The Town

Καθώς διανύουμε τις διακοπές του Πάσχα, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες και χρόνος για ψυχαγωγία. Η σημερινή πρόταση για κινηματογραφική βραδιά στο σπίτι σας είναι το The Town, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική ίσως η πλέον πολυαναμενόμενη σειρά του 2011: τo φάνταζυ έπος Game of Thrones.

The Town ***1/2

Μου κάνει εντύπωση που προτείνω το The Town σε φίλους και γνωστούς, αλλά οι περισσότεροι δεν το έχουν ακούσει καν. Δεν είναι η ταινία της δεκαετίας, αλλά είναι μία τίμια περιπέτεια, χωρίς φτηνούς εντυπωσιασμούς, χτυπητές αμερικανιές και τόνους εκρήξεων αλά Michael Bay.

Ο πρωταγωνιστής και σηνοθέτης Μπεν Άφλεκ μας προσκαλεί στην πόλη όπου γίνονται οι περισσότερες ληστείες τραπεζών. Στο άκουσμα του Άφλεκ ορισμένοι φαντάζομαι θα στραβομουτσουνιάσουν γιατί δίκαια τον έχουν συνδέσει μόνο με την Τζένιφερ Λόπεζ και άστοχες επιλογές τύπου Gigli (2,4 στα 10 βαθμολογία στο imdb και 88η χειρότερη ταινία όλων των εποχών). Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο Άφλεκ είναι καλός σκηνοθέτης και έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του και πριν τέσσερα χρόνια με το αξιόλογο Gone Baby Gone.

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το The Town να κερδίσει μερικές υποψηφιότητες για τα φετινά όσκαρ, αλλά μάλλον το αγνόησαν και αρκέστηκε στην υποψηφιότητα του Jeremy Renner για β' ανδρικό ρόλο. Πάντως για την ιστορία σημειώνω ότι στο imdb έχει βαθμολογία 7,7, στο metacritic 74 και στο rottentomatoes 94%. Έτσι και αλλιώς, παραμερίζοντας βραβεία και νούμερα, και ζυγίζοντάς την, η τελική ετυμηγορία είναι κάτι παραπάνω από θετική.

Μία συμμορία ληστών που έχει μπει στο στόχαστρο του FBI, είναι αναγκασμένη να σχεδιάσει το επόμενο, μεγάλο κόλπο της, την επίθεση σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Παράλληλα, ο εγκέφαλος τον κακοποιών παραβιάζει τους κανόνες της μυστικότητας και έχει αρχίσει να συνδέεται με ένα από τα προηγούμενα θύματά του, το στέλεχος μίας τράπεζας.

Καλές ερμηνείες, ωραία ιστορία, στοχευμένες δόσεις δράσης, ορισμένα προβλήματα στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά συνολικά μία ταινία που δεν θα σας απογοητεύσει.

Αυτά. Για μένα έχει έρθει η ώρα να ξεκινήσει το πρώτο επεισόδιο του Game of Thrones. Ελπίζω ο Sean Bean (aka Boromir) να μην πεθάνει στην αρχή της σειράς. Καλή Ανάσταση και καλές διακοπές!

Centurion

Centurion *

Δεν είναι πολύ πρόσφατη ταινία (2010), αλλά χθες το βράδυ έτυχε να τη δω και το μετάνιωσα. Αν και βρετανική παραγωγή, αποδείχθηκε ότι είναι κλασική αμερικανιά. Νομίζω είναι περιττό να αναλύσω τα επιμέρους στοιχεία της. Ο Centurion (εκατόνταρχος) είναι μια επίπεδη ταινία δράσης, η οποία προσπάθησε να συγκεντρώσει κάθε κλισέ που μπορούσε να φέρει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης της. Αποτυχημένη προσπάθεια για δημιουργία κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας και στη μισή διάρκεια το μόνο που βλέπουμε είναι κάποιον να τρέχει σε βουνά και λαγκάδια, ενώ τραβάνε το πλάνο από ελικόπτερο. Ωραίο πλάνο, δεν αντιλέγω, αλλά όχι για χόρταση.

Τον Neil Marshall τον θυμάμαι από το απαράδεκτο Doomsday, η οποία κατά βάση είναι μία πολύ όμοια ταινία με το Centurion. Και σε εκείνη την ταινία ο Marshall μάλλον έφτιαξε μία λίστα με ταινίες και σκηνές που του αρέσουν και αποφάσισε να τις κάνει κολάζ χρησιμοποιώντας εφέ. Το ίδιο και τώρα, όπου πέρα απ' το υπερ-απλοϊκό σενάριο, το μόνο που βλέπουμε είναι κάθε είδους αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, σπασίματα, κοψίματα, ανασκολοπισμοί, και πολλές εικόνες που φέρνουν στο μυαλό μας τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τον Μονομάχο, τους 300, το King Arthur και πολλά άλλα.

Γενικά τη θεωρώ πολύ πρόχειρη ταινία που φτιάχτηκε για να αρπάξει όσα προλάβει. Αρχίζω να πιστεύω ότι πρώτα φτιάχουν ένα uber το trailer και μετά αυτοσχεδιάζουν για να βγάλουν 80 λεπτά ταινίας. Μόνο θετικό σε όλο αυτόν τον αχταρμά η μουσική του Ilan Eshkeri, ακούστε αν θέλετε ένα δείγμα και ένα ακόμα.

Αν υπάρχει περίπτωση να σας αρέσει; Μόνο αν είστε 16 χρονών ή αν πραγματικά θέλετε να δείτε κάτι που θα σας προκαλέσει μηδέν σκέψεις και δεν σας ενοχλούν τα χαρακτηριστικά μιας κακής ταινίας. Επίσης αν σας αρέσουν τα ανελέητα, ανεγκέφαλα κυνηγητά.

Υγ: Στα ελληνικά multiplex, μάλλον επειδή ακούγεται πιο εντυπωσιακό, την έφεραν με το μυστηριώδες όνομα Σιωπηλός Εχθρός.

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής

Τηλεόραση δεν βλέπω, εκτός από πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις όπως τα ντοκιμαντέρ του Εξάντα. Την Τετάρτη που μας πέρασε προβλήθηκε στη ΝΕΤ το πρώτο μέρος του Πειράματος της Αργεντινής, της έρευνας του Γιώργου Αυγερόπουλου για την προ δεκαετίας οικονομική κατάρρευση στη χώρα της λατινικής Αμερικής. Οι ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα ήταν σοκαριστικές.
Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, για μένα το πείραμα της Αργεντινής είναι από τα έργα που έχουν τη δυναμική να σημαδέψουν τον θεατή. Προτείνω να συντονιστείτε την επόμενη Τετάρτη στις δέκα το βράδυ για το δεύτερο μέρος και αν είχατε την τύχη να δείτε το πρώτο, να το μοιραστείτε με γνωστούς και φίλους, είτε σε συζητήσεις, είτε στο facebook, είτε σε blog, παντού. Αξίζει, μπας και γίνει κάτι θετικό σε αυτή τη χώρα.
Περισσότερα για το ντοκιμαντέρ και την περίληψη του πρώτου μερους, διαβάστε στη σελίδα του Εξάντα.
Κατέληξα ότι έχει νόημα να κρατήσω τη συσκευή της τηλεόρασης, μόνο και μόνο για αυτές τις στιγμές που προσφέρει.

