είδα και είναι δημιουργήματα σκηνοθετών που σέβομαι απεριόριστα. Όπως αποδείχθηκε η μία ήταν καλύτερη από την άλλη, αλλά κάπως έτσι συμβαίνει πάντα στη ζωή.

Robin Hood **1/2

Εντάξει, ομολογώ ότι οι προσδοκίες μου για τη συγκεκριμένη ταινία ήταν υπερβολικά υψηλές. Το δίδυμο Ρίντλεϋ Σκοτ και Ράσελ Κρόου έχουν δώσει δύο εκπληκτικές (για μένα) ταινίες εποχής, τις οποίες έχω τοποθετήσει στη λίστα με τις 20 αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Πρόκειται φυσικά για τον "Μονομάχο" και την extended εκδοχή του... (αρκετοί θα διαφωνήσουν εδώ) "Βασιλείου των Ουρανών". Επίσης στις γενικότερα αγαπημένες μου ταινίες κατατάσσω και τα εξής έργα του ίδιου σκηνοθέτη: "American Gangster", "Body of lies", "1492, Conquest of Paradise", "Black Hawk Down", "Blade Runner", "Άλιεν", η λίστα είναι ατελείωτη, κανείς δεν αμφιβάλει για τις μαγικές ικανότητες του Σερ Ρίντλεϋ Σκοτ.
Το πολυδιαφημισμένο "Robin Hood" παρότι δεν ανταποκρίθηκε στον υπέρμετρο ενθουσιασμό μου, σίγουρα δεν είναι μια ταινία που θα περάσει εντελώς απαρατήρητη. Απλώς μετά από τόση προβολή (μέχρι και το φεστιβάλ Καννών άνοιξε εκτός συναγωνισμού) και λαμβάνοντας υπόψιν το λαμπρό επιτελείο που βρέθηκε μπροστά και πίσω από τις κάμερες, όταν βγήκα από τον κινηματογράφο μία στυφή γεύση είχε απομείνει στο στόμα μου: δυστυχώς ήξερα ότι μπορούσαν να έχουν συνθέσει κάτι πολύ ανώτερο. Αυτό από την πλευρά μου. Οι υπόλοιποι της παρέας, μάλλον είχαν δυσανασχετήσει για τα 9 ευρώ που έδωσαν και αναπόλησαν το άκρως εντυπωσιακό trailer του "Prince of Persia" που είχαμε δει πριν ξεκινήσει η ταινία. Ας εξετάσω όμως λίγο αναλυτικότερα τον Ρομπέν των "Δασών"(;) ώστε να σας δώσω να καταλάβετε ποια σημεία μου άρεσαν και ποια βρήκα αδιάφορα ή και ανούσια.
Συνολικά, ως περιπέτεια με πολλές μάχες, καλπασμούς, ξίφη, τόξα, αποβάσεις (είχε ακόμα και από αυτές), φωτιές, σπαθιές, πανοπλίες, καταπιεστές βασιλιάδες, καταπέλτες κλπ η ταινία ήταν πλήρης. Και κάστρα είδαμε να εκπορθούνται και καυτό λάδι να πέφτει στο κεφάλι δύσμοιρων και πανούργους συνωμότες να θέλουν να δολοφονήσουν τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και βέλη να εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση. Από αυτά χορτάσαμε και ήταν και τεχνικά άψογα, μόνο τα φωτόσπαθα έλειπαν και αυτά μάλλον θα ήταν υπερβολή. Αλλά όλα αυτά μαζί δεν είναι αρκετά για να φτιάξουν μια καλή ταινία, όχι όταν είμαστε στο 2010.
Κατ' αρχάς, αν και εμένα δεν με πείραξε ο πυρήνας της ιστορίας, είμαι σίγουρος ότι πολλούς θα τους ξένισε. Αυτό που θα δείτε δεν έχει καμία σχέση με τον κλασικό μύθο του καλού κλέφτη - υπερασπιστή των φτωχών που έχετε στο κεφάλι σας. Θα μπορούσε κάλλιστα η ταινία να λέγεται "Απόβαση στη Βρετανία" ή "Magna Carta" ή "Η ιστορία ενός οποιουδήποτε ιππότη". Όταν επέστρεψα από τον κινηματογράφο, η μητέρα μου (φαν της ταινίας του '91 με τον Κόστνερ) με ρώτησε αν παρουσιάζεται ο κακός Σερίφης του Νότιγχαμ όπως σε εκείνη την ταινία. Αναγκάστηκα να απαντήσω ότι ο Σερίφης εμφανίζεται για ενάμιση λεπτό (και αν).
Με ενόχλησε ότι ενώ η ταινία ονομαζόταν "Robin Hood", η κεντρική πλοκή σχετιζόταν με τον Βασιλιά Ιωάννη και την εισβολή των Φράγκων στην Αγγλία. Και κάπου εκεί ανάμεσα σε όλα αυτά, μπλεκόταν και ο Ράσελ Κρόου, που έκανε μεν επίδειξη των θαυμαστών ικανοτήτων του στην τοξοβολία, αλλά δεν με έπεισε σε κανένα σημείο ότι έχει μπει βαθιά στο πετσί του ρόλου. Νομίζω σε αυτό συνετέλεσε σημαντικά ότι δεν είχε στοιβαρό ρόλο στην κεντρική υπόθεση. Ουσιαστικά ήταν ένας τυχαίος πολεμιστής, έρμαιο των περιστάσεων.
Από την πλευρά της η Κέιτ Μπλάνσετ ήταν καλή στο ρόλο της Μάριον, αλλά υπήρχαν ορισμένες στιγμές που προσπαθούσε να μιμηθεί το χιούμορ της Κίρα Νάιτλι στους Πειρατές της Καραϊβικής. Σε αυτή την ταινία ξεκάθαρα δεν χωρούσαν σκέρτσα και νάζια. Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να κατέβει και αυτή να πολεμήσει στη μάχη, σαν άλλη σιδερόφραχτη Έγουεν από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Ο Μαξ φον Σίντοφ ήταν εξαιρετικός, το ίδιο και ο πραγματικά κακός της υπόθεσης ο Μαρκ Στρονγκ. Τον έχω δει τελευταία να κάνει τον κακό στο "Σέρλοκ Χολμς" και στο "Kick Ass", αξίζει να τυποποιηθεί σε τέτοιους ρόλους. Είναι πολύ κακός. Σε αντίθεση με τον Βασιλιά Ιωάννη που ενώ είχε όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μεγάλο κακό, ήταν ορισμένες στιγμές που τον έπιανε η καλωσύνη και πήγαινε να πολεμήσει στο πλευρό των καλών.
Νομίζω ότι οι μεταπτώσεις στις προθέσεις των χαρακτήρων, τα ασθενή κίνητρά τους, καθώς και η ευρύτητα των γεγονότων που προσπάθησε να καλύψει το σενάριο ήταν οι κυριότερες αδυναμίες της ταινίας.
Μουσική, κουστούμια και φωτογραφία πάντως ήταν σε υψηλό επίπεδο, όπως υπέροχα σχδιασμένοι ήταν και οι τίτλοι τέλους. Αλλά καταλαβαίνετε ότι αν υπάρχει χώρος στα θετικά της ταινίας για τους τίτλους τέλους, τότε κάτι δεν πάει καλά. Συνολικά, θεωρώ ότι το "Robin Hood" είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε στον κινηματογράφο, αλλά που δεν θα κρατηθεί για ιδιαίτερα μεγάλο διάστημα στη μνήμη σας.

Wrestler ****

Περσινή ταινία, συνιστά μία άριστη πρόταση για dvd, που κερδίζει με άνεση τέσσερα αστέρια. Διάβασα την κριτική του Newsweek που έλεγε: "Παρακολουθήστε την ανάσταση του Μίκυ Ρουρκ μέσα στο συγκινητικό έργο του Αρανόφσκι". Αυτό νομίζω συνοψίζει και την ουσία του "Παλαιστή", χωρίς να πιστεύω ότι ο Ρουρκ φέρνει τα πάνω κάτω στην υποκριτική. με την ερμηνεία του. Τον εαυτό του παίζει και για αυτό είναι τόσο αληθινός. Στο "Wrester" μην περιμένετε δραματικές εξάρσεις σαν αυτές που είχε το "Requiem for a dream", ή τη μυστικιστική ατμόσφαιρα του "Fountain". Εδώ η μουσική περνάει σε ρόλο κομπάρσου και θα παρακολουθήσετε μία ανθρώπινη ταινία χαμηλών τόνων, την ιστορία ενός σάπιου εσωτερικά ανθρώπου που ξέρει μόνο να παίρνει μέρος σε αγώνες κατς. Κάποτε ήταν διάσημος σε όλη τη χώρα, πλέον κουβαλάει κούτες σ' ένα συνοικιακό σούπερ-μάρκετ. Μια αληθινή και συνηθισμένη ιστορία, που δεν γίνεται σε κανένα σημείο μελό και υποστηρίζεται από τις πολύ καλές ερμηνείες τόσο του Μίκυ Ρουρκ, όσο και της Μαρίσα Τομέι (αμφότεροι υποψήφιοι για όσκαρ ερμηνείας). Δείτε το.

Είχα σκοπό να συμπεριλάβω και τον "Κυνόδοντα" στη σημερινή ανάρτηση, αλλά θα τον αφήσω για την επόμενη φορά, νομίζω αξίζει μία ξεχωριστή αναφορά. Ο ελληνικός κινηματογράφος φώναξε ότι συνεχίζει να αναπνέει.
Κλείνω με είδηση της τελευταίας στιγμής. Η τέταρτη ταινία των "Πειρατών της Καραϊβικής' θα γυριστεί εξ ολοκλήρου σε 3-d και θα την έχουμε στις οθόνες μας σε έναν ακριβώς χρόνο από τώρα. Ονομάζεται "On stranger tides", πρωταγωνιστούν Ντεπ, Ρας και Πενέλοπε Κρουθ και σκηνοθετεί ο ειδικός στα μιούζικαλ Ρομπ Μάρσαλ.
Όσο για το ποια θα είναι η επόμενη ταινία που θα δω κινηματογράφο; Μάλλον το "Prince of Persia". Ο Μπρουκχάιμερ ξέρει τι να δώσει στο κοινό.