Το σκυλί του Ωρίωνα

Πολύ σπάνια αναφέρομαι σε θεατρικές παραστάσεις, όχι τόσο γιατί δεν έχω συχνά την τύχη να παρακολουθώ, όσο γιατί δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να κάνω κάποια πρόταση. Όμως το "Σκυλί του Ωρίωνα" είναι a must see.

Την Πέμπτη που πέρασε βρέθηκα Πάτρα και είχα την ευκαιρία επιτέλους να παρακολουθήσω τη φανταστική παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας. Και γράφω "επιτέλους" γιατί η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται τον Ιανουάριο στο θέατρο Act και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη δεύτερη παράταση της.

Όλα ξεκινούν από έναν ξεχασμένο έρωτα και μία παράξενη υπόθεση εξαφάνισης. Το Σκυλί του Ωρίωνα είναι ένα θεατρικό έργο για την αγάπη, τις αναμνήσεις, τις προσδοκίες που έχει ο καθένας από τη ζωή, τους μύθους και τις αυταπάτες, αλλά και τους αστερισμούς, τη βοτανολογία και τα μπουζούκια. Μα πάνω απ' όλα για τη μοναξιά που αισθανόμαστε μέσα στο πλήθος. Ουσιαστικά ένα ευφυές κράμα στιβαρού μυθιστορήματος και κινηματογραφικής ταινίας, συγκινητική πολύ και αστεία όταν χρειάζεται, καθηλώνει τον θεατή μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε. Για μένα τέτοιου είδους έργα αποτελούν τον ορισμό της ψυχαγωγίας.

Ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει, προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια, ξεκινώντας από σκηνικά, μουσική επένδυση, φωτισμούς και καταλήγοντας στις έξοχες ερμηνείες. Όλα τα παραπάνω μαεστρικά ενορχηστρωμένα από τον Τηλέμαχο Τσαρδάκι, έναν δημιουργό που είχε δώσει από πέρσι τα διαπιστευτήριά του, πάλι με μία δική του πρωτότυπη παράσταση, τα Πούπουλα. Τους είκοσι και πλέον χαρακτήρες που εμφανίζονται στο σκυλί του Ωρίωνα υποδύονται άψογα οι: Κατερίνα Πρωτονοταρίου, Δημήτρης Τζαβάρας, Μάρια Φλωράτου, Παλαιολόγος Χαλίδας και Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς.

Θα είναι δύσκολο να βρείτε θέσεις για τις μέρες που απομένουν (31 Μαρτίου πέφτει η αυλαία), αλλά αξίζει να δοκιμάσετε. Τηλέφωνα για κρατήσεις και όλες τις λεπτομέρειες θα βρείτε στη σελίδα του event στο facebook.

Εκδίκηση

Πάει, πέρασαν και τα όσκαρ, που ανέδειξαν ως νικητή το Λόγο του Βασιλιά. Μια καλή επιλογή, αλλά κατά τη γνώμη μου αδικήθηκαν για ακόμα μία φορά και ο Νόλαν και ο Αρανόφσκι, τους οποίους οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι εκτιμώ απεριόριστα. Μερικά από τα χαρακτηριστικά παράδοξα ήταν ότι ο Λογός του Βασιλιά έκλεψε το όσκαρ σεναρίου από το Inception, ο Νόλαν δεν ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, ενώ για λογαριασμό του Μαύρου Κύκνου βραβεύτηκε μόνο η τέλεια Πόρτμαν. Το όσκαρ μουσικής πήγε στο Social Network (!), αν και ήταν υποψήφιος και ο Desplat (για το εξαιρετικό score για το Λόγο του Βασιλιά, αν και θα έπρεπε να είναι υποψήφιος και για το γενικότερα σνομπαρισμένο Ghost Writer) και ο Ζίμερ με την επιβλητική μουσική του για το Inception.

Τουλάχιστον με τον Κυνόδοντα ακουστήκαμε κι εμείς λίγο, ελπίζω η υποψηφιότητά του να είναι προάγγελος μίας νέας περιόδου για τον εγχώριο κινηματογράφο. Επίσης, όπως θα ακούσατε, μία μέρα πριν τη μεγάλη βραδιά δώθηκαν και τα καθιερωμένα χρυσά βατόμουρα, στα οποία "θριάμβευσε" το Last Airbender του Σιάμαλαν, γεγονός που δεν νομίζω να προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν.

22 Bullets (L'immortel) *

Αλλά μάλλον αξίζει για μισό αστέρι.

Είκοσι δύο σφαίρες τρώει στην αρχή της ταινίας ο βετεράνος της δράσης Ζαν Ρενό και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να ζήσει, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας «L’ Immortel» (Αθάνατος).

Ο Ζαν Ρενό όμως είναι και ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους της Μασσαλίας και όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν δυνατόν να αφήσει να περάσουν έτσι οι είκοσι δύο σφαίρες. Οπλίζει τα πιστόλια του και ρίχνεται στο κυνήγι των παρ’ ολίγο δολοφόνων του. Γιατί αυτοί που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν κατ' εντολή ενός παιδικού φίλου του ήταν εφτά και όπως αποδείχθηκε παντεντελώς άχρηστοί.

Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα που αξίζει να αναφερθούν. Στο σύνολο ως ταινία δράσης με απογοήτευσε, βαρέθηκα, δεν έβρισκα από κάπου να πιαστώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σταμάτησα δύο φορές, πριν τη συνεχίσω άλλη μέρα και αν θυμάμαι καλά το τέλος δεν το είδα ποτέ. Η σκηνοθεσία πολύ φτηνή, οι χαρακτήρες εντελώς χάρτινοι, ο Ζαν Ρενό παίζει αμήχανα και καθόλου πειστικά, σχεδόν φτάνει την ερμηνεία του στα Πορφυρά Ποτάμια 2 (μην το δείτε ούτε για αστείο).

Συνολικά θα τη χαρακτήριζα ως τυπικό δείγμα γαλλικής αμερικανιάς και ίσως να είμαι αρκετά γενναιόδωρος με το μισό αστεράκι στα πέντε. Αλήθεια, δεν αξίζει να τη δείτε. Ακόμα και αν η υπόθεση σάς φάνηκε ενδιαφέρουσα, καλύτερα να δοκιμάσετε το κακό Ταξί 2, μια ταινία που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πρότεινα, κι όμως καταφέρνει να ξεπεράσει τις 22 σφαίρες.

Και όσα μόλις διαβάσατε έρχονται σε άμεση αντιπαραβολή με την κριτική που ακολουθεί για μία αγγλική ταινία με ίδιο κεντρικό άξονα.

Harry Brown ***

Με την εκδίκηση ασχολείται και αυτή η ταινία, αλλά ευτυχώς τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Εδώ εκδίκηση είναι βραδύκαυστη, είναι αναμενόμενη για τον θεατή και τη ζητάει σαν να περιμένει ένα γλυκό happy end.

Τα τελευταία χρόνια τον Μάικλ Κέιν τον έχουμε συνηθίσει σε δεύτερους ανδρικούς ρόλους, οι οποίοι όχι απλώς υποστηρίζουν, αλλά και πολλές φορές κλέβουν τις εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές. Είναι ένας ηθοποιός που οι ερμηνείες του προκαλούν δέος και είναι κρίμα που η γενιά μου δεν τον πρόλαβε όταν ήταν νέος, όταν έπαιζε με όλη τη σημασία της λέξης στο Sleuth. Θυμηθείτε τα πρόσφατα Prestige, Children of Men, Batman.

Στο Harry Brown γίνεται πρωταγωνιστής (δεν τον θυμάμαι σε άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια) σε μία χαμηλών τόνων σύγχρονη, αστική, βρετανική ιστορία. Είναι ένας φιλήσυχος απόστρατος στρατιωτικός που ζει απομονωμένος σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, το γεροντάκι της διπλανής πόρτας.

Ο Harry Brown είναι κοινωνική ταινία χαμηλών τόνων που δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ την έχει σκηνοθετήσει ο πρωτοεμφανιζόμενος Daniel Barber. Η βαθμολογία της ταινίας στο imdb είναι 7,4 στα 10 (55% στο metacritic) και χρειάζεται να κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2012 για να απολαύσουμε ξανά τον Μάικλ Κέιν ως Άλφρεντ στο Dark Knight Rises.

Όσκαρ!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες έχουν μείνει μέχρι τα όσκαρ και σκέφτηκα να επικεντρωθώ σε ορισμένες ταινίες που είναι υποψήφιες και για τις οποίες έχω προσωπική γνώμη. Προβλέψεις θα έχετε ακούσει και διαβάσει ένα σωρό, και απ' ό,τι φαίνεται θα είναι μια χρονιά που όλοι παίρνουν από κάτι και μένουν ευχαριστημένοι, αν και για μένα η επιλογή στα κύρια βραβεία θα έπρεπε να είναι μία και να 'χει φτερά κύκνου.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας και σηνοθεσίας θα ήθελα πολύ να πάρει ο Μαύρος Κύκνος του αγαπημένου Ντάρεν Αρανόφκσι, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιθανό. Έχοντας να αντιμετωπίσει το Social Network (πολύ καλές κριτικές, αλλά διαβάστε και την άποψη του MoviesForTheMasses), το Λόγο του Βασιλιά και τις 127 Ώρες, πιστεύω δεν θα τα καταφέρει. Όχι επειδή αυτές οι τρεις είναι καλύτερες ταινίες, αλλά επειδή και τα προηγούμενα χρόνια παρατήρησα μία "προκατάληψη" για τις ταινίες του Αρανόφσκι, είτε στον Παλαιστή, είτε στο Fountain. Και είδα και φέτος ότι ο Μάνσελ για ακόμα μία φορά δεν είναι υποψήφιος για όσκαρ μουσικής. Μιας και ο Μαύρος Κύκνος είναι ένα πολυσύνθετο έργο και καθόλου εύπεπτο, λογικά θα περιοριστεί στο όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την συγκλονιστική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Στην ίδια κατηγορία με την Πόρτμαν (που είναι λες και την ανακάλυψε μόλις το Χόλυγουντ και τα αφιερώματα δίνουν και παίρνουν), είναι υποψήφια και η άγνωστη Τζένιφερ Λόρενς για την επίσης άγνωστη ταινία Winter's Bone. Είναι μία ανεξάρτητη παραγωγή, λίγοι είχαν ακούσει για αυτή, αλλά έκανε την υπέρβαση φτάνοντας ακόμα και στην υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία. Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει με αξιώσεις το όσκαρ, αλλά είναι πολύ θετικό που περιορισμένου βεληνεκούς φιλμ (στον οικονομικό τομέα και την προώθηση αναφέρομαι) καταφέρνουν να φτάσουν τόσο ψηλά. Τη γνώμη μου για το πεσιμιστικό Winter's Bone την έχω γράψει αναλυτικά εδώ. Σας το προτείνω για να δείτε κάτι που ξεφεύγει από τα πολύ γυαλιστερά, μα σας προειδοποιώ ότι έχει σκοπό να διαλύσει την ψυχολογία και την όποια καλή σας διάθεση.

Αδικημένο θεωρώ για ακόμα μία φορά τον Νόλαν, που αν και η δαιδαλώδης περιπέτεια Inception είναι υποψήφια για την ύψιστη διάκριση (από πέρσι μην ξεχνάτε ότι δέκα είναι οι προτεινόμενες ταινίες από την Ακαδημία για το βραβείο καλύτερης ταινίας- δηλαδή όχι και λίγες), δεν κατάφερε να μπει στις λίστες ούτε ο ίδιος, ούτε ο πολύ καλός πρωταγωνιστής του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η ταινία σίγουρα θα καταφέρει να πάρει μερικά βραβεία, αλλά θα είναι για τεχνικές κατηγορίες, ελπίζω για το σενάριο και περιμένω για την άψογη μουσική του Χανς Ζίμερ. Απλώς μερικές φορές αυτό που είναι το απολύτως ξεκάθαρο δεν συμβαίνει και είναι ικανοί για τους χ ή ψ λόγους να δώσουν το όσκαρ σεναρίου στο Another Year για παράδειγμα. Πάντως ο Νόλαν άξιζε πολλές υποψηφιότητες και για τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά και για το Prestige, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν πήρε τα πάντα τη χρονιά που βγήκε.

Ο περισσότερος θόρυβος απολύτως δικαιολογημένα έγινε στη χώρα μας για τον Κυνόδοντα, την ελληνική ταινία που είναι υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Είχαμε αμέτρητα χρόνια να πάμε στο Λος Άντζελες και ήταν μία έκπληξη και για τους Αμερικάνους ή όσους ασχολούνται με το χώρο. Πιστεύω ότι υπάρχει μία πιθανότητα ακόμα και να κερδίσει, αν και έχει να αντιμετωπίσει το Biutiful των Ιναριτού και Μπαρδέμ. Η Ακαδημία σε αυτή την κατηγορία έχει δείξει ότι σνομπάρει συστηματικά τα φαβορί. Σε κάθε περίπτωση ήταν μία άκρως τιμητική υποψηφιότητα για τον Κυνόδοντα, μία ταινία πραγματικά αξιόλογη. Σε λίγες μέρες θα ξαναβγεί στους κινηματογράφους και πιστεύω αξίζει να δώσετε τα 8 ή 9 ευρώ σας για να τη στηρίξετε. Αναλυτικά τη δική μου γνώμη μπορείτε να διαβάσετε στην προ μηνών ανάρτηση που έχει δημοσιευθεί και στο Salata Tv.

Πάνω-κάτω αυτά για την ώρα, ας κερδίσουν οι καλύτερες ταινίες και ας προλάβουμε να τις δούμε όλες μέσα στις επόμενες μέρες. Στη σημερινή ανάρτηση είδατε μερικά πολύ όμορφα posters από τις υποψήφιες, αλλά αν θέλετε να γελάσετε λίγο μπορείτε να δείτε μερικές πετυχημένα παραποιημένες αφίσες, εδώ.