Kick-Ass

Kick-Ass ***

Ήταν μια ταινία-έκπληξη. Ανέμενα ότι θα έβλεπα ένα οπτικοποιημένο κόμικ με υπερ-ήρωες, αλλά το trailer με έχει προετοιμάσει για κάτι που θα έκλινε πολύ περισσότερο προς την παρωδία. Τελικά οι περισσότερες αστείες σκηνές ήταν στο trailer και ο σκηνοθέτης Μάθιου Βον επέλεξε να κρατήσει παράξενες ισορροπίες μεταξύ σοβαρού και αστείου. Το χαρακτηριστικότερο ήταν ότι φλέρταρε πολύ με τη βία, σε βαθμό που πιστεύω θα ενοχλήσει ορισμένους. Ειδικά στις σκηνές που οι ταραντινικοί σφαγιασμοί εκτελούνται από ένα δεκάχρονο, γλυκύτατο κοριτσάκι.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας απόλυτα συνηθισμένος μαθητής σχολείου, αποφασίζει να φορέσει μία αλλόκοτη στολή δύτη και να υποδυθεί τον σούπερ-ήρωα Kick-Ass, που βοηθάει τους συνανθρώπους του στην πόλη. Γιατί το κάνει; Πρώτα απ' όλα γιατί έχει αναπτυγμένη μία αίσθηση καθήκοντος και αλτρουισμού. Κατά δεύτερον για να βελτιώσει την ανύπαρκτη σεξουαλική του ζωή. Η προσπάθειά του αποκτά με τη βοήθεια του ίντερνετ διαστάσεις φαινομένου και σύντομα ο έλεγχος ξεφεύγει από τα χέρια του Dave.
Έντονα χρώματα, ενδιαφέρουσες φάτσες στο καστ (μαζί με τον Νίκολας Γκέιτζ), καλές σκηνές μονομαχιών, εντονότατη κόμικ αισθητική, σκιαγράφηση ενός ήρωα που θυσιάζεται για το ευρύτερο καλό (και για χάρη της αίγλης), συνολικά ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Φυσικά η ταινία απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες και κυρίως στο κοινό των multiplex που σε λίγες μέρες θα ενθουσιαστούν με την επιστροφή του Iron Man (μάζεψε μερικά ψιλά το πρώτο τριήμερο προβολής του*). Πάντως είδα το "Kick-Ass" στον κινηματογράφο και καθόλου δεν μετάνοιωσα για τα 9 ευρώ, διασκέδασα στο πνεύμα του tagline: Shut up. Kick ass. Στα αμερικανικά ταμεία πήγε καλά, στο imdb που παραδοσιακά πριμοδοτεί τις ταινίες του είδους έχει βαθμολογία 8,3 στα 10, ενώ στο rottentomatoes το ποσοστό των θετικών κριτικών φτάνει το 76%.

*133 εκατομμύρια δολάρια...

Αόρατος Συγγραφέας

Μεσολάβησε αρκετός καιρός από την προηγούμενη συνάντησή μας. Ο καιρός άλλαξε για τα καλά, εδώ στην Πάτρα ξεκίνησαν τα μπάνια και η χώρα χρεοκόπησε, αλλά με άλλο όνομα. Όταν δύο καλοί φίλοι βρίσκονται μετά από εβδομάδες, θέλουν να πούνε ο ένας στον άλλον για όλες τις ταινίες που είδαν, είτε ήταν καλές είτε ήταν κακές. Και μιας και εγώ είμαι ο οικοδεσπότης στην κινηματογραφική στήλη της Μπρίζας, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τα δικά μου. Εντάξει, δεν είναι φοβερές επιλογές, αλλά τουλάχιστον ελπίζω αρκετοί να είδατε το «Κορίτσι με το τατουάζ», που είχα προτείνει στο προηγούμενο φύλλο.

Τιτανομαχία ***

Αν είναι να την έχετε δει λογικά θα το έχετε πράξει ήδη και αν δεν ήταν να τη δείτε, δύσκολα θα σας πείσω με την κριτική μου. Πρόκειται για ένα έργο, που ήταν ακριβώς όσο θορυβώδες αποτυπωνόταν στα trailer και τις διαφημίσεις. Απευθυνόταν στο ευρύ κοινό των Cineplex, που θέλει για δύο ώρες να ξεχαστεί απ’ την καθημερινότητα βλέποντας σπαθιά, Θεούς, δαίμονες, τριήρεις να καταποντίζονται, δεσποσύνες να απάγονται, βουνά να χωρίζουν στη μέση και γιγαντιαίους, κακούς σκορπιούς να προσπαθούν με μανία να καρφώσουν τους πρωταγωνιστές. Μπορείτε να την κατηγορήσετε για ρηχή επιλογή, αλλά συνολικά ήταν μια ευχάριστη ταινία.

Ο σκηνοθέτης δεν έχει τόση σημασία, στα συν το cast που περιλάμβανε σε δεύτερους ρόλους πολύ καλούς ηθοποιούς, καθώς και η μουσική που αν και δεν ήταν στα επίπεδα ενός Χανς Ζίμερ, υπηρετούσε αξιοπρεπώς το αποτέλεσμα (μ’ αρέσει πολύ αυτή η κλισέ φράση). Θα σας πρότεινα, όμως να μην πέσετε στην παγίδα του 3-d όπως έπεσα κι εγώ ως άβουλο θύμα του marketing. Δυστυχώς στα Γιάννενα που την είδα η ταινία προβαλλόταν αποκλειστικά σε αίθουσες με 3-d και έτσι υποχρεώθηκα στην καταβολή 12ευρου, παρ’ ότι ελάχιστες σκηνές στην ταινία ήταν γυρισμένες για 3-d προβολή. Ειλικρινά βρήκα ελάχιστη διαφορά με γυαλιά ή χωρίς και είναι ένα σχόλιο που ακούστηκε αρκετά.

Αόρατος Συγγραφέας *** ½

Ο Ρόμαν Πολάνσκι δεν τα πάει και πολύ καλά τελευταία. Βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Ελβετία και υπάρχει μία συζήτηση γύρω απ’ την υπόθεσή του, δηλαδή το αν θα εκδοθεί στις ΗΠΑ, όπως διακαώς επιθυμούν οι τελευταίες. Εναντίον του 76χρονου σκηνοθέτη, εδώ και πολλά χρόνια εκκρεμούν κατηγορίες για το βιασμό μίας ανήλικης και απ’ ότι φαίνεται αυτή τη φορά δύσκολα θα τη γλυτώσει. Παρ’ όλα αυτά η καλλιτεχνική του πορεία συνεχίζει και η τελευταία του ταινία τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου. Όχι άδικα, θα προσθέσω.

Ο «Αόρατος Συγγραφέας» είναι μία ταινία βραδύκαυστου μυστηρίου και έχει να κάνει με την ιστορία ενός πρώην πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας (Πιρς Μπρόσναν), ο οποίος αποφασίζει να αποσυρθεί σε ένα απομονωμένο νησί και να γράψει τα «καυτά» απομνημονεύματά του. Για το σκοπό αυτό προσλαμβάνει έναν αόρατο συγγραφέα, δηλαδή έναν επαγγελματία συγγραφέα που θα δώσει αξιοπρεπή εμφάνιση στο κείμενο. Όλα βαίνουν καλώς, όμως λίγο πριν την ολοκλήρωση του βιβλίου ο αόρατος συγγραφέας αυτοκτονεί. Στη θέση του προσλαμβάνεται εσπευσμένα ένας άλλος συγγραφέας (Γιούαν Μακ Γκρέγκορ), που δεν αργεί να διαπιστώσει ότι η υπόθεση των απομνημονευμάτων δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται.

Καλό το πρωταγωνιστικό δίδυμο (ειδικά ο Μπρόσναν είχε να επιδείξει τις υποκριτικές του ικανότητες από τον «Ράφτη του Παναμά»), καλό το σενάριο (βασισμένο σε βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρις) και πολύ καλή η μουσική επένδυση του ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Ντεπλάτ. Ο «Αόρατος Συγγραφέας» απευθύνεται σε όλους, είναι ένα καλό πολιτικό θρίλερ με καθηλωτική ατμόσφαιρα. Νομίζω δεν θα σας απογοητεύσει και είναι σαφώς καλύτερο από το «Φράντικ», μία αντίστοιχη προσπάθεια του Πολάνσκι.

Δεκατέσσερις Λεπίδες *

Ούτε δεκατρείς, ούτε δεκαπέντε. Μία από τις ταινίες που τα τελευταία χρόνια παράγουν με το τσουβάλι οι Κινέζοι. Σπατάλη ειδικών εφέ, αρκετές εντυπωσιακές σκηνές μονομαχιών και κυνηγητό από τη μια άκρη της Κίνας ως την άλλη, για μια ταινία χωρίς πολλές αξιώσεις. Ο σκηνοθέτης μάλλον άφησε τον ενθουσιασμό του να τον παρασύρει λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε και το αποτέλεσμα ήταν ένας συμπαθητικός αχταρμάς. Ειδικά προς το τέλος αποφάσισε να το κάνει γουέστερν και να βάλει ένα έφιππο τάγμα πολεμιστών με καραμπίνες, να καταδιώξουν τον άμοιρο πρωταγωνιστή που τα μόνα όπλα του είναι δεκατέσσερις λεπίδες (φυσικά το τάγμα έχασε για πάντα- μην το κάνουμε θέμα).