Black Swan

Ένας μήνας πέρασε από την προηγούμενη ανάρτηση και σε αυτό το χρονικό διάστημα μεσολάβησαν οι υποψηφιότητες για τις χρυσές σφαίρες και το ντεμπούτο των βορειοδυτικών. Eίδαμε τη μίνι-σειρά Pillars of the Earth να συγκεντρώνει τρεις υποψηφιότητες, μία εκ των οποίων για το ρόλο του Ian McShane που θα τον δούμε στο ρόλο του κακού στους νέους Πειρατές της Καραϊβικής (κατά τον Μάιο).
Είδα διάφορες ταινίες για τις οποίες θέλω να γράψω, αλλά θα αρκεστώ στον φεστιβαλικό Μαύρο Κύκνο και σε δύο ακόμα μικρού βεληνεκούς παραγωγές. Θυμηθείτε ότι οι περισσότερες προτάσεις που κάνω εδώ, εμφανίζονται αργότερα και στο Salata Tv, σε πιο αναλυτική μορφή, ενώ αν θέλετε να ενημερώνεστε για την κινηματογραφική επικαιρότητα και τις ταινίες της εβδομάδας, συστήνω ανεπιφύλακτα το εξαιρετικό movies for the masses.

Black Swan (Μαύρος Κύκνος) ****1/2

Ας ξεκινήσουμε με μερικούς διθυράμβους. Περίμενα με ανυπομονησία την επόμενη ταινία του Ντάρεν Αρανόφσκι, ο οποίος είναι για μένα, χωρίς περιστροφές, ο καλύτερος σύγχρονος σκηνοθέτης (π, Requiem for a dream, The fountain). Μετά τον πολύ καλό Παλαιστή με τον Μίκυ Ρουρκ, ο Αρανόφσκι αποφάσισε να επικεντρωθεί ξανά στη ζωή ενός ατόμου, αλλά αυτή τη φορά φάνηκε ότι ήθελε να κάνει μία αλλαγή πλεύσης. Διάλεξε να μας μιλήσει για μία μπαλαρίνα η οποία ονειρεύεται να υποδυθεί τον πραταγωνιστικό ρόλο στην κλασική Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι. Λογικά ένας παλαιστής του κατς, δεν έχει και πολλά κοινά με μία λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη μπαλαρίνα.
Όμως η ταινία του (που είναι ένας παραλληλισμός με το κλασικό έργο) αποδεικνύεται ότι είναι ένα σκοτεινό, ψυχολογικό θρίλερ, με πολλές ενέσεις βίας, που αγγίζει σε πολλά σημεία την παράνοια. (Κάπου εδώ βάζετε να παίζει τη Λίμνη)
Η ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν είναι, χωρίς περιστροφές, η καλύτερη ερμηνεία που έχω δει ποτέ, ενώ τη στηρίζουν άρτια ο Βινσέντ Κασέλ, η Μίλα Κούνις και σε μικρότερο ρόλο η Γουινόνα Ράιντερ. Από το trailer μπορείτε να πάρετε μία πρόγευση, αλλά θα πρότεινα να πάτε στην αίθουσα χωρίς γνώση της ιστορίας που θα παρακολουθήσετε. Ανταγωνισμός, φιλοδοξία, σεξουαλική απελευθέρωση, σκοτεινός εαυτός, μεταμόρφωση.
Ο συνθέτης Κλιντ Μάνσελ έχει χρησιμοποιήσει τη μουσική του Τσαικόφσκι για να φτιάξει ένα από τα καλύτερα soundtrack των τελευταίων ετών (εξακολουθεί για μένα να είναι κορυφαία η μουσική που έγραψε για το Fountain), η δε κάμερα του Αρανόφσκι εντάσσεται τόσο άψογα στις χορογραφίες και στις αίθουσες χορού με τους καθρέφτες, που θα σας δημιουργήσει την αίσθηση ότι παρακολουθείτε θεατρική παράσταση.
Στο metacritic έχει βαθμολογία 79 στα 100, στο imdb 8,7 στα 10 και στο rotten tomatoes 88% και -σε περίπτωση που δεν το προσέξατε- στο "Απ' την καρέκλα του σκηνοθέτη" έχει 4,5 αστέρια στα 5.
Ακόμα και αν το μπαλέτο δεν συγκαταλέγεται στα χόμπι σας, ακόμα και αν κλασική μουσική ακούτε μόνο για 0,4 δευτερόλεπτα στο ζάπινγκ προσπερνώντας το κανάλι της βουλής, ακόμα και αν ο Ρόκυ Μπαλμπόα θα ζει για πάντα στις καρδιές σας, νομίζω ότι αξίζει να δώσετε μία ευκαιρία στο Black Swan. Δεν θα σας απογοητεύσει και ίσως ανακαλύψετε κι εσείς μία από τις αγαπημένες σας ταινίες. Επίσημη πρεμιέρα στη χώρα μας κάνει στις 27 Ιανουρίου.

Winter's Bone ***

Μία ακόμα ταινία που ακούστηκε στις χρυσές σφαίρες, είναι το Winter's Bone, μία ταινία που λόγω θέματος, κινηματογράφησης, τοποθεσιών και στυλ θα σας θυμίσει το ανεξάρτητο Frozen River, που το 2008 είχε κάνει την έκπληξη φτάνοντας μέχρι τα Όσκαρ. Το Winter's Bone είναι και αυτό ένα low budget ανεξάρτητο φιλμ (μιλώντας για low για ταινία από ΗΠΑ, εννοώ τα 2 εκατομμύρια δολάρια), που μοιάζει σαν μία αναβαθμισμένη εκδοχή του Frozen River.
Αμερικανική επαρχία στα χειρότερά της, σήψη, απομονωμένες περιοχές που ζουν με δικούς τους κώδικες και μία νεαρή κοπέλα, που προσπαθεί να ανακαλύψει τα ίχνη του εξαφανισμένου, καταζητούμενου, πατέρα της.
Σκληρό κοινωνικό δράμα και παράλληλα μάθημα για το πώς φτιάχνονται ταινίες. Σίγουρα στο θέμα "αφίσα" οι υπεύθυνοι θα μπορούσαν να τα πάνε κάπως καλύτερα, αλλά τους συγχωρώ μιας και το πόστερ του Μαύρου Κύκνου παραπάνω αναπληρώνει και με το παραπάνω. Το Winter's Bone σκηνοθετεί η άγνωστη Debra Granik και πρωταγωνιστεί η Jennifer Lawrence (που απέσπασε και την υποψηφιότητα). Εδώ, νομίζω παίχτηκε στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έχει ακόμα ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους.

Le père de mes enfants **1/2

Αυτή τη γαλλική ταινία την είδαμε πριν λίγο καιρό στην κινηματογραφική λέσχη Πάτρας με τον Ιάσονα και την Άντρια (και έπειτα από ευγενική χορηγία του Δημήτρη). Οι απόψεις δίκαια διχάστηκαν μιας και η ταινία ήταν ανοικονόμητη σχετικά με το κέντρο βάρους της, αδυναμία που το ίδιο το φιλμ το ομολογούσε. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, αφηγούμενη την ιστορία ενός εργασιομάνη παραγωγού ταινιών. Όμως περίπου στη μέση της ταινίας, άλλαξε πλεύση και μεταλλάχθηκε απότομα σε μία άλλη ιστορία.
Μπορεί να μην το είπε με τον καλύτερο τρόπο, πάντως κάτι είχε να πει. Υπάρχουν βέβαια πολύ καλύτερες ταινίες να δείτε εκεί έξω, αλλά αν πέσει στα χέρια σας ή το προβάλλουν κάπου κοντά σας (ή κατά σύμπτωση στο laptop σας), τότε δείτε την.
Σημειώστε ότι πίσω από την κάμερα ήταν η Mia Hansen-Løve, η οποία γεννήθηκε μόλις το 1981.

Πάνω-κάτω αυτά.

Pillars of the Earth

Πέρασε αρκετός καιρός από την προηγούμενη ανάρτηση, αλλά ήταν αναπόφευκτο μιας και έχω ρίξει σχεδόν όλο το βάρος στις βορειοδυτικές εκδόσεις. Δεν είδα πολλά φρέσκα πράγματα, αλλά ορισμένα μπορεί να φανούν ενδιαφέροντα, ειδικά η ιστορική, μίνι σειρά που προτείνω. Πριν προχωρήσω όμως στις ταινίες που πέρασαν από τον υπολογιστή μου, ενημερώνω και εδώ για μια πολύ αξιόλογη προοπτική, αν είστε κάτοικοι Πατρών.

Ο γνωστός σκηνοθέτης Παναγιώτης Φαφούτης (δείτε τη μικρού μήκους βραβευμένη του ταινία Γκόγκος για μια πρόγευση) θα παραδώσει σεμινάρια σκηνοθεσίας. Αν θυμάμαι καλά είναι για τρεις ώρες την εβδομάδα και θα διαρκέσουν ένα τρίμηνο. Για όποιον τον ενδιαφέρει η δουλειά πίσω από τις κάμερες, είναι μία εξαιρετική ευκαιρία, να μάθουν πολλά και διάφορα από έναν σκηνοθέτη που έχει στο ενεργητικό του και δύο μεγάλου μήκους ταινίες. Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Παρασκευή στις 7 μ.μ. Αναζητήστε λεπτομέρειες στο 6975067064 και στην ομάδα πολιτισμού "Σπινθήρας" στο facebook.
Ώρα να αλλάξουμε ήπειρο και κλίμα και ας ξεκινήσουμε με μια παρωδία. Δύσκολα βγαίνουν καλές, αλλά το Hot Rod του 2007 καταφέρνει να χαρίσει κάμποσο γέλιο, κυρίως χάρη στη χημεία των πρωταγωνιστών του, οι οποίοι είναι γνωστοί κωμικοί στην Αμερική.

Hot Rod ***

Τρελή και παλαβή παρωδία ταινιών στις οποίες ο ήρωας έχει προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά κατακτά την κορυφή ξεκινώντας -ως συνήθως- από τον πάτο. Όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, ο κεντρικός χαρακτήρας Rod Kimble είναι αποφασισμένος να γίνει διάσημος πραγματοποιώντας υπεράνθρωπα κατορθώματα με τη μηχανή του. Ουσιαστικά όμως είναι ένας πολύ ερασιτέχνης stuntman, τον οποίο οι συμπολίτες του τον κοροϊδεύουν. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της απογοήτευσης, αλλά προκειμένου να βοηθήσει τον πατριό του αποφασίζει να κάνει μία επίδειξη που θα ζήλευε ακόμα κι ο Evil Knievel.

Ξεκάθαρα ταινία για μεγάλη παρέα, που έχει βάλει στο πρόγραμμα να διασκεδάσει με γκριμάτσες, ξεκάρφωτες ατάκες και ντροπιαστικές στιγμές των πρωταγωνιστών. Παρ' όλα αυτά το "Hot Rod" αποφεύγει τα χονδροειδή αστεία του στυλ American Pie και βρίσκει έναν έξυπνο τρόπο να ξεφτιλίσει διάφορες σοβαρές ταινίες και ταυτόχρονα στο τέλος να γίνει όσο συναισθηματικά φορτισμένη χρειάζεται. Νομίζω δεν θα σας απογοητεύσει καθόλου, ενώ τους πρωταγωνιστές μπορείτε να τους γνωρίστε και στο πολύ αστείο βίντεο κλιπ Jizz in my pants (δώστε προσοχή στο στίχο).

(500) Days of Summer ***

Άλλη μία συναισθηματική ταινία για την οποία θα έχετε ακούσει να μιλάνε και κατά πάσα πιθανότητα αυτός που θα την έχει δει και θα σας την προτείνει θα είναι κορίτσι. Μην στραβομουτσουνιάζετε μερικοί.

Ο τίτλος κάνει λογοπαίγνιο με το καλοκαίρι, αλλά και το όνομα της κοπέλας που ερωτεύεται σφοδρά ο πρωταγωνιστής, η οποία ονομάζεται... Σάμερ. Η ταινία αφηγείται μία περίοδο πεντακοσίων μερών της σχέσης τους και θα τη βρείτε χαριτωμένη, δροσερή και πρωτότυπη. Αν είστε σε διάθεση για love, έχετε ερωτευτεί ή μόλις έχετε χωρίσει, τότε οι «500 μέρες με τη Σάμερ», θα πρέπει να είναι ψηλά στις επιλογές σας. Σκεφτείτε το ως μία μίξη του Αμελί και του High Fidelity. Αν όμως οι «Expendables» είναι για σας απλά και ξεκάθαρα η καλύτερη φετινή ταινία, τότε καλύτερα ξεχάστε το. Ίσως είναι ώρα για λίγο good old rambo (ένα πολύ πετυχημένο διάγραμμα- επικεντρωθείτε στην τελευταία γραμμή).

Ήρθε η ώρα για να κλείσουμε με κάτι που πλησιάζει το σπουδαίο.

Pillars of Earth ***1/2

Τον τελευταίο καιρό είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεις μια αξιοπρεπή σειρά να παρακολουθήσεις. Φέτος σκέφτηκα να ξεκινήσω το «Event», μία σειρά μυστηρίου, δράσης, συνωμοσιών και επιστημονικής φαντασίας, αλλά τελικά την παράτησα στο τέταρτο επεισόδιο άκρως απογοητευμένος, όπως και πέρσι με το Fast Forward. Έτσι πέρα από το Southpark (μόλις ολοκληρώθηκε) και το αναγεννημένο Futurama, είχα μείνει χωρίς εναλλακτική λύση, ώσπου ο έμπειρος φίλος Τίτο πρότεινε το «Pillars of the Earth» και με βόλεψε για οχτώ ώρες ευχάριστης ψυχαγωγίας.