Κομφούκιος *½

Ακόμα μία πρόσφατη ταινία εγκεκριμένη από το επίσημο καθεστώς της Κίνας, που αποφάσισε να επενδύσει σε αρχαίες αξίες του λαού, ποιος ξέρει σε τι είδους προπαγάνδα αποβλέποντας. Πρωταγωνιστεί ο γνωστός Τσόου Γιουν Φατ (Τίγρης και Δράκος, Πειρατές της Καραϊβικής), αλλά ενώ σε ορισμένα σημεία το φιλμ προσπαθεί, συνολικά δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τη μετριότητα. Αν δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε, τότε μπορείτε να τη δείτε στον υπολογιστή σας και να περάσει λίγη ώρα, αλλά δεν αξίζει να πληρώσετε ούτε σεντ. Αν θέλετε να δείτε ωμό ξύλο δείτε τις δεκατέσσερις λεπίδες, αν θέλετε να απολαύσετε τον συμπαθή Γιουν Φατ δείτε τον Τίγρη και Δράκο και αν θέλετε να μάθετε για τον Κομφούκιο ανοίξτε τη Wikipedia. Άρα η ταινία δεν εξυπηρετεί κάτι το ιδιαίτερο.

Πάνω κάτω αυτά είδα τις προηγούμενες μέρες, πέρα από όλα τα επεισόδια της τωρινής σεζόν Southpark και επεισόδια Lost. Αν θέλετε κι εσείς να πείτε τη γνώμη σας για τις ταινίες που είδατε πρόσφατα, είναι εύκολο. Δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε το ιστολόγιο της στήλης στο http://john-pliotas.blogspot.com/. Γενικά ακονίστε τις διαθέσεις σας γιατί έρχονται «Iron Man 2» και η πολυαναμενόμενη εκδοχή του Ρομπέν των Δασών με τον Ράσελ Κρόου.

Το κορίτσι με το τατουάζ

Ταινίες για… σπίτι

Του Γιάννη Πλιώτα

Μετά τα βραβεία, έχει έρθει η ώρα για μια μικρή αποχή από τις μεγάλες αίθουσες. Να πάρουμε μερικές ανάσες μέχρι να ξεκινήσει το Μάιο η θερινή κινηματογραφική περίοδος, κατά την οποία αναμένουμε καταιγισμό blockbuster και σίκουελ. Όσες ταινίες είδα τις δύο τελευταίες εβδομάδες ήταν λίγο πιο παλιές και σε αυτές σας καλώ να ψάξετε να βρείτε την ταινία που σας ταιριάζει. Ξεκινάω με κάτι εξαιρετικό.

Το κορίτσι με το τατουάζ **** ½
Σκηνοθεσία: Niels Arden Oplev (2009)

Ναι, δεν μετράτε λάθος τα αστέρια δίπλα στον τίτλο. Είναι σχεδόν πέντε και νομίζω η συγκεκριμένη ταινία τα αξίζει. Προέρχεται από τη Σουηδία («Män som hatar kvinnor» ο πρωτότυπος τίτλος) και είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας «Millennium». Τον τίτλο θα τον έχετε ακουστά, η τριλογία των ταινιών είναι μεταφορά της πολύ γνωστής τριλογίας βιβλίου του Στιγκ Λάρσον, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στη χώρα μας (τα δύο πρώτα μέρη και σύντομα το τρίτο από τις εκδόσεις Ψυχογιός). Ο Στιγκ Λάρσον ήταν ένας δημοσιογράφος, που λίγο καιρό αφότου παρέδωσε στον εκδότη του μία τριλογία βιβλίων, πέθανε. Με την κυκλοφορία των βιβλίων του στη Σουηδία το αστέρι του εκτινάχθηκε και σύντομα τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, αποσπώντας εγκωμιαστικές κριτικές. Μπορώ να προσθέσω ότι όσοι φίλοι μου έχουν διαβάσει τα βιβλία, ενθουσιάστηκαν.
Στη Σουηδία (αντίθετα με ό,τι θα συνέβαινε στη χώρα μας) έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός και μετέφεραν τα βιβλία στον κινηματογράφο, και μάλιστα με εξίσου μεγάλη επιτυχία. Ειλικρινά το «Κορίτσι με το τατουάζ» είναι από τις καλύτερες αστυνομικές ταινίες μυστηρίου, που έχω δει τον τελευταίο καιρό, σας συστήνω ανεπιφύλακτα να την αναζητήσετε με κάθε τρόπο. Η ατμόσφαιρα που χτίζει ο σκηνοθέτης είναι υποβλητική, οι ερμηνείες πολύ δυνατές και από την αρχή της υπόθεσης θα έχετε παρασυρθεί κι εσείς στο παιχνίδι του να βρείτε ποιος το έκανε. Κλασικό whodunit, και με ανυπομονησία να περιμένω να δω τις δύο επόμενες ταινίες (αν και οι κριτικές λένε ότι βρίσκονται ένα σκαλί χαμηλότερα).
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας δημοσιογράφος-ερευνητής που έχει κατηγορηθεί για συκοφαντική δυσφήμηση από έναν επιχειρηματικό κολοσσό, αποφασίζει να παραιτηθεί από το περιοδικό όπου δούλευε (το Millennium) και να ασχοληθεί με μία παράξενη υπόθεση δολοφονίας, η οποία συνέβη πριν από σαράντα χρόνια. Δεν γνωρίζει, όμως ότι μία αλλόκοτη, αντικοινωνική κοπέλα παρακολουθεί τις κινήσεις του και αρχίζει μίας έρευνα μέσα στην έρευνά του.
Μία ακόμα πολύ καλή ταινία από τη Σουηδία, μετά το «Άσε το κακό να μπει». Το μόνο στενάχωρο είναι ότι ποτέ στην Ελλάδα δεν θα γυρίσουμε τέτοιου επιπέδου ταινίες. Μέσα στο 2011 αναμένεται να βγει στους κινηματογράφους και το αγγλόφωνο remake της ταινίας, γιατί στην Αμερική βαριούνται να διαβάζουν υπότιτλους και θέλουν οπωσδήποτε να χαλάνε την ατμόσφαιρα στις ταινίες βάζοντας καταιγιστικά εφέ και εκρήξεις, ώστε να αρέσει σε όλα τα δεκαπεντάχρονα.

Orphan ** ½
Σκηνοθεσία: Jaume Collet-Serra (2009)

Είχα υψηλότερες προσδοκίες για αυτό το θρίλερ, αλλά τελικά δεν κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το τέλος. Έχει ορισμένα δυνατά σημεία, η κεντρική σεναριακή ιδέα είναι καλή, οι πρωταγωνιστές παίζουν πολύ καλά, αλλά στο σύνολο κάτι δεν πάει καλά με τη συνταγή. Ενώ στην αρχή χτίζεται μια στέρεα υπόθεση και αργότερα προσφέρει έξυπνες εικόνες και εναλλαγές άβολων συναισθημάτων, νομίζω ότι σε ορισμένα σημεία έχουν ξεφύγει μερικά πολύ τετριμμένα κλισέ, δηλαδή ενοχλητικές «αμερικανιές». Το «Orphan» δεν είναι ιδιαιτέρως τρομακτική ταινία και ειδικά μέχρι τη μέση βλέπεται σαν μια ωραία κοινωνική ταινία. Πρωταγωνιστεί η Βέρα Φερμίγκα που φέτος ήταν υποψήφια για όσκαρ για το «Up in the air» και πραγματικά η ερμηνεία της είναι το ισχυρότερο χαρτί του «Orphan». Στην υπόθεση, ένα ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει ένα ορφανό κοριτσάκι και προσπαθεί να το εντάξει στην οικογένεια, όπου ήδη υπάρχουν δύο παιδιά. Προφανώς το κοριτσάκι αποδεικνύεται λίγο περισσότερο σατανικό απ’ ό,τι περίμεναν.

Hairspray ***
Σκηνοθεσία: Adam Shankman (2007)

Το 1962 στη Βαλτιμόρη είναι η εποχή του χορού, της τηλεόρασης, των αστραφτερών χτενισμάτων και των φυλετικών διαχωρισμών. Αρκετά κλασική η ιστορία του «Hairspray», αλλά έχει αποδοθεί όμορφα· το «Hairspray» είναι ένα μιούζικαλ για όλες τις ηλικίες, αλλά τονίζω ότι είναι μιούζικαλ. Αν δηλαδή εκνευρίζεστε μόλις κάποιος αρχίζει να τραγουδάει στην ταινία, τότε δεν είναι για σας. Στην ταινία τραγουδάνε, χορεύουν και τραγουδάνε και χορεύουν και ξανατραγουδάνε και ξαναχορεύουν. Σε γενικές γραμμές βλέπεται πολύ ευχάριστα, ο Τζον Τραβόλτα είναι απολαυστικός στο ρόλο της μεσόκοπης νοικοκυράς, έχοντας στο πλάι του τον Κρίστοφερ Γουόκεν, τη Μισέλ Φάιφερ και την Κουίν Λατίφα. Η αναπαράσταση της εποχής είναι θεατρινίστικη και νομίζω αυτό ήταν και το ζητούμενο του σκηνοθέτη. Αν λοιπόν είστε σε διάθεση να χορέψετε στους ρυθμούς του πρώιμου ροκ εν ρολ και να ψεκάσετε τα μαλλιά σας με ατελείωτο σπρέι, τότε πατήστε το play!