Πρόκειται για μια ιστορική μίνι σειρά, η οποία αποτελείται από οχτώ επεισόδια και προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι στην Αμερική. Το Pillars of the Earth βασίζεται στο ομώνυμο δημοφιλές μυθιστόρημα του Ken Follett (1989) και είναι παραγωγή των Ρίντλευ και Τόνι Σκοτ. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, έδωσε έμπνευση για ένα πολύ καλό επιτραπέζιο παιχνίδι και φέτος είχε την τύχη να μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη, υπό ιδανικές συνθήκες. Η παρουσία του Ρίντλευ Σκοτ στην παραγωγή, αποτελούσε εγγύηση ότι η εποχή θα αναπαρασταθεί με ακρίβεια και μεγαλοπρέπεια, μιας και ο πολύπειρος σκηνοθέτης έχει καταπιαστεί στο παρελθόν με τη μεσαιωνική Ευρώπη και έχει παραγάγει αξιόλογα αποτελέσματα, με το πρόσφατο Ρομπέν των Δασών και κυρίως με το Βασίλειο των Ουρανών.

Στις 976 σελίδες του μυθιστορήματος (και κατ' επέκταση στη σειρά), παρελαύνουν πάθη, δολοπλοκίες, προδοσίες, πίστη, μονομαχίες, μάγισσες, όλα αυτά με φόντο τους σφοδρούς πολέμους της διαδοχής για τον αγγλικό θρόνο τον 12ο αιώνα- μια εποχή που ονομάστηκε Αναρχία. Παράλληλα στη φανταστική πόλη του Kingsbridge, πιστοί και μοναχοί επιχειρούν να αναγείρουν έναν καθεδρικό ναό.

Η σειρά απευθύνεται σε όλους τους θεατές, μεγάλο ατού το εύστοχο κάστινγκ (ανάμεσά τους και μερικές διασημότητες όπως ο Ντόναλντ Σάδερλαντ), όπως και η άψογη εκτέλεση παραγωγής (η σειρά γυρίστηκε στην Ουγγαρία). Ακόμα κι αν η ιστορία δεν είναι το φόρτε σας, αξίζει να δοκιμάσετε τους Στυλοβάτες της Γης, πιστεύω θα σας κρατήσει στη μαγεία τους. Σημειώστε ότι υπάρχουν και πολλοί καλοί ελληνικοί υπότιτλοι*.

*εννοώ σε περίπτωση που έχετε αγοράσει τα dvd της σειράς και θέλετε να τα δείτε με τους δικούς σας υπότιτλους

The Road / Zombieland

Μέρες εκλογών και βρίσκομαι στην Αρκαδία για να ψηφίσω όσο γράφω αυτές τις γραμμές. Για να είμαι ακριβής βρισκόμουν Γορτυνία στην αρχή της ανάρτησης, αλλά την ολοκληρώνω από Πάτρα, λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες. Ευτυχώς έχει βρεθεί ένας γείτονας με ξεκλείδωτο μόντεμ και μπορούμε κι εμείς οι οδοιπορούντες να κάνουμε τη δουλειά μας σαν άνθρωποι. Εκτός όμως από τους ετεροδημότες, υπάρχουν και άλλοι που διασχίζουν βουνά, δάση, πεδιάδες και λαγκάδια, και όχι για ευχάριστους λόγους. Παρουσιάζω δύο "παράλληλες" ταινίες σήμερα, οι οποίες έχουν μεν τον ίδιο σκελετό, αλλά έχουν περιτυλιχθεί με εντελώς διαφορετικά υλικά και κάθε μία τα καταφέρνει πολύ καλά στο είδος της.

The Road *** 1/2

Είχα αναφερθεί φευγαλέα σε αυτό στην προηγούμενη ανάρτηση για το επίσης road movie επιστημονικής φαντασίας, το Monsters. Ο Δρόμος στηρίζεται σε πασίγνωστο βιβλίο του Κόρμακ Μακ Κάρθυ (Αμερικάνος συγγραφέας, είχε γράψει και το «Καμιά πατρίδα για μελλοθάνατους») και είναι ένα post apocalyptic δράμα και παράλληλα μία κλασική ταινία περιπλάνησης. Ο Μακ Κάρθυ τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για το συγκέκριμένο μυθιστόρημα και τα έργα του κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας άνδρας και ο γιος του πασχίζουν να συντηρηθούν σε έναν κόσμο που αργοσβήνει. Μια βιβλική καταστροφή έχει σαρώσει τον πλανήτη και οι λιγοστοί επιζήσαντες δεν έχουν ονόματα, έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουν μέλλον και απλώς συνεχίζουν τη μάταιη προσπάθειά τους, προς μια ασαφή χαραμάδα ελπίδας ή, πιθανότερα, το θάνατο. Ξεκάθαρα χαμηλών τόνων έργο, αλλά με υποβλητική μουσική επένδυση, ταιριαστή γκρίζα, καταθλιπτική ατμόσφαιρα και μία ακόμα πολύ δυνατή ερμηνεία από τον Βίγκο Μόρτενσεν- όσοι διαβάζετε τακτικά το ιστολόγιο, θα θυμάστε ότι είναι από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Όπως καταλαβαίνετε, από το The Road απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά η δράση, η καταστροφή που συνέβη δεν μας απασχολεί παρά μόνο στο βαθμό των επιπτώσεων, ο σκηνοθέτης Τζον Χίλκοτ μένει πιστός στο μυθιστόρημα και επικεντρώνεται στους ανθρώπους και την κατάρρευση του συστήματος κοινωνικών αξιών.
Δεν απευθύνεται σε όσους περιμένουν να δουν εκρήξεις, πυροβολισμούς, λιμούς και καταποντισμούς, ούτε σε αυτούς που θέλουν να δουν το Fallout σε ταινία Χόλυγουντ. Για να καλύψει αυτές τις ανάγκες, υπάρχει κάτι άλλο που μπορείτε να δείτε όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω. Το Zombieland.

Υποσημείωση: είδα μόλις πριν λίγες μέρες το «Καμιά πατρίδα για μελλοθάνατους» των αδερφών Κοέν. Παρά τις τόσες διακρίσεις και τα τέσσερα όσκαρ, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, ενώ σε ορισμένα σημεία μού έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθεί να γίνει επιτηδευμένα βαθυστόχαστη, κάτι που ίσως οφείλεται και στις δυσκολίες της μεταφοράς της δύσκολης γραφής του Μακ Κάρθυ. Τυπική κοψιά Κοέν, που έχει αποδοθεί πολύ καλύτερα στο Φάργκο ή στο Μόνο Αίμα, την πρώτη τους ταινία πίσω στο 1984. Παρ' όλα αυτά αξίζει να δείτε το Καμιά Πατρίδα για τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα που υποδύεται ο Μπαρδέμ.

Υποσημείωση 2: Πρόσφατα ο Ζανγκ Γιμού των πολλές φεστιβαλικών βραβείων, αλλά και του Ήρωα, είχε την έμπνευση να διασκευάσει το Μόνο Αίμα και να μεταφέρει την πλοκή στην Κίνα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μάλλον δεν τον δικαίωσε. Τέλη Σεπτεμβρίου έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα, αλλά πέρασε εντελώς απαρατήρητο και αυτό το 5,8 στα 10 σε ελάχιστες ψήφους στο imdb, χτυπάει άσχημα.