Festen ***
(1998)

Η συγκεκριμένη ταινία είναι αρκετά παράξενη και ελπίζω να μας μην σας ξεγελάσει η βαθμολογία της, καλύτερα να διαβάστε προσεκτικά τα παρακάτω. Προέρχεται από Δανία, είχε ακουστεί αρκετά στον καιρό της και ανήκει στο περίφημο Δόγμα 95, που εισήγαγαν ο Λαρς Φον Τρίερ και μερικοί ακόμα σκηνοθέτες της γενιάς του. Οι ταινίες που ανήκουν στο Δόγμα χαρακτηρίζονται από στοιχεία σαν τα ακόλουθα: πρέπει να χρησιμοποιούνται φυσικές τοποθεσίες, να μην υπάρχει μουσική, ειδικά εφέ εικόνας ή ήχου, φωτισμοί, η κάμερα να μην είναι σταθερή, να μην υπάρχει υπογραφή σκηνοθέτη κλπ. Το «Festen» ακολουθεί πιστά τις επιταγές του Δόγματος, γεγονός που κάνει την εικόνα της να θυμίζει ερασιτεχνική παραγωγή.
Μια οικογένεια της υψηλής κοινωνίας συγκεντρώνεται σε ένα ξενοδοχείο-έπαυλη προκειμένου να γιορτάσει τα εξηκοστά γενέθλια του πατέρα. Όμως κατά τη διάρκεια του δείπνου βγαίνουν στην επιφάνεια μυστικά και τα παιδιά της οικογένειας αποφασίζουν να λύσουν μεταξύ τους λογαριασμούς, οι οποίοι εκκρεμούν από πολλά χρόνια.
Η ταινία είναι καλή, αλλά η νατουραλιστική κινηματογράφησή της, σε συνδυασμό με το χαμηλών τόνων σενάριο (που σε ορισμένες στιγμές αγγίζει το σουρεαλιστικό), με κάνει να την προτείνω ή σε όσους έχουν περιέργεια να δουν κάτι εντελώς έξω από τις συνηθισμένες φόρμες ή σε όσους ασχολούνται με το πρακτικό και δημιουργικό κομμάτι του κινηματογράφου, ώστε να πάρουν ιδέες.

Yip Man ** ½
Σκηνοθεσία: Wilson Yip (2008)

Βάζω στοίχημα ότι σας έχει λείψει μια ταινία με γνήσιες κινέζικες γροθιές και κλωτσιές. Η συγκεκριμένη που προτείνω έρχεται εν μέρει να καλύψει το κενό. Αφηγείται την αληθινή ιστορία του Yip ενός ευκατάστατου εισοδηματία, που το μόνο που έκανε στη ζωή του ήταν να εξασκείται στο κουνγκ-φου. Πρόκειται για μια αποσπασματική βιογραφία του Yip, ο οποίος αργότερα έγινε δάσκαλος και του Μπρους Λι (σε περίοδο που δεν καλύπτει χρονικά η ταινία). Στηρίζεται σε μαρτυρίες και ιστορικά γεγονότα και εκτείνεται σε πέντε ταραγμένα χρόνια κατά τη δεκαετία του τριάντα. Το «Yip Man» είναι προϊόν Κίνας και ως εκ τούτου πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για τις συνηθισμένες υπερβολές σε εκφράσεις και κινήσεις.
Οι σκηνές των μονομαχιών είναι πολύ καλές, αλλά λίγες μιας και το φιλμ επικεντρώνεται στην προσωπικότητα του Yip και στον πόλεμο μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας (λίγο πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη). Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό ακριβώς τον τομέα αποτυγχάνει σκηνοθετικά. Παρ’ ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας αναλώνεται στο να απεικονίσει τα επακόλουθα της ιαπωνικής εισβολής, το κάνει με πολύ επιφανειακό και καρικατουρίστικο τρόπο, ενώ σε κανένα σημείο δεν πείθει η αναπαράσταση της εποχής. Αν σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος, προτείνω να ανατρέξετε στην περσινή, ασπρόμαυρη ταινία «City of light and death», που έχει να κάνει με τη μεγαλύτερη σφαγή αμάχων κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π., δηλαδή για γεγονότα λίγο πολύ άγνωστα για εμάς. Πάντως το «Yip Man» δεν είναι άσχημη ταινία και αν παραβλέψετε τις ατέλειές του, δεν θα μετανιώσετε για την ώρα που ξοδέψατε. Αλλά πιστεύω στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, θα ευχαριστηθείτε πολύ περισσότερο το «Fearless» με τον Τζετ Λι.

Αυτά για την ώρα. Είδα επίσης και τον «Ρατατούη» ένα μεσημέρι, αλλά δεν μου άρεσε τόσο όσο άλλα καρτούν της pixar. Θα έλεγα να προτιμήστε το «Wall-E» ή το «Up». Επίσης είδα και το «Brazil» του Τέρι Γκίλιαμ και ακόμα αναρωτιέμαι τι σκεφτόταν όταν το γύρισε. Δυστυχώς δεν πρόλαβα ακόμα να δω το «Shutter Island». Κάπως πρέπει να εφεύρω λίγο χρόνο.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Hurt Locker

Τέσσερις ταινίες για κινηματογραφικές βραδιές


Καλημέρα. Δεν βλέπω τη χώρα να προλαβαίνει το 2012. Σύντομα θα πούμε και καληνύχτα.
Πάμε σε τέσσερις ταινίες που είδα τις δεκαπέντε μέρες που μας πέρασαν, για να πάρετε ιδέες για τις δικές σας κινηματογραφικές βραδιές.

Hurt Locker ****
Η ταινία (φωτ.) άργησε να ακουστεί στη χώρα μας και παρ’ ότι υποψήφια για πλειάδα Όσκαρ, οι περισσότεροι την αγνοούσαν μέχρι πριν λίγες μέρες. Έχει να κάνει με τον πόλεμο στο Ιράκ και είναι η πρώτη ταινία με αυτό το θέμα, που καταφέρνει να φτάσει σε τόσο υψηλά ποιοτικά επίπεδα. Παρ’ ότι το θέμα του συγκεκριμένου αιματηρού πολέμου είναι ευαίσθητο και χωρά συζητήσεις επί συζητήσεων, η ταινία επιλέγει να απεικονίσει καθημερινά γεγονότα, όπως τα ζούνε οι απλοί στρατιώτες. Η ιστορία έχει να κάνει αυστηρά με τα άτομα ως μονάδες και δεν αγγίζει καθόλου ιδεολογίες ή πολιτική. Παρακολουθούμε τη ρουτίνα μιας ομάδας πυροτεχνουργών, που καθημερινά καλούνται να φέρουν σε πέρας θανατηφόρες αποστολές. Η Βαγδάτη είναι μια επικίνδυνη και διαλυμένη πόλη, ουσιαστικά ένα εχθρικό περιβάλλον για τους Αμερικάνους, οι οποίοι ελέγχουν στενά πολιορκούμενους θύλακες (σε αυτό το κομμάτι, ίσως φέρει αμυδρά στο νου σας το «Black Hawk Down»). Ο επικεφαλής πυροτεχνουργός είναι ένας μοναχικός καουμπόι που δεν τον νοιάζουν και πολλά πράγματα στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και αυτής. Η σκηνοθέτρια Κάθριν Μπίγκελοου (ναι, σίγουρα το έχετε ακούσει το κουτσομπολιό, είναι η πρώην του Κάμερον μπλα μπλα) καταφέρνει να χτίσει μέσω της αργής δράσης μια πολύ έντονη ατμόσφαιρα, που έχει να κάνει φυσικά με την αγωνιώδη απενεργοποίηση των βομβών.
Το κεντρικό καστ αποτελείται από άγνωστους ηθοποιούς (πρωταγωνιστεί ο Τζέρεμι Ρένερ), αλλά θα δείτε σε σύντομες εμφανίσεις ηθοποιούς σαν τον Ραλφ Φάινς ή την Κέιτ από το Lost. Δεν θεωρώ το «Hurt Locker» αριστούργημα και δεν το βρήκα ανώτερο από τη «Λευκή Κορδέλα» του Χάνεκε (ίσως η καλύτερη ταινία που είδα μέσα στο 2010). Η ιστορία της ήταν αρκετά απλή και ορισμένους ίσως τους ξενίσει το επίπεδο τέλος. Αναμφίβολα, όμως είναι μία ταινία χαρακτήρων, που πρέπει να δείτε για να διαπιστώσετε ότι η Αμερική παράγει και εναλλακτικές ταινίες. Έχει βαθμολογία 8 στα 10 στο imdb.com, έπειτα από τις ψήφους 48 χιλιάδων χρηστών, ενώ πήρε και όλα τα BAFTA.

Σέρλοκ Χολμς ***
Από τις τέσσερις σημερινές ταινίες, αυτή φυσικά ακούστηκε περισσότερο στη χώρα μας και ακόμα παίζεται στους κινηματογράφους. Ο Βρετανός Γκάι Ρίτσι, σκηνοθέτης της «Αρπαχτής» και των «Δύο καπνισμένων καννών» (και του μέτριου «RocknRolla») πήρε ένα αρκετά μεγάλο budget και του παράγγειλαν να γυρίσει μία σύγχρονη εκδοχή του Σέρλοκ Χολμς. Αυτός αποφάσισε να διανθίσει τις περιπέτειες του ντετέκτιβ με αρκετό ξύλο (ο χαρακτήρας του Κόναν Ντόιλ ήταν άλλωστε πυγμάχος), πιστολίδι, εκρήξεις σε αργή κίνηση, κυνηγητά και δόσεις υπερφυσικού, αλά «Illuminati». Για να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα πήρε τον πολύ καλό Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ για να υποδυθεί έναν μισότρελο Σέρλοκ Χολμς και τον πολύ καλό Τζουν Λο για να υποδυθεί έναν ανερμάτιστο Γουότσον. Το αποτέλεσμα είναι ένα μείγμα εκρηκτικό και σίγουρα γοητευτικό για το μάτι. Σύμφωνα με το σενάριο, ο ορθολογιστής, φλεγματικός και υπερπαρατηρητικός Σέρλοκ καλείται να διαλευκάνει μία παράξενη περίπτωση πολιτικής συνωμοσίας, η οποία φαίνεται ότι έχει ενορχηστρωθεί από έναν άνθρωπο με δαιμονικές δυνάμεις.
Σε γενικές γραμμές ο Ρίτσι δεν τα πήγε άσχημα- το αντίθετο. Η ταινία είναι καλή, σίγουρα είναι αντάξια του εισιτηρίου και αφήνει υποσχέσεις για ένα ακόμα καλύτερο sequel (το 2011). Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί, το ίδιο και η τσιτάτη σκηνοθετική ματιά του Ρίτσι, που παραδόξως την προσάρμοσε τέλεια στην εποχή της Βικτωριανής Αγγλίας. Επίσης σημαντικό προσόν και η μουσική του αγαπημένου Χανς Ζίμερ, που χάνει από τη συνηθισμένη επικότητά της για να δώσει βάρος στην εκκεντρική προσωπικότητα του Σέρλοκ. Η ταινία υστερεί σε δύο τομείς κατά τη γνώμη μου. Παρ’ ότι είναι πλούσια παραγωγή, σε ορισμένες σκηνές δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τα ειδικά εφέ κυρίως στα πλάνα που δείχνουν πανοραμικές απόψεις του Λονδίνου, χωλαίνουν. Αλλά πέρα από τα τεχνικά, σημαντικότερο είναι νομίζω τα προβλήματα στο σενάριο, που πολλές φορές καταφεύγει σε εύκολα κλισέ. Δεν θα γράψω παραπάνω για να μη σας χαλάσω το τέλος, όμως πολλές φορές η ταινία μου έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να μιμηθεί την πολυπλοκότητα των ιστοριών του Νόλαν (βλ. «Prestige»). Πάντως να το δείτε. Στο imdb έχει 7,6 στα 10, σε 59 χιλιάδες ψήφους.

Un Prophet ****
Γαλλικό, υποψήφιο για Όσκαρ και αν θυμάμαι καλά είχε πάρει τον περσινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, ανάμεσα σε πολλές άλλες φεστιβαλικές διακρίσεις. Σε Γαλλία και Αγγλία πήγε πολύ καλά εισπρακτικά και όχι άδικα: είναι μια πολύ καλή ταινία. Έχουμε μια διαφορετική εικόνα των φυλακών και εννοώ διαφορετική από αυτή που δίνουν συνήθως οι αμερικάνικες ταινίες. Ένας νεαρός Αραβο-Γάλλος προωθείται από ένα σωφρονιστικό ίδρυμα ανηλίκων σε μία φυλακή, όπου μεταξύ άλλων κρατούνται και πολλοί επικίνδυνοι Κορσικανοί εγκληματίες. Χωρίς να έχει επιλογή μπλέκει στο κύκλωμά τους και τον εκβιάζουν να διαπράξει μια δολοφονία για λογαριασμό τους.
Ο «Προφήτης» θέλει λίγη υπομονή, αλλά στο σύνολο είναι μια ταινία για όλο το κοινό (εκτός από παιδιά, μην πάτε κάνα πιτσιρίκι να τη δει, θα αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα). Ειδικά στο ότι είναι πιο εύκολα προσεγγίσιμη απ’ το κοινό των multiplex, την κάνει να υπερτερεί σε σχέση με ταινίες που τα περασμένα χρόνια είχαν βραβευτεί στις Κάννες («Ανάμεσα στους τοίχους», «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες»- πολύ καλές ταινίες βέβαια και οι δύο, αλλά ειδικού βάρους).
Έχει 8,2 στο imdb και αν τη δείτε και σας αρέσει, ρίξτε μια ματιά και στο «Felon». Τελικά η μόνη άσχημη γεύση που μου έμεινε μετά τους τίτλους τέλους του «Un Prophet», είναι επειδή αναρωτιέμαι για το αν θα μπορέσει ποτέ και μια ελληνική ταινία να πλησιάσει το επίπεδο της. Το budget της σίγουρα δεν είναι τεράστιο, ο σκηνοθέτης Ζακ Οντιάρντ δεν είναι κινηματογραφική ευφυΐα κι ούτε το σενάριο συνταρακτικό. Εμείς γιατί όχι;
Και φυσικά η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Εμείς όχι, γιατί εμείς «I love Karditsa». Πάμε παρακάτω.

Law Abiding Citizen *
Η τελευταία ταινία για την οποία γράφω δεν μου άρεσε. Ακούστηκε αρκετά, παίζει και ο Τζεράρντ Μπάτλερ (σε ρόλο, όμως που ελάχιστα του ταιριάζει) και σκηνοθετεί ο Γκάρυ Γκρέι. Είναι ένα μείγμα δικαστικού δράματος και αλλεπάλληλων mastermind εγκληματικών ενεργειών, που πραγματοποιεί ένας έγκλειστος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Κάπου πάει να κάνει και μια καταγγελία για το δικαστικό σύστημα των Η.Π.Α., αλλά κι αυτό το αφήνει παντελώς ανολοκλήρωτο. Το σενάριο είχε ελάχιστες καλές εκλάμψεις και σε πολλά σημεία με άφησε με στόμα ανοιχτό εξαιτίας της απλοϊκότητάς του. Επιπλέον η σκηνοθεσία και το μοντάζ νομίζω αποτύγχαναν σε πολλά σημεία. Συνολικά ήταν μια μέτρια περιπέτεια, από αυτές που χαρακτηρίζουμε κλασικές αμερικανιές. Ίσως αν την είχα δει στα μέσα της δεκαετίας του ’90 να μου είχε κάνει εντύπωση, αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και η δράση έχει οριοθετηθεί σε εντελώς διαφορετική πλαίσια. Αν διψάτε για κλισέ ρίξτε του μια ματιά, αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει. Στη θέση του προτιμήστε να νοικιάσετε (γκουχ, γκουχ) το πολύ καλό «Taken» με τον Λίαμ Νίσον, το «Casino Royal» ή οποιοδήποτε από τα «Bourne».

Αυτά τα λίγα για σήμερα. Έχω μαζέψει πολλές γνώμες φίλων ότι το «Shutter Island» («Νησί των Καταραμένων» ο αναιμικός ελληνικός τίτλος, που παραπέμπει σε πειρατές της Καραϊβικής) είναι εξαιρετικό. Σίγουρα η επόμενη ταινία που θα δω.

Shutter Island

Οσκαρολογίας… συνέχεια

Του Γιάννη Πλιώτα

Και ξαφνικά, αμέσως μόλις καταλάγιασε η σκόνη από τη Σαχάρα, εδώ στην Πάτρα έκαναν την εμφάνισή τους δύο παράξενα φαινόμενα: ζέστη και ηλιοφάνεια. Σύμπτωση, θα σκεφτεί κάποιος ορθολογιστής. Μάλλον είναι, θα συμφωνήσω. Γυαλιά ηλίου, κοντομάνικα, φραπές και άλλα τέτοια ευχάριστα μας κάνουν πλέον παρέα. Δεν είναι αστείο, εδώ ο χειμώνας τελείωσε. Ζήτω το εξάμηνο καλοκαίρι!
Αλλαγή θέματος. Όσοι βρίσκεστε στην ίδια πόλη μ’ εμένα και δεν έχετε κάτι δημιουργικό να κάνετε αύριο Παρασκευή, είστε καλεσμένοι στο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικών ταινιών μικρού μήκους που διοργανώνει στο παλιό Αρσάκειο (στην αρχή της Μαιζώνος) η κινηματογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το ραντεβού είναι απόγευμα προς βράδυ, ελάτε να διασκεδάσετε, να ψυχαγωγηθείτε και να πάρετε μία γεύση δημιουργιών με μηδενικό ή πολύ μικρό budget.
Πίσω στον μακρόκοσμο, τελικά διαπίστωσα ότι κρατάει πολύ αυτή η προεκλογική περίοδος των Όσκαρ. Εξαντλητικές συζητήσεις επί συζητήσεων, προβλέψεις, στοιχήματα και ανελέητο marketing, όλα φούντωσαν τον τελευταίο μήνα. Δεν μας μένουν πολλές επιλογές. Ας παίξουμε κι εμείς το ύπουλο παιχνίδι τους. Επίσης σκέφτηκα και ένα καλό, σύντομο ανέκδοτο: ελληνική ταινία στα Όσκαρ.
Σοβαρεύω. Για καλύτερη ταινία νομίζω δεν τίθεται θέμα. Αν δεν σηκώσει το Όσκαρ το «Άβαταρ» θα πρόκειται για πολύ μεγάλη έκπληξη. Διέλυσε τα ταμεία, άρεσε σε όλους, φορέσαμε επιτέλους και τα 3d, γιούπι. Επίσης ισχυρότατη είναι και η υποψηφιότητα του Τζέιμς Κάμερον στην κατηγορία της καλύτερης σκηνοθεσίας. Δεν φαίνονται άλλες ταινίες ικανές να τον πολεμήσουν. Ίσως λόγω και ευαίσθητου θέματος το «Hurt Locker» ένα πολεμικό έργο που αφηγείται την ιστορία ενός πυροτεχνουργού στο Ιράκ. Από trailer και κριτικές μοιάζει καλό, λογικά θα καταλήξει δεύτερο μετά πολλών επαίνων.
Για καλύτερο ανδρικό ρόλο θεωρώ ότι θα διαλέξουν τον Τζεφ Μπρίτζες, γιατί μάλλον κάτι του χρωστάνε. Θα προτιμούσα τον Φρίμαν για το «Invictus». Για γυναικεία ερμηνεία θα τιμηθεί η Σάντρα Μπούλοκ για το ρόλο της στο «Blind Side» μια συγκινητική ταινία με θέμα το αμερικάνικο football που όλοι την είδαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Επιτέλους είδαμε και μια ταινία στην οποία η Σάντρα δεν κάνει το στέλεχος (οποιαδήποτε βαθμίδας) σε μεγάλη πολυεθνική, στην οποία δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο και καταλήγει να ερωτευτεί τον κλασικό πανέμορφο, ατσαλάκωτο συνάδελφο/αφεντικό/υφιστάμενο.
Για δεύτερο ανδρικό ρόλο βλέπω τον ασύγκριτο Κρίστοφ Βαλτς για τον συνταγματάρχη των Ες-Ες που υποδύθηκε στο «Άδωξη Μπάσταρδη». Το αξίζει, αλλά ελπίζω σε αυτό να περιοριστούν οι βραβεύσεις της ταινίας. Όπως θα θυμάστε δεν μου άρεσε καθόλου η συγκεκριμένη ταινία. Πολύ κακό για το τίποτα. Σχεδόν τη μισώ. Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου ίσως πάρει η Mo’Nique (cool name).
Για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου νομίζω είναι αρκετά ρευστά τα πράγματα, μπορεί να το πάρει το «Hurt Locker» για να μη φύγει με άδεια χέρια, ενώ για τον ίδιο λόγο το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου μπορεί να καταλήξει στο «District 9», ταινία που εξέπληξε. Όσκαρ φωτογραφίας θέλω πάρα πολύ να το πάρει ο Κρίστιαν Μπέργκερ για τη φανταστική εικόνα της ασπρόμαυρης γερμανικής «Λευκής Κορδέλας» (σκηνοθεσία Μίκαελ Χάνεκε). Η ίδια ταινία (τέσσερα αστέρια στα πέντε από μένα) λογικά θα πάρει και το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Αν είστε για χαμηλών τόνων ταινία, δείτε την.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα οι προβλέψεις είτε είναι πανεύκολες, είτε χρειάζονται κληρονομικά μαντικά χαρίσματα. Καλύτερα εφέ εικόνας, ήχου κ.λπ. πάνε στο Άβαταρ και καλύτερο animation προφανώς θα βγει το «Up» (ήταν υποψήφιο ακόμα και για καλύτερη ταινία!). Μοντάζ, καλλιτεχνική διεύθυνση, κοστούμια, μακιγιάζ, μουσικής, τραγουδιού, ντοκιμαντέρ, ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (γιατί υπάρχει αυτή η κατηγορία;), μικρού μήκους και animation μικρού μήκους μπορεί να καταλήξουν οπουδήποτε. Σίγουρα θα κάνουν ευτυχέστερο τον αποδέκτη τους, αλλά δεν νομίζω να απασχολήσουν το κοινό ιδιαίτερα.
Κλείνοντας ας επισκεφτούμε το μυστηριώδες και τρομακτικό «Shutter Island» (φωτ.), μια ταινία που περιμένουμε εδώ και πολύ καιρό. Ο Σκορτσέζε χρησιμοποιεί και πάλι τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο ως πρωταγωνιστή σε ένα θρίλερ που δίνει σπουδαίες υποσχέσεις. Κάνει πρεμιέρα σήμερα στη χώρα μας (ίσως και αυτή τη στιγμή που μας διαβάζετε) και μας ταξιδεύει σε ένα άσυλο φρενοβλαβών το οποίο βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί. Για να ενταθεί η ατμόσφαιρα, το ρολόι του χρόνου έχει γυρίσει στο 1954, όταν και ένας επιθεωρητής της αστυνομίας αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση μίας δολοφόνου. Το tagline της ταινίας είναι: «κάποιος λείπει». Μένει να την αναζητήσουμε στην κοντινότερη κινηματογραφική αίθουσα.
Είδα πρόσφατα σε dvd και το «Public Enemies» του Μαικλ Μαν, με Τζόνι Ντεπ, Κρίστιαν Μπέιλ και Μαριόν Κοτιγιάρντ. Η ζωή του διαβόητου ληστή τραπεζών Τζον Ντίλιντζερ, μέσα από ψηφιακή κάμερα και καταιγισμούς πυροβολισμών. Καλό, αν και υστερούσε λίγο στην ανάπτυξη του σεναρίου. Αν είστε για δράση προτιμήστε το «Dark Knight». Καλός ο Ντεπ, αλλά ο Τζόκερ ληστεύει πολύ πιο εντυπωσιακά τις τράπεζες.
Τέλος πάντων, αρκετά έγραψα. Μπορεί να έχετε βαρεθεί με την οσκαρολογία, τις τελευταίες εβδομάδες λέμε όλο τα ίδια και τα ίδια. Ραντεβού λοιπόν σε δεκαπέντε ημέρες με αναλυτικές πληροφορίες για τους νικητές των Όσκαρ.
Αστειεύομαι. Θα βρω κάτι άλλο.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Invictus - Λευκή Κορδέλα