Zombieland ***

Να, μια ταινία έκπληξη, από αυτές που τις περιμένεις να κινηθούν κάτω από το μέτριο, αλλά τελικά καταφέρνουν να σε κερδίσουν. Διατηρούσα πολλές επιφυλάξεις πριν δω το Zombieland, όχι γιατί δεν μού αρέσει το θέμα, αλλά γιατί οι Αμερικάνοι σπανίως καταφέρνουν να κρατήσουν τις ισορροπίες στις «καφρίλες», που καταλήγουν γελοία σπλάτερ χωρίς προσανατολισμό. Όμως έπειτα από την παρότρυνση του φίλου Ιάσονα πάτησα το play και αποζημιώθηκα με μιάμιση ώρα πραγματικής ψυχαγωγίας.
Τι έχει συμβεί; Τα ζόμπι για ακόμα μία φορά έχουν κατακλύσει την Αμερική. Επιτίθενται, σκοτώνουν, κυνηγούν, μολύνουν, εξαπλώνονται. Υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι ακόμα δεν έχουν γίνει ζόμπι. Αυτοί είναι λίγοι και το μόνο που τους έχει μείνει να κάνουν, είναι να τρέξουν. Και βασικά αυτό κάνουν: τρέχουν. Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία, δεν έχει βαθυστόχαστους διαλόγους, κανείς δεν ξέρει από πού εμφανίστηκαν τα ζόμπι και κανείς δεν ψάχνει τις αιτίες των πραγμάτων. Απλώς συμβαίνουν και οι ήρωες καλούνται να τα αντιμετωπίσουν με στωικότητα, cool ατάκες και χρήση κάθε είδους νύσσοντα και τέμνοντα αντικείμενα.
Παρ’ ότι στηρίζεται σε μια από τις πιο κλασικές συνταγές όλων των εποχών, η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι εξαιρετική και σίγουρα ένα από τα δυνατά σημεία της ταινίας. Στο ρόλο του geek Κολόμπους ο οποίος ακολουθεί μια μακρά λίστα με κανόνες επιβίωσης είναι ο Jesse Eisenberg, που φέτος έγινε πολύ γνωστός από το "Social Network" του Φίντσερ. Στο ρόλο του μάτσο Ταλαχάσι ο Woody Harrelson, που είχε δώσει ρέστα ως δυσλεκτικός υπερήρωας Defendor. Παρατηρήστε -και αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που συνδέει τις δύο ταινίες- ότι όπως και στο The Road, οι πρωταγωνιστές δεν έχουν κανονικά ονόματα, εδώ χρησιμοποιούν τα ονόματα των προορισμών τους για να απευθύνονται ο ένας στον άλλον. Πράγματι, αν έχει καταστραφεί ο κόσμος, τι διαφορά έχει αν σε λένε τάδε ή δείνα;
Σε γενικές γραμμές το Zombieland, μάλλον απευθύνεται περισσότερο σε αγόρια παρά σε κορίτσια, αλλά δεν είναι τυπική αμερικάνικη καφρίλα και σίγουρα έχει πολλές στιγμές που θα διασκεδάσει κάθε θεατή. 7,8 στα 10 στο imdb και 73 στα 100 στο metacritic, οι βαθμολογίες του.

Υποσημείωση: Το Social Network, ακόμα δεν μού έχει κεντρίσει αρκετά την περιέργεια για να το δω. Ο Φίντσερ έχει κάνει ορισμένες πολύ καλές ταινίες, αλλά και μερικές βαρετές (είπε κανείς Μπέντζαμιν Μπάτον;). Μια ταινία για τον ιδρυτή του facebook (και ειδικά από ανθρώπους που φαντάζομαι δεν έχουν ιδιαίτερα στενή σχέση με το ζήτημα) έχει πράγματι λόγω ύπαρξης ή μοναδικό στόχο έχει να αλιεύσει ανυποψίαστους θεατές; Σας παραπέμπω στην κριτική από το movies for the masses, το οποίο φιλοδώρησε την ταινία με ένα αστέρι στα πέντε. "O Fincher φανερά έψαχνε στα γυρίσματα μια φυσική δραματικότητα στιλ Zodiac, αλλά φανερότερα δεν είχε ούτε τους χώρους ούτε το δράμα".

Monsters

Όπως ίσως γνωρίζουν όσοι διαβάζουν και τη σελίδα για άλλες σελίδες, αυτό τον καιρό έχω επιταχύνει τις διαδικασίες για τη δημιουργία ενός δικού μου εκδοτικού οίκου με έδρα τα Γιάννενα. Καταλαβαίνετε ότι τρέχουν παράλληλα πολλές δουλειές που πρέπει να γίνουν, παρ' όλα αυτά πάντα υπάρχει χρόνος για αξιόλογες ταινίες (ή μη).

Monsters ***1/2

Καλή βαθμολογία για ένα road movie επιστημονικής φαντασίας και για ορισμένες κατηγορίες θεατών μπορεί να αγγίξει ακόμα και το τέσσερα στα πέντε. Πάμε πρώτα στα γενικά. Είναι μία ταινία σε ύφος ντοκιμαντέρ και διαπραγματεύεται εξωγήινους. Από αυτά τα δύο και μόνο, καταλαβαίνετε ότι ακολουθεί τα χνάρια της περσινής έκπληξης «District 9», που έθιγε με έναν αλλόκοτο τρόπο το ρατσισμό, έκοψε πολλά εισιτήρια και κατάφερε να φτάσει ακόμα και στις υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία της χρονιάς. Το φετινό «Monsters» δεν έχει παραγωγό τον Πήτερ Τζάκσον και δεν νομίζω να φτάσει τόσο μακριά, αλλά δεν παύει να είναι μία από τις πιο ευχάριστες και πρωτότυπες παρουσίες της σεζόν.
Σε μερικά χρόνια από σήμερα, η Nasa ανακαλύπτει ίχνη εξωγήινης ζωής και αποφασίζει να τα μεταφέρει στη γη. Κατά την επιστροφή του το διαστημικό σκάφος καταπέφτει στο Μεξικό και οι εξωγήινες μορφές ζωής διαφεύγουν, μεταλλάσονται και εξαπλώνονται, μολύνοντας μια τεράστια έκταση. Έκτοτε, ολόκληρη η χώρα εκκενώνεται και δημιουργείται μια νεκρή και άκρως επικίνδυνη ζώνη, μεταξύ κεντρικής Αμερικής και ΗΠΑ. Η Αμερικανίδα κόρη ενός εκδότη εγκλωβίζεται νότια της ζώνης και ένας φωτογράφος, υπάλληλος του πατέρα της, αναλαμβάνει να τη συνοδέψει προς κάποια ασφαλή δίοδο για το βορρά. Δυστυχώς τα σχέδια τους αποδεικνύονται μάταια.
Ουσιαστικά η κάμερα ακολουθεί κατά πόδας το οδοιπορικό των δύο ανθρώπων, καθώς ανακαλύπτουν πράγματα που αγνοούσαν για τη νεκρή ζώνη και τους εξωγήινους, αλλά και για τις ίδιες τις ζωές τους. Ο σκηνοθέτης Gareth Edwards επιχειρεί μέσω αυτού του επικίνδυνου ταξιδιού να θίξει ζητήματα που ξεκινούν από τα τραύματα των ανθρώπινων σχέσεων και καταλήγουν στις προβληματικές δομές της κοινωνίας, τον απομονωτισμό και την μη αποδοχή της διαφορετικότητας. Τελικά οι δύο πρωταγωνιστές, Whitney Able και Scoot McNairy (ζευγάρι στην πραγματικότητα), ταξιδεύουν μέσα στους εαυτούς τους.
Ξεκαθαρίζω ότι στο Monsters τα πρόσωπα υπερισχύουν της δράσης, η κάθαρση έρχεται σε αργούς ρυθμούς, οι τόνοι παραμένουν χαμηλοί. Αλλά αν σας αρέσουν οι κοινωνικές και κατά βάση μελαγχολικές ταινίες (πχ σαν το The Road), τότε αξίζει να δοκιμάσετε την τύχη σας απέναντι στα τέρατα. Η ταινία έχει προβληθεί σε διάφορα φεστιβάλ (και στην Αθήνα προχθές), στην Αμερική κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει ημερομήνια προβολής στις αίθουσες της χώρας μας. Ελπίζω να ακουστεί αρκετά και να τη φέρουν και απ' τα μέρη μας.
Ως κατακλείδα υπάρχει και κάτι άλλο, που ειδικά όσους ασχολούνται λίγο περισσότερο με τον κινηματογράφο, θα τους καταπλήξει. Το budget της ταινίας είναι μόλις 15.000 $ (!), νούμερο που προκαλεί σοκ. Όλα τα γυρίσματα έγιναν σε φυσικές τοποθεσίες, ο εξοπλισμός ήταν ημιεπαγγελματικός, δεν χρησιμοποιήθηκαν φωτισμοί, το συνεργείο ήταν μόνο δύο άτομα, όπως δύο μόνο είναι και οι ηθοποιοί (τον McNairy τον είχα ξεχωρίσει παλιότερα και στο επίσης εξαιρετικό low budget In Search of a Midnight Kiss). Φυσικά στο Monsters έγινε μεγάλη post-production επεξεργασία και προσθήκη ειδικών εφέ, για τα οποία όμως ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε προγράμματα στα οποία έχει πρόσβαση ο καθένας (adobe premiere).