Αστραφτερή πρόσκληση για Λος Άντζελες

Του Γιάννη Πλιώτα

Οι εξελίξεις το Φεβρουάριο είναι καταιγιστικές, μετά τις Χρυσές Σφαίρες κολλήσαμε τον πυρετό των Όσκαρ και έτσι αναγκαστικά θα ασχοληθούμε σήμερα με τα πιο δημοφιλή και πιο αστραφτερά βραβεία στην παγκόσμια κινηματογραφική σκηνή. Η απονομή γίνεται την Κυριακή 7 Μαρτίου, κάπου στο Λος Άντζελες, λογικά αν έχετε πρόσκληση δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε την αίθουσα. Φέτος δέκα ταινίες (και όχι πέντε όπως τις άλλες χρονιές) στριμώχθηκαν ως υποψήφιες στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας, επιλογή που έχει καθαρά εμπορική λογική και κατά τη γνώμη μου συνεπάγεται την υποτίμηση του κύρους αυτού καθ’ αυτού του βραβείου. Δεν νομίζω ότι βγαίνουν πια και τόσες σπουδαίες ταινίες κάθε χρόνο ώστε να χρειαζόταν αυτή η επέκταση, αλλά δεν μου πέφτει και ιδιαίτερος λόγος. Δέκα θέλουν; Κανένα πρόβλημα.
Εξετάζοντας πάντως τη λίστα σημείωσα ταινίες που θα ήθελα να λείπουν. Όπως για παράδειγμα το ασυνάρτητο φανφαρόνικο έπος του Ταραντίνο «Άδωξη Μπάσταρδοι». Αν διαβάσατε τους προηγούμενους μήνες τη στήλη, θα θυμάστε τη «μεγάλη» συμπάθεια που τρέφω γι’ αυτή την ταινία, αλλά ας πάμε παρακάτω. Την τελευταία εβδομάδα είχα την τύχη να δω ακόμα δύο ταινίες από αυτές που αναμένεται να κερδίσουν κάποιο χρυσό αγαλματίδιο και ήμουν τυχερός γιατί αμφότερες στάθηκαν στο ύψος των προσδοκιών.
Πρώτα το κοινωνικό «Invictus» (φωτ,) του αειθαλή Κλιντ Ίστγουντ. Πέρσι ο σημαντικός σκηνοθέτης χάρισε στο κοινό δύο πολύ καλές ταινίες: το «Changeling» με την Αντζελίνα Τζολί και το «Gran Torino» με τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί. Τις συστήνω ανεπιφύλακτα. Αν δεν τις έχετε δει ακόμα οφείλετε να το κάνετε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται το ρήμα «οφείλετε». Κατά τη γνώμη μου έτσι ορίζονται οι καλές ταινίες. Δεν λέω ότι ήταν τα αριστουργήματα της δεκαετίας, αλλά δύο αξιόλογα έργα, καλογυρισμένα, με αρχή, μέση και τέλος. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για το «Invictus». Πρέπει να το δείτε, είναι πηγή έμπνευσης. Στο αντίθετο άκρο βρίσκεται η σφόδρα αρνητική κριτική του Δανίκα που διάβασα στα «Νέα». Προσωπικά τη βρήκα παντελώς αδικαιολόγητη, αλλά τη σημειώνω για να σχηματίσετε σφαιρικότερη άποψη.
Το «Invictus» αφηγείται μια αληθινή, απλή ιστορία. Μετά την πρώτη του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, ο νεοεκλεγέντας πρόεδρος Νέλσον Μαντέλα καλείται ν’ αντιμετωπίσει χιλιάδες προβλήματα. Η οικονομία στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η ανεργία εκτινάσσεται, το ίδιο και η εγκληματικότητα. Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να μηχανευτεί έναν τρόπο να συγκροτήσει ένα ενιαίο κράτος, αποτελούμενο από δύο διαφορετικές εθνότητες οι οποίες αλληλομισούνται. Οι μαύροι υπέφεραν τα πάνδεινα για αιώνες, τώρα παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία και υπάρχουν φόβοι για δικαιολογημένες (έως ένα βαθμό) αντεκδικήσεις. Ο ευφυής Μαντέλα αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τον αθλητισμό. Πολλές φορές το έχουμε δει στην ιστορία, ένα αθλητικό γεγονός να ανάγεται σε εθνική υπόθεση για πολιτικούς λόγους. Μπροστά στο επικείμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράγκμπι που είχε αναλάβει να διοργανώσει το 1995 η Νότιος Αφρική, μαύροι και λευκοί συσπειρώνονται για να βοηθήσουν την ομάδα τους να κατακτήσει τον τίτλο.
Άξια οι ερμηνείες του Μόργκαν Φρίμαν και του Ματ Ντέιμον βραβεύθηκαν με υποψηφιότητες για Όσκαρ, ειδικά ο πρώτος δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας. Το ανοίκειο για τα ελληνικά δεδομένα άθλημα (ράγκμπι) μην σας τρομάζει, θα δείτε μία δραματική ταινία και μια ανάγλυφη απεικόνιση της κρίσιμης εκείνης περιόδου. Ο Ίστγουντ συνεχίζει να κάνει επίδειξη των σκηνοθετικών του ικανοτήτων ακόμα και στην ηλικία των 80, ενώ κάπου τον πήρε το μάτι μου σ’ ένα πλάνο πανηγυρισμών. Σημειώστε ότι το «Invictus» είναι η δεύτερη φετινή ταινία που ασχολείται με το ρατσισμό στη Νότιο Αφρική, η άλλη είναι το επίσης υποψήφιο για μερικά Όσκαρ «District 9» (από εντελώς διαφορετική σκοπιά βέβαια, αλλά και εκεί είδαμε τις ίδιες παραγκουπόλεις και γκέτο σε πρώτο πλάνο). Αξίζει να κλείσω την παρουσίαση για το «Invictus» (α, ξέχασα, η λέξη σημαίνει «Ανίκητος») με τους τελευταίους στίχους του ομώνυμου ποιήματος του William Ernest Henley, που επηρέασε τον Μαντέλα:
Beyond this place of wrath and tears/ Looms but the Horror of the shade,/And yet the menace of the years/ Finds, and shall find, me unafraid./ It matters not how strait the gate/ How charged with punishments the scroll./ I am the master of my fate/ I am the captain of my soul.
Είδα επίσης και τη γερμανική «Das Weisse Band» («Λευκή Κορδέλα»), μια σημαντική ταινία, που είχε κερδίσει και το φετινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Η «Λευκή Κορδέλα» είναι υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και για Όσκαρ φωτογραφίας. Πίσω από τις κάμερες ήταν ο Μίκαελ Χάνεκε, που είχε κάνει και το γαλλικό «Cache» (και το “Funny Games”), μια επίσης πολύ δυνατή ταινία. Θα έλεγα ότι στη διάρθρωση και στο αθόρυβο ξετύλιγμα της πλοκής, αυτές οι δύο ταινίες μοιάζουν.
Σε ένα μικρό γερμανικό χωριό λίγο πριν το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχίζουν να συμβαίνουν μια σειρά από ανεξήγητα, μικρά εγκλήματα. Οι κάτοικοι αναστατωμένοι κάνουν υποθέσεις για το ποιος μπορεί να ευθύνεται και σταδιακά ξεδιπλώνεται ένας μίζερος καμβάς με την κακία και τις αμαρτίες που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του. Ουδέτερος παρατηρητής και αφηγητής ο ντροπαλός δάσκαλος του χωριού. Τελικά, ενώ τα εγκλήματα συνεχίζονται, όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι όλοι είναι ένοχοι για όλα, αλλά η κάθαρση αργεί.
Η «Λευκή Κορδέλα» είναι ασπρόμαυρη ταινία και ορισμένα πλάνα θα σας αφήσουν άφωνους με την καλλιτεχνική αρτιότητά τους. Κυριαρχεί μια αφόρητη πεσιμιστική ατμόσφαιρα, που σταδιακά προξενεί άγχος στο θεατή. Όλοι οι ηθοποιοί στέκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο, υπηρετούν πιστά το όραμα του Χάνεκε. Η λογική του σεναρίου μου θύμισε έντονα το βιβλίο του Πάνου Καρνέζη «Μικρές Ατιμίες». Προειδοποιώ πάντως ότι αν περιμένετε δράση ή οξύ αστυνομικό μυστήριο, καλύτερα να μην δοκιμάσετε αυτή την ταινία. Για το κλασικό «whodunit» κλείστε εισιτήριο καλύτερα για το «Σέρλοκ Χολμς», που επίσης παίζεται αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους.
Αυτά από τη βροχερή, πλην χαρούμενη καρναβαλική Πάτρα. Μέχρι την απονομή των βραβείων έχουμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας κι έτσι θα ξοδέψω το επόμενο άρθρο σε προβλέψεις και στοιχήματα.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Χρυσές Σφαίρες