The Imaginarium of doctor Parnassus *

Διαφημίστηκε πολύ, πώς να μην άλλωστε, μιας και ήταν η τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε ο ταλαντούχος Χιθ Λέτζερ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων όμως επήλθε ο θάνατός του και έτσι σκηνοθέτης και παραγωγοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ορισμένα τεχνάσματα προκειμένου να την ολοκληρώσουν. Κάλεσαν τρεις γνωστούς ηθοποιούς να υποδυθούν ένα απόσπασμα του ρόλου του ή μάλλον την παράδοξη μεταμόρφωσή του μέσα στο μυαλό του Δόκτορος Παρνάσους. Το φίδι ανέλαβαν να βγάλουν απ' την τρύπα δύο πρωτοκλασσάτα ονόματα: Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, και ο μπιμουβάς Κόλιν Φάρελ.
Άσχετα από το σενάριο ή την αναπάντεχη αναποδιά που βρήκε για ακόμα μια φορά τον Τέρι Γκίλιαμ, εδώ ανοίγει για μένα η κλασική συζήτηση για τους υπερεκτιμημένους σκηνοθέτες. Σε αυτούς συγκαταλέγω και τον Τέρι Γκίλιαμ (οι υπόλοιποι της λίστας μου είναι ο Ταραντίνο, ο Λιντς και ο Μπάρτον, αλλά θα τους πιάσω κάποια άλλη στιγμή), ως αποτέλεσμα της ανικανότητάς του να παράγει κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Tideland, Αδερφοί Γκριμ και ειδικά το κιτς Brazil (σόρυ Μίνω, ξέρω ότι είναι η αγαπημένη σου) συνηγορούν σε αυτό, και για μόνο ελαφρυντικό τού αναγνωρίζω τους 12 Πίθηκους, μια ταινία όμως που έχει βασιστεί σε μεγάλο βαθμό σε μια παλιά γαλλική ταινία μικρού μήκους (το La jetee, ένα παράξενο φιλμ που αποτελείται μόνο από φωτογραφίες).
Ποια ήταν η κεντρική ιδέα στο Imaginarium; Ότι ο Δόκτωρ Παρνάσους είναι ένας μύστης που ζει χίλια χρόνια και γυρίζει τον κόσμο με το παλαβό τσίρκο δρόμου που έχει δημιουργήσει. Προσφέρει μία παράδοξη ψυχαγωγία στους θεατές του (ταξίδι μέσα στο μυαλό του) και παράλληλα βάζει στοιχήματα με το διάβολο, τον οποίο υποδύεται εντελώς καρικατουρίστικα ο Tom Waits. Με εξαίρεση τη φίλη Ανδριανή, δεν άκουσα κανέναν άλλο από τους φίλους μου να αναφέρεται με κολακευτικά σχόλια για το Imaginarium και όταν τελείωσε η ταινία μόνο αρνητικά συναισθήματα μου είχε αφήσει, μαζί με μια υποσημείωση να σκεφτώ πολύ καλά πριν δω την επόμενη ταινία του σκηνοθέτη. Άλλωστε από την προηγούμενη, τους αφελείς και επίπεδους «Αδερφούς Γκριμ», δεν είχα αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Δεν ξέρω αν απ’ την αρχή το σενάριο της ταινίας ήταν αυτό που είδαμε, ή αν άλλαξε λόγω του θανάτου του πρωταγωνιστή. Πάντως εκεί που κατέληξε ήταν μία αφήγηση δίχως συνοχή και νόημα, που κάλλιστα θα μπορούσε να συνεχίζεται στον ίδιο φλύαρο ρυθμό για ώρες. Μα δεν είχε τίποτα θετικό το Imaginarium; Ας πούμε ότι ο Ντεπ ήταν πολύ καλός στο να παριστάνει τον Λέτζερ και ότι ο ευφάνταστος τίτλος ακούγεται αρκετά μυστηριώδης για να τραβήξει "ψαγμένους" θεατές. Όλα τα υπόλοιπα αποδείχθηκαν λίγα, αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί υποστηρικτές του σκηνοθέτη πιστεύουν το αντίθετο. Στο imdb το Imaginarium έχει βαθμολογία 7,1 στα 10 και στο rottentomatoes 64%.

Πάνω-κάτω αυτά. Βλέπω και μια μίνι-σειρά οχτώ επεισοδίων, το Pillars of Earth αυτό τον καιρό, αλλά θα γράψω αναλυτικά σε επόμενη ανάρτηση για να το προτείνω σε όσους τους ενδιαφέρει η μεσαιωνική ίντριγκα. Υποθέτω όσοι είστε φαν του Southpark θα έχετε ξεκινήσει τα νέα επεισόδια και θα είδατε το επεισόδιο με την πολύ καλή παρωδία του Inception. Περιμένουμε με αγωνία αυτή την Τετάρτη την επιστροφή του θρυλικού υπερ-ήρωα Coon : )
Καλό βράδυ και μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε τη στήλη και στο Salata.tv