Πρόγευση βραβείων

Του Γιάννη Πλιώτα

Αργά και σταθερά ο Ιανουάριος μας εγκαταλείπει, αφού πρώτα αποφάσισε να μας εκδικηθεί μ’ ένα γενναίο κύμα κακοκαιρίας. Ναι ξέρω, το καλοκαίρι παραπονιέμαι για τη ζέστη και τώρα για το κρύο, άρα ίσως πρέπει σοβαρά να σκεφτώ μια μετακόμιση στην Καλιφόρνια. Πάντως απ’ ότι διαβάζω, χθες στη Μόσχα είχε μείον είκοσι τρεις βαθμούς – όχι αστεία. Πάμε παρακάτω.
Καταιγίδα νέων σημαντικών ταινιών τις τελευταίες εβδομάδες, όπως και είναι αναμενόμενο πριν την τελική ευθεία των Όσκαρ. Εντάξει, βραβεία και τέχνη είναι ζήτημα αν συμβαδίζουν, αλλά ας δεχτούμε για χάρη της συζήτησης ότι πιστεύουμε σε αυτά. Πάμε να πάρουμε μια πρόγευση, μετρώντας πόσες Χρυσές Σφαίρες απέσπασαν οι κυριότεροι μονομάχοι, έχοντας κατά νου ότι τις Χρυσές Σφαίρες τις απονέμουν οι ξένοι ανταποκριτές στο Χόλυγουντ, ενώ τα Όσκαρ είναι αποκλειστικά δικαιοδοσία της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου.
Καλύτερο δράμα: «Άβαταρ», όπως και ήταν αναμενόμενο. Το οπτικό 3-d υπερθέαμα επιστημονικής φαντασίας που έχει σπάσει τα ταμεία σίγουρα έχει θέσει σημαντική υποψηφιότητα και για τα Όσκαρ, αν και δεν πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Για την ακρίβεια αρχίζει και μου φαίνεται λίγο υπερβολικός ο θόρυβος γύρω από τον τίτλο. Θυμίζω ότι ήδη έσπασε το ρεκόρ εισιτηρίων του «Σκοτεινού Ιππότη», ενώ βρίσκεται μια ανάσα από τις εισπράξεις του «Τιτανικού» και λογικά θα τις ξεπεράσει.
Καλύτερη σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον, «Άβαταρ». Ήδη ετοιμάζει το δεύτερο μέρος της επίσκεψής μας στον πλανήτη Πανδώρα.
Καλύτερο σενάριο: «Up in the air», μια αεροπορική ταινία με τον Τζορτζ Κλούνι, από τους δημιουργούς του «Juno». Το φιλμ απέσπασε πολλές υποψηφιότητες. Στην ίδια κατηγορία ήταν υποψήφιο και το «District 9».
Καλύτερη κωμωδία: «Hangover», η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού. Σημαντική επιτυχία, αλλά δεν πιστεύω ότι θα παιχτεί και τη βραδιά των Όσκαρ. Στις υποψήφιες της κατηγορίας ήταν και η κομεντί «500 days of summer». Σημειώστε τον τίτλο για να το δείτε με την πρώτη ευκαιρία.
Καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε δράμα: Τζεφ Μπρίτζες για το «Crazy Heart» (φωτ.), την ιστορία ενός τραγουδιστή της κάντρι. Η ίδια ταινία κέρδισε και τη χρυσή σφαίρα καλύτερου τραγουδιού.
Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δράμα: Σάντρα Μπούλοκ για το «Blind Side». Είναι μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία, που ακούστηκε πάρα πολύ στην Αμερική τον τελευταίο καιρό και ίσως οδηγήσει τη συμπαθή Σάντρα στο χρυσό αγαλματίδιο. Εδώ δύσκολα θα πλησιάσει την επιτυχία, εξαιτίας του θέματος (football, ξέρετε, εκείνο το άθλημα που φοράνε πανοπλίες και δέρνονται για μια μπάλα σαν πεπόνι).
Καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε κωμωδία ή μιούζικαλ: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ για την περιπετειώδη action hero εκδοχή του «Σέρλοκ Χόλμς». Παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους, νομίζω αξίζει να το σκεφτείτε.
Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε κωμωδία και μιούζικαλ: Μέριλ Στριπ για το «Julie & Julia». Εντάξει είναι καλή ηθοποιός, αλλά είναι ανάγκη κάθε χρονιά να την προτείνουν για τα πάντα; Σε αυτή την κατηγορία ήταν επίσης υποψήφια και για την ταινία «It’s complicated».
Καλύτερος β’ ανδρικός ρόλος: Κρίστοφερ Βαλτζ βέβαια, για την εντυπωσιακή ερμηνεία του στο «Inglourious Basterds». Κατά τη γνώμη μου το μόνο που διασώζεται απ’ τη συγκεκριμένη υπερεκτιμημένη ταινία.
Καλύτερος β’ γυναικείος ρόλος: η δυσλειτουργική Μονίκ για το «Precious, Based on a novel push by Sapphire».
Καλύτερο soundtrack: Michael Giacchino για το animation «Up» της κυρίαρχης Pixar. Η ίδια ταινία βραβεύτηκε και ως καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων, παίζοντας σχεδόν χωρίς ανταγωνισμό. Ο Giacchino θυμίζω γράφει και τη μουσική για το «Lost» (μια ανάσα πριν ξεκινήσει ο έκτος κύκλος), ενώ φέτος είχε ακόμα μία δυνατή στιγμή, γράφοντας τη μουσική για το επικό «Star Trek».
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: «Λευκή Κορδέλα» του σπουδαίου Γερμανού δημιουργού Μίκαελ Χάνεκε («Funny games», «Cache»). Αναμφίβολα καλή, αν και δεν πρόλαβα να τη δω. Πάντως τον τελευταίο καιρό ακούστηκε μία άλλη ταινία από το Ισραήλ, ο «Λίβανος». Γενικά έχει αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές και βαδίζει στα χνάρια του αριστουργηματικού περσινού «Βαλς με τον Μπασίρ». Ο «Λίβανος» είναι η ιστορία μίας ομάδας στρατιωτών μέσα στον πυργίσκο ενός άρματος μάχης, κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Τέλος κάμποσες Χρυσές Σφαίρες δίνονται και σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα το δικό μας κοινό. Στο επόμενο ραντεβού μας λογικά θα έχουμε περισσότερα για τα Όσκαρ. Αν τώρα κάνει πολύ κρύο εκεί που βρίσκεστε και δεν θέλετε να βγείτε για να πάτε κινηματογράφο, τότε η λύση για σας είναι dvd και θα πρότεινα μία πολύ καλή ταινία, το ιστορικό «Επιχείρηση Βαλκυρία» με τον Τομ Κρουζ. Ξέρω ότι αρκετοί τον αντιπαθούνε, αλλά θα περάσετε εγγυημένα δύο άκρως ψυχαγωγικές ώρες. Η «Επιχείρηση Βαλκυρία» αφηγείται το κίνημα αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ που είχε αναπτυχθεί στους κόλπους της Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π. Αποκορύφωμα η απόπειρα δολοφονίας και το πραξικόπημα που έλαβε χώρα την 20 Ιουνίου 1944.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη

Μερικές καλές ταινίες του 2009

Η λίστα

Του Γιάννη Πλιώτα

Αφήσαμε πίσω γιορτές, διακοπές, χιόνια (λίγο κι από μακριά), κουραμπιέδες, εκδρομές, γαλοπούλες, Αϊ-Βασίληδες, έλατα, ελατά και όλκιμα. Ελπίζω να εφεύρατε και εσείς χρόνο για να δείτε μερικές καλές ταινίες και σε κάθε περίπτωση να ξεκουραστήκατε και να περάσατε όμορφες στιγμές σε οικογενειακή και φιλική ατμόσφαιρα.
Οι Χρυσές Σφαίρες εμφανίστηκαν χωρίς να ταράξουν τα νερά, ενώ πλησιάζουν και τα Οσκαρ. Κατά συνέπεια όλοι πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή για να προλάβουμε τις κατά κανόνα καλύτερες ταινίες της χρονιάς, οι οποίες είθισται να κάνουν έξοδο στις αίθουσες αυτή την περίοδο.
Η χρονιά που μας πέρασε θα έλεγα ότι άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Είδα ορισμένες καλές ταινίες, αλλά σίγουρα έχασα την πλειονότητά τους, έτσι παρουσιάζω μερικές από τις προσωπικά αγαπημένες της χρονιάς που μας πέρασε. Η λίστα μου επιδέχεται αντιρρήσεις. Σίγουρα δεν περιλαμβάνει τις καλύτερες ή τις πιο ποιοτικές ταινίες του 2009, αλλά θεωρώ ότι η κάθε ταινία ξεχωριστά κάτι έχει να πει, είτε αυτό είναι αποκλειστικά ψυχαγωγικό, είτε είναι κάτι βαθύτερο. Επέλεξα να τις τοποθετήσω σε σειρά «ημερολογιακή», δηλαδή στη σειρά που είδα την κάθε μία, ξεκινώντας από τον περσινό Φεβρουάριο.
«Άσε το κακό να μπει». Σουηδικό θρίλερ, που χαρακτηρίστηκε αντι-Twilight. Εκπληκτική φωτογραφία, θαμπή ατμόσφαιρα και βαμπίρ σε αστικό περιβάλλον της δεκαετίας του ‘80.
«Slumdog Millionaire». Εντάξει αυτό άρεσε σε όλους και αξίζει να το συμπεριλάβω. Πριν λίγες μέρες το ξαναείδα. Μπορεί να προκάλεσε λίγο περισσότερο ντόρο απ’ ό,τι άξιζε, όμως μια καλή ταινία έτσι κι αλλιώς.
«Oktapodi» και «La maison en cubes», δύο ταινίες μικρού μήκους, υποψήφιες για Οσκαρ μικρού μήκους, δείτε τες στο youtube.
«Reader» (δηλαδή «Σφραγισμένα χείλη» στα ελληνικά). Ο Ρέι Φάινς και η Κέιτ Γουίνσλετ σε ένα χαμηλών τόνων δράμα με επίκεντρο μία δυσλειτουργική ερωτική σχέση που αναπτύσσει μία κυρία με έναν μαθητή μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
«Gran Torino» και «Changeling» του μεγάλου Κλιντ Ίστγουντ, που με συμβατικά μέσα πραγματοποιεί επίδειξη καλλιτεχνικής αρτιότητας. Σε λίγο καιρό θα δούμε και το καινούργιο του έργο το «Invictus» (φωτ.), που μας μεταφέρει στη Νότιο Αφρική μετά την πτώση του Απαρτχάιντ (το οποίο θα μας απασχολήσει με απρόβλεπτο τρόπο και σε μία ακόμα ταινία της λίστας).
«Η σκόνη του χρόνου» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Εικόνες-ποιήματα πλαισιώνουν μία ολοκληρωμένη δραματική ιστορία.
«The Knowing». Πολλούς ίσως ξενίσει η επιλογή. Ο Νίκολας Κέιτζ πρωταγωνίστησε στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Άλεξ Πρόγιας, συγκεντρώνοντας αρκετά από τα πυρά των κριτικών. Παρ’ όλα αυτά το συστήνω ως μία καλή εκδοχή της καταστροφής του κόσμου.
«Sauna». Καμία σχέση με τη γνωστή σάουνα. Φινλανδικό δραματικό φιλμ με ισχυρές δόσεις μεταφυσικού μυστηρίου. Μας μεταφέρει στον 16ο αιώνα και οι συμπαθείς Σκανδιναβοί αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να έχεις εκατομμύρια για να πετύχεις.
«In search for a midnight kiss». Μια πολύ συμπαθητική ασπρόμαυρη κομεντί, γυρισμένη με μηδενικό budget. Ανεξάρτητος, απολαυστικός κινηματογράφος.
«Hangover». Εντάξει αυτή την κωμωδία-έκπληξη όλοι πρέπει να την είδατε και να γελάσατε.
«District 9». Άκρως επιτυχημένη ταινία επιστημονικής φαντασίας σε παραγωγή Πήτερ Τζάκσον, που χρησιμοποιεί ένα γκέτο με εξωγήινους ως παραλληλισμό του Απαρτχάιντ, προεκτείνοντας την καταγγελία μέχρι το σύγχρονο αναπτυγμένο, δυτικό κόσμο. Όλα αυτά σε περιτύλιγμα ειδικών εφέ και πολεμικής δράσης ώστε να προσελκύσει και το μέσο θεατή.

Άβαταρ, όχι άδικα

Και ολοκληρώνουμε με την τελευταία, αλλά όχι λιγότερη σημαντική -ποια άλλη;- το «Άβαταρ». Και μιας και είναι το πιο πρόσφατο και μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού, θα αδράξω την ευκαιρία να γράψω λίγα λόγια παραπάνω. Αν θυμάστε στο προηγούμενο φύλλο μας είχα εκφράσει έντονες αμφιβολίες για το περιεχόμενο του «Άβαταρ», και τώρα επανέρχομαι έχοντας δει την ταινία. Είδα το «Άβαταρ» αφού με μια μικρή δειγματοληπτική έρευνα ανάμεσα σε όσους φίλους το είχαν δει, συνειδητοποίησα ότι τους είχε ενθουσιάσει. Και τολμώ να πω, όχι άδικα.
Στο μακρινό μέλλον μία εταιρεία εκμετάλλευσης κοιτασμάτων έχει δημιουργήσει μία αποικία στον πλανήτη Πανδώρα, όπου κατοικούν ανθρωπόμορφοι, γαλάζιοι ιθαγενείς. Η εταιρεία στο βωμό του κέρδους αποφασίζει να εκτοπίσει τους αυτόχθονες (που μοιάζουν αρκετά με Ινδιάνους) από τις εστίες και τους θρησκευτικούς τους τόπους. Η σύγκρουση που θα επακολουθήσει ανάμεσα στην ωμή δύναμη των θωρακισμένων βομβαρδιστικών και των ιθαγενών που απαντούν με βέλη και πέτρες, είναι αναπόφευκτη και όπως αναμένεται καταστροφική για αμφότερους.
Το μήνυμα της ταινίας δεν είναι πρωτότυπο, αλλά άδικα θα το χαρακτήριζε κάποιος κλισεδιάρικο. Είναι μία μάχη που γίνεται καθημερινά γύρω μας, ξεκίνησε από πολύ παλιά και ακόμα δεν έχει κριθεί. Ποτέ δεν είναι ανεπίκαιρα τα νοήματα του σεβασμού του πολιτισμού των άλλων και της προστασίας του περιβάλλοντος. Όπως είχε γράψει ο Coelho στο τελευταίο του βιβλίο, δεν υπάρχει θέμα του να καταστρέψει τον πλανήτη ο άνθρωπος. Ο πλανήτης έχει επιβιώσει από πολύ χειρότερες καταστάσεις για δισεκατομμύρια χρόνια. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να καταστρέψει ο πλανήτης τον άνθρωπο.
Το «Άβαταρ» είναι μία μίξη πραγματικών σκηνικών και εντυπωσιακών ειδικών εφέ, τα οποία στις προβολές 3-D, χωρίς υπερβολές κόβουν την ανάσα. Είναι μια εμπειρία που για πρώτη φορά προσφέρεται σε τέτοια έκταση στο ελληνικό κοινό και θεωρώ ότι όλοι πρέπει να το εκμεταλλευτούν. Ο θεατής μπαίνει (σχεδόν) κυριολεκτικά στον ειδυλλιακό κόσμο της Πανδώρας, αγγίζει τις παρυφές της πολύχρωμης χλωρίδας και πανίδας, πατάει στα ιπτάμενα νησιά και γίνεται και αυτός ένας Τορούκ Μάκτο. Αν βρίσκεστε σε περιοχή όπου παίζεται σε 3-D, οπωσδήποτε προτιμήστε το, αξίζει και με το παραπάνω τη διαφορά στην τιμή. Και φυσικά μην διαπράξετε το καλλιτεχνικό έγκλημα να «κατεβάσετε» το Άβαταρ. Καλά τα torrents και το rapidshare, αλλά όχι για τέτοια έργα.
Το καστ πέρα της Σιγκούρνι Γουίβερ (η οποία συγκαταλέγεται στους παραγωγούς) είναι άγνωστο, αλλά ποιος νοιάζεται; Το «Άβαταρ» σας προσκαλεί να χαθείτε για δυόμιση ώρες στο φανταστικό κόσμο του. Υποψιάζομαι ότι κάπως έτσι οι περισσότεροι θα ζωγράφιζαν στο μυαλό τους τον παράδεισο. Ο σκηνοθέτης του «Τιτανικού», Τζέιμς Κάμερον σχεδίαζε αυτή την ταινία για δέκα χρόνια και όπως αποδείχθηκε η αναμονή του επιβραβεύθηκε πλουσιοπάροχα από κοινό και κριτικούς. Η ταινία υποβοηθούμενη και από το κολοσσιαίο μάρκετινγκ που οργανώθηκε για χάρη της, «διέλυσε» τα ταμεία όπου κι αν προβλήθηκε και θέτει πλέον σοβαρές υποψηφιότητες για τα φετινά Οσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

* Ο Γιάννης Πλιώτας όταν γράφει κάθεται πάντα σε καρέκλα σκηνοθέτη